|
Daniqueje
|
Geplaatst op 15-08-2006, 09:53 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Mijn deel zeven het maar proberen hoor, dus als het nergens op slaat moet je niet raar gaan kijken. Ik vind het zelf best wel een leuk verhaal. Dus lees maar!  Reacties goede en slechte en tips altijd welkom!
Hoofdstuk 1;
Het was een stralende morgen en er zat een magere jongen van rond de 17 jaar in de voortuin van Ligusterlaan 4. Hij had zwart haar en groene ogen. Hij keek een beetje sip en leek in gedachten verzonken.
“Hoe zal het verder gaan nu Perkamentus dood is?”, zei Harry tegen zichzelf, “nu Schobbejak nog steeds minister is gaat er heel wat gebeuren en Remus en Dolleman nemen het vernietigen van de gruzielementen voor hun rekening, verder weet gelukkig niemand ervan”
Hij viel voorover en ging op zijn buik tussen de bloemen,”gelukkig had Remus belooft dat als ze Sneep vonden ik mee mocht gaan”
Harry rolde door op zijn rug, er prikte verschillende wortels in zijn rug en hij ging weer overeind zitten. Zijn gezicht nog steeds triest.
Er schalde een luide plop door de Ligusterlaan en Harry’s hand schoot naar zijn broekzak, waar zijn toverstok zat. Langzaam inspecteerde hij de straat, maar niets wees erop dat er iemand was verschijnseld of verdwijnseld.
”Doe dat ding weg”, riep zijn oom die het geluid ook had gehoord en naar buiten keek, ”straks zien de buren je nog”
Harry stopte zijn toverstok weg terwijl hij de straat nogmaals door keek. Toen stond hij op en liep naar de deur. Nog een luide plop en Harry draaide zich in een oogwenk om met zijn toverstok in de aanslag liep hij richting het schuurtje van de Duffelingen. Er klopte iemand op de deur.
“Ron?”, vroeg hij verbaasd,”Hermelien?”
“Ja, wij zijn het”, zei Ron. Hij keek moeilijk, hij was verschijnseld op de gereedschapskist van oom Herman.
“Kun je ons hieruit halen, het is hier nogal… krapjes”, zei Hermelien en trok Ron overeind.
“Eigenschuld, had je maar moeten zeggen dat je kwam”, zei Harry lachend en hij liep naar binnen. Daar zat zijn oom en hij keek Harry nijdig aan.
“Hebben de buren je gezien?”, vroeg hij streng en Harry schudde zijn hoofd.
“Zou ik wat gereedschap mogen lenen de deur van mijn kast is stuk en ik moet hem repareren, want wat zouden de buren denken als ze langskomen op de wekelijkse pokeravond en ze horen een hoop gekraak terwijl Dirk gewoon beneden is. De buren weten immers dat jullie geen kat hebben of wel?”
“Pak maar, maar alleen het niet-elektrische gereedschap!”
“Bedankt oom Herman”, zei Harry en hij pakte de sleutel van de schuur van het sleutelbordje en rende naar buiten.
“Maar laat ik niks horen!”, schreeuwde oom Herman hem na.
“Nee, oom Herman”, zei Harry en hij stopte de sleutel in het slot van de schuur.
“Dat duurde lang!”
“Moet ik jullie er nog uit halen of niet?”, zei Harry en hij keek Ron nijdig aan.
“Ja, schiet nu maar op!”, zei Hermelien.
Harry draaide de sleutel om en er volgde een klik. Hij opende de deur en liet Ron en Hermelien eruit, waarna hij de schuur weer op slot deed. Hij liep de woonkamer in en hing de schuursleutel weer aan het haakje.
“kom mee”, fluisterde hij tegen Ron en Hermelien en ze slopen de trap op, naar Harry’s kamer en deed de deur achter hen dicht.
Dit bericht is gewijzigd op 15-08 11:51.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 16-08-2006, 10:52 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Weer een nieuw stukje! Hoop dat het nog steeds leuk is!  Oeps, vergist hij is nog niet jarig maar dat komt nog! En wel snel!
Hoofdstuk 2;
“Zo, die is niet veel veranderd”, zei Ron en hij keek de kamer rond.
“Hoe wil je dat ik hem verander als ik geen posters heb of verf mag kopen, trouwens ik heb niet eens geld om verf te kopen!”, zei Harry.
“Dan doe je het toch lekker zo!”,zei Hermelien en ze zwaaide met haar toverstok naar de verschillende muren van de kamer die van grijs naar lichtgroen en blauw kleurde, “beter?”
Harry knikte tevreden, “krijg ik nu geen problemen met het ministerie, want aangezien ik nog geen 17 ben en ik de enige tovenaar ben die hier woont denken ze waarschijnlijk dat ik het ben?”
“geen zorgen, pa heeft verteld dat we hier zijn en wij zijn wel al 17 dus ga je gang, ze weten toch niet wie het is!”, zei Ron en hij had een glimlach op zijn gezicht.
Harry pakte zijn toverstok en toverde wat limonade en koekjes tevoorschijn, “tast toe!”, zei hij en ze ploften met zijn drieën op Harry’s bed neer.
“Zijn wel een beetje versleten, hè?”, zei Hermelien en ze wees op zijn bed en dekens, vervolgens tikte ze met haar toverstok op het bed dat weer nieuw en schoon was.
“Waar gaan wij trouwens slapen?”, vroeg Ron vrolijk.
“Slapen?”, vroeg Harry verbaasd,”ik denk niet dat de Duffelingen daar zo blij mee zijn!”
“Zij hoeven het toch ook niet te weten!”
“Hoe wil je ons kabaal verbergen, want ik heb jullie zo veel te vertellen?”, vroeg Harry en hij keek naar Hermelien die opstond en naar de deur liep.
“Murmelio“, mompelde ze.
Harry keek boos, het was verschrikkelijk om weer terug te denken aan Sneep, aan de Halfbloed Prins en Perkamentus.
“Gaat het, Harry?”, vroegen Ron en Hermelien, ze hadden gemerkt dat Harry ineens van stemming was gewisseld.
“Nare herinnering!”
“Perkamentus?”, vroeg Hermelien. Ze ging naast hem zitten en gooide een arm om hem heen. Harry knikte.
“Harry!”, gilde tante Petunia van beneden,”Post, van een vervelende rotuil!” Harry rende naar beneden en pakte de post van tante Petunia aan.
Het waren drie brieven in smaragdgroene inkt en een rechthoekig pakketje. Harry liep naar boven en deed zijn kamerdeur achter zich dicht.
“En?”
“Wat is het?”
“Zweinstein post, voor ons alledrie één en een eigenaardig pakketje in hetzelfde handschrift als van Zweinstein”,zei Harry en hij worp de brieven van Zweinstein op het bed.
“Maak open dan!”, zei Ron en hij ging naast Harry staan. Harry draaide het pakje om en zag dat er een briefje op was geplakt. Hij trok het briefje er vanaf en begon te lezen.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 16-08-2006, 19:52 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ik hoop dat dit groot genoeg is en anders moet je het maar zeggen. Ik ga weer verder typen. Kzit vol inspiratie vandaag!
Hoofdstuk 3;
Maak alleen open in gezelschap die weten van de zeven delen!
Minerva Anderling
“Wat staat erop dat briefje?”,vroeg Hermelien en ze schuifelde naar Harry toe. Harry gaf het briefje aan Hermelien en plofte op bed.
“Wat bedoelt Anderling met “de zeven delen”?”, vroeg Ron die had meegelezen over Hermelien’s schouder.
“De Gruzielementen”,zei Harry en legde het pakje op zijn schoot en maakte het open. Een luid gesnurk vulde de kamer.
“Is dat wie ik denk dat het is?”, zei Hermelien. Harry knikte. In het pakje zat een schilderij van een man lange grijze baard en een half rond brilletje dat op zijn kromme neus stond. Het was Perkamentus.
“Zullen we hem wakker maken?”, vroeg Ron.
“Ben je gek of zo, hij is moe!”, zei Hermelien pissig.
“Hebben mensen op een schilderij slaap nodig dan?”, vroeg Harry.
“Waar ga je hem ophangen?”, vroeg Hermelien en ze keek de kamer rond.
“Daar zo of daar zo”, zei Harry en hij wees op een paar plekjes in de kamer.
“Of daar zo”,zei Perkamentus en hij gaapte.
“Professor, u bent wakker!”, zei Hermelien vol verbazing.
“Jullie praten zo hard”, zei Perkamentus,”nou kom op hang me maar ergens op”
Harry liep naar de muur en drukte het schilderij tegen de plek waar Perkamentus naar gewezen had en hij liep naar achteren.
“Hangt u lekker, professor?”, vroeg Ron die de humor er wel van in zag.
“Eigenlijk wel ja”, zei Perkamentus,”als jullie me willen excuseren, ik moet nog wat uurtjes slaap inhalen” Perkamentus begon weer te snurken.
“Blijft hij daar nu de hele tijd hangen?”
Hermelien knikte,”ik denk het wel, totdat jij hem meeneemt”
“Dat zal dan snel genoeg gebeuren want ik wil hier weg!”
Een luide plof en een huiself met enorme vleermuisoren en groene tennisbalachtige ogen was boven op Harry’s bureau geland.
“Dobby?”, zei Harry verbaasd.
“Dobby heeft een cadeautje voor meneer Potter, Dobby heeft een verjaardagscadeau gekocht van Dobby’s eigen verdiende geld”, zei Dobby trots en hij liep naar Harry toe. Harry wilde het cadeautje open maken maar Dobby hield hem tegen,”Is voor meneer zijn verjaardag!”
Dobby verdween met dezelfde luide plof als waarmee hij was verschenen. “Wat is dat voor herrie?”, schreeuwde oom Herman van beneden.
“We hadden toch Murmelio-?”
“Uitgewerkt!”, zei Hermelien bezorgd.
“Snel ga!, verdwijnsel!” Ron en Hermelien verdwenen met twee luide ploffen. Misschien twee seconden daarna kwam oom Herman de kamer binnen gestormd.
“Wat is dat voor lawaai?”, vroeg hij kwaad en de ader bij zijn slaap klopte gevaarlijk hard.
“Niks ik liet wat gereedschap vallen, sorry”
“Oké, maar laat ik niets meer-“, oom Herman stopte midden in zijn zin en staarde naar de kamer. Hij inspecteerde de kamer goed en uiteindelijk viel zijn oog op het portret van Perkamentus.
“Waarom heb jij een foto van die seniele ouwe gek in je kamer hangen”, vroeg oom Herman. Perkamentus stopte met snurken en keek recht in het gezicht van oom Herman.
“Hij beweegt!”, schreeuwde oom Herman,”die foto beweegt!”
“En ik praat en slaap ook”, zei Perkamentus opgewekt,”is je bezoek al weer weg, Harry?”
“Bezoek? Bezoek?”, zei Herman en hij wende zich tot Harry,”had jij bezoek?”
“Een paar vrienden en ze blijven slapen!” Oom Herman stond perplex, maar wist zijn woede in bedwang te houden,”als ze maar niet mee-eten.”
“Is goed we toveren zelf wel wat op tafel”, zei Harry vrolijk en hij wachtte op de reactie van oom Herman, maar die bleef weg.
Ron en Hermelien verschenen met een luide plof in de kamer en deden of er niets was gebeurd. Zelfs Perkamentus was gewoon weer in slaap gevallen.
De avond liep gesmeerd. De bedden waren opgemaakt, ze hadden hun buik rond gegeten en een aantal kaarsen aangestoken voor de gezelligheid.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 18-08-2006, 17:00 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Een iets kleiner hoofdstuk dan normaal!
hoofdstuk 4;
“Wat zou er trouwens in dat cadeautje van Dobby zitten?”
“Geen idee, een paar sokken?”, zei Harry, maar Hermelien leek er de humor niet van in te zien.
“Ach Hermelien, zet dat S.H.I.T. gedoe nu eens van je af, je kunt ze toch niet allemaal helpen en bovendien is Dobby de enige huiself waarvan we weten dat die vrij wilde zijn”, zei Ron op een bijna smekende toon.
“Oké, goed dan, maar zodra we er een tegen komen die wil helpen we hem”
“Beloofd”, zeiden Harry en Ron tegelijk. Niet veel later vielen ze alle drie in slaap. De volgende morgen werden ze pas rond negen uur wakker.
“Ben ik doof? Of heb ik tante Petunia niet horen schreeuwen dat ik op moest staan”
“Ze heeft niet geschreeuwd, ze is hier niet eens geweest!”, zei Ron blij, “trouwens gefeliciteerd met je verjaardag”
“gefeliciteerd”,zei Hermelien die haar ogen uitwreef en uit haar bed stapte om Harry een cadeautje te geven. Harry pakte het cadeautje uit en zag dat er een dagboek inzat.
“een dagboek?”, zei Harry verbaasd.
“Een meelevend-advies dagboek, Harry”, zei Hermelien,”het leeft met je mee en geeft je advies over wat je moet doen met de problemen”
“Handig”, zei Ron spottend wat duidelijk in zijn stem te horen was,”hier heb je mijn cadeautje, Harry” Harry pakte Ron’s cadeautje aan en scheurde het papier eraf.
Het was een kompas van de Cambrige Cannons.
“Gaan we op reis door de wildernis of zo?”
“Je weet maar nooit waar Sneep zich verstopt!”
Ze konden er alle drie wel om lachen en liepen naar beneden waar ze tegen Dirk aan botsten.
“Waar komen zij vandaan”, zei Dirk en hij wees op Ron en Hermelien.
“Wijzen is onbeleefd hoor”, zei Hermelien.
“Die komen van thuis en ze blijven logeren, want zij zijn mijn verjaardag niet vergeten”
“Waarom zou ik jou verjaardag willen onthouden?”
“Dit is niet zomaar mijn verjaardag want ik ben meerderjarig vanaf vandaag, dat betekent als je het nog niet door hebt dat ik nu ook buiten school mag toveren”, zei Harry en hij haalde zijn toverstok tevoorschijn.
Op dat moment kwam tante Petunia de gang binnen gelopen met een schaal koekjes. Tante Petunia werd helemaal rood toen ze zag dat Dirk werd bedreigd en liet de koekjes abrupt vallen. Hermelien reageerde snel en kon de koekjes met een zwiepje van haar toverstok nog net redden.
“Wat heeft dat te betekenen?”, schreeuwde Petunia.
“Dirk was mijn verjaardag vergeten”, zei Harry.
“We vieren je verjaardag al 17 jaar niet”, zei Petunia.
“Maar nu ik meerderjarig ben wil ik eindelijk eens een fatsoenlijke verjaardag hebben, is dat soms te veel gevraagd?”, zei Harry op een bijna schreeuwende toon. Oom Herman kwam de hal binnen gerent.
“Geef die jongen een feestje, een boterkoek en een stel sokken, dan heeft hij zijn feestje”, zei oom Herman geïrriteerd.
“Fijn, op die manier hoeft het niet hoor”, zei Harry nijdig en hij rende naar buiten.
“Harry!”
“Harry, waar ga je naar toe?”
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 19-08-2006, 18:42 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dan komt hier weer een nieuw stukje en wel Hoofdstuk 5! 
Hoofdstuk 5;
Harry rende naar de Salviastraat, naar het huis van mevrouw Vaals, daar belde hij aan. Mevrouw Vaals opende de deur.
“Harry, mijn jongen, gaat het met je?”
“Tuurlijk”, zei Harry onverschillig en hij liep naar binnen. Net toen mevrouw Vaals de deur dicht wilde doen zette Hermelien haar voet er tussen.
“Ow, sorry, kom ook maar binnen ik neem aan dat jullie Harry zoeken”, zei ze en ze liet Ron en Hermelien binnen.
“Wat is er, nu Harry?”
“Leuk feestje wordt dat met boterkoek en sokken”, zei Harry geïrriteerd.
“Harry, ik weet zeker dat je in het Nest een super groot feest krijgt”, zei Hermelien geruststellend.
“Weet je nog toen ik meerderjarig werd, hoeveel cadeaus ik kreeg, ik weet zeker dat Ginny en de iedereen die in het Nest is of er naar toe komt voor jou iets leuks mee heeft”, zei Ron,” en anders gaan we persoonlijk voor duizend galjoenen bij Fred en George inkopen doen!”
Harry vrolijkte een beetje op. Hij had het niet zozeer over de cadeautjes, maar dat het de Duffelingen gewoon niet kon schelen. Eigenlijk had hij ook niets anders verwacht van hen.
“Willen jullie iets drinken of iets lekkers?”, vroeg mevrouw Vaals,”iets van limonade of boterbier”
“een boterbiertje graag”, zei Harry.
“voor mijn ook één”
“Doe mij maar thee”, zei Hermelien en ze liep richting de keuken om te helpen. Ron ging dichter bij Harry zitten en fluisterde iets in zijn oor.
“Zou Hermelien mij ook leuk vinden?”
“JIJ vindt haar leuk!”, zei Harry die het voorval al helemaal was vergeten.
“Sssshhhh”
“Ik weet het niet hoor, maar het lijkt er wel op”, zei Harry die een knipoog van Hermelien naar Ron opving. Ron knipoogde vrolijk terug en leek in de zevende hemel.
Hermelien kwam met een dienblad met boterbier en thee voor haarzelf en mevrouw Vaals droeg een schaal met koekjes de kamer in .
“Zelf gebakken”, zei mevrouw Vaals trots,” chocolade spritsen” En ze liet de schaal met koekjes rond gaan. Ron, Harry en Hermelien pakten alle drie een koekje en dronken hun thee en boterbier op.
“Nou vertel me nu eens waarom je zo van slag was Harry”, zei mevrouw Vaals.
“Eigenlijk heb nooit echt een leuke verjaardag gehad en nu ik meerderjarig wordt vandaag kan er alleen een paar sokken vanaf, ik had gehoopt dat de Orde mij, Ron en Hermelien op zou halen”
“Die komt ook om twaalf uur”, zei Ron vrolijk.
“Waarom heb je dat niet gezegd”, schiet Harry meteen uit zijn slof,”het is al twaalf uur geweest, het is half één!” Harry zet zijn lege flesje boterbier op tafel en rent naar buiten.
“Dank u voor de boterbier, mevrouw Vaals”, kan Harry nog net zeggen voor hij de deur achter zich dicht doet.
“Gaan we weer”, zei Hermelien en ze rende ook naar buiten,”dank u wel” Ron rent Hermelien achterna. Ze halen Harry pas in als ze weer in de Ligusterlaan zijn.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 20-08-2006, 16:42 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Weer een nieuw stukje! Over het afscheid van de Duffelingen! Veel leesplezier!
Hoofdstuk 6;
“Ze zijn er niet”, zei Harry en hij keek door het raam de woonkamer in. Harry liep naar de deur gevolgd door Hermelien en Ron. Hij liep naar binnen en stormde de trap op naar zijn kamer.
“We moeten alles inpakken”, zei Hermelien die haar spullen in de hutkoffer gooide die ze gisteren was gaan halen.
“Je hebt het pakketje van Dobby nog niet eens open gemaakt”, zei Ron terwijl hij zijn bed liet verdwijnen.
“Ik denk dat ik dat wel bij jou thuis kan doen of niet soms?”, zei Harry die nog een paar laatste dingetjes in zijn hutkoffer gooide en hem toen met een klap dicht sloeg. Hij keek de kamer nog een paar keer rond of hij niets was vergeten.
“Laatste keer hier, hè?”, zei Harry zowel opgelucht als een beetje spijtig.
“Ga je het missen dan?”, vroeg Ron verward,”ik dacht dat je dit huis een soort van haatte?”
“Het is toch zeventien jaar mijn thuis geweest, dat het wel niet zo’n goed thuis is geweest moet ik dan maar even uit mijn hoofd zetten”, zei Harry en hij liep naar het schilderij van Perkamentus.
Perkamentus knikte als bevestiging dat zijn gevoelens niet verkeerd waren. Harry trok Perkamentus van de muur en stopte het in zijn hutkoffer.
“Zullen we dan maar gaan?”, zei Hermelien. Harry en Ron knikte. Ze lieten hun hutkoffers voor hen uit zweven en liepen de trap af.
“Ik ga nu weg!”, riep Harry en hij deed de deur open.
“Je doet maar”, riep Dirk.
“Ik kom niet meer terug!”
“Je doet maar!”, zei Dirk opnieuw.
“Oké, tot nooit meer ziens”, Harry gooide de deur achter zich dicht en samen met Ron en Hermelien liep hij naar het einde van de straat.
“Harry wacht”, gilde Petunia en ze rende naar Harry toe. Langzaam draaide Harry zich om en keek recht in het bezorgde gezicht van zijn tante.
“Ik denk dat je dit wel met je mee wilt nemen”, zei ze en drukte een ketting met gouden sleutels in zijn hand. De sleutels gaven een vreemd licht af.
“Het zijn de sleutels van Lily en James huis”, zei Petunia, dit was de eerste keer dat ze Lily en James namen in Harry’s bijzijn uitsprak. Harry deed de ketting om en stopte hem onder zijn trui. Toen pakte Harry zijn hutkoffer op en verdwijnselde naar het Nest.
Ze waren verschenen op het erf van de familie Wemel naast de vervallen garage. Met zijn drieën liepen ze naar de deur en klopten aan.
“Wie is daar?”, vroeg mevrouw Wemel.
“Wij zijn het mevrouw Wemel, Harry, Ron en Hermelien”, zei Hermelien.
“Dat kan niet de Orde ging jullie ophalen”, zei mevrouw Wemel en ze liep weg van de deur.
“We zijn ze misgelopen!”, zei Ron die zich ergerde aan het feit dat zijn eigen moeder hem niet eens geloofde. In de haard laaide groene vlammen op en Remus Lupos kwam de haard uitgestapt en liep naar mevrouw Wemel toe.
“Molly, we konden Harry, Ron en Hermelien niet vinden”, zei Lupos.
“Dat komt omdat we hier staan!”, schreeuwde Harry en hij klopte nogmaals op de deur. Lupos kwam lachend aangelopen.
“Waarom staan jullie nog buiten?”
“Ik dacht dat jij hen op ging halen, Remus, ik dacht dat het dooddoeners waren die zich als Harry, Ron en Hermelien voordeden”, zei mevrouw Wemel schuldig, ze deed de deur open en liet hen binnen.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
|
|
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 20-08-2006, 23:03 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hier komt weer een nieuw stukje aan!
Hoofdstuk 7;
“Gefeliciteerd, Harry”, zei Remus,”kom je even mee, ik moet je wat vragen” Harry volgde Remus naar buiten. Remus ging op het gras zitten. Het was nog wat nat van de dauw.
“Heb je het pakketje gehad?”
“Het schilderij van Perkamentus?”
“Ja, er hangt er hier in het Nest nu ook één, wel op de kamer van Ron en jou”
“Weet iemand anders dat al?”
“Nee, vandaar dat ik wil dat je er ook niet over praat”
“Is het Nest nu jullie schuilplaats, de schuilplaats van de Orde?”
“Het Grimboudplein is nog steeds onze schuilplaats en daar hangt hoogstwaarschijnlijk ook zo’n schilderij”
“Maar dan weet de hele Orde dus van die gruzielementen! Ik mocht het pakketje alleen open maken in bijzijn van mensen die weten van die gruzielementen!”
“Niemand behalve, Dolleman en ik weten er van!”
“En Anderling dan?”
“Professor Anderling, had de opdracht dat briefje te schrijven maar wist niet wat het betekende”, zei Remus en hij stond op,”zullen we je verjaardag maar gaan vieren dan?” Harry volgde Remus naar binnen.
“Gefeliciteerd”, klonk er, er waren een heleboel mensen binnen. Ginny, Ron, Hermelien, mevrouw en meneer Wemel, Charlie, Bill, Dolleman, Anderling en tot Harry’s verbazing ook Fleur.
“Iedereen die iets speciaals voor jou betekent is hier, iedereen”, zei Remus blij. Harry voelde een schok door heel zijn lichaam gaan een schok die in zijn hart begon. Tot iedereen’s verbazing rende Harry het Nest uit het erf op.
“Niet iedereen is hier”, zei Harry terwijl hij het bos in liep,”Sirius, Perkamentus en mijn ouders, zij zijn er toch niet!” Hij hoorde achter hem mensen zijn naam roepen, maar hij liep stug door.
“Ik snap niet dat Remus dat kan vergeten, snapt hij er dan helemaal niets van, misschien mist hij ze überhaupt niet”, zei Harry en hij plofte neer op een van de boomstronken.
De boomstronk zat onder de mieren en ze kropen op Harry’s benen. Harry merkte er niets van. Hij was te diep in gedachten verzonken. Uiteindelijk viel hij van de boomstronk en ging slapen.
“Daar ligt hij!”, schreeuwde Hermelien en ze rende naar hem toe. Hermelien knielde naast hem neer,”hij slaapt gewoon, en ieuw….. hij zit onder de mieren”
Hermelien probeerde de mieren van Harry afkloppen en Harry werd er wakker van. Langzaam opende hij zijn ogen en keek hij wie hem wakker had geschud. Zo’n 11 paar ogen keek hem aan.
“We waren ongerust”, zei Hermelien en ze hees hem overeind.
“Je weet maar nooit wat zich in dat bos schuilhoudt!”, zei Lupos ernstig.
“Weerwolven?”, zei Harry, waarna hij er gelijk spijt van heeft de meeste mensen keken hem verwijtend aan.
“Kom mee, Harry”, zei Lupos en hij trok Harry naar zich toe,”ik snap dat je het liefst Sirius, je ouders en Perkamentus er ook graag bij had gehad, maar zet het alsjeblieft van je af”
“Dat zal ik nooit kunnen!”, zei Harry beslist en hij liep door naar Ron en Hermelien.
“Wat moest Lupos van je Harry?”, vroeg Hermelien terwijl ze Ron’s daar-gaan-we-weer blik verwaarloosde.
“Dat ik alles wat ik meegemaakt heb van me af moet zetten!”
“Maar dat is hartstikke veel, hoe in hemelsnaam kan hij dat van je verwachten?”, zei Hermelien en ze keek verontwaardigd naar Lupos, die zijn hoofd gelijk omdraaide.
“Blijkbaar heeft hij je gehoord Hermelien”, zei Ron die de reactie van Lupos zag. De rest van de tijd totdat ze bij het Nest kwamen zeiden ze niets meer tegen elkaar. Zwijgend liepen ze door stap voor stap. Het erf van de Wemels kwam in zicht. Met zijn allen liepen ze naar binnen.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
Daniqueje
|
Geplaatst op 22-08-2006, 12:23 |
|
Berichten: 90
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Geen reacties op mijn vorige stukje! *kijkt een beetje sip* dan zal ik maar weer een seen nieuw stukje posten en hopen dat er daar wel op gereageerd word!
Hoofdstuk 8;
Anderling, Lupos, Charlie en Bill ploften op de bank neer. Fleur ging op Bill schoot zitten terwijl meneer en mevrouw Wemel voor iedereen wat te drinken inschonken.
“Laten wij maar naar boven gaan”, zei Ginny en ze wees op Bill en Fleur die verzeild waren geraakt in een innige kus.
Harry trok Ron en Hermelien mee naar boven. “Daar willen we echt niet bij zijn!”, zei hij en ze liepen Ron’s kamer binnen.
“Ben jij al boven geweest, Harry?”
“Nee, hoezo?”
“Daarom”, zei Hermelien en ze wees op het schilderij van Perkamentus.
“Er hangt er hier ook een en op Zweinstein en in het Grimboudplein natuurlijk”, zei Harry simpelweg. Hij pakte het andere schilderij uit zijn hutkoffer en hing dat in een andere hoek van de kamer,”kan hij het ook eens van de andere kant bekijken”
“Slapen!”, schreeuwde mevrouw Wemel van beneden.
“Welterusten, Harry”, mompelde Ron en Hermelien en ze kropen in bed na hun pyjama aan te hebben getrokken.
“Welterusten, Ron, Welterusten, Hermelien”, zei Harry en ook hij kroop in bed. De volgende morgen lag er een stapel pakjes aan zijn voeteneinde.
“Ik zal ze dan maar eens open gaan maken”, zei Harry en pakte het cadeautje van Dobby van de stapel. Hij scheurde het papier eraf en zoals Ron al had voorspelt zat er een paar sokken in. Harry wilde de sokken wegleggen, maar tot zijn verbazing zat er iets hards in een van de sokken. Hij hield de sok op zijn kop en er viel klein glinsterend zandlopertje aan een ketting uit,”een tijdverdrijver”, zei Harry hardop.
“Wat?”, zei Ron die uit zijn bed was gestapt en naar Harry toe liep,”maar die waren toch allemaal stuk? Van wie heb je hem?”
“Dobby”
“Dobby?”
“Ja, Dobby, hij zat in een paar sokken”
“Had ik toch gelijk”, zei Ron en hij wekte Hermelien. Hermelien wreef haar ogen uit en liep nog half slapend naar Harry toe.
“Tisser?”
“Dit!”, zei Harry en hij liet haar de tijdverdrijver zien. Hermelien keek verbaast,”hadden we die niet allemaal tot pulp geslagen?” Harry schudde zijn hoofd.
“Blijkbaar dus niet”
“Van wie-?”
“Dobby!”
“Heb je enig idee hoe Dobby aan een tijdverdrijver is gekomen?”, zei Hermelien verbaasd.
“Hoe zou ik moeten weten hoe Dobby aan een tijdverdrijver is gekomen?”
“Ik weet het niet? Hij gehoorzaamt jou toch?”
“Ja, en dan?”
“Roep hem dan kun je het vragen!”, zei Ron.
“Dobby!”, riep Harry. Een luide plof en Dobby stond in het midden van Ron’s kamer. Hij had twee verschillende sokken aan. Één was mosterdgroen en de andere zeeblauw.
“Wat kan Dobby doen meneer?”, zei Dobby en hij boog diep.
“Ik wilde je bedanken voor de tijdverdrijver, Dobby. En nu had ik een vraagje hoe kom je er eigenlijk aan?”
“Die had Dobby gekregen, meneer. Dobby was in de keuken aan het werk en Dobby kreeg een brief van een andere huiself. In die brief stond dat ik naar het kantoor van meneer Perkamentus moest komen, dus ging Dobby erheen”, Dobby pauzeerde even en ging toen verder,” Dobby moest het pakje van het bureau afpakken en aan meneer Potter geven. Het zou van pas komen!”
“Van wie moest je dat aan mij geven, Dobby?”
“Kan Dobby niet zeggen, meneer, Dobby heeft meneer Perkamentus beloofd om niets te zeggen!”, zei Dobby had niet in de gaten dat hij het zojuist wel had gezegd.
“Moest je het van Professor Perkamentus aan mij geven!”, zei Harry luid. Dobby schok en rende naar het raam.
“Dat had Dobby niet mogen zeggen, nu moet Dobby zich straffen”, zei Dobby en hij ging in het raamkozijn staan.
“Nee, Dobby, blijf hier”, Dobby sprong uit het raam en Hermelien kon hem nog net aan zijn enkel vast houden. Ze trok Dobby de kamer weer in en hield hem stevig vast.
“Je hebt jezelf genoeg gestraft Dobby”, zei Harry,”ga maar weer aan het werk!” Dobby verdwijnselde en Harry plofte weer op zijn bed.
“Dus Perkamentus vond dat die tijdverdrijver nog van pas zou komen?”, zei Harry.
“Blijkbaar”, zei Hermelien en ze gaf Harry een ander cadeautje aan,” kom op als we zo door gaan zijn we morgen nog niet klaar”
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 11:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een beknopte beschrijving van Zweinstein http://www.zweinstein.nl/forum/view/...iew/id/411/page/1/d/wie_doet_er_mee |
|
|
|
|
Deel 7 alla moi - 1
