|
havanka
|
Geplaatst op 28-06-2007, 17:17 |
|
Berichten: 3769
administrator
Verstuur privé bericht
|
ik heb een nieuw verhaal geschreven, al is hij nog lang niet klaar uiteraard. ik heb er nog geen titel voor kunnen verzinnen. als je ideen hebt stuur die dan naar mij  als ik er een leuke, stoere tussen zie wil ik die graag gebruiken als dat mag. veel plezier met lezen. ben benieuwd wat jullie ervan vinden. reageren mag uiteraard vind ik erg leuk.
xxx Havanka
Hoofdstuk 1
Het begin.
Hijgend rende Joan door de verlichte straat. Winkels flitste aan haar voorbij. Naambordjes, huizen en mensen die haar vreemd aankeken. Haar ronde spierwitte gezicht was nat van het zweet. Ze wierp een angstige blik achterom en haalde haar hand door haar warrige blonde haren. Ze liep bijna tegen een muur op, waardoor ze haar evenwicht verloor. Haastig hervond ze hem. Haar slanke postuur bevatte vele blauwe plekken. Schichtig keek ze om zich heen. Auto’s reden voorbij met flitsende koplampen. Mensen reden langs op een fiets, keken haar even raar aan, maar fietsten toch maar door. Joan keek naar haar kleding. Haar korte bruine rokje zag er gerafeld uit, de knopjes van haar lichtblauwe blouse waren eraf gesprongen waardoor haar witte bh duidelijk zichtbaar was. De tranen liepen over haar bleke wangen, ze hield haar blouse stevig om zich heen geslagen. Alles flitste aan haar voorbij, ze zag een duistere man met een hoekig gezicht. Zijn zwarte haar en donkere ogen keken haar aan, terwijl hij naar haar toeliep. Meteen rende Joan weg, hij was niet te vertrouwen. Ze sprintte door de straten dwars over het marktplein, rende een man met een dik gezicht en vrij stevig postuur voorbij die fruit verkocht, een donkere slanke vrouw die verwoede pogingen deed om een prachtige jongedame een halsketting te verkopen en een jong kind wat bedelde om geld. Joan stopte met rennen bij een bushalte. Jachtig ademend boog ze voorover en ze keek om zich heen. Ze wist niet waar ze heen moest en al helemaal niet waar ze was. Langzaam liep ze naar een etalage van een kledingzaak genaamd Guart. Alles zag er prachtig uit, maar niet te betalen. Joan graaide in het zakje van haar korte rok en haalde er een briefje van tien uit. Ze controleerde de prijs van de kleding. Het shirt was vijfentwintig euro. De nette blouse was veertig euro en de broek was vijfenvijftig euro. Joan slaakte een zucht en liep verder. Nog steeds bleef ze angstig achterom kijken, bang om iemand tegen te komen die ze net ontvlucht was. Er moest ergens iets zijn wat haar kon helpen.
‘Rijdt u mee of niet?’ vroeg een ruwe stem achter Joan. Joan schrok zich een ongeluk en draaide zich met een ruk om. Er stond een bus achter haar ze keek de buschauffeur verbaast aan en merkte toen dat ze weer bij het busstation stond. De stevige man met een rond gezicht en een vrij chagrijnige uitdrukking op zijn gezicht haalde zijn schouders op sloot de deur van de bus. Joan keek de bus na en voelde zich stom dat ze niet was ingestapt, of in ieder geval had gevraagd waar ze überhaupt was. Joan liep richting het marktplein, aan haar rechterhand was een uitverkoop. Ze liep ernaar toe en ging kijken. Er stonden rekken buiten met verschillende soorten en maten kleding. Een man met een wezenloze uitdrukking op zijn smalle bleke gezicht keek haar aan en bleef staren. Hij trok zijn wenkbrauwen op en bekeek het slanke lichaam van Joan. Een onprettig gevoel besloop haar lichaam, maar toch liep ze de winkel binnen. Ze pakte een goedkoop zwart T-shirt van drie euro vijftig en een lange spijkerbroek van vijf euro. Met de kleding liep ze naar het pashokje en kleedde zich om. Het paste maar net, de broek was eigenlijk net iets te klein, maar aangezien er geen maat groter was nam ze toch de broek met het shirt. Ze betaalde haar kleding bij de kassa.
‘Zou ik misschien de kleding aan mogen trekken in het pashokje?’ vroeg Joan met een schorre stem. De oudere mevrouw die achter de kassa stond keek naar de kleding die Joan aanhad en knikte langzaam. Ze had haar wenkbrauwen opgetrokken en haar zwaar opgemaakte gezicht bleef Joan aankijken. Joan liep terug naar het pashokje ze passeerde de man die haar nog steeds nakeek. Joan kleedde zich in een rap tempo om en verliet de winkel. De man en de caissière starend achterlatend.
Joan keek even goed rond, ze voelde zich prettiger in de kleding die ze nu droeg. Ze liep vastberaden naar het busstation, maar kreeg toen in de gaten dat ze net kleding had gekocht van haar laatste centen. Ze haalde het laatste beetje geld uit haar zak en telde het bij elkaar op.
‘Ik kan nooit reizen met de bus voor maar één euro en vijftig cent,’ mompelde Joan. ‘Ik moet iets anders verzinnen. Iets wat mij kan helpen… Waarom ben ik zo stom geweest? Waarom heb ik niet gewoon geluisterd…’
Langzaam liep Joan weg en bleef dwalen door de straten van het marktplein. Ze voelde zich duizelig van de honger. De etensgeuren dreven voorbij, ze was een straat ingeslagen waar vier restaurants stonden. Meteen draaide ze zich om, ze wilde weg uit deze wijk. De heerlijke geuren maakten haar horendol. Met een harde klap kwam ze tegen iemand aan.
‘Sorry,’ zei ze gehaast. Ze keek de man recht in zijn ogen aan. Zijn kastanje bruine ogen keken haar diep aan hij trok zijn ogen samen tot spleetjes en bekeek haar.
‘Joan wat een haast… vanwaar…,’ De man was nog niet uitgesproken of Joan draaide zich om en sprintte de straat door. De man zette de achtervolging in en rende achter Joan aan. De straten flitste aan Joan voorbij, links, rechts, links, links en weer links. Net nadat ze de hoek om was gerend dook ze achter de afvalbak. De man rende haar voorbij en sprintte verder. Haar hart klopte in haar keel. Joan kwam hijgend overeind. Ze haalde even diep adem en veegde het zweet van haar voorhoofd. Joan draaide zich om en wilde net weglopen toen de man ineens weer voor haar stond.
‘Je bent nog niet van mij af!’ riep de man met een brede grijns. ‘Ik zal je nooit en te nimmer verlaten.’
Joan schoot hijgend overeind. Ze lag in haar bed badend in het zweet. Rechts van haar stond het raam open en waaide de koele wind haar slaapkamer binnen. Links van haar lag haar man Daniel, vredig te slapen. Het was te zien dat hij nergens last van had. Joan zuchtte diep en voelde zich langzaam beter worden. Ze haalde haar hand door haar haren en stond op. De klok op de gang sloeg vier keer.
‘Pas vier uur,’ mompelde Joan. Ze sloeg haar groene ochtendjas stevig om zich heen en liep naar het raam. Ze keek naar buiten, door de straat die zwak verlicht werd door de lantaarnpalen. In de hoek van de straat gaf een lantaarnpaal steeds zwakker licht, langzaam viel hij uit met een zachte bzzz. Zuchtend sloeg Joan de gordijnen weer dicht en liep de smalle gang op. De kamer van Rowan stond open. Joan duwde de deur iets verder open en keek naar haar slapende dertienjarige dochter. Rowan lag te woelen in haar slaap, haar elastiek zakte langzaam uit haar lange haren. Joan bleef even naar Rowan kijken maar verliet toen de kamer. Rowan had al veel dingen op haar hals gehaald. Ze deed haar erg denken aan zichzelf toen ze jong was. Rowan leerde teveel op vreemde mensen te vertrouwen en zonk erin weg. Ze sloot zachtjes de kamer van Rowan. Een deur verder was de kamer van Hugo. Joan’ s oudste kind. Hugo was zeventien geworden vorige week. Hij was bijna nooit thuis. Altijd met zijn vrienden op pad, bij de voetbalclub of bij de hockeyclub. Ook had Hugo veel wedstrijden in het weekeind. Zijn kamer was bijna behangen met foto’s van hem en zijn vrienden van de club, of de prijzen die hij had gewonnen. Joan sloot ook zijn kamerdeur en ze liep naar de keuken. Ze zette warm water op het vuur om thee te maken. Koffie was wel het laatste wat ze nodig had.
Joan dacht terug aan de tijd dat ze aan het vluchten was…. Ze wilde dat de beelden voorgoed uit haar geheugen verdwenen. Jammer genoeg bleven de beelden voor de rest van haar leven bij haar. Ze zouden blijven spoken in haar gedachten en iedere keer hun plekje terug vinden in haar geest. Sommige plekken vermeed ze, zodat ze niet aan vroeger hoefde te denken. De fluitketel ging en Joan schrok op uit haar overpeinzing. Ze schonk heet water in een mok en stopte er een theezakje in. Met haar kopje thee liep ze naar de woonkamer en ging ze op de bank zitten waar ze haar thee opdronk.
Net voordat ze op wilde staan kwam er iemand de huiskamer binnen.
‘Ik heb je toch niet wakker gemaakt?’ vroeg Joan.
Rowan schudde haar hoofd. ‘Nee hoor,’ mompelde Rowan. ‘Ik kon gewoon niet slapen.’
Joan knikte en klopte op de bank naast zich, zodat Rowan naast haar ging zitten.
‘Is er iets wat je mij moet vertellen, Rowan?’ vroeg Joan.
Rowan schudde geschokt haar hoofd. ‘Nee…. Niets,’ mompelde ze vlug.
Joan wist dat er iets was, maar durfde het niet te vragen.
Rowan zuchtte diep. ‘Mam,’ vroeg ze hoopvol.
Joan keek haar dochter aan. Net op het moment dat Rowan wilde vertellen wat haar op het hart zat, zweeg ze en schudde ze haar hoofd. ‘Laat maar het is niet belangrijk.’
Joan probeerde haar ongeduld te bewaren en keek haar dochter even recht in haar ogen aan.
‘Als er iets is wat je mij wilt vertellen dan kan je dat doen, dat weet je,’ zei Joan ze sloeg een arm om Rowan heen. Even leek het alsof Rowan in tranen uit ging barsten, maar toen stond ze op en legde ze de arm van haar moeder terug op haar moeders schoot.
‘Er is niets mam,’ zei ze met een gemaakte glimlach. Joan knikte en keek toe hoe haar dochter de huiskamer uitliep. Even later hoorde Joan de slaapkamerdeur van Rowan dichtslaan.
Joan zuchtte diep, stond op en bracht haar mok terug naar de keuken. Ze stopte hem in de vaatwasser en liep terug naar de slaapkamer. In de deuropening bleef ze even staan. Links van de kamer stond een vrij grote kledingkast. In het midden van de kamer het grote bed. Verder was de kamer te klein om er iets anders in te plaatsen. Daniel lag nog steeds te slapen. Joan sloeg de dekens opzij en stapte in bed, even later lag ze alweer te slapen.
Joan opende duf haar ogen ze keek om zich heen en zag dat Daniel al weg was.
‘Werken,’ mompelde Joan. Ze sloeg de dekens weg en begon zich om te kleden. Hetgeen wat ze had gedroomd spookte nog steeds door haar gedachte. Waarom had ze de droom weer gehad?
Er klopte iemand op de slaapkamerdeur van Joan. Snel trok Joan een shirt aan en zei vlug ‘binnen!’
Hugo verscheen in de deuropening en hij keek zijn moeder aan.
‘Mam ik eet vanavond niet thuis, na school ga ik meteen naar de voetbalclub,’ zei Hugo. ‘Ik heb dan mijn oefenwedstrijd en als dat is afgelopen gaan wij nog even iets drinken in de kroeg.’
Joan knikte en keek haar zoon aan. ‘Moet je dan niets eten?’ vroeg ze.
Blijkbaar was dat de stomste vraag ooit. Hugo sloeg zijn ogen ten hemel en mompelde iets onverstaanbaars, toen draaide hij zich om en verdween uit zicht. Nog geen drie tellen later werd er weer op de deur geklopt.
‘Mam,’ zei Rowan terwijl ze even naar Hugo keek die het huis verliet.
‘Ja schat?’ vroeg Joan.
‘Ik eet vanavond niet thuis, want ik ga naar een vriendin.’
Joan knikte langzaam. ‘Naar wie ga je?’ vroeg ze.
Rowan zuchtte diep ‘Maakt dat wat uit?’
Joan knikte en bleef Rowan aanstaren.
‘Oké, ik ga naar Miranda is het erg?’
Joan keek haar dochter even aan en schudde langzaam haar hoofd. Geërgerd verliet Rowan de kamer. Joan had liever niet dat Rowan naar Miranda ging. Miranda was een rare meid met vreemde ideeën waardoor Rowan al meerdere malen in de nesten was geraakt. Joan bleef hopen dat Rowan dat zelf ook in zag. Ze wilde dat haar kinderen op hun eigen manier van het leven genoten en niet dezelfde fouten zou maken als ze zelf had gedaan, maar op de een of andere reden had ze het idee dat Rowan snel in haar voetstappen zou volgen. Joan zou dan de eerste zijn die het tegen hield.
Een half uurtje later was Joan bezig het ontbijt te maken voor zichzelf. Hugo was allang weg hij wilde nooit ontbijten. Rowan had het huis ook al verlaten. Ze kocht altijd een broodje beleg bij de bakker op de hoek van de straat. Terwijl Joan kaas raspte voor op haar brood ging de telefoon. Vlug maakte ze haar handen schoon en rende naar de telefoon die in de huiskamer stond.
‘Met Joan,’ zei ze haastig.
‘Hoi Joan, met Lisa.’
‘Hoi Lisa,’ antwoordde Joan.
‘Ik zat vandaag even te denken,’ zei Lisa. ‘Lijkt het je geen leuk idee om met een paar mensen een diner te houden?’
Joan dacht even na. Het zou wel gezellig zijn. ‘Ja leuk, waar wil je het doen?’
Het was even stil aan de andere kan van de lijn. ‘Eigenlijk… bij jou,’ zei Lisa.
Joan dacht even aan de achtertuin. ‘Met hoeveel mensen wil je een diner houden?’ vroeg ze. ‘Zo groot is mijn achtertuin nou ook weer niet.’
Lisa noemde een aantal namen op en kwam tot de conclusie dat het niet meer dan twintig mensen zouden zijn. Joan slikte even maar stemde toch maar in. Het zou wel gezellig zijn en dan is de familie voor het eerst sinds tijden weer even lekker bij elkaar. Ze hing op en liep terug naar de keuken om verder te gaan aan haar ochtend eten.
Na het eten kwam de postbode. Joan liep naar de brievenbus op de veranda en haalde de brievenbus leeg. Rekening, rekening, reclame, brief van mijn moeder, reclame, rekening, ansichtkaartje. Joan bladerde de stapel post door. Ze stopte bij een brief van de school van Rowan. Vlug legde ze de rest van de post terug in de brievenbus en ze scheurde de brief open.
Geachte heer/mevrouw,
Hierbij wil ik u mededelen dat uw dochter Rowan Mariëlle Varens regelmatig niet op school aanwezig is.
Mocht dit vaker voorkomen dan word Rowan Mariëlle Varens voor onbepaalde tijd geschorst.
Met vriendelijke groet,
Dhr. Dorens.
Joan keek verward naar de brief. ‘Hoe kan dit?’ vroeg ze zacht. Rowan verteld altijd wat voor berg huiswerk ze nu weer heeft. Nijdig op zichzelf dat ze het niet gemerkt heeft pakte ze de rest van de post en liep ze naar binnen. Binnen pakte ze een stapel reclamepost en gooide het direct in de prullenbak.
Rowan liep door de straat. Ze keek om zich heen er merkte dat ze gevolgd werd. Ze versnelde haar pas en probeerde niet al te paniekerig te zijn. Haar lange blonde haren zwiepte heen en weer, zodra ze haar pas versnelde. Haar ronde bleke gezicht wierp even een angstige blik achterom. Ze zag een paar mensen lopen, maar verder niets wat opviel. Toch merkte ze dat diegene die haar achtervolgde ook zijn pas versnelde, zodra Rowan dat deed. Rowan durfde niet meer achterom te kijken ze bleef doorlopen en zocht naar een plek waar meerdere mensen aanwezig waren. Ze liep richting het plein hopend iemand tegen te komen die ze kon. Helaas was dat niet het geval. Rowan waagde het erop en draaide zich om ze stond oog in oog met een man van ongeveer 35 jaar oud.
‘Hallo,’ zei Rowan zacht. De man keek haar streng aan maar keek toen naar haar boezem. ‘Zeker hallo,’ zei de man. Rowan voelde zich ongemakkelijk en vroeg zich af waarom ze zo stom was geweest om een kort truitje aan te doen.
‘Is er iets?’ vroeg Rowan dapper. De man bleef Rowan aanstaren. ‘Nee zeker,’ zei Rowan geïrriteerd ze draaide zich om, om weer weg te lopen maar werd tegengehouden door de man. De hand van de man hield haar schouder stevig vast. Het leek wel alsof hij wilde voelen hoe haar schouder aanvoelde. Rowan probeerde de opkomende paniek te verbergen. Ze keek de man angstig aan, het liefst was ze hard weggerend. Gelukkig waren er een aantal mensen in de straat met elkaar aan het praten, als er iets gebeurde zouden ze haar vast wel helpen. Rowan staarde de man aan en keek toen naar de hand van de man. Ze slikte moeizaam, er gleed een ijskoude rilling langs haar heen.
De man liet haar los en zei zacht. ‘Ik hoop je nog een keer te zien.’ Na dat gezegd te hebben draaide hij zich om en verliet de straat. Rowan stond alleen maar voor zich uit te staren, te bang om zich te bewegen.
‘BOE!’ riep er iemand achter Rowan. Rowan voelde een klap op haar schouders. Ze schrok zich een ongeluk gaf een gilletje en keek geschrokken naar een slank blond harig meisje wat achter haar stond. Haar lange verbaasde gezicht keek redelijk geïrriteerd naar Rowan.
‘Miranda!’ riep Rowan geschrokken.
‘Vanwaar die angst?’ vroeg ze verbaasd.
Rowan maskeerde haar angst en probeerde de man van zich af te zetten. ‘Niets… niets… ik schrok gewoon van je,’ loog Rowan.
Miranda bekeek haar vriendin en zuchtte. ‘Je hebt toch geen spijt dat je niet doet wat je mammie zegt?’ Miranda sprak op een kinderlijke manier.
Rowan keek even nijdig naar Miranda. ‘Natuurlijk niet,’ snauwde ze. ‘Mijn moeder is de baas niet hoor.’ Miranda trok even een gezicht waarop Rowan ‘Echt niet!’ siste. Miranda knikte kortaf en beende de straat door. Rowan keek nog even achterom of de man echt verdwenen was maar liep toen achter Miranda aan.
‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Rowan. Miranda keek Rowan aan. ‘Soms bang?’ vroeg ze pesterig.
‘Natuurlijk niet,’ snauwde Rowan. ‘Waar moet ik bang voor zijn?’ terwijl ze dat zei keek ze nog even achterom of ze echt niemand achter haar liep. Miranda stond zo abrupt stil dat Rowan tegen haar opbotste.
‘Waarom kijk je dan de hele tijd achterom?’ vroeg Miranda.
Rowan slikte moeizaam en begon te vertellen over de vreemde man.
‘Dus?’ vroeg Miranda. ‘Hij vond je gewoon leuk, meer niet.’
‘Ik weet het niet, ik vond hem een beetje vreemd.’
Miranda deed niet eens de moeite om te luisteren. Ze kapte het verhaal van Rowan af. ‘Als je zo bang bent om te spijbelen dan ga je maar terug naar school hoor.’
Rowan keek even verbaasd naar Miranda. ‘Als ik bang was om te spijbelen, dan zou ik nu niet hier lopen. Dan zou ik de vorige drie weken ook gewoon op school zitten. Waarom zou ik er dan nu pas last van hebben?’
Miranda keek haar vriendin aan. ‘Vertel het mij maar, jij hebt ergens last van. Accepteer het gewoon dat jongens op je vallen. Je ziet er niet verkeerd uit hoor. Je hoeft nergens bang voor te zijn.’
Rowan negeerde de opmerking van Miranda. Het had geen zin om ruzie te maken met Miranda. Als ze bevriend bleef met haar, dan zou ze populair worden. Op school en ook buiten school. Ze gingen morgen samen naar een feest, wat een beslissende factor zou zijn of ze populair zou worden of niet. Rowan verheugde zich er erg op. Ze wilde er erg graag naartoe maar, op de een of andere reden had ze het gevoel dat het niet zou gaan gebeuren. ‘Jongens dit is Rowan.’ Hoorde Rowan iemand zeggen van veraf. Rowan dwong zichzelf terug te keren naar de werkelijkheid en keek het groepje aan.
‘Hoi, Rowan,’ klonk het mat alsof ze gedwongen waren om gedag te zeggen.
Rowan keek de jongens en de meisjes aan. ‘Hoi, leuk jullie te zien,’ zei Rowan spontaan. Met zijn allen liepen ze naar het winkelcentrum om te gaan winkelen.
Na een lange tijd keerde Miranda zich tot het groepje. ‘Jongens we gaan weer,’ zei Miranda. Het was alsof Miranda een soort leider was. Miranda had gesproken en iedereen zei elkaar gedag en ze gingen allemaal hun eigen weg. ‘Ga je mee? Mijn moeder heeft voor ons gekookt,’ zei Miranda. Rowan knikte en volgde Miranda naar haar huis.
Dit bericht is gewijzigd op 05-10 22:53.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 05-10-2008, 21:16 |
|
Berichten: 3769
administrator
Verstuur privé bericht
|
Ik heb het verhaal hier en daar wat aangepast. (best veel eigelijk) Ik heb het eerste hoofdstuk moeten splitsen omdat het anders te lang werd. alles wat ik heb aangepast staat nu hier. Ik ga vanavond of morgen verder aan hoofdstuk 2 hier komt alvast het eerste deel.
Hoofdstuk 2
De brief
Het avond eten stond op het vuur. Joan was woedend. Ze had verscheidene keren geprobeerd om haar man te bellen. Ze wilde samen met hem even over Rowan praten, maar hij zat iedere keer in vergadering. Rowan en Hugo aten vanavond niet thuis, dat was wel even lekker. Nu konden Joan en Daniel even goed over de toekomst van Rowan praten. Dat was zeker wel nodig. De klok op de gang sloeg half zes. Nog geen tel later hoorde ze de sleutel in het slot de deur openen.
‘Daniel!’ riep Joan.
‘Ik kom,’ zei Daniel vermoeid. Daniel kwam de keuken binnen gelopen en keek Joan aan. ‘We moeten praten,’ zei Joan en ze gaf Daniel een glaasje wijn.
‘Heb je een ander?’ vroeg Daniel geschokt.
Joan’ s ogen werden groot van verbazing. ‘Wat?’ vroeg ze geschrokken. Daniel keek Joan aan met grote ogen en Joan wist zeker dat hij het meende. ‘Nee, natuurlijk niet, ik wilde praten over Rowan.’
Daniel liet het een zucht zijn glas zakken. ‘Ik dacht toch echt even…,’ begon hij, maar hij hield snel zijn mond toen Joan hem een brief gaf.
‘Dit zat vandaag bij de post,’ fluisterde ze.
Daniel pakte de brief langzaam aan en maakte hem open. Hij las de brief door en zijn ogen werden groot van verbazing. ‘Dit menen ze niet…,’ zei hij zacht.
Joan zuchtte diep ‘Ik ben bang van wel Dan.’
Daniel keek even nijdig naar de brief. ‘Waar is Rowan?’ vroeg hij.
Daniel was al opgestaan en wilde net om Rowan schreeuwen totdat Joan zei. ‘Bij Miranda.’ ‘Dat liet jij toe!’ riep Daniel verontwaardigd.
‘Wat moest ik anders?’ vroeg Joan beschermend. ‘Ik kan het haar niet verbieden!’ ‘Dat kan wel!’ riep Daniel. ‘Straks loopt ze weer rechtstreeks de afgrond in.’
Joan zuchtte diep. ‘Ik kon haar er niet van weerhouden,’ fluisterde ze.
Daniel keek zijn vrouw aan en zuchtte even. ‘Sorry,’ mompelde hij. Joan liep naar het aanrecht en ging verder met het eten. Daniel deed zijn mond open om iets te zeggen maar sloot die toen weer en liep naar de woonkamer om de krant te lezen.
Eenmaal aan tafel keek Joan naar de brief die Daniel op een stoel ernaast had neergelegd. ‘Wat wil je eraan doen?’ vroeg Joan.
Daniel slikte zijn hap bloemkool door en zuchtte weer. ‘Ik heb echt geen idee wat we hiermee aanmoeten,’ mompelde hij. Joan en Daniel keken elkaar nog even aan maar gingen toen weer verder met hun eten.
Een paar uur later ging de deur open en kwam Rowan binnen gelopen. ‘Hoi mam, hoi pap,’ zei ze opgewekt.
‘Hoi, Rowan hoe was het op school?’ vroeg Joan meteen.
Rowan was even stil en keek haar ouders aan. ‘Huiswerk,’ mopperde ze.
‘Wacht nog even Rowan,’ zei Daniel streng.
‘Wat is er pap?’ vroeg Rowan. ‘Ik moet huiswerk maken anders loop ik achter.’
‘Achter loop je toch wel,’ zei Daniel streng.
Rowan keek haar vader aan en slikte moeizaam.
‘Wij kregen net een brief van Dhr. Dorens,’ zei Daniel en hij liet de brief zien aan Rowan. Rowan sperde haar ogen wijd open. ‘O, nou… waar gaat dat over dan?’ vroeg ze.
‘Over jou,’ zei Joan. Rowan keek haar ouders moeizaam aan.
‘Probeer maar geen excuus te maken Rowan,’ zei Daniel. ‘We weten dat je niet op school bent geweest, je bent te vaak bij Miranda.’
‘Het is niet de schuld van Miranda,’ zei Rowan en ze beet op haar onderlip.
Daniel en Joan trokken hun wenkbrauwen op. Rowan zuchtte diep en ging bij haar ouders aan tafel zitten. Joan keek haar dochter aan. Ze kon zich nog goed herinneren dat haar dochter vroeger ook zo zat aan tafel. Ze had problemen maar wilde daar zelf uit komen. Joan wist haast zeker dat Rowan zou liegen.
‘Ik weet gewoon al waar ze het over gaan hebben op school, ik verveel me daar echt,’ zei Rowan.
Joan keek haar dochter aan. Ze kon best goed liegen maar Joan zag meteen aan haar dochter dat ze loog.
Rowan keek haar vader doordringend aan. ‘Ik ga wel weer gewoon naar school, ik wilde geen problemen krijgen.
Daniel knikte even. ‘Als ik nog een andere brief krijg dat je niet op school bent geweest dan krijg je huisarrest.’
Joan keek vol ongeloof naar haar man en vroeg zich af waarom hij Rowan op dit moment geen huisarrest gaf. Ze had minstens drie weken gespijbeld van school! Daar kan ze niet zomaar mee weg komen.
‘Ik wil dat je morgen naar school gaat en daarna kom je naar huis,’ zei Joan.
Rowan keek haar moeder aan. ‘Naar huis?’ vroeg ze niet begrijpend.
‘Ja, je hoorde me, je mag niet naar het feest morgen avond.’
Rowan sperde haar ogen wijd open. ‘Je bent zo gemeen!’ riep ze woedend. ‘Pap zeg dat het niet waar is!’ riep ze nijdig.
Daniel keek Joan aan. Joan keek terug met en strakke strenge blik in haar ogen. Daniel knikte en keek naar Rowan. ‘Je komt morgen na school meteen naar huis en gaat daarna de deur niet meer uit.’
Rowan keek haar ouders vol onbegrip aan. Ze liet een furieuze kreet horen en denderde naar haar kamer. Joan zuchtte diep en begroef haar hoofd in haar handen. Daniel keek haar aan en zei zacht ‘Laat Rowan maar even uitrazen, ze doet het wel vaker geef haar wat tijd ze draait wel bij.’ Joan keek Daniel aan en merkte dat hij weinig begreep van hun dochter.
Dit bericht is gewijzigd op 05-10 21:17.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 06-10-2008, 21:59 |
|
Berichten: 3769
administrator
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor de leuke reacties
hier het tweede deel van dit hoofdstuk. zeg maar wat je ervan vind
Joan keek de man doodsbenauwd aan. Ze probeerde zich los te trekken, maar hij was te sterk.
‘Je bent van mij, van mij en niet van jezelf. Hier heb je zelf voor getekend. Jou lichaam behoort aan mij.’
Joan gaf de man een fikse schop tegen zijn heup. De man klapte in elkaar en verzwakte zijn greep. Joan greep haar kans, ze rukte zich los en sprintte de straat uit. Ze moest hier weg zien te komen. Hij mocht haar niet vinden!
‘Kan ik u helpen?’ vroeg een bezorgde oude mevrouw. Ze had een vriendelijk rond gezicht en haar bruine haren zaten in een knot. Ze had twee boodschappentassen bij zich. Gevuld met vele rammelende producten. Haar lange beige jurk kwam bijna tot aan de grond.
‘U moet mij verstoppen,’ piepte Joan, achteromkijkend of de man eraan kwam. ‘Alstublieft, hij mag mij niet vinden!’
De vrouw aarzelde geen moment. Ze wenkte Joan en liep een donker steegje door. Boven haar hing een naambordje “Darkstreet” stond erop. Joan had geen idee waarom deze straatnaam in het Engels stond. Maar op dit moment kon haar dat niet zoveel schelen. Deze mevrouw wilde haar helpen en ze moest de kans grijpen.
‘Je moet mij vertellen wie je bent,’ zei de vrouw. Even leek ze te aarzelen, maar toen keek ze Joan vastberaden aan.
‘Ik ben Joan Versteeg,’ fluisterde Joan angstig.
De vrouw knikte kortaf en klopte op een donkeren metalen deur. Een schuifje midden op de deur ging open. Lichtgroene ogen keken de vrouw en Joan aan en de deur werd direct geopend.
‘We hebben een slachtoffer,’ zei de vrouw.
Plotseling scheurde ze haar beige jurk van zich af en trok ze haar haar weg. Het bleek een pruik te zijn en onder het bruine haar zat lichtblond haar verstopt. De oudere vrouw trok een masker af en een jongere vrouw werd zichtbaar. Joan keek vol verbazing toe en bekeek de vrouw die nu voor haar stond. Nu droeg ze spierwitte kleding met een embleem op haar shirt.
‘Wie bent u?’ vroeg Joan vertwijfeld. Ze deed een paar angstige stappen naar achteren en zocht naar de deur.
‘Ik ben Janet Burda,’ zei de vrouw. Ze zag er vriendelijk uit, haar gezicht was rond en leek vriendelijkheid uit te stralen. Al wist Joan niet of dat haar kon misleiden. ‘Ik ben lid van de vrouwen beschermingsdienst.’
Joan keek vol ongeloof naar de vrouw. Achter haar verscheen een donkere man met een hoekig gezicht. Hij zag er een stuk minder vriendelijk uit, maar ondanks dat glimlachte hij bemoedigend.
‘Wij kunnen u een nieuw leven bieden. Een leven zonder pijn en zonder angst.’
Joan keek naar Janet. Toen zij knikte begon Joan interesse te krijgen. Wat moest ze anders? Ze kon zich moeilijk terug naar…, nee dat kon gewoon niet.
‘Het enige wat nodig is, is een andere achternaam en een goede baan,’ zei Janet glimlachend.
‘Kunt u mij die bieden?’ vroeg Joan.
Janet en de donkere man knikte gretig. Joan aarzelde geen moment. Ze had toch niets meer te verliezen. Ze accepteerde het aanbod en volgde Janet en de donkere man de gang door.
Joan nam een paar slokken van haar koffie. Het was vijf uur in de ochtend. De dromen waren teruggekeerd en leken langer te duren dan ooit. Ze wist nog goed wat er was gebeurd, toen ze het aanbod accepteerde. Ze kreeg een nieuw leven en kwam in contact met haar moeder. Die wist waar Joan woonde en dat ze nu een andere achternaam had gekregen. Haar moeder had Joan beloofd om tegen iedereen te zeggen dat Joan overleden was. Alleen tegen de vreemde, de mensen die het toch niets aangingen. Op het werk had Joan Daniel leren kennen. Hij was een lieve zachtaardige man. Niet veel later waren ze getrouwd en uiteindelijk was Joan gestopt met werken en zorgde ze voor hun kinderen Hugo en Rowan. Joan haalde even diep adem. De vreselijke tijd was voorbij, ze hoefde er niet meer aan te denken. Ze was gelukkig nu! ze had een lieve man en twee kinderen, wat wil een vrouw nog meer?
Aan het einde van de gang hoorde Joan een deur opengaan.
‘Wat ben jij vroeg,’ zei Joan direct.
‘Wc,’ zei Rowan direct.
‘Je bent al aangekleed,’ antwoordde Joan. Ze kon Rowan niet zien, maar ergens voelde ze dat ze gelijk had. En inderdaad, nog geen twee tellen later kwam Rowan de kamer binnen al helemaal aangekleed. ‘Zo vroeg begint school toch niet?’
Rowan meed iedere blik van haar moeder en haar moed zakte in haar schoenen.
‘Mam, ik wil erg graag naar dat feest vanavond,’ bracht Rowan moeizaam uit.
‘Vandaar dat je zo vroeg je bed uit moet?’
‘Nee, ik wilde ontbijt maken… voor jou.’
Joan keek Rowan verbaast aan. Direct zag ze aan haar dochter dat ze het meende. Joan voelde zich bijna schuldig tegenover Rowan. Ze verbande dat gevoel en dacht aan de fouten die Rowan had gemaakt.
‘Hiermee mag je heus niet ineens wel naar het feest,’ zei Joan stijfjes.
‘Maar mam het is echt heel belangrijk,’ smeekte Rowan.
‘Vanavond is er een diner met familie en een aantal vrienden. Ik wil dat je aanwezig bent, net zoals je broer en ieder ander.’
Rowan leek op te zwellen van woede. Kon haar moeder niet voor één keertje niet aan zichzelf denken? Rowan stampvoette de kamer uit en smeet haar kamerdeur achter zich dicht.
Joan slaakte een diepe zucht en legde haar hoofd in haar handen.
‘Waarom moet Rowan bij het diner zijn?’ vroeg een stem vanuit de deuropening.
Joan wist direct dat het haar man was. Waarom moest hij perse nu moeilijk doen? Ze had besloten dat zij erbij moest zijn, punt uit.
‘Ik ga nu niet in discussie met je,’ snauwde Joan. Een leeg hol gevoel betrad haar lichaam. Het idee drong haar binnen dat ze de laatste tijd niet meer op één lijn zaten.
Daniel trok zijn wenkbrauwen op en keek even vluchtig op de klok. ‘Ik moet naar mijn werk,’ zei hij langzaam. Hij wreef met zijn hand over zijn geschoren kin. ‘Ik zie je vanavond wel bij het diner, ik neem mijn collega Jos mee.’
Joan wierp hem even een geërgerde blik toe. Daniel had het de hele tijd over Jos. Om niet goed van te worden. Het leek wel alsof hij alles samen deed met die man.
‘Is goed,’ zei Joan stijfjes. Ze richtte zichzelf in haar volle lengte op en keek haar man aan. ‘Ik zorg wel dat alles op tijd klaar is voor vanavond.’
Daniel wist overduidelijk niet wat hij moest zeggen. Hij wierp nogmaals een blik op de klok en keek toen naar Joan. Hij knikte bruusk en verliet het huis.
Joan voelde zich leeg van binnen. Haar man was het blijkbaar niet eens met de keuze die ze had genomen. Rowan was boos op haar en Hugo zal er ook niet zo blij mee zijn. Hij wilde eigenlijk ook naar de voetbalclub.
‘Op naar Hugo, om het hem te vertellen,’ zuchtte Joan.
Ze stond op en wankelde naar de kamer van Hugo. Ze deed de deur een beetje open en ze zag dat Hugo al aangekleed en wel zijn tas aan het inpakken was.
‘Hoi mam,’ zei Hugo. Hij praatte vrij luchtig en keek zijn moeder niet aan.
‘Hugo,’ begon Joan.
‘Ik weet het al,’ zei Hugo. Hij gaf een pijnlijke glimlach en ging vlug weer verder met zijn tas inpakken. ‘We moeten vanavond bij het diner aanwezig zijn. Familie, vrienden ga zo maar door.’
Joan hoorde achter zich een deur dichtgaan en ze nam aan dat Rowan het huis had verlaten. Ze keek even naar Hugo en merkte dat hij er niet blij mee was.
‘Ik wil gewoon graag dat iedereen even bij elkaar is.’
Hugo knikte bruusk. ‘Dat snap ik, maar…,’ Hugo schudde zijn hoofd, stond op en hees zijn tas over zijn schouders. ‘Je moet niet alles wat Rowan wil afkappen. Het is haar leven, laat haar dan zelf haar leven leiden.’
Na dat gezegd te hebben gaf hij zijn moeder een kus op haar wang en liep ook hij het huis uit.
Joan slaakte opnieuw een zucht en slenterde de kamer van haar zoon uit. De post viel op de mat en Joan liep ernaar toe. In het smalle gangetje stonden links een hoop schoenen met daarboven een jassenstandaard. Rechts van het smalle gangetje stond een verwarming die nu uit stond. Ze bekeek de post en stuitte op een bloedrode envelop met sierlijke letters. Joan keek even verbouwereerd naar de envelop. Ze herkende het handschrift niet. Ze legde de overige post op de verwarming in het smalle gangetje. Vlug maakte ze de bloedrode envelop open en trok er een brief uit. Iets anders viel op de grond en toen Joan beter keek merkte ze dat het een ketting was. Joan snakte naar adem en keek vol angst naar de ketting. Haar handen begonnen te trillen en te zweten. Haar Totale lichaam leek angst uit te stralen. Het schudde hevig van angst en haar hart leek stil te staan. Joan ging vlug op de verwarming zitten en raapte al rillend de ketting van de grond. Ze bekeek hem en voelde zich misselijk worden.
‘Mijn lieveling’ Stond in de ketting gegraveerd.
Joan voelde tranen opkomen. Ze bekeek de bloedrode envelop met het papier wat nu op de grond was gevallen. Ze raapte met trillende handen het papier op en vouwde hem open.
Lieve schat,
Je wilt niet weten hoeveel ik jou mis en hoe blij ik ben dat ik je heb gevonden.
Je dacht zeker dat je mij nooit meer zou zien?
Ik heb je een paar dagen bestudeerd en het viel mij op dat je leven van nu, helemaal niet zo gezellig is. Je dochter keert zich tegen je, Hugo je zoon is vaak van huis. Om nog maar te zwijgen over Daniel.
Is het niet gewoon beter om terug te keren, waar je werkelijk hoort te zijn?Keer terug bij mij en de rest van de groep. Je zult je fijner voelen, want dat is de plek waar je werkelijk hoort!
Denk niet dat deze brief het enige is wat je zult herinneren aan mij. Alles wat je doet en alles wat je zegt… Dat zie ik, dat hoor ik en dat voel ik.
Lieve Joan, mocht jou besluit verkeerd uitvallen, dan geef ik niet op. Je behoort aan mij! Hier heb je zelf voor getekend. We komen er samen wel uit, dat beloof ik. Het enige wat je hoeft te doen is morgen naar het marktplein te komen. Waar we elkaar voor het laatst zagen.
Maar vrees niet! We zien elkaar waarschijnlijk nog eerder dan gepland.
Liefs Tray.
Ps. De ketting is van jou, ik wil dat je die voor altijd bij je draagt.
Joan kon haar tranen niet meer bedwingen. Hoe had hij haar gevonden? Hoe kon dat! Er werd haar toch verteld dat ze veilig was. Ze heeft zelfs twee keer gewisseld van achternaam om er zeker van te zijn. Al die jaren is het goed gegaan, hoe kon het dan toch misgaan?
Joan zakte langzaam in elkaar. Ze voelde de misselijkheid opkomen, maar negeerde die. Ze hield de brief vast in haar trillende handen. Ze wierp er nog even een angstige blik naar en stond toen vastberaden op. Ze liep naar de keuken en haalde er een pakje lucifers uit. Ze streek hem af en stak de brief in brand. Tranen rolden over haar wangen. Ze snikte even en stopte met huilen. Ze bleef toekijken tot de brief geheel verbrand was. Daarna volgde de envelop. Zodra die ook verbrand was bekeek ze de ketting.
‘Ik kan dat leven niet meer terugnemen. Ik wil het ook niet eens,’ siste Joan. Ze liep naar buiten. Een kleine tuin doemde voor haar op. Alles was betegeld met grote witte stenen. Rechts stonden verscheidene plantenbakken met dode planten. Aan de linkerkant stond de vuilnisbak. Joan sloeg hem open en keek om zich heen.
‘IK GOOI HET WEG!,’ gilde Joan met een hysterische ondertoon. ‘IK GOOI MIJN OUDE LEVEN WEG EN WIL HET NIET MEER TERUG! HIER BEN IK GELUKKIG! VAL ME NIET WEER LASTIG. DE VOLGENDE KEER BEL IK DE POLITIE!!’
Joan hoorde haar eigen stem nagalmen. Ze hief haar hand op en smeet de ketting met al haar kracht in de vuilnisbak. Zwaar ademend liep ze naar binnen. Ze voelde nog steeds angst in haar lichaam lopen als een soort gif, maar ook wat meer rust. Alsof ze hiermee echt haar oude leven gedag heeft gezegd.
Dit bericht is gewijzigd op 06-10 22:01.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 15-10-2008, 17:27 |
|
Berichten: 3769
administrator
Verstuur privé bericht
|
Hier even een klein stukje
Hoofdstuk 3
Het diner
Joan was druk bezig met het maken van het avondeten. Ze had een grote kom met salade gemaakt. Die had ze in de koelkast gezet, zodat er weer plek was op het aanrecht. Ze maakte verscheidene hapjes om op tafel te zetten.
‘Mam?’ vroeg een ijzige stem in de deuropening.
Joan keek op en merkte dat het haar dochter was. Ze had al verscheidene pogingen gedaan om te vragen aan haar moeder of ze naar het feest mocht. Vroeg in de ochtend gebruikte ze haar meest zeurderige toon van doen. Daarna gooide ze het op een boze toer. En als laatste ging ze smeken. Joan vroeg zich af wat ze dit keer wilde gebruiken.
‘Hoeveel mensen komen er?’ vroeg ze nijdig.
Joan had deze vraag niet verwacht. Ze keek haar dochter verbaasd aan en vroeg zich af of Rowan zich erbij had neergelegd.
‘Ongeveer twintig mensen,’ zei Joan met een glimlach.
‘Ken ik ze?’ vroeg Rowan nijdig.
‘Niet allemaal, maar straks komt oma met de taxi. Wil jij haar even opwachten?’
Rowan snoof luid en liep naar de deur. Joan kneep even haar ogen samen en ging toen verder met het braden van het vlees.
Al snel stroomden de mensen binnen. Lisa was gekomen met twee vriendinnen genaamd Lieke en Els. De moeder van Joan was ook gearriveerd. Hugo dolde wat met zijn oom Sergio en Rowan zat nijdig op de bank tussen haar gothic nicht Rayla. Nicole, Samantha en Krystel waren de nichtjes van Daniel. Theun,Matt en Thijs waren neven van Daniel. Hij was nog steeds niet terug van zijn werk. Joan vroeg zich af of zijn collega ook zou komen. Remco de broer van Daniel was samen met zijn vrouw Lyla en hun twee zoons Theo en Hawl. Ook waren de echtgenoten van de nichtjes en neefjes van Daniel aanwezig. Het was veel drukker dan Joan had verwacht. Ze was bang dat er niet genoeg eten was.
‘Laat Rayla je kamer even zien,’ zei Joan tegen Rowan toen ze de hapjes rondbracht.
Rowan keek haar moeder woest aan. ‘Waarom?’ vroeg ze nijdig.
Rayla keek even op en staarde Rowan aan. ‘Het hoeft niet hoor,’ mompelde Rayla.
Joan keek haar dochter even streng aan en die stond zuchtend op. ‘Kom Rayla,’ zei ze terwijl ze de kamer verliet.
Hugo vermaakte zich prima. Hij was nog steeds aan het dollen met zijn oom Sergio. Even werd er op de bel gedrukt. Joan zette de hapjes op tafel en wrong zich door de mensenmassa naar de deur. Ze liep het smalle gangetje door en passeerde de verwarming. Joan opende de deur en ze sperde haar ogen wijd open. Haar hart stokte in haar keel en heel haar omgeving scheen te verdwijnen. Ze keek de man doodsbenauwd aan.
‘Nee niet jij,’ fluisterde ze angstig. Haar armen werden slap en haar brein leek trager te werken.
‘Hallo Joan,’ zei een kruiperige stem. De man glimlachte en ontblootte zijn tanden.
Joan voelde zich duizelig worden en niet veel later verloor ze haar bewustzijn.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 19-10-2008, 22:02 |
|
Berichten: 3769
administrator
Verstuur privé bericht
|
‘Geef haar wat ruimte!’ hoorde Joan ergens van ver komen.
‘Joan! Joan!’ riep een bekende stem.
Joan voelde iemand die een paar zachte tikjes gaf tegen haar wang. De stemmen werden duidelijker hoorbaar. Ze opende haar ogen en zag een beetje wazig. Ze zag een deur en vroeg zich eerst even af waar ze was. Toen werd haar zicht duidelijker en merkte ze dat ze in haar eigen gang lag. Ze staarde even verbaasd naar haar eigen voordeur en kwam een beetje overeind. Ze voelde aan haar kin en merkte dat ze tegen de verwarming aan was geknald. Ze kreunde zachtjes en leunde tegen de muur aan. Haar man Daniel knielde naast haar neer.
‘Blijf even rustig zitten, Rowan is een glas cola aan het halen. Je moet even iets drinken. Ik denk dat je teveel hebt gewerkt.’
‘Nee… Man…. Niet…Mag niet…,’ mompelde Joan onverstaanbaar.
‘Joan even rustig blijven. Je hebt een harde smak gemaakt,’ zei Daniel bezorgd.
Joan wierp een paar vluchtige blikken door de gang. Enkele mensen stonden in het smalle gangetje, maar niet de man waardoor Joan flauwviel. Rowan gaf Joan een vol glas met cola. Joan nam een paar slokken en voelde zich direct een stuk beter.
‘Heb je wel gegeten?’ vroeg Daniel. ‘Je hebt ook zolang achter het fornuis gestaan.’
Er werd op de deur geklopt en Daniel deed open.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Lisa verbaasd. ‘Ik was even een blokje om… en toen hoorde ik een gil…’
Daniel vertelde wat hij wist en Lisa knielde bij Joan neer.
‘Alles goed meid?’ vroeg ze.
Joan knikte en kwam overeind. Ze wankelde naar de deur en liep naar de keuken. Daniel liep achter haar op zo’n manier dat hij haar op wilde vangen als ze weer wegviel. Joan zette het glas op het aanrecht, nadat ze het laatste beetje had opgedronken.
‘Waar is je collega?’ vroeg ze met een angstige ondertoon in haar stem.
Daniel had niet gemerkt hoe Joan het vroeg. Hij keek even achterom. ‘Daar bij de hapjestafel. Weet je wel zeker dat je verder gaat met koken?’
Joan knikte. ‘Ga jij maar even naar je collega toe. Trouwens wat is zijn naam?’ vroeg ze.
‘Tray,’ zei Daniel direct.
Zonder verder nog iets te zeggen verliet Daniel de keuken en liep hij de gang over. Joan slaakte even een diepe zucht en legde haar hoofd in haar handen. Ze liep langzaam naar de deuropening en wierp een angstige blik naar Daniel en zijn collega. Het zweet brak haar uit en de angst sloeg haar om het hart. Ze leunde tegen de muur en probeerde haar trillende handen stil te houden.
‘Wat doe je hier in mijn leven,’ piepte Joan. ‘Je was weg. Je wist niet waar ik woonde… hoe kun je het nu dan weten?’
‘Mam…. Is alles goed?’ vroeg Rowan. Ze keek even met angstige ogen naar haar moeder die met gesloten ogen tegen de muur aanleunde van de keuken.
‘Het gaat wel weer,’ antwoordde Joan een beetje trillerig.
Rowan leek niet overtuigd. Ze schoof een stoel opzij en wees ernaar ten teken dat Joan moest zitten. Ze nam plaats en keek Rowan even dankbaar aan. Vreemd genoeg begon Rowan verder te gaan aan het eten. Joan staarde even verbouwereerd naar haar dochter, die begon het vlees in kleine stukjes te snijden.
Een uurtje later stond alles op de tafel buiten in de achtertuin. Het was vrij krap en het viel Joan reuze mee dat iedereen een plekje wist te bemachtigen. Daniel en Hugo hadden de tuinstoelen weggehaald van het terras. Daar hadden ze comfortabele stoelen neergezet met een grote lange tafel in het midden. Achter het terras bevond zich de tuin. Het zag er nu nog vrij netjes uit. Het gras was net gemaaid en de bloemetjes stonden in volle bloei.
Joan bracht de laatste schaal naar de tuin en wierp even een angstige blik op de collega van Daniel.
Ze kon niets tegen hem zeggen. Hij keek haar zo mysterieus aan! Maar als ze iets zei, wilde iedereen weten waar ze elkaar van konden. Dat mocht niet gebeuren… nu niet, nooit niet!
‘Het ziet er werkelijk geweldig uit Joan! Je hebt je uitgesloofd!’ riep Sergio vanaf de andere kant van de tafel.
Joan glimlachte en nam plaats. Tot haar afgrijzen zat Tray enkele plekken van haar verwijderd. Hij keek haar doordringend aan en glimlachte vals. Joan slikte moeizaam en schepte wat salade op haar bord.
‘Zou ik ook wat salade mogen Joan?’ vroeg hij met een enge schrale stem.
Joan wierp hem een angstige blik toe. Ze had de schaal nog in haar handen, ze kon niet anders dan hem geven aan Tray. Joan strekte haar armen uit en Tray pakte de schaal aan. Hij legde hierbij zijn handen op die van Joan. Een ijskoude rilling gleed over haar rug en het zweet brak haar uit. Ze voelde zich misselijk worden en keek naar Tray die tijdens het overpakken van de schaal over haar handen streek. Vliegensvlug trok Joan haar handen terug. De schaal viel bijna op de grond, maar Tray greep hem stevig vast. Hij kneep zijn ogen samen en keek Joan doordringend aan.
‘Alles goed?’ vroeg Daniel. Hij wreef met zijn hand over de knie van Joan.
‘Prima…,’ mompelde Joan wat afwezig. Ze pakte haar vork vast en merkte dat haar hand trilde. Ze besteedde er geen aandacht aan en prikte in een paar erwtjes.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
Joan - 1
meer meer meer nu meer
Dus schrijf maar verder en je weet.. ik ben eerlijk 