|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 22-12-2006, 13:54 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
nou ja, heb geen zin om te wachten dus ik begin alvast met mijn verhaal. als je alsnog een rol erin wil hebben reageer maar, en reageer ook om je mening erover te geven en een cijfer
hoofdstuk 1.
Emely stapte in de trein, het laatste jaar van Zweinstein. Ze liep naar een lege coupé en ging zitten. Niet veel later kwam er een jongen binnen, Draco. Hij zette zijn spul neer en ging zitten. 'Mag dat?'vroeg Emley en Draco glimlachte'Ja, dat mag. Ik wil het, en er is toch niemand anders, dus wat maakt het uit?' Emely zuchtte'Oke, het mag voor deze keer dan'. Draco glimlachtte en ging naar achteren hangen. Na een tijd te hebben gezeten kwam het kraampje met lekkers langs. Draco kocht heel veel lekkers en legde het op de bank neer. 'Jij mag ook pakken, als je wil' Draco glimlachde en gaf wat aan Emely. Emely glimlachte dankbaar en pakte het aan. Na weer een tijdje waren ze al in de buurt van Zweinstein en begon het donker te worden. Draco en Emely kleedde zich om en stapte op eht perron van Zweinsveld uit. Ze staptte in een koets en gingen naar Zweinstein toe. 'Zin in het laatste school jaar?' vroeg Draco. Emely haalde haar schouders op'Een beetje, maar is ook wel jammer hoor. En jij dan?' Draco zuchtte 'Ik heb vorig jaar veel fout gedaan, en moet dat goed maken, vooral met Perkamentus. O ja, ik heb geen contact meer met mijn ouders, ik heb geen zin in volgelingen van Voldemort en wil ook helemaal niks meer met hem te maken hebben, ik wil gewoon een leven zonder Voldemort en mensen die met hem te maken hebben. Ik wil van mijn slechte titel af' Emely glimlachtte en knikte' Dat is een goed besluit Draco, maar waarom heb je het gedaan, je was er toch blij mee?' Draco haaldde zijn schouders op 'Blij kan ik niet zeggen, anders had ik Perkamentus zelf vermoord, maar ik wil dat ik gewoon een meisje kan vragen waar ik van houd, en dat zij dan niet ook meteen de titel krijgt van slecht. En ik had dat, ik was slecht en ik ben verliefd, dus daarom heb ik het gedaan' Hij glimlachte liefjes naar Emely. Emely knikte begrijpelijk 'En wie is dat meisje, als ik mag vragen'. Draco grijnzde 'Dat mag je vragen, maar weet niet als je er blij mee bent. Ik zeg eht trouwens nu niet, over een tijdje misschien wel' Ze waren op Zweinstein aangekomen en stapte uit. Ze liepen de school in en gingen hun laatste jaar tegemoet.
Dit bericht is gewijzigd op 26-02 21:19.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 26-02-2007, 21:20 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 2.
Ze liepen de grote zaal in en gingen aan de tafel van Zwadderich zitten.'Waarom ben je teruggekomen, Draco?' vroeg Emely en keek hem bedachtzaam aan. Hij glimlachte'Ik moet gewoon mijn fouten kunnen goedmaken. Als ik thuis zit kan ik dat niet, en waar moet ik heen? Toen ik weg was gelopen heb ik op straat geslapen en gewoond, ik kon nergens heen omdat niemand me vertrouwde. Ik wil alles kunnen vergeten wat er is gebeurd, natuurlijk is dat moeilijk en ik weet ook niet of mensen het kunnen vergeven wat...’ hij kon het niet afmaken, want de eerste jaars kwamen de zaal inlopen. Toen ze bij de rand van het verhoogde gedeelte aankwamen stonden ze stil. Na even te wachten ging de deur achterin de grote zaal open. Uit de kamer achter de grote zaal kwam proffesor Perkamentus. Iedereen begon door elkaar heen te praten, dit kon toch niet? Hij was toch vermoord? Hoe kan dit, het is onmogelijk. Perkamentus ging achter zijn tafeltje staan. ‘Stilte! Ik weet dat julie dachten dat ik dood ben, maar dat is niet zo. Zoals julie weten wou Draco Malfidus mij vermoorden’ Draco werd rood en wou het liefst de grond in zakken. Perkamentus ging door.’Hij kon dat niet, dus deed profesor Sneep het. Maar inplaats van de Aveda Kadavra af te vuren, vuurde hij een andere spreuk af, waardoor ik niet dood ging maar in een soort coma lag. Mijn Fenix heeft me toen genezen. De hele zomer heb ik St. Holliso gelegen om te revalideren, en hier ben ik dan. Ik weet wat julie over Draco dachten en denken, maar ik neem hem niks kwalijk. Hij moest dit doen! Heer Voldemort,’Er viel een onhijlspellende stilte bij die naam’heeft hem opdracht gegeven om het te doen, want anders werd zijn familie vermoord. Hij durfde het ook niet, hij was bang voor wat hij zou doen. Uiteindelijk heeft hij het ook niet geprobeerd. Ik ben trots op hem, hij heeft lef getoond en dat waardeer ik zeer. Draco, zou je misschien naar voren willen komen?’ Iedereen in de zaal keek naar hem en Draco werd rood. Emely glimlachte’Toe maar, ga naar hem toe’ Draco stond op en liep naar Perkamentus toe. Iedereen in de zaal keek hem na, en vooral Griffoendor. ‘Ik zou graag wat aan je willen vragen Draco, en ik hoop dat je eerlijk tegen me bent. Doe je dat?’ Perkamentus keek Draco dringend aan en Draco knikte’Ja, professor, ik zou eerlijk tegen u zijn’ Perkamentus glimlachte’ Dan wil ik je vragen hoe je het gaat doen, ben je bereid om je fout toe te geven en te laten zien hoe je nu bent?,’ Draco slikte even en knikte toen.’Mooi, dan wil ik je nu vragen om te vertellen wat je doel nu is, ben je veranderd?’ Draco ging bij de tafel staan’ Ik wil eerst graag mijn excuses aanbieden, aan iedereen en vooral aan u professor. Ik heb grote fouten gemaakt en kan nu ook inzien wat ik heb aangericht. Ik wil ook iedereen hier zeggen dat ik ben veranderd. Ik heb mijn familie verlaten en wil ook niks met Voldemort te maken hebben,’Weer was er die stilte’Ik kan natuurlijk de tijd niet terugdraaien, maar ik hoop dat julie begrijpen dat ik niet slecht wil zijn. De mensen die ik liefheb kunnen zich niet eens vertonen, zonder zich te schamen voor mij, dat wil ik niet meer. Ik wil gewoon mijn naam kunnen noemen zonder me te hoeven schamen voor mijn vader. Daarom zeg ik nu ook, Lucius Malfidus is geen familie meer! Hij heeft alleen dezelfde naam als mij, dat kan ik niet veranderen’ Zo eindigde Draco en Perkamentus klopte hem op zijn schouder’Ik ben trots op je, Draco. Dit had ik niet van je verwacht, maar ik vind het erg goed,’Perkamentus glimlachte naar hem’Ik wil iedereen hier op Zweinstein nu vragen om meneer Malfidus niet meer aan te kijken als moordenaar of dooddoener, maar als een normale jongen. Ga maar weer zitten’ Perkamentus ging nu ook aan de oppertafel zitten en Anderling zette de sorteerhoed neer en die begon met zijn lied, vervolgt door het sorteren. Na het sorteren verscheen het eten op tafel en was het jaar pas echt begonnen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 18-03-2007, 19:23 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 3.
Emely keek naar Draco. ‘Wouw, dat je dat hier zo durft te zeggen, ik ben trots op je!’Ze boog naar hem toe en gaf hem een kus. Draco glimlachte en kuste haar ook. Na het eten stond Perkamentus op en nam het woord’Ik wil julie vragen om naar de leerlingenkamers te gaan, het is een zware dag geweest. Morgen beginnen de lessen weer. Weltruste allemaal!’ Alle leerlingen stonden op en de eerste jaars gingen achter de klassenoudste aan. Emely en Draco stonden op en liepen naar de kerkers. In hun leerlingenkamer aangekomen gingen ze op de bank zetten. Emely glimlachte naar Draco. ‘Ik ben blij om hier met jou te zitten, dat had ik na vorig jaar niet meer verwacht’ Emely kuste hem weer als toevoeging. Draco glimlachte’Dat snap ik, ik had het ook niet verwacht, maar wel gehoopt’ Hij kuste haar ook weer.’Wil je met me?’ Draco vroeg het zo plotseling dat Emely ervan opkeek. Een aantal mensen in de kamer keken hun aan, waaronder Patty. Emely glimlachte’Ja, ik wil met je, maar dat is wel erg plotseling’ Ze kuste hem lang. Hij glimlachte’Ik weet het, maar diegene op wie ik ben, dat be jij.’ ‘Dat dacht ik al ja, anders had je me niet gevraagd he’ Emely glimlachte liefjes en ging tegen hem aanliggen. Patty kwam bij hen staan’Heb jij haar gevraagd, Draco? Jij hebt Emely Fiers verkering gevraagd?’ Patty keek Draco ongelovig aan en keek toen arrogant naar Emely. Draco knikte’Dat heb je goed gehoord ja, ik ben sinds het 3e jaar op Emely en ja, nu heb ik haar gevraagd’ Patty begon vals te laggen’Daarom heb je zeker zo’n preek gehouden, om een beetje bij Emely te slijmen’ Ze keek Emely nog arroganter aan.’Als je het echt wil weten, Patty, nee daarom heb ik dat niet gedaan. Ik heb dat gezecht omdat ik het meen. Ik wil en ben veranderd. Ik heb mijn familie verlaten en wil niks meer met hen te maken hebben. Ik weet dat jij verliefd op me bent, maar ik niet op jou! Nooit geweest ook’ Patty keek hem boos aan en liep de trap op naar de slaapzalen. Robin kwam bij hun staan”Wat is er nou weer met haar, ze heeft altijd wat!”Ze keek patty kwaat na. Emely glimlachte”Ach, ze moet ergens over zeuren he. Maar ik ga naar bed”Ze gaf Draco een kus en liep naar boven, gevolgd door Robin. “Ik vind het een vreselijk kind, ben blij dat ik volgend jaar van haar af ben”zei Robin en liet zich op haar bed vallen. Emely knikte en kreeg tranen in haar ogen. Volgend jaar zou ze dit allemaal kwijt zijn, al haar vrienden en de leuke herrineringen aan Zweinstein. “Ik ga slapen”en ze deed de gordijnen van haar bed dicht en viel in slaap. De volgende dag werd Emely om half 8 wakker en ging naar de grote zaal om te onbijten. In de grote zaal zat Robin al. “Waar is Draco, heb jij hem gezien?” Robin schudde haar hoofd”Nee, ik heb hem niet meer gezien, sorry” Emelu pakte een stukje toast en at het op. Toen iedereen hun eten op had, kwam Slakhoorn met hun lesroosters. Toen hij bij Emelu aan kwam keek hij om zch heen. “Waar is Draco?” Slakhoorn keek Emely doordringend aan en Emely haalde haar schouders op.”Ik weet het niet, ik heb hem ook al een tijdje niet meer gezien. Hij zal zo vast wel komen.”hoop ik, vulde ze er in gedachten aan toe. Slakhoorn haalde zijn schouders op en gaf haar haar rooster. Het 1e uur op maandag had ze met Griffoendor, verweer tegen de zwarte kunsten. Wie geeft het nu? Vroeg ze zich af, Sneep is weg en ze had nog geen nieuwe leraar gezien. Ze stond op om naar het lokaal toe te gaan. In de gang kwam Robin naast haar lopen. “Heb jij nu ook verweer tegen de zwarte kunsten? Dat zou leuk worden, met Griffoendor!” Emely knikte en liep verder. Het zat haar niet lekker dat Draco er niet was, waar was hij dan heen?.......
Daar zou ze niet snel achter komen, Draco was namelijk ver van Zweinstein. In de nacht werd hij opeens uit het kasteel gehaald door onbekende personen, hij moest meekomen. Hij was meegegaan en was nu in een klein en duister dorpje. Hij bleef om zich heen kijken tot hij opeens voetstappen achter zich hoorde. Hij draaide zich om en deed een stap naar achteren.
Ik ga snel veder... 
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 08-04-2007, 20:10 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 4.
“Jij!”was het enige wat hij uit kon brengen. De man deed een stap naar hem toe en lachte, een valse, schelle lach. “Ja, Draco, ik ben het. Ben je verbaasd?” De stem was koud en gevoelloos. “Nee, ik had niet anders verwacht. Wat moet U van me? Ben ik niet genoeg gestaft?” Draco probeerde weg te rennen, maar zijn spieren waren verstart. “Nee, dat ben je nog lang niet. Je hebt niet naar mij geluistert en je weet wat er dan zou gebeuren! Of niet dan? Je weet dat ik het niet leuk vind als je niet naar mij luistert!” Draco verstarde, hij wist waar dit op zou eindigen..... “Ja, ik weet wat er dan zou gebeuren. Maar dan heb ik ook het recht om eerst wat te zeggen! Ik stond daar en ik had het zomaar moeten doen? Ik wist wat hij voor veel mensen betekende en ook voor de mensen die ik heel erg lief heb. Ik kon het niet! Ik ben nog maar 18, ik kan zulke dingen niet doen! Dat zou U ook wel moeten weten! Of wat dat juist Uw bedoeling, dat ik het niet zou doen en dat U mij kon straffen?” Draco werd nu kwaad, was dit altijd de bedoeling geweest? De man begon weer te lachen. “Begrijp je het nu pas Draco? Natuurlijk wist ik dat je het niet kon, ik wist dat je zou falen maar dat was ook de bedoeling. Je vader moest gestraft worden, maar dat kon niet, hij zit in Azkaban. Ik moest het toch doen, dus dan maar via jou. Ik had van Serverus gehoord hoe graag je een dooddoener wou zijn, dus zou dit je kans zijn. Maar ik wist natuurlijk dat je het niet zou doen.” Draco werd nu nog kwaaier, dit was gewoon allemaal geplant!”En nu, wat bent u nu van plan?, gaat U me vermoorden?” De man begon te lachen, weer die valse lach. “Nee, Draco, dat is nog niet nodig. Ik wil je nog wel een kans geven, als je dat wil natuurlijk. Als je niet wil, ja, dan ben je niet langer van nut.”Draco voelde zich vanbinnen koud worden. Wat moest hij nu? Moest hij die kans nemen en zijn leven behouden? Of moest hij het niet doen? Dat zou dan zijn dood zijn. Hij dachy aan Emely, zij zou het niet doen, maar dan zag ze hem nooit meer terug. “Wat is die opdracht dan?” Hij voelde zich opeens sterker, hij moest het doen, voor Emely!. Hij hoorde weer die lach. “Je wordt slim Draco, de goeie keus. Je opdracht, daar moet ik nog over nadenken, dat zie ik nog wel.” Draco zuchtte opgelucht, hij zou Emely gewoon zien. “Mag ik nu weer gaan, heb nog wat te doen op Zweinstein.” Hij wou weg lopen, maar zijn benen werden tegen gehouden.”Ja, je mag zo gaan. Je moet alleen 1 ding doen, of eigenlijk zeggen dat je het doet. Je moet zeggen dat je de heer Voldemort trouw zult blijven en dat je nu wel doet wat je wordt gezegt! Zeg het!” Draco stond versteend. Hij moest dit doen, wat zou er anders met hem gebeuren? “Zeg het!” Draco deed een stap naar voren “Oke, ik doe het, ik beloof U dat ik naar U zal luisteren en zal doen wat me wordt gezegt.” Draco probeerde weer weg te lopen, maar eht lukte nog niet. “Goedzp, mijn jongen. Dan laat ik je nu gaan. Onthoud dat ik, heer Voldemort, de enige zal zijn die er voor je is!” Draco voelde zijn benen weer en liep weg om te verdwijnselen.
Emely liep het lokaal in. Echt lekker voelde ze zich nog niet, Draco was er nog steeds niet. Ze zuchte en zocht een plaatsje op. De rest van de klas kwam ook naar binnen en als laatste Harry Potter en Ron Wemel. Robin was naast Emely gaan zitten.”Daar heb je die Potter weer, dat hij nog wil komen” Emely keek haar niet begrijpend aan. “Waarom zou hij niet willen komen, ik bedoel, er is toch niks aan de hand?” Robin lachte schamper. Ze zaten al een tijdje te wachten tot de deur plotseling open ging. Iedereen keek naar de deur en Remus Lupos kwam eruit. “Goedemorgen iedereen, julie zullen wel verbaasd zijn omdat ik hier sta, dat zou ik dan eerst even uitleggen. In de zomervakantie kreeg ik een brief waarin stond dat er geen verweer tegen de zwarte kunsten leraar meer was en of ik dat dan misschien zou kunnen doen. Ik was er natuurlijk niet.....” Hij werd onderbroken door iemand die door de deur kwam. Emely keek om en glimlachte. Draco kwam op haar af lopen en ging aan de andere kant naast haar zitten. “Sorry, maar ik werd onderweg even opgehouden” Emely keek hem aan”Waar was je emt het ontbijt? Niemand wist waar je was!” Draco haalde zijn schouders op”Dat vertel ik je nog wel, nu is het niet het goeie moment denk ik.”. Lupos keek de klas even rond en ging verder met zijn verhaal.” Ik was er dus niet echt gerust op of ik het wel moest doen, maar heb het dus toch wel gedaan” Iedereen zat een beetje om zich heen te kijken, maar niemand lette echt op. “Oke, ik denk dat we maar met de les moeten beginnen. Jullie boeken mogen in de tas blijven, ik wil gewoon dingen bespreken. Zoals jullie nou zeker weten is de heer van het Duister terug, vorig jaar probeerde hij zelfs professor Perkamentus te vermoorden. Sommige mensen zijn vreselijk bang voor hem, wat niet nodig is. Ik wil jullie één ding zeggen, het is een tovenaar net als andere in dit lokaal. Hij is misschien een heel stuk machteger en sterker, maar verder is er geen verschil. Jullie moeten gewoon goed voorbereid zijn op een aanval en altijd Waakzaam zijn!” De klas begon te lachen. “Ja, nu kun je er nog om lachen, maar ik ben zeker niet vergeten wat er is gebeurd. Jullie zouden dat ook niet moeten doen. De heer van het Duister is tot vanalles in staat, zoals julie hebben gezien. In jullie 4e jaar heeft hij Carlo gedood, zoals julie misschien nog weten. Terwijl Carlo hem niks had gedaan, hij was op de verkeerde plek en op de verkeerde tijd.” De bel ging” Wel, julie kunnen allemaal wel gaan, tot de volgende les” En hij liep weg. De klas stond op liep de klas uit richting de grote zaal voor de pauze. Emely ging naast Draco lopen. “Waar was je in godsnaam? Ik heb overal gezocht, maar kon je nergens vinden.” Draco haalde zijn schouders op”Ik was gewoon even weg, dat moest” Emely keek hem bedust aan”Hoe kan je dat nou zeggen, ik maakte me echt zorgen om je en je hebt het niemand laten weten, zelfs mij niet! Ik ben je vriendin nog wel!” Hij stopte en keek haar aan, Emely kreeg tranen in haar ogen. “Sorry, maar ik kon niks zeggen, het was een verrassing, dus ik wist ook van niks. Het spijt me, maar ik hou echt van je, echt!” Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Ze liepen daarna de grote zaal in.
Reageren please!!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
so0fjuh
|
Geplaatst op 11-04-2007, 19:43 |
|
Berichten: 429
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
In de Grote Zaal liep ze op het Draco af, 'Heej Draco, het schooljaar is net begonnen en je hebt al weer een vriendinnetje?!'grapte Sophia.
'Hey Sophia, ik wist niet dat je dit jaar naar Zweinstein zou komen! hoe gaat het met onze onuitstaanbare nicht?' Draco keek haar voor 1 sec. vuil aan, maar moest toen weer lachen.
'Oh Draco, je charmerende woorden slaan mensen bij je weg, ga je me nog vertellen wie je vriendin is, of moet ik het gokken?!!'
'Jah nou dit is Emely,'hij kreeg een rood hoofd, 'we hebben een soort van verkering'..
Sophia keek Emely aan, dit was nou echt niet het type meisje waarop Draco normaal viel, maar ach, ze zag er beter uit dan alle andere meisjes uit hun jaar..
Emely keek haar aan, en vroeg zich af hoe Sophia en Draco famillie konden zijn, Draco met zn witte gezicht en blonde haar, Sophia met het zongebruinde gezicht, sproetjes en donkere lokken.
Ze schudden elkaars handen.
'Zwadderich neem ik aan Sophia?' Draco keek naar de andere tafels, en gruwelde van de gedachte dat een famillielid van hem bij Huffelpuf zouden zitten ofzo..
Sophia knikte, 'Wat verwachte je , dat ik bij die lozers uit Griffoendor zou komen ofzo?, ik ben geen modderbloedvriend!!'Sophia keek minachtend naar de andere tafels, en opeens kon Emely zien dat ze echt famillie waren, die blik kende ze maar al te goed van Draco..
'Emely, leuk om kennisgemaakt te hebben, ik moet de hele dag weg, maar ik zie jullie vanavond wel in de AfdelingKamer!!'
Ze knipoogte naar Draco, en fluisterde 'goede vangst neef!'
Ze liep weg, en vertrok naar de Uilenvleugel, verwonderend over het feit dat Draco zo raar keek, en er niet echt met zijn gedachte bij was,, meestal was hij dolblij haar te zien, en nu leek het alsof het niet 'shokking enough' was, dat ze op Zweinstein kwam..!!![/ì]
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
love is the slowest form of suicide.. |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 14-04-2007, 13:16 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
"Waarom deed je zo raar tegen haar? Het is toch leuk om haar weer te zien?"Emely keek hem raar aan. Hij haalde zijn schouders op"Ach, vind het wel leuk, maar ben gewoon niet echt enthousiast,"Hij stond op en liep een stukje weg. Emely wou achter hem aan gaan" Laat me maar even, ik wil gewoon even alleen zijn, oke?." Hij liep weg en Emely keek hem na, toen wende ze zich tot Robin."Ik snap het echt niet, waarom doet hij nou zo. Hij kwam al te laat in de les en dan wil hij niet zeggen waar hij vandaan komt en hij was echt niet op school, niemand had hem gezien! En dan ziet hij zijn nichtje eindelijk weer is en dan doet hij ook al zo raar." Emely keek wanhopig naar de plek waar Draco was heen gelopen en kreeg tranen in haar ogen. "Ik weet het neit, ik snap hem vaak ook niet. Ga zo anders naar hem toe en praat met hem, als hij echt van je houd moet hij toch wel iets kunnen zeggen?!" zei Robin en glimlacht, ook niet zeker ervan of het waar was. "Hij wil alleen zijn, dus ik denk niet dat dat goed is. Zometeen hebben we geen les en dan ga ik wel even kijken of ik hem ergens zie."Emely stond op en liep de grote zaal ook uit. Robin keek haar na en haalde haar schouders op en wendde zich weer tot Patty.
Draco liep de uilenvleugel in, hij had even frisse lucht nodig. In de uilenvleugel zag hij Sophia staan en ze kwam op hem af. "Wat is er toch met je?,"Ze keek hem bezorgd aan maar wel met een speels glimlachje om haar mond. Hij haalde zijn schouders op en mompelde wat. "Wat? Als je denkt dat ik dat versta heb je het goed mis." Draco glimlachte"Ik zei dat ik gewoon moe ben, ik heb niet echt goed geslapen namelijk" Sophia keek hem ongelovig aan"En dat meot ik geloven? Draco, ik ken je al heel wat jaren en zo deed je nooit! Ik heb je echt nog nooit zo gezien. En je was ook niet echt te spreke over je vriendin he.. hou je niet van haar ofzo?" Draco keek haar boos aan" Tuurlijk houd ik van haar en je hebt me al 4 jaar niet meer gezien, dus hoe weet je dan hoe ik nu ben?! Dat weet je niet"Hij draaide zich om en liep kwaad de uilenvleugel uit. "Waar slaat dit dan op?" Sophia liep achter hem aan.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
so0fjuh
|
Geplaatst op 15-04-2007, 16:10 |
|
Berichten: 429
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
'Draco!!!,'gilde sophia 'for god's sake doe nou niet zo!!!,dat ik je 4 jaar niet 'gezien' heb, betekend niete dat ik je brieven niet gelezen heb!!!'
sophia rende naast hem, omdat hij zo hard doorliep..
'Je weet er niks van!'schreeuwde Draco naar haar .' Je komt opeens terug, zonder vermelding ervan, en je denkt maar ff makkelijk snel mn leven weer in te kunnen komen huppelen?!?!'
Sophia stopte met rennen. Draco keek naar achteren, 'wat zeg je?!, 'zei sophia vol ongeloof 'wil je zeggen dat ik zo uit je leven ben verbannen?!?!' sophia werd woedend!!
'Ja' zei Draco, en keek haar vuil aan, alleen deze keer meende hij het.
Sophia's blik verstrakte, en spuugde voor zijn voeten op de grond. Ze draaide zich om en liep weg, weg van haar bondgenoot, haar neef en trouwe vriend die veranderd was/is sinds zij 5 jaar geleden weg ging om zich verder te verdiepen in de Duistere Kant....
Eenmaal om de hoek, rende ze naar de uilenvleugel om haar uil Ninnoc op te halen en een brief te sturen naar Almoc, haar enige overige bondgenoot...
Dit bericht is gewijzigd op 15-04 16:10.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
love is the slowest form of suicide.. |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 15-04-2007, 19:20 |
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Ze schreef de brief en bond het aan de poot van Ninnoc en stuurde hem weg. Draco liep driftig door, wat weet ze nou van hem? het enige wat ze kreeg was af en toe een brief van hoe het ging. Vorig jaar had hij haar van alles op de hoogte gehouden, maar hoe hij zich nu voelde wist ze niet, dat kon ze niet weten. Hij liep het bordes van Zweinstein af en ging bij de rand van het verboden bos zitten. Hij dacht aan hoe de dag was verlopen. Emely snaptte ook al niks meer van hem. Hij hield wel van haar, maar het ging nu gewoon even niet goed en dat was waarschijnlijk zijn eigen schuld. Hij zag Emely over het terrein lopen, waarschijnlijk zoekend naar hem maar hij bleef zitten waar hij zat.
Emely keek over het terrein heen, in het kasteel was hij niet meer want mensen hadden hem naar buiten zien gaan, maar ook hier kon ze hem niet vinden. Toen zag ze opeens een blonde jongen aan de bosrand, Draco dus. Draco had haar ook al naar hem zien kijken en wendde zijn hoofd af, hij wilde gewoon even alleen zijn, kon niemand dat soms begrijpen? Emely stond nu bij hem en ging zitten en zei niks. Na een tijdje stil zwijgen keek Draco haar aan. "Ik heb me als een klootzak gedragen naar jou, toch? En niet alleen tegen jou, ook tegen Sophia," Emely knikte maar onderbrak hem niet" Ik kan niet uitleggen wat er is, maar ik voel me gewoon niet altebest, ik heb het gevoel alsof alles me tegen zit en... laat maar" Hij draaide zijn hoofd weer weg. Emely keek hem niet begrijpend aan" Wat wou je zeggen? Je kan me alles vertellen, dat weet je toch?" Draco keek haar weer aan"Ja, dat weet ik wel, maar ik kan het gewoon niet zeggen, als je zou weten wat het is zou je me begrijpen" Hij stond weer op en liep wéer weg. Emely stond ook snel op en rende naar hem toe" Ik weet niet wat er is, dus ik begrijp je niet. En waarom loop je steeds weg als je tegen me staat te praten?" Hij stond opeens stil en draaide zich om"Gewoon" Emely keek hem strak aan"Zo gewoon is het anders niet hoor, iniedergeval, niet zoals het hoort." Hij keek boos naar haar"Wat weet jij er nou van? Je hebt echt geen idee hoe ik me voel" Ze draaide haar hoofd weg en keek hem met tranen in haar ogen dan weer straks aan"Nee, omdat je nooit zegt hoe je je voelt. Ik kan je echt niet volgen hoor. De ene keer zeg je dat je veel van me houd, maar ik zie er maar weinig van. Ik snap eigenlijk helemaal niks van je"Ze begon nu echt te huilen en rende het kasteel in. Draco bleef daar staan en voelde zich klote, nu had hij ook nog eens ruzie met hem meisje die het meeste voor hem betekende, en het was zijn eigen schuld. Hij liep achter haar aan het kasteel in.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
so0fjuh
|
Geplaatst op 15-04-2007, 20:27 |
|
Berichten: 429
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
sophia bond de brief weer van ninnoc's poot af, en las hem weer door
Lieve Almoc,
ik weet dat je het heel druk hebt de laatste tijd, maar ik moet je waarschuwen, er is iets raars aan de hand met Draco..
zoals je weet zit ik nu op Zweinstein--Zwadderich, en Draco was niet eens blij toen hij het nieuws hoorde!!, hij reageerde heel boos toen ik vroeg wat er aan de hand was, en hij rent weg voor me!!
je moet me helpen Almoc, ik wil dat Draco weer normaal word,,
Alsjeblieft Almoc, antwoord A.S.A.P.!!!!
Big huggs too aunt Blair, and uncle Lufindius.
Sophia.
Sophia bond de brief aan Ninnoc's poot, en liep weg terug naar de Afdelingskamer waar ze Emely huilend zag zitten op een van de sofa's
'emely, wat is er aan de hand??'vroeg sophia, ze bekeek het huilende gezicht van emely.
' er is niets sophia, ik ben een beetje depri vandaag, en draco.. nouja, laten we maar zeggen dat hij een beetje een baaldag heeft en niet echt aardig was'.
sophia dacht heel goed na, toen ze met hem praatte was hij van slag.. waarvan?!!? vroeg sophia zich af...
emely, hij deed ook een beetje gemeen tegen mij,,, misschien merkte je het in de Grote zaal.. maar hij leek niet al té blij om mij te zien, en hij begon ook tegen me te schreeuwen, en nouja, een heus famillie drama,' ze glimlachte een beetje, en omhelste de nog naschokkende emely.
ze liepen naar hun slaapkamers en zagen patty park om de hoek kijkend alsof ze aan het afluisteren was....
'rot op Porkface' riep sophia, Patty keek vuil en liep zwijgend naar haaar eigen kamer.
Emely keek sophia aan, en maakte een connection met sophia's gedachte.
Sophia en Emely dachten te gelijkertijd dat ze Draco zo snel mogelijk moeste helpen van zijn probleem......
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
love is the slowest form of suicide.. |
|
|
Mijn verhaal over Zwadderich.. - 1
