|
lieke
|
Geplaatst op 27-07-2010, 15:01 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Onmiddelijk sprong Draco een gat in de lucht. 'Ja dat moet wel!', riep hij.
'En war als het niet zo is?', vroeg Elaine, 'Wat dan?'
Draco haalde zijn schouders op 'Waar anders, Elaine? Ze kunnen nergens anders zijn.'
'Wel waar, ze kunnen ook gewoon naar zweinsveld zijn om Sophia af te lijden.', wierp Elaine tegen.
'Zonder ons iets te zeggen? En Dálina neemt Luna zomaar mee? Kom nou Elaine, ik weet dat jij en ik de rest nog neit zo lang kennen maar toch. Dat zouden ze nooit doen', zei Ruben. Elaine knikte, en legde haar hoofd tegen zijn borst.
'Waar ben ik?', vroeg Dálina.
'Waag een gok' fluisterde een stem van achteren.
Geschrokken keek Dálina om, maar ze zag niemand die dat kon hebben gefluisterd.
Toen ze goed keek schrok ze nog erger. Voor haar lagen Emely en Sophia op de grond, bewusteloos.
'Dat staat jouw ook te wachten'
Weer kwam het geluid van achter haar en weer draaide Dálina zich om.
Opnieuw was er niks te zien, behalve stenen.
Luna begon zachtjes geluidjes te maken en Dálina drukte haar dochtertje stevig tegen zich aan. 'Sssst', fluisterde Dálina.
'Pas maar op'
De stem leek nu van overal om haar heen te komen.
'Pas op'
Links
'Pas op'
Rechts
'Pas op'
Van voor
'Pas op'
Ergens achter haar
'Pas op'
Ze werd gek.
Luna krijste.
'Er gaat iets fout'
Geschrokkenen verbaasd keken Draco, Stephan, Marten, Elaine en Ruben naar Guaron. Deze was wit weg getrokken, maar de wazige nietsziende blik was uit zijn ogen verdwenen. Alsof hij zo was geweest zodat hij de andere kon waarschuwen.
Guaron stond nu op. 'Er gaat iets heel erg fout.'
Niemand reageerde
'We moeten er nu heen!', riep Guaron woedend.
'Anders gaan Emely, Sophia, Dálina en Luna eraan!'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 27-07-2010, 15:31 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
De andere keken hem geschrokken en verward aan. “Wat is er aan de hand, zoon?” vroeg Stephan zacht, hij had als eerste zijn spraak weer teruggevonden.
“Er is nu geen tijd voor uitleg, we moeten nu gaan, voor het te laat is!” zei Guaron en pakte zijn vaders pols vast. “Pak de andere vast, we moeten verdwijnselen” zei hij. Stephan pakte Marten vast, die Draco weer vastpakte. Uiteindelijk had iedereen elkaar vast en Guaron verdwijnselde.
Dálina hield Luna tegen zich aangeklemd. “Wat wil je?!” riep ze, terwijl er een traan over haar wang gleed.
”Jou” zei de stem.
“Laat de andere dan gaan” zei Dálina zachter en ze hoorde zacht gelach.
”Je dacht toch niet echt dat het zo makkelijk zou gaan? Nee meisje, deze keer kom je er niet zo makkelijk van af”
Dálina deed nu niet meer de moeite om te kijken waar de stem vandaan kwam, maar keek wel even op. “Deze keer?” vroeg ze verward en toen hapte ze naar adem, beseffend wie het was.
”Ja, deze keer. En niemand zal er zijn om je te redden, want niemand weet dat je hier bent” zei de stem en Dálina merkte dat Luna niet meer in haar armen lag. Het was opeens ook erg stil, geen gehuil meer van Luna..
“Waar is Luna?” vroeg Dálina in paniek. “Geef me mijn dochter terug!”
”Ze is veilig.. voor nu”
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 29-07-2010, 14:11 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
inderdaad
Dálina huilde 'Luna', fluisterde ze.
Ze wist waarom maar ze moest iets zeggen, van de stilte werd ze nog gekker dan van de stem. 'Waarom?', fluisterde Dálina.
'Je weet het antwoord al
En weer was het stil.
Dálina wist niet hoe, want ze was niet gevallen of gaan zitten en wist zeker dat ze net nog stond, maar ze op de grond. Haar benden waren onder haar naar opzij gevouwen. Dáliona keek naar Emely en Sophia, die nog steeds roerloos op de grond lagen.
'Waarom hun? Waarom niet gewoon alweer mij en Luna?Waarom hun zo nodig?' vroeg Dálina.
'Je weet het antwoord al.'
De stem lachtte, het was een gemene lach
' het doet jouw namelijk meer pijn'
Dálina zweeg, de stem had gelijk.
Een traan viel eenzaam langs haar wang, geirriterrd veegde ze hem snel weg. Ze zou geen angst tonen, niet waar iemand anders dan haar vrienden haar konden zien. En dat was nu zeker weten wel het geval.
Dálina wilde opstaan, maar ze kon het niet. Iets of iemand hield haar tegen.
'Dat trucje heb je van Marten geleerd, is het niet?', vroeg Dálina, haar stem siste.
De stem lachtte, hij lachtte haar uit!
Ach Dálina, ik heb dat trucje niet van hem. Voldemort heeft dar trucje van MIJ'
'Zo heet hij niet', siste Dálina woedend.
Ook al was Dálina woedend, van binen was ze verdrietig. Het lukt niet goed om zichzelf dichterbij Emely en Sophia te schuiven, maar goed genoeg om er te komen.
Met een hand gleed ze over de gezichten van Emely en Sophia die daar lagen alsof ze zo uit de lucht waren gevallen, en niet meer konden bewegen. Dálina pakte voorzichtig haar toverstok.
'Ik doe niks om hier weg te komen, ik genees alleen', fluisterde ze, bang dat hij anders iets zou doen.
'Ach meisje, wil je dat nouw? Wil je jezelf neit uit je lijden verlossen maar je vriendinnen. Wat een nobele zelfopoffering'
Alwéér lachtte de stem, hij wist ook overal een grapje van te maken.
Dálina keek woedend de lcuht in, maar negeerde hem verder.
Met wat gefluisterde woorden genas ze Sophia's arm die duidelijk gebroken was geweest. Te zien aan de vreemde, onmogelijke hoek waarin haar arm lag.
Toen keek ze weer naar Emely, en ze schrok.
En ze gilde
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 29-07-2010, 14:44 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
"Wat heb je met haar gedaan?" vroeg ze toen vol afgrijzen. Hij begon weer te lachen.
"Je dacht toch niet dat het zo makkelijk was? Je ene vriendin heb je geredt, haar hou ik nog even"zei hij, een lach was duidelijk te horen in zijn stem.
Sophia keek Dálina aan, haar blik nog wat wazig. "Tisser gebeurd?" mompelde ze.
"Rustig maar, het komt goed" zei Dálina zacht, haar vraag ontwijkend.
Sophia keek even om zich heen, maar veel zag ze niet. "Waar zijn de andere?" vroeg ze toen zacht.
"Ik haal je hier weg, we zijn zo weer terug" zei Dálina zacht.
Ze keek op, maar zag hem niet staan. "Je wil mij.. laat Sophia gaan" zei ze zacht.
Het ene moment had Dálina Sophia haar hand nog vast, en het volgende moment was ze verdwenen. Dálina keek geschrokken op toen ze Sophia haar hand niet meer voelde.
"Waar is ze?" vroeg ze geschrokken en verwarden.
"Wat je wenste, gegaan"zei de stem zacht.
"Waar heb je haar heen gebracht?" vroeg Dálina zacht, maar ze kreeg geen antwoord.
Opeens hoorde ze zacht gehuil en ze keek meteen op. "Luna.." zei ze zacht. "Geef me mijn kind, ze heeft honger"
"Ik zal goed voor haar zorgen" zei hij. Dálina probeerde overeind te komen, maar nogsteeds kwam ze geen centimeter naar boven.
"Geef haar aan mij, ze is mijn dochter!" zei ze harder en meteen voelde ze een pijnscheut door haar lichaam gaan. Kronkelend viel ze op de grond.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
lieke
|
Geplaatst op 29-07-2010, 16:50 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
'Stop!' siste een stem, het was niet die van hem. Maar Dálina herkende hem niet door de pijn die door haar heen schoot.
Iemand anders kwam naast haar staan en zakte op zijn knieen en sloeg daarbij twee armen om haar heen.
Geirriteerd en met haar ogen vol tranen vanwege Luna sloeg ze de armen weg.
Ze keek om, achter haar zat Eleazar.
En voor haar stond ook Eleazar.
Naast de staande Eleazar stond een kleinere versie van hem, en ook iets jonger.
En daarnaast twee exacte kopieeen van de eerste jongere Eleazar
Tegenover de Eleazar die achter Dálina zat was er een Eleazar, die haar verdrietig aankeek.
Ookal zou het eingelijk niet moeten kunnen. Toch stond ze op en rende. Ze voelde een onmenselijke pijn, maar het kon haar niet schelen. Het enige wat ze wilde was rennen en dat deed ze. Ze rende zo ver weg als zo kon. En zo hard als ze kon.
'Dálina wacht!'
Vele minuten later, misschien wel uren later, stopte ze met rennen.
Op van vermoeidheid zeeg ze neer op een comfortabel uitziend mosbed aan de rand van een open plek. Haar hoofd had de boom nog niet geraakt of ze viel in slaap.
'Dálina wacht!', riep Marten, maar Dálina rende zo hard als ze kon.
'Dit klopt niet', fluisterde Guaron, 'Waarom zou Dálina bang voor ons zijn'
'Ze kent jullie niet' fluisterde een stem
Marten herkende hem meteen. 'Wat heb je met Dálina gedaan?'
Elaine keek Dálina verdrietig na. Ze stond op en rende.
Ze werd wakker, ergens achter haar hoorde ze zachtjes mensen met elkaar praten. Ze keek om zich heen, maar ze was niet meer in het bos. Iemand kwam achter haar staan en zakte op zijn knieen en sloeg daarbij twee armen om haar heen. Geirriteerd sloeg ze de armen weg. Ze keek om en zag Eleazar. Ze stond moeizaam op en begon te rennen. En voelde een ondraagelijke pijn, maar ze bleef rennen
Met een schok werd ze wakker. Dálina merkte dat ze baadde in het zweet. 'Dat was eng', fluisterde ze bij zichzelf. Ineens merkte Dálina dat ze honger had.
Dálina was niet erg gesteld op het princiepe dat ze of op voedsel moest gaan jagen of voedsel moest zoeken. Toch besloot ze maar om voedsel te gaan zoeken. Na een uur zoeken vond ze een beekje met vlak daarnaast een mint struik. Bedenkend dat het vast geen kwaad kon toverde ze iets van een pan te voorschijn en trok thee van de mint blaadjes. Na nog een tijdje kwam ze wat kleine besjes tegen. Deze kende ze en plukte ze snel. Deze besjes stonden namelijk langs het pad van het huis van Oma. Met een toverspreuk vermeerderde ze de besjes en at ze op. Maar het voedsel smaaktte haar niet en de thee ook niet. Ze miste de anderen. Ze miste Luna.
Ineens hoorde ze achter haar in eht struikgewas iets. Dálina stond op draaide haar hoofd en wachtte met getrokken toverstok.
Elaine zag Dálina zitten. Voorzichtig sloop ze naderbij. Er was iets aan de hand, anders was Dálina niet weggerend en daarom was Elaine nu zo voorzichtig.
'Ik ben het Dálina', zei Elaine toen Dálina haar toverstok trok.
'Hoe kom jij hier?En waar zijn de anderen?', vroeg Dálina
'Heb je me niet gezien?', vroeg Elaine.
'Nee. Wanneer zou ik je hebben moeten zien dan?' vroeg Dálina, nu onzeker. Ze kon Elaine nog steeds niet zien, maar ze herkende haar stem wel.
Elaine stapte uit de bosjes te voorschijn.
Dálina schrok. Eleazar kwam de bosjes uitgelopen.
'Blijf uit mijn buurt!', gilde ze.
'Wat is er?,vroeg Eleazar
'Wat denk je? Je steelt Luna, en laat Emely en Sophia verdwijnen. En Guarons toestand had zeker ook allemaal met jouw te maken hé?'
Dálina was woedend.
Ze vuurde een spreuk af.
'Stop!' gilde Elaine terwijl Dálina haar bekogelde met spreuken. 'Ik ben het, Elaine'
'Nee jij bent Eleazar!'
Elaine schudde haar hoofd. 'Nee Dál, ik ben het Elaine, ik hou van Ruben.'
Dálina leek iets niet te snappen en deze stopte met spreuken smijten en liet haar stok zakken
Dálina keek verward naar Eleazar. 'Als jij Eleazar bent, dan kan je dat helemaal niet weten óf je... Nee wacht! Jij bent Eleazar je probeerdt me alleen overtehalen je te vertrouwen en dan dood je me.' Dálina schreeuwde.
Elaine schudde hopeloos met haar hoofd.
'Nee ik ben het echt, toen jij sliep terwijl je zwanger was van Luna kwam ik naast je zitten en ineens zag ik Marten. Ik besefte dat omdat ik hem vertrouwde ik hem kon zien.'
Dálina wist dat dat klopte. En Eleazar kon daar echt niks van afweten. Dat kon gewoon niet. Dálina rende naar Elaine, die ze nu ook zo zag. Dálina omhelsde haar en huilde, zachtjes en met weinig tranen, maar ze huilde.
Elaine sloot Dálina in haar armen. 'Rustig maar' Met haar armen hield ze Dálina even op afstand zodat Dálina Elaine wel in de ogen moest kijken 'Guaron is beter.' fluisterde Elaine.
'Echt waar? Is... is Guaron weer beter?'
'Ja Dálina, het leek wel of hij zo was juist zodat hij ons kon waarschuwen dat jij hier in gevaar was, maar nu ben je veilig.'
'Dat is niet waar'
Dálina beefde in Elaines armen.
'Rustig, hij kan je niks doen', fluisterde Elaine.
'Wel waar' de stem klonk spottend.
'Nee, dat kan je niet Eleazar' zei Elaine met veel kracht in haar stem
'Echt wel let maar op'
'Je doet haar niks'
'Wel, let maar op'
Dálina gilde, en gleed slap uit Elaines armen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 02-08-2010, 21:24 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
“Dálina, verzet je, laat hem je niet aandoen!” riep Elaine naar haar. De enige reactie die Elaine kreeg, was het gelach van Eleazar.
“Je kunt haar niet meer redden, meisje. Ze is van mij.” zei hij en nam het levensloze lichaam van Dálina mee. Elaine keek hem bang na en kwam toen overeind om de twee te volgen. Ze had nog geen stap gedaan, of ze viel op de grond, alsof ze ergens tegenaan was gelopen.
“Elaine? Elaine, waar ben je?” Elaine keek op toen ze iemand haar naam hoorde noemen en herkende de stem van Ruben.
“Ruben..” zei ze zwak en probeerde overeind te komen, maar haar lichaam was verstijfd. Ze zag een donkere gedaante op haar afkomen en even dook ze bang ineen, bang dat Eleazar terug was en haar te grazen zou nemen.
Ruben stapte het licht in en liep op haar af. “O god, wat is er gebeurd? Waar is Dálina?” vroeg hij geschrokken en knielde bij haar neer.
“Weg.. hij heeft haar.”
Dálina opende langzaam haar ogen, maar het was te donker om iets te zien. Na een lange tijd wendde haar ogen eindelijk aan de duisternis, een paar schimmen werden zichtbaar. Toen haar ogen zich scherp stelde, zag ze alle Eleazars weer en ze dook angstig ineen.
De echte Eleazar begon te lachen en Dálina keek bang zijn kant uit.
“Wat doe je? Waar is Luna?” vroeg ze zacht en bang.
“Maak je over haar maar geen zorgen, er zijn andere dingen waar je je druk over kan maken. Je eigen leven, bijvoorbeeld.” Dálina keek hem bang aan en één van de schimmen deed een stap naar voren. Meteen richtte Eleazar zijn stok op hem.
“Laat haar gaan, je wilt mij hebben, niet haar.” zei de schim en Dálina herkende ergens vaag de stem.
“Marten..” zei ze zacht. De schim deed een stap in haar richting, maar Eleazar versperde hem vrijwel meteen de weg.
“Marten..” zei Dálina weer zacht, en de schim die haar kant op was gekomen, was nu geen kopie van Eleazar meer, maar haar Marten. Ze keek even naar de andere schimmen en zag nu ook de anderen. Haar vader, Draco, Sophia en Guaron, die bij een bewusteloze Emely was neergeknield.
“Ze is nu van mij, Vilijn. Jaren geleden heb jij mijn liefde ontnomen, en nu ontneem ik jou de jouwe. Een partner voor een partner” zei Eleazar zacht tegen Marten, maar zijn stem klonk vol woede.
“Alsjeblieft, laat haar gaan” zei Marten smekend en Eleazar begon te lachen.
“Ben je zo diep gezonken? Zo diep, dat je gaat smeken? Wat moeten de andere wel niet van je denken” zei Eleazar en keek even naar Stephan.
“Stephan zal het met me eens zijn, jij verdient dit niet. Jij verdient haar niet. Het enige wat jij verdient is verdoemenis.”
Stephan schudde zijn hoofd en wou er tegenin gaan, maar door één blik van Eleazar werd hij het zwijgen opgelegd.
Dálina keek op naar Marten, en toen naar Eleazar. Was dit dan haar einde?
Eleazar deed een stap in haar richting en richtte zijn toverstok op haar. “Ik hou van je, Marten” zei Dálina zacht en kneep haar ogen stijf dicht, wachtend tot het afgelopen zou zijn.
Maar de pijn die ze verwacht had kwam niet.. Ze opende haar ogen weer en zag dat Eleazar zijn stok van richting liet veranderen, naar Marten.
“Avada Kedavra!”
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 17-08-2010, 08:19 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dálina zette grote ogen op en keek vol verdriet hoe de straal richting Marten ging.
Marten hield zijn arm voor zijn gezicht, hij kon niet meer weg springen. De spreuk raakte zijn toverstok, maar ketste niet af. integendeel een ontploffing volgde, en iedereen die toen nog stond was dood
Dálina gilde, maar merkte dat de tijd stil stond terwijl de groene straal 5 meter voor Marten hing.
'Ik hou van je' fluisterde een stem, die Dálina onmiddelijk herkede als zijnde Martins stem.
'Ik ook van jouw', zei Dálina.
'Zorg voor Luna'
Dálina knikte en met tranen in haar ogen zag ze hoe de tijd weer op gang kwam.
Dálina gilde alweer, maar deze keer was het een woord dat ze uit gilde.
'BUKKEN' gilde ze tegen iedereen.
De andere gezichten vertoonde verschillende fase's van fronsen en vragen, maar toch deden ze allemaal wat Dálina riep.
Wat Dálina even daarvoor gedroomd had gebeurde als in slowmotion
Marten hield zijn arm voor zijn gezicht, hij kon niet meer weg spingen. Hij hoorde hoe Dálina 'BUKKEN' schreeuwde, maar was ook daar te laat voor. De groene lichtflits met daarin de dodelijke vloek Martins toverstok.
Even verbaasde Dálina zich erover dat Eleazar Martin zijn toverstok niet had afgepakt.
Maar de lichtflits ketste niet af. Het werd een soort zwevende ontploffing. Vanaf de grond keken Stephan, Sophia, Guaron-met in zijn armen nogsteeds een bewusteloze Emely-, Draco,Elaine, Ruben en Dálina toe hoe Martin driedubbel geraakt werd door de groene flits. Martins lichaam viel, nee daalde neer.
Geschokt stond Dálina op, Eleazar was verdwenen.. en wat ze gevreesd had was gebeurd.
Martin was dood.
Morsdood
Dit bericht is gewijzigd op 17-08 08:20.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 17-08-2010, 13:13 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Dálina snelde op Marten af, maar voor ze bij hem kwam wist ze al dat ze niks meer kon doen. Marten was er niet meer..
Ze liet zich op haar knieën vallen en legde zich over zijn borst heen. Snikkend bleef ze zo liggen.
Stephan liep op haar af en knielde bij haar neer om een hand op haar schouder te leggen.
“Het spijt me, liefje” zei hij zacht. Dálina keek niet op of om, ze wou Marten niet loslaten. Ze hoopte dat Eleazar terug kwam, zodat hij haar ook kon doden. Op die manier was ze in ieder geval weer samen met Marten.
“Waar is Luna?” vroeg Draco zacht toen hij Luna nergens zag. Stephan zag Luna liggen en liep op haar af.
“Ze is hier. Eleazar heeft haar waarschijnlijk achtergelaten toen Mar.. hij dood was” zei Stephan zacht. Hij had Martens naam niet uitgesproken, omdat hij Dálina niet nog meer pijn wou doen.
“We moeten hier weg, het begint te regenen.” Stephan knielde weer bij Dálina neer en legde weer zijn hand op haar schouder.
“We moeten weg, liefje” zei hij zacht. Dálina keek met betraande ogen naar hem op.
“Ik laat hem hier niet achter..” bracht ze snikkend uit. Stephan kneep even zacht in haar schouder.
“Dat vragen we ook niet van je, liefje. Hij zal de begrafenis krijgen die hij verdient. Hij zal een prachtig graf krijgen, waar je dan regelmatig heen kan gaan.” Dálina keek haar vader aan en knikte toen langzaam. Ze draaide zich weer om naar Marten en boog zich naar hem toe.
“Ik zal je nooit vergeten, ik hou van je” zei ze zacht en drukte haar lippen op zijn koude en harde lippen.
Ze kwam overeind en keek haar vader aan. “Maak je maar geen zorgen, ik regel alles” zei Stephan, haar niet uitgesproken vraag beantwoordend.
Dálina knikte langzaam en keek nog een keer naar Marten. “Vaarwel.. en ik hoop tot ziens” zei ze zacht en verdwijnselde toen met Stephan en de andere.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
lieke
|
Geplaatst op 17-08-2010, 15:14 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dálina ging zitten in de leerlingenkamer.
Even later kwam Guaron naast haar zitten. In zijn armen had hij een kraaiende Luna.
'Luna!' Dálina's ogen lichtten even helder op maar het licht was al bijna meteen weer gedooft. 'Dankje' fluisterde ze met tranen in haar ogen.
'Je hebt nu nog iets van Marten.' Fluisterde Guaron voorzichtig
Dálina knikte. Droef staarde ieder voorzich uit.
Emely kwam weer bij, keek vragend om haar heen, maar werd door een waarschuwing van Guaron tot stilte gemaand.
'Het heeft geen zin om hier te zitten treuren' Het was Draco geweest.
Elaine en Ruben knikten en stondenop.
Ook Dálina stond op. Geschrokken en verrast wilde Guaron ook op staan. Maar Dálina liet hem overduidelijk merken dat ze alleen wilde zijn.
Dálina liep de leerlingenkamer uit met Luna op haar arm.
Vanuit de kerkers liep ze naar boven. Bij de eerste en tweede verdieping was er gelukkig niemand te zien. Ook de derde was leeg, op een eerstejaars na. Maar na een woedende blik van Dálina verdween deze. Maar hoe hoger ze ging hoe drukker het werd en Dálina moest steeds meer moeite doen om niet gevolgd of aangegaapt te worden. Op de zesde verdieping mislukte dat. Een groepje huffelpufs fluisterde achterhaar rug om.
'Zíj is de vrouw van voldemort'
'Echt?' vroeg een van hun
'Ja, zie je dat babytje?' vroeg de eerste.
De ander knikte en iedereen van het groepje richtte zijn of haar blik op Luna.
'Dat is een monster'
Dálina hoorde dat en draaide zich abrupt om.
Met enkele ferme snelle passen was ze bij het groepje.
'Wie zei dat mijn kind een monster was?' Dálina siste het woedend.
Een meid zo oud als Dálina met ravenzwart haar en een blanke beeldschone huid stapte naar voren. 'Ik' zei ze.
'Mijn Luna is een prachtig dochtertje. Marten is dood. Hoor je me? DOOD. Zij is het einige wat ik nog heb.' Dálina was woedend
'Wie dat in twijfel durft te trekken zie ik morgenmiddag om 3 uur in de dueleer zaal.'
Dálina speurde woedend de gezichten af.
'Ik kom!' zei het meisje met Ravenzwart haar.
'Dan verlies jij!' Dálina wachtte even 'En... zeg iedereen die je kent en dat in twijfel durft te trekken dat ik die morgen om 3 uur zie. Een voor een zal ik met ze dueleren. En ze zullen allemaal verliezen!'
Daarna verdween Dálina.
Om op de zevende verdieping weer te verschijnen. In de kamer van hoge nood.
'Wie?'
'Rustig... Ik ben het' Dálina draaide zich om en zag Harry staan.
'God dank, je was precies op tijd'
'Niks te danken' zei Harry
Dálina viel flauw.
Dálina gilde, maar merkte dat er een groene straal over haar heen vloog. Maar hij bewoog niet. De tijd stond stil drong het met een schok tot haar door
'Ik hou van je' fluisterde een stem, die Dálina niet herkende
Zonder dat ze wist wie het was antwoorde ze 'Ik ook van jouw'
'Zorg voor Luna'
Dálina knikte en met tranen in haar ogen zag ze hoe de tijd weer op gang kwam.
Dit bericht is gewijzigd op 18-08 13:27.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 17-08-2010, 16:03 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Guaron zat op de bank in de leerlingenkamer en werd ongeruster met elke minuut die verstreek. Emely zat naast hem en keek hem verward aan. Ze had geen idee wat er allemaal gebeurd was nadat ze flauw was gevallen, dus snapte ze niks van de stemming die momenteel in de leerlingenkamer hing.
Guaron stond op en begon heen en weer te ijsberen. “Guaron, ga alsjeblieft zitten.. Je maakt me nerveus” zei Emely zacht. Guaron keek even naar haar op en ging toen weer naast haar zitten.
“Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?” vroeg Emely zacht en voorzichtig.
Guaron bleef eerst zwijgend voor zich uit kijken, maar keek haar toen aan.
“Er is veel gebeurd vanaf het moment dat je bewusteloos raakte, maar het komt er op neer dat Eleazar en Marten uiteindelijk aan het duelleren waren.. Marten.. Hij keek niet goed uit en hij werd geraakt, de vloek des doods.”
Emely keek hem geschrokken aan. “Marten is.. dood?” vroeg ze zacht en geschrokken. Guaron knikte langzaam.
“Hij kon de spreuk niet meer ontwijken.. Dálina wist wat we moesten doen, ze vertelde ons dat we moesten bukken. Als we niet hadden gebukt, waren wij er misschien ook niet meer.. Voor Marten was het te laat, hij kon niet meer bukken” zei Guaron zacht.
“Arme Dálina.. Arme Luna” zei Emely zacht en legde haar hand over Guarons hand. Guaron keek even naar haar hand over de zijne en pakte haar hand toen vast. Hij kneep er zacht in.
“Misschien moeten wij even wat afstand nemen.. Dálina zou het wel moeilijk kunnen vinden dat ze ons gelukkig ziet en zij haar liefde heeft moeten verliezen” zei Guaron na een lange stilte.
Emely keek hem aan. “Dat meen je toch niet he?” vroeg ze verbaasd “Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is, maar.. Maar daarom hoeven wij toch geen afstand van elkaar te nemen? Je bent mijn vriend, als het aan jou had gelegen was ik nu zelfs je verloofde geweest!”
Guaron zuchtte en liet haar hand los. Hij liep de leerlingenkamer uit en liet een verbaasde Emely achter.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 18-08-2010, 13:47 |
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ruben en Elaine volgde zwijgend de woordewisselingen.
Nadat Guaron weg was verdween ook Stephan met de woorden 'Ik ga alles regelen'.
Draco en Sophia gingen 10 minuten na Stephan weg en als uitleg zei Draco: 'wij gaan even wandelen'
'Langs het meer zeker?' vroeg Elaine toen.
Sophia knikte en Draco en zij liepen de leerlingenkamer uit.
Als laatste liep ook Emely weg, maar zij ging zoeken naar Guaron.
'Wat nu?' vroeg Elaine aan Ruben.
'Ik denk dat wij eens wat tijd aan onszelf moeten besteden want het heeft geen zin om alle maal bij de pakkennier te gaan zitten.'
Elaine knikte en samen liepen zij naar buiten.
Ergens bij de rand van het bos op een beschut plekje stopte Elaine en Ruben met lopen en gingen zitten.
'Wil je het horen?' vroeg Elaine.
'Wat horen?', reageerde Ruben meteen.
'Dit' giechelde Elaine terwijl ze Ruben begon te kietelen.
In een blij gevecht verwikkeld rolde ze over het plekje
'Ik hou van je'
'Dálina?' De stem klonk ongerust 'Gaat het?' vervolgde dezelfde stem.
Dálina knipperde even met haar ogen en stond toen op.
Een meisje kwam ineens binnenlopen.
'Iedereen heeft het erover!' riep ze .
'Waarover?' vroeg Harry zonder zijn blik op haar te werpen.
Dálina richhte haar blik erchter wel op het meisje.
Het meisje, die bijna even oud was als Dálina, had vuilblond haar tot aan haar taille en de blik waarmee ze keek was vaag, mistig en zilverachtig. Ze had een ketting van boterbierdoppen en oorbellen van radijsjes.
Dálina wist dat ze het meisje moest kennen, maar ze kwam er neit achter wie het was.
Alsof Harry haar gedachtes had gehoord rvroeg hij iets aan het meisje: 'Loena, waar heeft iedereen het over?'
Loena!
'Dat Dálina morgen gaat dueleren.'
Verbaasd keek Harry Dálina aan, die nog steeds op de grond lag.
'Klopt dat?' vroeg Harry.
Dálina knikte.
'Een meisje uit huffelpuf met zwarthaar, ons jaar, zij dat Luna een monster was. Iedereen die dat gelooft versla ik morgen' Dálina klonk niet zeker van haar zaak, dat had Harry door.
'Ik ook van jouw Ruben', zei Elaine, en ze kuste hem.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 19-08-2010, 15:52 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
@Fkjs Ze zijn lang genoeg, dus niet zeuren! 
Louise liep met twee van haar vriendinnen, Lotte en Gerjanne, door de schooltuinen toen ze Ruben en Elaine opeens zagen.
“Hee zus, heb je het naar je zin?” vroeg Louise en grijnsde naar Elaine toen die op keek.
“Wat doe je hier, Louise?” vroeg Elaine gepikeerd. Ze baalde dat ze nu net door haar zusje gestoord werd.
“Het schoolterrein is van iedereen, dus we zijn vrij om hier te lopen. Wat is er trouwens allemaal aan de hand? Ik zie je bijna nooit meer in de leerlingenkamer.. Net zag ik Dálina lopen, wie is trouwens dat kindje in haar armen?, en ze leek overstuur.. Wat is er aan de hand?” vroeg Louise en ging op het gras zitten, naar haar zus en Ruben kijkend.
“Dat zijn niet jouw zaken, Louise, bemoei je er niet mee.” Elaine stond op en pakte Rubens hand. Ze trok hem ook overeind en liep toen weg met hem.
“Leuk je weer gezien te hebben..” mompelde Louise, terwijl ze de twee na keek.
“Waarom daag je ze uit voor een duel, als je dat eigenlijk niet wil, Dálina?” vroeg Harry en deed een stap in haar richting. “Ik zie het aan je.” Hij had geen vraag nodig om dit antwoord te geven. Aan haar gezicht kon hij zien wat ze wou vragen.
“Ik weet het niet.. Ik wou alleen niet dat ze over Marten praatte, niet na wat er gebeurd is” zei Dálina zacht en de tranen sprongen in haar ogen. Luna begon onrustig te bewegen. Dálina keek even om naar haar dochter. Harry had Luna uit haar armen genomen toen ze flauw was gevallen en haar op de enige aanwezige bank gelegd. Dálina liep langzaam op haar dochter af en nam haar in haar armen.
“Wat is er gebeurd?” vroeg Harry zacht “Je hoeft het niet te vertellen, als je het er niet over wilt hebben,” vervolgde hij, toen hij haar gezicht zag.
“Nee, je hebt misschien wel het recht om het te weten..” zei Dálina zacht en keek naar Luna. “Marten is dood.. vermoord..”
Harry keek haar geschrokken aan. “Ik dacht dat alleen ik hem kon vermoorden..” zei hij zacht en aan zijn gezicht kon je zien dat hij over dit alles nadacht. Al die tijd had hij gedacht dat alleen hij heer Voldemort kon doden, maar dat bleek dus niet zo te wezen..
“Alles is verandert toen Marten veranderde. Hij was niet slecht, hij was een goed mens en hij hield van mij en Luna.. Net zoveel als ik van hem hield,” zei Dálina zacht.
“Het spijt me, echt,” mompelde Harry. Dálina keek hem aan en zag aan zijn gezicht dat hij het echt meende.
“Dankje”
Draco en Sophia liepen zwijgend langs het meer. Draco wierp af en toe een blik op zijn nichtje, maar Sophia bleef strak voor zich uitkijken.
“Dit heeft geen zin, Soof,” zei Draco zacht “je moet niet alles opkroppen, daar wordt het alleen maar erger van.”
Sophia keek hem even aan. “En wat als ik het er gewoon niet over wil hebben?”
Draco zuchtte. “Dan schieten we niet echt op. Er is veel gebeurd de laatste tijd, en vandaag was misschien het ergste van allemaal, maar..”
“Het ergste van allemaal?! En wat er met mij gebeurd is is niet erg? Niets vergeleken met dit?” Sophia keek hem woedend aan.
“Zo bedoelde ik het niet, natuurlijk is het ook erg wat er met jou gebeurd is, maar..” mompelde Draco, maar maakte zijn zin niet af.
“Maar wat?” vroeg Sophia kil. Draco keek haar even aan.
“Niks..”
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Mijn verhaal over Zwadderich.. - 26
