|
teresa
|
Geplaatst op 01-08-2006, 14:18 |
|
Berichten: 668
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ik heb zelf een deel 7 gemaakt en die zal ik hier neerzetten.
alvast een eerste hoofdstuk:
Harry Potter en de wraak op Voldemort
Hoofdstuk 1
trouwdag met nieuws
Perkamentus landde op het dak.
‘Professor?’ vroeg Harry. ‘Wat moeten we nu doen?’
‘Trek je mantel aan en ga met me mee naar binnen. We gaan met de dooddoeners afrekenen.’
‘Expeliarmus!’ riep een stem boven hen. Harry stond stokstijf. Hij kon zich niet verroeren.
‘Ik snap het niet,’ zei hij zachtjes. ‘Expeliarmus is geen verstijfspreuk!’ Toen keek hij naar Perkamentus en snapte het opeens. Perkamentus had hem verstijft met een non-verbale spreuk.
‘Goedenavond Malfidus,’ zei Perkamentus. Harry draaide zich om en zag Malfidus. Het werd even wazig en zwart voor Harry’s ogen.Toen werd het helder en hij zag weer wat er gebeurde.
‘Sneep, we hebben een probleempje,’ zei een dooddoener naast Malfidus. ‘De jongen kan hem niet doden.’ Sneep duwde Malfidus opzij en keek naar Perkamentus.
‘Severus, alsjeblieft.’ Harry schrok. Hij had Perkamentus nog nooit horen smeken. ‘Severus.’ Sneep keek hem lang aan en riep toen: ‘Avada Kedavra!’
‘Aah!’
Harry schrok wakker.
‘Wie waagt het om in hemelsnaam ’s nachts te gaan schreeuwen?’ Oom Herman was wakker geworden. Harry keek angstig naar de deur en die vloog open. Oom Herman stormde de kamer binnen.
‘Hoe haal je het in je hoofd om ’s nachts te gaan schreeuwen?’ brulde hij woedend.
‘Ik brulde niet!’ zei Harry verontwaardigd.
‘O ja? Dat geluid kwam anders uit JOUW kamer!’
’Nou, ik deed het anders niet expres!’ De ruzie hield pas op toen de bel ging.
‘Wie belt er nou om twee uur ’s nachts?’ vroeg oom Herman aan tante Petunia die net binnen was gekomen.
‘Weet jij dat soms Potter?’ Maar Harry was al naar beneden gestormd en deed de deur open.
‘Hallo Harry.’ Het was Lupos die aan de deur stond met nog wat mensen.
‘We komen je ophalen.’
‘O, oké,’ zei Harry verbaast maar blij. ‘Ik had al m’n spullen al ingepakt dus we kunnen meteen gaan.’ Snel ging Harry naar boven om zijn spullen te halen. Hij pakte zijn bezem en koffer en ging naar beneden. Hij merkte halverwege de trap dat hij Hedwig was vergeten en hij holde terug. Toen hij eindelijk beneden was liep hij naar de woonkamer waar Lupos stond te wachten.
‘Nou,’ zei Harry terwijl hij ging zitten.’ Na vandaag ben ik hier niet meer waarschijnlijk, dus tot ziens.’
‘Moeten we je missen of zo?’ vroeg oom Herman aan Harry.
‘Nee,’ zei de ander en er viel een stilte. Lupos en de anderen liepen naar de deur.
‘Kom je Harry?’ vroeg Lupos aarzelend.
‘Ja, ik kom.’ Harry stapte op zijn bezem en vloog met de anderen mee naar het Nest. Onderweg kwam Tops naast hem vliegen.
‘Hé Harry, hoe gaattie?’
‘Wel goed hoor,’ antwoordde Harry. ‘Maar gaan Bill nou echt met Fleur trouwen?’ vroeg hij nieuwsgierig.
‘Ja, Arthur en Mollie hebben alles geregeld.’ Enige tijd later moesten ze dalen en ze kwamen aan op het erf van het Nest. Ze ruimden hun bezems op en gingen naar binnen. Zoals altijd was de keuken vol met eten en messen. Harry keek even hoe de messen bezig waren met uien snijden, maar toen zag hij een mollig, klein vrouwtje met vuurrood haar binnenkomen.
‘Hallo mevrouw Wemel,’ zei Harry beleefd.
‘O, Harry, schat, ben je er al? Hallo Lupos en Tops, waar zijn de anderen?’ vroeg mevrouw Wemel terwijl ze naar de keukentafel liep om een pan neer te zetten.
‘Harry!’ Ron en Hermelien kwamen naar beneden gestormd.
‘Hallo.’
‘Beetje goeie reis gehad?’ vroeg Ron aan hem.
‘Gaat wel. Het was alleen een beetje koud,’ antwoordde Harry.
‘Ha die Tops!’ riep Hermelien naar Tops.
‘Hoi Hermelien,’ werd er zachtjes terug gezegd.
‘Nou, jullie zijn vast en zeker moe,’ zei mevrouw Wemel tegen hen. ‘Ron, breng Lupos en Tops naar hun kamers. Hermelien, breng jij Harry even?’
‘Ja hoor, zullen we doen,’ werd er tegelijkertijd gezegd. Toen Harry op bed neerplofte viel hij direct in slaap. Weer droomde hij hetzelfde als eerst.
‘ Sneep, we hebben een probleempje,’ zei een dooddoener naast Malfidus. ‘De jongen kan hem niet doden.’ Sneep duwde Malfidus opzij en keek naar Perkamentus.
‘Severus, alsjeblieft.’ Harry schrok. Hij had Perkamentus nog nooit horen smeken. Sneep keek hem lang aan en riep toen: ‘Avada Kedavra!’
‘NEE!!’
‘Harry wat is er?’ riep iemand naar hem.
‘Perkamentus, ik droom telkens dat Perkamentus dood gaat!’ antwoordde Harry onrustig en hij deed zijn ogen open. De wereld zag er vaag en gek uit. Harry ging rechtop zitten en tastte naar zijn bril.
‘Ik MOET Sneep doden!’ Harry keek om zich heen alsof Sneep er al was.
‘Hij deed het, ik neem wraak! IK zal… ik zal hem..’
‘Het is goed Harry, het is oké. Maar eerst iets anders,’ zei Hermelien rustig. ‘We hebben nog een bruiloft en die mag niet verstoord worden door Harry de Wraaklustige!’ Daar moest Harry om lachen en z’n boze bui was al weer overgewaaid.
‘Haha, hoe kun je het verzinnen Hermelien? Harry de Wraaklustige, haha!’ brulde Ron.
‘Heb jij soms melige lachers op van Fred en George?’ vroeg Harry verbaast.
‘Ja! Hahaha, goed hé!’
‘Nou nee,’ riep Hermelien naar hem. ‘Ik help je wel even, Ron, Finite!’ Het lachen was Ron abrupt vergaan. Toen ze wat later naar beneden gingen aangekleed en wel, riep mevrouw Wemel naar boven: ‘Hela! Kom onmiddellijk, we vertrekken naar de bruiloftlocatie!’
’Wat? Is de bruiloft nu al?’ Harry moest in een auto samen met Ron, Hermelien, Ginny. Alle anderen zoals mevrouw en meneer Wemel, Tops en Lupos gingen met de andere auto’s.
Toen ze eindelijk op de locatie aankwamen waren de rest van de gasten er al.
‘O, als dit nou maar goed gaat,’ zei mevrouw Wemel zenuwachtig. ‘Als ze gaan trouwen dan moet ik tenminste iets goed doen voor hen.’
‘O, daar komen ze!,’ gilde Hermelien opgewonden. Fleur en Bill liepen gearmd naar het podium waar twee stoelen stonden.Ze zagen er prachtig uit. Bill had een prachtig pak aan en Fleur schitterde in de zon. Ze had een tiara op en haar bruidsjurk was wit met roze randjes. Een meneer achter een tafeltje voor de stoelen begon te spreken: ‘We zijn hier bijeen gekomen om een merkwaardige en glorieuze dag te vieren!’ Meer verstond Harry er niet van want hij was half in slaap gevallen. Na een tijdje maakte Ginny hem weer wakker.
‘Harry, hier is het mooiste deel!’ zei ze opgewonden.
‘Bill Wemel, wilt u Fleur Delacour als echtgenote tot de dood jullie scheidt of jullie elkaar verlaten. Wat is daarop uw antwoord?’
‘Ik zeg maar al te graag ja,’ zei Bill blij.
‘Fleur Delacour, wilt u Bill Wemel als echtgenoot tot de dood jullie scheidt of jullie elkaar verlaten. Wat is daarop uw antwoord?’
‘Ja, iek wil zeer graag,’ zei Fleur kalm en beheerst.
‘Wat zien ze er toch mooi uit met de jurk en pak,’ snikte mevrouw Wemel. ‘Waarom is het leven niet altijd zo goed? Jeweetwel brengt alles in de war!’
‘Ja ma, niet alles kan perfect zijn hoor,’ troostte Ron haar. ‘We moeten trouwens nog wat vieren.’
Er werd muziek opgezet (magische muziek) en iedereen begon te dansen of Fleur en Bill geluk te wensen. Harry, Ron, Hermelien en Ginny gingen aan de kant zitten.
‘‘Arrie!‘Arrie!’ Het zusje van Fleur kwam eraan gelopen.
‘‘Arrie, ‘erken je me nog? Iek ben Gabriélle, Fleur’s zusje,’ zei ze opgewonden.
‘Hallo, we waren net eh... op weg naar fleur en Bill dus doei!,’ Zei Hermelien tegen haar en zij en Ron liepen snel weg.
‘Wat ies er met ‘aar? Iek ‘ad ‘et tegen jou! Niet tegen ‘aar,’ zei Fleur’s zusje beledigd.
‘Ja, eh… ik heb beloofd dat ik eh… laat maar. Doei!’zei Harry snel en hij verdween in de menigte, zoekend naar zijn vrienden.
Waar zouden ze toch zijn? vroeg Harry zich af. ‘RON!! HERMELIEN!! Waar zijn jullie?,’ riep hij door de menigte heen.
‘Hier Harry!,’ werd er terug geroepen.
‘Hèhè, daar zijn jullie eindelijk. ’t Is niet leuk om me achter te laten met die Gabriélle!,’ zei Harry in een mengeling van boosheid en opluchting.
‘Jij liep anders niet achter ons aan, hoor!,’Snauwde Hermelien terug.
‘Hé zeg hou eens op! Harry, sla niet zo’n toon aan tegen Hermelien. Hermelien, niet direct terug snauwen!,’ riep Ron boos naar hen.
‘Ja hoor Ron, doe je moeder maar na!,’ brulde Harry naar hem.
‘ HOU OP!!,’ werd er keihard geroepen. Bill was aan komen lopen. ‘Hermelien, jij gaat naar Gabriélle. Ze heeft niets te doen. Ron, jij gaat je vader helpen, net als Fred en George. Harry, jij gaat naar Mollie om haar te helpen met het opruimen van de spullen enzo,’ zei Bill streng. Ieder liep naar de plek waar hij of zij moest zijn.
‘Hallo Harry, is er iets mis?’ vroeg mevrouw Wemel bezorgt.
‘Bill moest zonodig… Hij deed… Laat maar!’
‘Ach jee, Bill kreeg net een ton met water over zich heen en is dus een beetje boos. Dus wees maar niet te boos op hem oké? O ja, we gaan over een half uur weg dus, als je me even wilt helpen.’ Toen al het werk was gedaan ging iedereen langzaamaan naar huis. Harry liep de trap op en plofte op bed.
‘Harry?’ zei een aarzelende stem die hij herkende als die van Ron. ‘Het spijt me dat ik zo kortaf deed. Sorry.’
‘Ja, het spijt mij ook,’ zei een and’re stem, die van Hermelien.
‘Nou, het spijt mij ook hoor, ik deed ook stom,’ zei Harry met vaste stem. ‘Nou, laten we gaan slapen en alles vergeten. De deur kraakte en Hermelien liep de kamer uit.
‘Trusten Harry,’ gromde Ron.
‘Slaap lekker,’ zei Harry en ze vielen in slaap.
Die ochtend toen Harry naar beneden ging, hoorde hij een luide knal van beneden komen. Ook kwam Ron voorzichtig naar beneden geslopen.
‘Het kwam uit de tuin. We moeten gaan kijken!’ zei hij zachtjes. Kort daarna kwamen Hermelien en Ginny naar beneden.
‘Kom mee.’ Heel voorzichtig slopen ze naar de tuin.
‘oké,’ zei Harry. ‘Hermelien, jij ontwapent hem, Ginny, doe de Kleervleervleddervloek ofzoiets, Ron, jij gaat hem samen met mij vangen. Dames, zorgen jullie voor afleiding?’ Iedereen knikte en ze gingen op hun plekken staan.
‘ik tel tot 3,’ Fluisterde Harry. ‘1, 2, 3!’ Hermelien gooide de deur open en schreeuwde: ‘Expeliarmus!’ Direct daarna schreeuwde Ginny:'VledderVleer!’ Snel liepen Harry en Ron naar de inbreker.
’ Expeli-huh?’ Ron liep naar het ding of wat het dan ook was en draaide hem om.
‘O nee! Dit is Dobby,’ zei Ron verschrikt. ‘Weet iemand een spreuk om hem op te lappen?’
‘Ik wel,’ zei Hermelien. ‘Finite!’ Dobby stond op en boog.
‘Dobby brengt een boodschap voor meneer Potter,’ zei hij en boog nog een keer.
‘Wacht tot de anderen er zijn Dobby,’ zei Harry tegen de huiself. Ze hoefden niet lang te wachten, want al snel kwamen meneer en mevrouw Wemel naar buiten gehold. Ze werden op de voet gevolgd door Ginny.
‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg mevrouw Wemel met trillende stem. ‘We hoorden geschreeuw. Is hier een dooddoener ofzo?’
‘Uh, nee. Maar we dachten dat Dobby hier een inbreker was, dus daarom al dat
geschreeuw,’ antwoordde Hermelien.
‘Geef de brief maar, Dobby,’ zei Harry tegen de elf. Dobby gaf hem de brief en er stond in een bekent handschrift:
Beste Harry Potter,
je kent me vast niet maar alleen misschien mijn naam.
Ik heet Desiderus Perkamentus. Je denkt vast: Perkamentus?
Ja, ik ben Albus z’n tweelingbroer en hij heeft me verteld over de
Gruzielementen. Het is nu mijn taak om jou te helpen. Ik kom om
2 uur morgenmiddag naar het Nest. Als Mollie en Arthur het tenminste
goed vinden. Ik vertel morgen meer.
Desiderus Perkamentus.
P.S. Ik ben schoolhoofd van Zweinstein geworden.
‘O hemel! Ik wist het, ik heb één keer van hem gehoord,’ riep mevrouw Wemel uit.
‘Harry?’ vroeg meneer Wemel. ‘Wat zijn Gruzielementen?’
‘Eh… dat mag ik eigenlijk niet vertellen meneer Wemel,’ Zei Harry. ‘Ik breng jullie in gevaar. Dat zei Perkamentus.’
‘Dan,’ zei Ginny. ‘Dan wachten we toch gewoon op Desiderus Perkamentus? Die Albus en zijn plannen vast wel.’
‘Ja, dat doen we,’ zei Ron.
‘Ron! Weet jij ook al wat Gruzielementen zijn?’ riep mevrouw Wemel uit.
‘Ja ma, Hermelien ook. Maar maak je geen zorgen, we weten wat we doen.En anders Harry wel.’ Met die woorden ging iedereen naar binnen om te ontbijten.
‘O, ik wil Desiderus zo graag weer ontmoeten,’ riep mevrouw Wemel. De hele dag liep rustig voorbij. Harry, Ron Ginny en Hermelien gingen zwerkballen ( Hermelien kon er niets van) terwijl Gabriélle werd vertroeteld door Fleur. ’s Avonds ging iedereen snel naar bed in de hoop dat het morgen zou zijn. Alleen kon Harry maar niet in slaap komen.
‘Ik hoop dat het lukt om voor morgen te gaan slapen,' zei Harry en hij draaide zich om.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 14:40.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
teresa
|
Geplaatst op 03-08-2006, 14:05 |
|
Berichten: 668
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
aha. nou, hier het tweede hoofdstuk:
Hoofdstuk 2
Gruzielementen
‘Harry, opstaan! Ron, het is tijd!’ Mevrouw Wemel kwam naar boven gelopen en schreeuwde luid. ‘Hermelien! Ginny, we gaan ontbijten!’ Harry werd wakker. Iemand tikte tegen zijn voorhoofd.
‘Tisser?’ vroeg hij slaperig.
‘We moeten opstaan, we moeten ontbijten,’ zei Ron. Snel kleedden Harry en Ron zich aan. Ze liepen de trap af en gingen aan de tafel zitten.
‘Vandaag gaan we Perkamentus ontmoeten,’ zei Ginny opgewonden en nam weer een hap.
‘We moeten nog een beetje opruimen, maar het komt wel goed,’ zei meneer Wemel vrolijk. Na het ontbijt ging iedereen zich wassen en al snel was iedereen fris en vrolijk.
‘Oké, we moeten alleen nog opruimen en koken,’ zei mevrouw Wemel serieus. ‘Ron, ga samen met Harry alle losse spullen op een GOEDE manier opruimen. Ginny, jij en Hermelien gaan alles netjes maken en een beetje een doekje halen over stoffige plekken. Arthur! Jij helpt mee met koken.’
‘Waar zijn Bill en Fleur eigenlijk?’ werd er gevraagd.
‘Die zijn alweer naar hun huisje en ze hebben Gabriélle naar haar moeder
gebracht,’ antwoordde Harry. Iedereen was verbaast dat hij dat wist, maar niemand stelde vragen. Na een paar uur waren alle klussen gedaan en het Nest zag er weer fris en schoon uit, net als de bewoners. Om 2 uur precies werd er geklopt.
‘Kom binnen,’ riep Ron. De deur ging open en een evenbeeld van Albus Perkamentus stapte naar binnen.
‘O.’ Hermelien’s adem stokte.
‘Goedendag,’ zei Desiderus Perkamentus. ‘Ik ben Desiderus, maar noem me maar Perkamentus’
‘U lijkt zo veel op Albus Perkamentus, dat is haast onmogelijk,’ zei Hermelien met open mond. ‘Zelfs tweelingbroers lijken niet zoveel op elkaar’
‘Nu, het is wel mogelijk Hermelien,’ antwoordde Perkamentus kalm. ‘We leken altijd op elkaar. Ze gaven ons een armbandje met onze naam erop. Later hadden we die niet meer en toen kon niemand zeggen wie wie was. Maar je hebt gelijk. Het gebeurd haast nooit’
‘Ik heb wel gelezen dat,’ zei Hermelien. ‘Wanneer Mercurius en Jupiter en Pluto op één lijn stonden en er werd dan een tweeling geboren, dat die dan precies het zelfde eruit zagen. Een hele kleine kans dus’
‘En nu heb je verteld waarom ik er zo uit zie,’ zei Perkamentus breed glimlachend.
‘Eh, Perkamentus,’ vroeg Harry aarzelend. ‘Moet… mag ik vertellen wat Gruzielementen zijn?’
‘Ja Harry, deze mensen zijn te vertrouwen,’ antwoordde hij.
‘Vertel maar Harry,’ zei meneer Wemel. ‘Maar eerst wat te drinken. Dit wordt een lang verhaal.’ Toen iedereen wat te drinken had, begon Harry te praten:
‘Toen Voldemort - Iedereen huiverde bij die naam - nog jong was wilde hij al onsterfelijk worden. Bij Slakhoorn informeerde hij over Gruzielementen. Slakhoorn vertelde hem wat Gruzielementen waren, maar niet hoe je ze moest gebruiken. Hij is daar wel achter gekomen, want anders zou hij ze niet kunnen maken. Toen hij in de zomer naar het dreuzelweeshuis ging, ging hij ook naar het standje Havermout. Daar ging hij naar het huis waar zijn moeder vroeger woonde. Voldemort- weer een huivering, behalve bij Perkamentus- ontmoette daar de zoon van Asmodom - ik ben de naam even kwijt - en stal van hem de ring. Hij verborg hem goed. De ring
lag in het huis en was behekst zodat niemand hem kon vinden. Dit jaar nog, heeft Albus Perkamentus de ring vernietigd. Ook Voldemort’s - Weer en huivering - dagboek was een Gruzielement. Ik heb hem in het tweede jaar vernietigd. De dag van Albus’dood gingen we samen een Gruzielement vernietigen. Het medaillon van Zwadderich. We staken een meer over in een bootje en kwamen op een soort eiland. Daar dronk Albus een kom leeg die een soort dodelijk drankje bevatte. Dat wisten we alleen nog niet. We grepen het medaillon en gingen naar Zweinstein. Het bleek alleen een nep Gruzielement te zijn. De echte was al vernietigt.’ Harry nam een slok en praatte daarna weer verder.
‘In het medaillon zat een briefje. Er stond iets als: Moge ik u weer zien in de dood als u uw gelijke ontmoet. De naam van de persoon heette R.A.Z. Ik weet niet wat het betekent. Maar wel dat Perkamentus onnodig het drankje dronk. Ik heb een lijstje gemaakt van de Gruzielementen waarvan Perkamentus dacht dat het er één was’ Hij gaf het lijstje aan mevrouw Wemel en die las het hardop voor:
Gruzielementen:
1- Het dagboek
2- De ring
3- Het medaillon van Zwadderich
4- Nagini, de slang van Voldemort
5- De beker van Huffelpuf
6- Iets van Griffoendor of Ravenklauw.
7- Voldemort zelf
Iedereen behalve Perkamentus, Ron en Hermelien keek Harry aan en Ginny zei uiteindelijk:
‘Dus jij moet naar Voldemort’s kamp om hem en zijn slang te doden?’ Harry keek haar verbaast aan.
‘Ja ik weet het, ik sprak Voldemort’s naam uit,’ zei Ginny luchtig toen ze hem zag kijken. ‘En je moet weten Harry: ik zal je volgen tot het einde van de wereld en dat kan je niet verhinderen tenzij je me dood.’
’Ik zal maar eens verder gaan,’ zei Harry terwijl hij nog steeds naar Ginny keek. ‘In de herinneringen van Perkamentus en and’re mensen…
… Dus, nu moet ik alle Gruzielementen vernietigen.’ Na Harry vertelde Desiderus Perkamentus nog een verhaal en iedereen luisterde aandachtig. Toen Perkamentus was uitgepraat liepen ze de trap op, naar bed.
De volgende ochtend toen Harry, Ron, Hermelien en Ginny naar beneden liepen, was Perkamentus er al.
‘Oké,’ zei Harry toen hij naar Ron, Hermelien en Ginny keek. ‘Omdat Ginny nu ook al mee wil - Ginny keek hem boos aan - En Perkamentus ook, neem ik aan, moet ik één ding zeggen: het wordt een gevaarlijke en lange weg. Je moet goed kunnen toveren, maar dat is geen probleem, en er is veel kans dat je wordt gedood.’
‘Iedereen hier gaat mee als hij of zij dat wil,’ zei Hermelien tegen hem.
‘Wie wil allemaal mee?’ Iedereen knikte, behalve Perkamentus.
‘Wilt u niet mee, Perkamentus?’ vroeg Harry verbaast.
‘Nee,’ antwoordde de ander. ‘Dit is jullie taak en ik kan jullie alleen maar helpen’
‘ Harry?’ vroeg Ginny. ‘Wat moeten we als eerste doen?’
‘Nou, we moeten de Gruzielementen vernietigen, maar eerst moeten we ze zoeken. Daarvoor wil ik naar Zweinstein,’ antwoordde Harry en hij keek even naar Perkamentus. ‘Heeft u de hersenpan van Albus Perkamentus nog?’
‘Jazeker,’ antwoordde Perkamentus en hij knikte. ‘Hij zit vol met alle herinneringen en dus heb ik de pan bewaard’ Ze overlegden de hele dag en stopten alleen als ze iets gingen eten.
‘Dus als we tegenover dooddoeners staan moeten we onze posities innemen?’ vroeg Ron aan Harry.
‘ja inderdaad,’ knikte Harry. ‘We doen het precies hetzelfde als we bij Dobby deden.’ Iedereen knikte, en ook Ron snapte het nu wel.
‘Waar is Perkamentus eigenlijk?’ vroeg Hermelien en ze stond op om hem te zoeken.
‘Die is even naar de Wegisweg om spullen te halen,’ antwoordde een stem. Het was mevrouw Wemel.
‘Oké.’ Hermelien ging weer zitten.
‘Vast voor Harry,’ grinnikte Ron tegen Ginny en ze moesten allebei lachen.
‘Nou, als jullie het niet erg vinden,’ zei mevrouw Wemel tegen hen.’Dan konden jullie maar eens de tafel gaan dekken’
‘Dat vinden we nou juist erg,’ zeurde Ginny tegen haar. ‘Waarom moeten wij dat altijd doen?’
‘Omdat jullie niets doen nu!,’ werd er fel gezegd. Mokkend liep ze naar buiten na wat bestek te hebben gepakt. De anderen volgden haar op de voet.
‘Hé,’ riep Ron opeens en hij pakte zijn toverstok. ‘Zullen we tafelgevecht doen Hermelien?’
‘Nee Ron,’ antwoordde Hermelien en ze schudde haar hoofd.
‘Oké dan, Harry? Zullen wíj een potje doen?’
‘Hij is nog minderjarig Ron,’ antwoordde Hermelien voordat Harry iets kon zeggen.
‘O ja, jammer.’ Ron trok een lang gezicht en borg zijn staf weer op. Toen ze eindelijk klaar waren met tafeldekken, kwam mevrouw Wemel naar buiten met een dienblad. Het dienblad was vol met eten.
‘We krijgen nu twee feestmalen in twee dagen,’ fluisterde Harry tegen Ron.
‘Nou en, dat is toch alleen maar leuk?’ werd er zacht terug gefluisterd.
‘Ginny?’ zei mevrouw Wemel tegen haar. ‘Wees zo lief om Desiderus en je vader te gaan halen. Ze zijn net terug.’
‘Waarom ik?’ zuchtte ze dramatisch en ze liep naar binnen. Even later kwam Ginny terug met Perkamentus en meneer Wemel. Harry keek rond over de tafel. Het stond vol met pannen en potten, bestek, beker en borden. Het feestmaal was een waar feest. Toen iedereen zoveel gegeten had tot hij niets meer op kon, Werd er nog een fles wijn geopend en ingeschonken. Wie geen wijn lustte kreeg water.
‘Laten we een toost uitbrengen op Albus,’ zei meneer Wemel terwijl hij de wijn inschonk. Iedereen knikte instemmend en hieven hun glazen op. Met een zacht gerinkel kwamen de glazen tegen elkaar.
‘Ik zal Zweinstein pas werkelijk verlaten als niemand me meer trouw is,’ zei Harry. ‘Dat zei Perkamentus.’
‘Dat is waar Harry,’ zei Desiderus instemmend. ‘En omdat Albus nog altijd in onze gedachten is, is hij er altijd,’ ging hij verder.
‘Hij zal ons nooit verlaten,’ zei meneer Wemel en ook hij knikte. Ze stonden op en mevrouw Wemel begon de pannen op te ruimen. Harry liep rechtstreeks naar bed en Hermelien, Ron en Ginny volden hem. Harry deed zijn bril af en ging liggen. Hij staarde naar het oranje plafon van Ron’s kamer.
‘Gefeliciteerd Harry!’ werd er hard geroepen en Harry schoot onmiddellijk overeind.
‘O ja, ik ben jarig,’ zei hij en hij taste naar zijn bril.
‘Was je dat vergeten ofzo?’ vroeg de stem.
‘Hij is net wakker Ron,’ zei een verwijtende stem. Dat was dus Hermelien en de andere was van Ron.
‘Moet je je cadeaus niet openmaken?’ vroeg weer een andere stem en die was van Ginny.
‘Ja,’ antwoordde Harry en hij trok een eerste pakje naar zich toe. Het was een poppetje van Albus Perkamentus. Het was van meneer Wemel. Hij trok nog een cadeau naar zich toe. Dit was een best groot pak. Het bevatte een prachtige cape en hoed van Dwaaloog.
‘Wat mooi,’ fluisterde Ginny. Na dat pak was er een ander pakje waar een zelfgebreide feesttrui van mevrouw Wemel in zat. En zo ging het maar door: een zak met smekkies in alle smaken van Hermelien, van Ron een doos met verschillende dingen, en van Fred en George een doos met wat spullen uit hun winkel, van Lupos een boek over de bezemsteel en hoe het gemaakt werd. Het laatste pak ( het was heel groot ) was van Perkamentus. Op een kaartje stond:
Gefeliciteerd Harry,
Aangezien je de hersenpan van Albus nodig
hebt, en ik niet, geef ik hem je. Ook bevat mijn
pakket een fluit. Blaas erop als je gewond bent
en er zal hulp komen.
Vriendelijke groet, Desiderus Perkamentus.
P.S. Ik kan niet blijven omdat het nieuwe schooljaar
begint. Ik neem aan dat je niet meer komt.
Harry open de het pakket en staarde ongelovig naar de inhoud.
‘Dat is echt Perkamentus’ Hersenpan!,’ riep hij en hij zag er onder nog een fluitje. ‘Deze moet ik altijd bij me hebben’
‘Dit is zijn hersenpan?’ vroeg Ginny ongelovig en ze staarde naar de kom.
‘Pak jullie toverstok,’ zei Harry en hij pakte de zijne.
‘Waarom dan?’ vroeg Ron verbaast.
‘We gaan erin,’ antwoordde Harry en hij begon te zoeken naar de herinnering die hij zocht. Toen hij hem had gevonden zei hij: ‘Ginny, jij eerst. Hermelien, nu jij. Ron, springen!’
Harry landde in een kamer met een oude, dikke mevrouw en een huiself. Ron, Hermelien en Ginny waren er al. De bel rinkelde en de huiself liep snel naar de deur.
‘Komt u binnen, meneer,’ zei de elf en hij boog. De man liep de kamer in. Het was Voldemort. Ginny’s adem stokte.
‘Ik heb iets voor u meegebracht,’ zei Voldemort en liet de dame een bos rozen zien.
’Stoute jongen, dat hoefde je niet te doen,’ piepte de mevrouw. ‘Hompy? Zet de bloemen in een vaas’
‘Slavenarbeid!,’Mompelde Hermelien boos.
‘Hermelien!’ Fluisterde Harry boos.’ Let liever op! Dit is trouwens Orchidea.’
‘Tast toe, Marten,’ zei Orchidea. ‘Ik weet dat je dol bent op mijn cakejes. Je ziet wat bleekjes. Je werkt veel te veel.’ Voldemort glimlachte en Orchidea giechelde onnozel.
’En, wat kom je nu weer doen?’ vroeg ze en ze knipperde verleidelijk met haar wimpers.
‘Meneer Oorlof wil dat u een verbetert bod doet op het harnas. Zo’n vijfhonderd galjoenen is wel goed,’ zei Voldemort.
‘Kom kom, nu denk ik dat je alleen vanwege mijn spulletjes kom,’ pruilde Orchidea.
‘Ik ben gestuurd vanwege uw spulletjes,’ zei Voldemort. ‘Ik ben maar een arme winkelbediende die moet doen wat me wordt opgedragen. Meneer Oorlof wilde dat ik zou vragen’- ‘Meneer Oorlof! Bah!,’ Zei Orchidea en ze wuifde met haar hand.
‘Laten we even doorspoelen,’ zei Harry en hij zei:’Doorspoelen!’en de herinnering spoelde door totdat Harry ‘Stop!’zei en de herinnering ging weer op normale tijd.
‘Heb je enig idee wat dit is, Marten?,’ Vroeg Orchidea. ‘ Pak maar, bekijk het eens goed’ Voldemort strekte zijn vingers uit naar de beker en tilde het voorzichtig uit de doos.
’Een das,’ mompelde hij en er kwam een rode gloed in zijn ogen. ‘Was deze dan van…?’
‘Van Helga Huffelpuf, zoals je heel goed weet,’ zei Orchidea vrolijk.’Ik ben een verre afstammeling van haar. Deze beker is al eeuwen familiebezit.’ Ze pakte de beker weer uit Voldemort’s hand en riep Hompy. ‘Breng jij deze even terug, Hompy?,’ riep ze vrolijk en de kleine elf kwam aangehold en bracht de beker weer terug. Orchidea pakte een plattere doos en maakte hem open.
‘Ik denk dat je deze veel mooier zal vinden, Marten,’ zei ze en haalde een fraaie ketting uit de doos. ‘ik heb deze van meneer Oorlof gekocht en wil hem vast eens terug.’ Ze gaf hem de ketting en Voldemort bekeek het nauwkeurig.
‘Met het merkteken Z, van Zwadderich?’
‘Precies, het was zo mooi dus heb ik het toen maar gekocht,’ antwoordde Orchidea. ‘Oorlof had het op zijn beurt weer gekocht van een andere vrouw. Die zal het wel gestolen hebben en toch wist ze niets van de waarde – Deze keer was de rode gloed in de ogen van Voldemort onmiskenbaar – Oorlof had haar waarschijnlijk niet veel hebben gegeven,’ ging ze onverstoorbaar verder. Ze pakte het medaillon weer en stopte het terug in de doos. Even leek het of Voldemort de ketting niet los wilde laten, maar toch glipte het rode lint door zijn vingers.
‘Dat was het. Ik vond het leuk je weer eens te zien, Marten.’ Orchidea’s glimlach begon voor het eerst een beetje te haperen.
‘Voel je je wel goed, lieve jongen?’
‘Ja, ik voel me goed,’ zei Voldemort zacht en hij keek weer naar de doos met de ketting erin.
‘ik dacht even… Nou ja, het zal wel aan het licht hebben gelegen’
‘Ze heeft vast de gloed in zijn ogen gezien,’ zei Hermelien terwijl ze doorkeek.
‘Hompy? Breng dit ook maar weg,’ riep Orchidea naar de elf. ‘Laat Marten daarna ook maar uit. En vergeet de gebruikelijke bezweringen niet!’
‘Laten we gaan,’ zei Harry tegen de anderen. ‘Pak mijn arm’ Ze stonden weer in Ron’s kamer.
‘Orchidea stierf twee dagen na haar bezoek,’ zei Harry en hij begon te ijsberen. ‘Ik denk ook dat daar een Gruzielement is’
‘Waarom staan we hier nog?’ riep Ginny fel. ‘Laten we gaan!’
‘Ginny,’ zei Hermelien ongeduldig. ‘We moeten eerst wat voorbereiden. En we moeten weten waar dat huis is’
‘Ik weet denk ik waar dat huis is,’ zei Ron langzaam. ‘Pa heeft me ooit eens verteld over Orchidea, een steenrijke, oude heks. Ze woont in… eh.. dat moet je even aan pa vragen.’ Harry
stormde de trap af en Ginny volgde hem. Ron en Hermelien volgden hen op de voet. Toen Harry in de keuken was, zag hij meneer Wemel zitten.
‘Weet u waar Orchidea Smid woonde?’ vroeg hij direct.
‘Harry, je overdondert me,’ zei meneer Wemel met een glimlach. ‘Ja, ik weet waar ze woonde. In Enumillum, een klein dorpje. Haar grote villa staat er nog steeds.’
‘Dan moeten we daarheen,’ zei Harry beslist en Ginny knikte.
‘Laten we eerst ontbijten,’ zei Ron. ‘Ik wil eerst een volle maag hebben, hoor’
‘En we moeten nog spullen pakken,’ viel Hermelien hem bij. Harry zuchtte en ze gingen aan tafel zitten.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 14:40.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
teresa
|
Geplaatst op 07-08-2006, 13:03 |
|
Berichten: 668
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 3
Geld voor een Elf
‘Heb je het eten al gepakt?’ riep Ron naar Ginny.
‘Ja! Heb jij de dekens van zolder gehaald?’
‘Hermelien? Weet jij waar mijn onzichtbaarheids mantel ligt?’
‘Die ligt gewoon in je koffer Harry!’ Ron, Hermelien, Ginny en Harry waren bezig alles in te pakken voor hun reis. Harry was bezig zijn fluit die hij van Perkamentus had gekregen aan zijn broek te maken.
‘Harry? Neem je spullen anders mee. We kunnen ons hoofdkwartier net zo goed in het huis van… nee… in jouw huis vestigen,’ riep Hermelien.
‘Goed idee,’ riep Harry terug. ‘Nemen jullie dan ook de nodige dingen mee.’
‘Laten we verschijnselen!’ riep Ron en de anderen vonden dat prima. Toen ze even later allemaal in mantels waren gehuld en hun rugzak om hadden gedaan, waren ze klaar voor vertrek. Mevrouw Wemel kwam aan gelopen en ze had een rood gezicht. Ze nam afscheid met veel tranen en meneer Wemel gaf hen nog één ding: het was een soort halssluiting die hun mantel dichthield. Het was een mooie, eentje met een leeuw erop ( leeuw van Griffoendor ).
‘Ginny,’ zei Ron. ‘Kom mee, we moeten echt gaan.
‘We komen echt terug hoor,’ beloofde Harry en hij liep naar Hermelien.
‘Ja,’ zei Ginny. ‘We komen terug als we de beker hebben. Maar jullie kunnen ook altijd naar Harry’s huis komen.’
‘Misschien is dat wel handig,’ zei meneer Wemel op een droevige toon. ‘Jullie komen echt terug hé?’ Maar niemand gaf antwoord, want ze waren al verdwenen.
Op het Grimboudplein aangekomen deden ze hun rugzak af en Ron stak een paar kaarsen aan.
‘Gelukkig staan onze koffers er al,’ zei Ginny en ze liep de trap op.
‘Nemen we elk een eigen kamer?’ vroeg Hermelien en ze keek Harry aan.
‘Mij best,’ zei Harry. ‘Ik neem de kamer met dat portret van Firminus wel.’ Harry pakte zijn koffer en liep naar de kamer. Hij deed de deur open en begon zijn koffer uit te pakken.
‘Hallo, ik mag toch ook wel een kamer?’ schreeuwde iemand.
‘O ja, ik was hier anders al naar op weg en jij kwam er net pas! Ik was alleen mijn koffer vergeten!’ brulde iemand anders terug. Snel liep Harry naar de schreeuwende mensen. Maar Hermelien was er eerder. Harry zag dat Ron en Ginny tegen elkaar aan het schreeuwen waren.
‘Hallo mensen, een beetje rede graag!’ brulde Hermelien door hun geruzie heen en ze hielden abrupt op. ‘Laten we het een beetje rustig houden!’
‘Ze heeft gelijk, en deze kamer was bedoeld voor logés. Bijvoorbeeld voor jullie ouders,’ zei Harry rustig en hij keek even naar Hermelien. ‘ Hou dus maar op en ga een andere kamer zoeken.’
‘Je hebt gelijk Harry, we stelden ons vreselijk aan,’ zei Ginny.
‘we gaan een andere kamer zoeken,’ zei Ron en hij liep weg. Harry liep de trap weer op en ging verder met uitpakken.
‘Ik ben moe,’ zei hij en hij strekte zich even uit. Toen deed hij zijn bril af en ging languit op bed liggen. Het plafon van zijn kamer was donkerblauw en met elegante lichtblauwe slierten versiert. Harry deed zijn ogen dicht en alles werd zwart.
Het licht scheen dor het raam naar binnen en Hedwig kwam door het raam naar binnen met een muis in haar bek. Ze tikte tegen Harry’s hoofd.
‘Wat is er?’ vroeg Harry en hij ging rechtop zitten. Hedwig kraste en vloog naar haar kooi.
‘Hedwig, je zal maar naar meneer en mevrouw Wemel moeten,’ geeuwde Harry en hij strekte zich uit. Hij hoorde stemmen van beneden komen.
‘Kan jij koken Hermelien?’ vroeg een stem.
‘Niet heel goed maar goed genoeg,’ antwoordde een andere stem. Dat was Hermelien. Harry liep de trap af en kwam Ginny tegen op de trap.
‘Hoi Harry,’ zei ze opgewekt. ‘Ik wilde je net wakker maken. Zeg, kan jij koken?’
‘Nee, ik heb het maar een paar keer gedaan,’ antwoordde Harry en hij liep verder naar beneden. Ginny stootte een paraplubak om en het portret van Sirius’moeder begon te krijsen.
‘Stelletje schorem! Scheer je weg uit het huis van mijn familie! Modderbloedjes! Dreuzelvrienden!’ gilde ze en ze wist niet van ophouden. Ginny pakte de paraplubak en zette hem weer terug op z’n plek.
‘Houd eens op mevrouw Zwarts, dit is nu mijn huis,’ zei Harry kalm. ‘Dus houd nu maar op en ga slapen.’
‘Jouw huis? Is dit jouw huis? Die verrader van het eigen bloed heeft dit huis aan jou gegeven?’ gilde ze en haar ogen rolden in hun kassen. ‘Halfbloed! Scheer je weg! Dit is het huis van de familie Zwarts!’ Ron kwam aanrennen en samen met Harry trok hij de gordijnen dicht en het gegil hield op.
‘Nu kunnen we eindelijk ontbijten,’ zei Ginny en ze wreef over haar knie.
‘Komen jullie?’ klonk de stem van Hermelien uit de keuken. ‘Ik heb het ontbijt al klaargemaakt. ‘Ik hoop dat het smaakt.’ Ron liep weer terug de keuken in en ging aan de tafel zitten. Ginny en Harry volgden zijn voorbeeld. Hermelien kwam met een dienblad aangelopen en zette het op tafel.
‘Harry, ik vind eigenlijk dat één of meerdere huiselfen in dienst moet nemen,’ zei Hermelien en ze nam een hap.
‘Ben je gek geworden?’ vroeg Harry en hij verslikte zich. ‘Jij was daar toch tegen?’
‘Ik denk dat ik het fout had, die elfen willen gewoon werken. Als ze dat willen moet het
maar,’ antwoordde Hermelien en ze glimlachte. ‘Maar geen Knijster, oké?’
‘Ik zal kijken. Waar kan je eigenlijk huiselfen kopen ofzo?’
‘In Huiself Voor Uw Huis, dat is een winkel in het achterste gedeelte van de Wegisweg,’ antwoordde Ginny. ‘Ik ben daar een keer met ma geweest.’
‘Gaan we daar dan vanmiddag heen?’ vroeg Ron aan Harry.
‘ Mij best,’ antwoordde hij. ‘Heeft iemand een idee hoeveel zo’n elf kost?’
‘Ongeveer vijfhonderd galjoenen voor een goede elf ,’ antwoordde Ginny en ze pakte de pot met marmelade.
‘Smaakt het een beetje?’ vroeg Hermelien hoopvol en ze stond op.
‘Heerlijk,’ zei Ron en de anderen knikten instemmend. Toen ze klaar waren ruimden ze de tafel leeg en Harry ging naar boven om zijn buidel met geld te pakken.
‘Vijfhonderd galjoenen,’ mompelde Harry en hij liep weer met zijn buidel. In de hal stonden Ron, Hermelien en Ginny al te wachtten. Ze verschijnselden naar het achterste deel van de Wegisweg en ze zagen daar een winkel staan. Op het bord stond: Huiself Voor Uw Huis.
‘Hier is het!,’ zei Ginny opgewonden en ze liep naar binnen. Er stonden allemaal tafeltjes, een soort restaurant.
‘Hallo, zoekt u misschien een huiself?’ vroeg een man die naar hen toeliep.
‘Ja, daarom ben ik hier, hè,’ beet Harry hem toe. ‘Is er hier een fatsoenlijke elf?’
‘Hij bedoelt, we gaan hier wel even zitten,’ zei Hermelien en ze trok Harry mee naar een tafeltje en ging zitten. Ron en Ginny kwamen ook net binnen.
‘Wij horen bij hen,’ zei Ginny vlug toen ze de man zag kijken. Ze gingen snel zitten.
‘Dit moet een soort restaurant voorstellen,’ legde de man uit. ‘De elfen bedienen u en als u een keuze heeft gemaakt roept u maar.’ De man liep weg en er kwamen drie elfen aan.
‘Hallo, meneren en mevrouwen,’ zei de eerste elf met een hoog stemmetje.
‘als u wat te eten wilt roept u maar,’ zei de tweede elf en hij ( hij had een laag stemmetje) boog.
‘Hier is de kaart, meneren en mevrouwen,’ zei de derde en ze liepen weg.
Harry bestudeerde de kaart en legde hem terug op de tafel.
‘Elf!’ riep hij hard en er kwam onmiddellijk een elf aangehold.
‘U hebt me geroepen meester? Wat wilt u eten?’ vroeg de elf beleefd.
‘Doe mij maar een pot met marmelade en wat brood.’ De elf boog en rende weer weg. Even later kwam de elf terug met een pot marmelade en een mandje met brood. Nu legde ook Ginny haar kaart neer en ze riep een andere elf.
‘Wat wilt u eten?’ vroeg de elf simpel.
‘Hier is uw eten, meneer,’ zei de andere elf.
‘Ik wil graag wat citroenwater,’ zei Ginny streng. Ze leek net professor Anderling. De elf rende weg, maar die bij Harry bleef staan.
‘Hoe heet je?’ vroeg Harry aan de elf.
‘Ik ben Ipor, een jongenself,’ antwoordde Ipor. Harry bekeek hem eens goed. Ipor was een mooie elf, en hij had een vriendelijk gezicht. Er kwam nog een elf aan, met een blad waar citroenwater voor Ginny opstond.
‘Hier is uw eten, mevrouw,’ zei de elf.
‘Dankje.’ Drinken kan je eten hoor, dacht Ginny.
‘Wat is je naam?’ vroeg Hermelien toen Harry vragend naar haar keek.
‘Ik ben Amben, het zusje van Ipor, mevrouw’
‘Meneer, ik koop deze twee elfen,’ riep Harry en de man kwam tevoorschijn.
‘Dat is dan achthonderd galjoenen,’ antwoordde de man en hij grijnsde. Harry telde zijn munten en gaf ze aan de man.
‘Kom,’ zei Ron, maar de elfen bleven staan. ‘Kom nou!’
‘Kom mee,’ beval Harry en de elfen volgden hem de winkel uit. ‘We moeten ook nog even naar het ministerie. Voor Ginny een papier halen zodat ze mag toveren. O ja, jullie mogen naar mijn huis gaan,’zei hij tegen Amben en Ipor, die direct verdwenen. Ze verdwijnselden weer twee aan twee en ze kwamen in de hal van het ministerie. Alles was nog net zoals normaal, alleen de fontein van Broederschap ontbrak. Harry liep naar de bewaker die bezoekers moest fouilleren.
‘Hallo, ik wil de minister spreken,’ zei hij beleefd.
‘Dat gaat niet zomaar, je moet daarvoor sowieso niet bij mij zijn,’ antwoordde de man. ‘Zijn jullie trouwens bezoekers?’
‘Ik ben Harry Potter en Schobbejak zei dat wanneer ik hem zou willen spreken, dat het zou mogen.’
‘Ik zou hem niet tegenspreken,’ grijnsde Ron. ‘Ik bedoel Harry en Schobbejak.’ De man trok een lang gezicht en gebaarde dat ze verder moesten lopen. Onderweg kwamen ze de minister tegen en Harry begroette hem.
‘Harry, is er iets waarmee ik je kan helpen?’ zei hij vrolijk, hoewel hij niet zo vrolijk keek. Harry keek hem aan en deed alsof hij even moest bedenken wat er was.
‘Ginny ’-hij gebaarde achter zich-‘ heeft een vergunning nodig om te mogen toveren.’Hermelien knikte hevig, alsof dat zou helpen.
‘Aha, ze moet toveren? Is ze nog minderjarig? En waarom?’
‘Ze is nog minderjarig, en omdat ze mee gaat om Voldemort op te sporen,’ antwoordde Harry kalm. Schobbejak werd bleek en staarde naar Ginny.
‘Aha, ik snap het. Het wordt geregeld,’ zei hij onrustig en hij keek weer naar Harry.
‘Over een paar dagen ontvang je het.’Bleek liep de minister weg en ze liepen weer naar de hal van het enorme gebouw. Ze groetten de bewaker en verdwijnselden weer.
Toen ze thuis kwamen waren de elfen waren bezig het huis te poetsen en het zag er al een stuk schoner uit. Hermelien pakte een grote, ongebruikte mand en een deken. Ze legde de deken in de mand en zette die bij de verwarming neer.
‘Een slaapplek, groot genoeg voor twee elfen,’ zei ze.
‘Jullie moeten ook naar Ginny, Ron en Hermelien luisteren,’ zei Harry tegen de elfen. Ze knikten en gingen weer verder. Alleen Amben was nog even blijven staan.
‘Hoe heet meester eigenlijk?’ vroeg ze.
‘Ik ben Harry Potter.’
‘Ik zal het onthouden, meneer,’ zei Amben beleefd en ze ging weer aan. Hermelien was bezig met spreuken opzoeken en Ron maakte de bezems klaar, als ze ze ooit eens gingen gebruiken. Harry was met Perkamentus communiceren via het portret van Firmus. Ginny was bezig met de huiselfen. Op de tweede dag kwam Lupos even langs om te kijken hoe het ging. Hij verbaasde zich over het feit dat ze twee elfen hadden gekocht en dat Hermelien dat had voorgesteld. Hij bleef eten en dus kookten Ipor en Amben een heerlijke maaltijd. Daarna liepen ze de trap op om te gaan slapen.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 13-11 14:40.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Mijn deel 7 - 1
)
