|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 02-02-2012, 20:20 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Jeetje sorry dat het zo lang duurde, maar school dacht dat ik niks beters te doen had... dus besloten ze ons een berg huiswerk op te geven gelijk na de toesten! Belachelijk! Maarjaa hier het nieuwe hoofdstuk!
Hoofdstuk 23
Chris keek van de een naar de ander en fronste zijn wenkbrauwen.
“Waar gaat dit over? Over wie gaat het?” vroeg hij scherp. James en Lily deelde een onzekere blik en richtte zich toen tot hun oudste zoon.
“Chris Liefje, we bespreken dit na het eten, dat is denk beter,-“ “NEE! Ik wil het nu weten!”
Hij keek ongeduldig van de een naar de ander. Hij wou weten wat er aan de hand was, en hou wou het nu weten! Zoals Emily nu klonk was het net of Harry nog in leven was, zijn kleine broertje, zijn Harry! Maar dat kon niet! He graag hij het ook wilde. Zijn oom had zelf gezegd dat je-weet-wie daar was. samen met zijn trouwste volgelingen. Daardoor was het onmogelijk dat zijn broertje het had overleefd. Chris weet nog hoe boos hij was, toen hij het hoorde. Hij had een week iedereen genegeerd en hij had zich opgesloten in Harry’s kamertje.
“Nou! Wat is er aan de hand? Over wie heeft Em het!” zei hij boos. Harry was – als hij heel eerlijk moest zijn – de enige reden dat hij trainde om je-weet-wie te doden. Die stomme profetie boeide hem niks, maar de man had hem zijn broer afgenomen, en dat zou hij hem nooit vergeven.
“Chris zoon, we kunnen beter wacht,-“ “Nee!” onderbrak Chris zijn vader boos. “Ik wil het weten en ik wil het nu weten!” hij kruiste zijn armen voor zijn borst en keek zijn ouders uitdagend aan.
James zuchtte en knikte. Hij legde zijn mes neer en haalde diep adem. “Chris jongen. Ik weet dat dit schrokkend voor je kan zijn,” begon hij “ ik denk dat we beter bij je weet wie. Je hebt natuurlijk gehoord dat hij een zoon heeft. Ze noemen hem de Prins van het duister. “ toen Chris knikte ging James weer verder. “ ongeveer een week geleden hebben we hem gevangen, de Prins van het Duister. Hij is op dit moment hier in huis. Ik weet dat het eng en raar lijkt…” hij zuchtte en sloot zijn ogen. “Een week lang wist hij zijn gezicht en identiteit voor ons geheim te houden. Hij ad, sliep en praatte niet. we wisten eigenlijk niks van hem. Gisteren moest je moeder hem eten geven,” “WAT!” wie denkt Perkamentus wel niet dat hij is! Dat joch is gevaarlijk! Hoe durft hij mama daarheen te sturen!” Chris schreeuwde.
“Chris lieverd, luister asjeblieft even naar wat we te zeggen hebben,” zei Lily. Toen haar zoon knikte, ging Lily verder met het verhaal van haar man.;
“ Toen ik naar boven ging hoorde ik de stem van Emily uit zijn kamer komen, ik dacht dat ik gek werd.” Chris keek naar Emily, maar zei niks. Zodat Lily ongestoord verder kon.
“zodra ik haar stem hoorde liet ik het eten op de grond vallen en rende naar de kamer toe. Ik gooide de deur open en zag Emily ongedeerd op het bed zitten, ongeveer twee meter bij hem vandaan. Uit mijn woede begon ik tegen haar te schreeuwen, maar de jongen onderbrak me. Ik weet nog goed dat hij een kille, koude, maar vertrouwde stem had. Ik snapte het niet, maar ging tegen hem in. Dit maakte hem nog bozer, ook al hield hij zijn stem laag, zoals fluweel. Ik weet nog dat hij zo koud klonk als ijs. Toen ik bleef ontkennen wat hij zei, trok hij zijn masker af.” Lily had tranen in haar ogen, terwijl Emily boos de andere kant op keek. Ze kon begrijpen waarom haar broer een hekel had aan hun familie, zelf zou ze waarschijnlijk de zelfde keuze hebben gemaakt, als ze de kans had. Toch kon ze het niet helpen, om een klein beetje medelijden met haar familie te hebben. Ze moesten wel erg geschrokt zijn geweest.
Intussen ging Lily verder; “ik weet nog hoe geschrokt ik was. je ziet, de jongen, de Duistere Prins, is net een mannelijke versie van Emily. Hij lijkt precies op jullie vader, alleen heeft hij de zelfde ogen als mij en Emily. Toen ik het gezicht zag – ook al waren zijn ogen ijskoud – had ik het gevoel dat ik flauw ging vallen. Ik was zo geschrokt om je broer weer terug te zien. Ik had het altijd gehoopt, maar… hij heeft zelfs toegegeven dat hij het is, maar hij wilde gewoon niet luisteren. Hij – hij zegt dat hij geen deel is van onze familie, hij zei zelfs.” Lily huilde nu hardop en James ging verder. “Toen ik boven kwam, omdat het lang duurde, zei hij; ’ Denk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee Potter. Ook al heeft Modderbloed me, samen met jou gemaakt, dan maakt je nog niet mijn ouders. Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen. En dat is iets wat jullie duidelijk niet kunnen, anders zou ik niet bij mijn echte vader wonen.
Dus vergelijk me niet met jezelf dat die vieze Modderbloed vrouw van je, want ik ben niets als jullie! Ik leef alleen voor mijn vader, ooms en tante.’” James’ stem werd zachter en hij keek naar de grond. “hij was zo boos –“ “en geef hem eens ongelijk!” siste Emily woedend. “hij hoort je zoon te zijn. Je zou geen lievelingetje mogen hebben onder je kinderen. Toch had je er een, dat ervoor zorgde dat mijn oudere broer ons verliet, zelfs nog voordat ik geboren was, en zelfs toen had je niet gezien wat je fout had gedaan.” Boos pakte ze haar bord en liep naar boven. De familie geschrokken achterlatend.
Na een paar minuten stond Chris ook op. “Ik ga Harry zien” zei hij, voordat hij naar boven verdween.
Chris keek angstig naar de deur en haalde diep adem. Jaren had hij hiervan gedroomd. Jaren had hij gehoopt dat deze dag zou komen, dus waar was hij bang voor? Ja hij wist waar hij bang voor was. Straks werd hij afgewezen. Maar dan weer, als er iemand was van wie hij zo veel hield – nog meer dan van zichzelf – was diegene hier, en hij wou niet langer wachten. Maar toch durfde hij niet.
“Wat als hij me haat? Ik zou zijn haat niet kunnen hebben,” fluisterde de arme jongen. Daarna haalde hij diep adem en kneep zijn ogen samen.
oke Chris, het is nu of nooit! dacht hij angstig. Hij haalde nog een keer diep adem en duwde de deur van de kamer open, met een snel kloppend hart en zijn ogen straalde van hoop. Misschien heel misschien zou het goed komen!
de kamer was donker. Het enige licht kwam door de spleet tussen de gordijnen. Severus Sneep deed langzaam zijn ogen open en kruende van de pijn. Zijn lichaam voelde alsof hij in brand stond. Een koel lachje berijkte zijn oren en hij probeerde zijn gezicht om te draaien. Al gouw merkte hij dat dit erg veel pijn deed en gaf zijn poging op.
“Dus onze lieve Severus is terug bij ons onder de levende. Ik moet zeggen de Prins heeft goed werk verricht…” zei een spottende kille vrouwenstem.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
The difficult decision - 8
we wachten al zoooowwww lang (A) (6) 
Ben benieuwd naar de rest van je verhaal, maar eerst succes op school!
