|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 07-09-2011, 21:34 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Proloog:
Julina dook in elkaar bij het voelen van de zoveelste slag die ze kreeg van haar vader. ‘EN NU NAAR BOVEN!’, schreeuwde hij. Nadat hij dat had gezegd gaf hij haar nog een schop na in haar buik en ze knalde tegen de deur. Julina twijfelde geen moment en stond rillend op. Ze deed de deur open en rende naar haar verstopplek, de zolder. Trillend van angst liep ze het nauwe trappetje naar de zolder op en ging in een hoek van de stoffige kamer zitten. Ze was omgeven door oude dozen en spullen die niet meer gebruikt werden. Julina trok het kleed, dat hier altijd lag, over haar heen. Ze keek via het raampje naar buiten. Het raam was oud en vies, maar Julina kon er nog net doorheen kijken. Ze dacht aan de tijden voor dat haar vader hertrouwde. Toen sloeg hij niet en waren ze een gelukkig gezin, zonder problemen. Toen haar vader eenmaal was getrouwd met Belinda was alles anders. Ze zei dat hij haar te veel liet gaan. Eerst had hij het voor Julina opgenomen, maar toen was hij opeens veranderd. Hij begon haar te slaan en schold haar uit. Op een dag zei hij zelfs dat hij wenste dat Julina nooit geboren was. Dat raakte haar, eerst beet ze hem altijd andere woorden in het Spaans toe. Ze wist dat hij het verstond, dus schold ze hem ook in het Spaans uit, zodat Belinda er niks van verstond. Maar toen hij dat had gezegd, hield ze haar mond.
Julina’s moeder was verhuisd, terug naar Spanje. Julina mocht niet mee en moest bij haar vader blijven. Nu haar moeder alles wist, wenste ze vurig dat ze Julina had meegenomen. Ze had nooit gedacht, dat haar vader zou veranderen in een slaand monster dat z’n eigen dochter sloeg. Haar moeder schreef om de 2 dagen haar een brief om te kijken hoe het met haar ging en of de situatie was veranderd, maar nog altijd moest Julina haar moeder teleurstellen. Hij was geen spat veranderd en sloeg haar nog altijd….
zeg wat je ervan vindt... als er veel mensen zijn die er meer van wille weten ga ik ermee verder :S
Dit bericht is gewijzigd op 07-09 21:38.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 09-09-2011, 17:23 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hoofdstuk 1:
Julina staarde naar de maan. Het leek op een schitterende schijf in een groot zwart laken gevuld met kleine diamantjes die de wereld omhelsde. Julina werd altijd rustig van de maan. Ze voelde zich altijd aangetrokken tot de nacht. Het had iets wat haar interesseerde. Ze keek altijd naar de maan als ze zich verdrietig voelde. Julina zat eigenlijk meer op zolder dan op haar kamer. De zolder was nu meer haar kamer. Soms nam ze haar radio mee en ging ze boven muziek luisteren en opzoek naar spullen die van haar moeder waren geweest. Julina slikte even toen ze het gezicht van haar moeder voorbij zag gaan. Julina had het altijd erg moeilijk las het over haar moeder ging. Desondanks Belinda, heeft ze nooit een moeder gehad. Het leek alsof iedereen haar afstootte. ‘Was oma maar hier’, fluisterde ze zacht. Haar oma nam het vroeger altijd voor haar op, nadat haar vader veranderd was. Maar sinds haar dood, heeft haar vader weer de macht. De familie van Belinda wil niks met Julina te maken hebben. Ze vinden haar maar een stuk ongedierte dat moet worden verwijdert. Ze schudde haar hoofd. Hier moest ze niet aan denken, het maakte haar alleen maar verdrietiger. Julina zette de radio zachtjes aan en doorzocht de dozen door die ze al zo vaak had bekeken. Toen zag ze opeens een doos in de andere hoek van de kamer staan. Julina glipte langs de andere dozen door en pakte de doos, die in het hoekje stond, op en liep terug naar haar plekje. Ze opende de doos en schoof een paar spullen opzij. Ze pakte de doos voorzichtig uit en legde de spullen neer op de grond. Op de bodem van de doos lagen allemaal vergeelde foto’s van een man en een vrouw. Ze herkende ze allebei, haar vader en haar moeder. Julina slikte maar de tranen stroomden al over haar wangen. De foto’s vervaagde door haar tranen en Julina ging liggen op de grond. Ze trok de deken over haar heen en viel in slaap.
De volgende morgen werd ze wakker door de zon. De grond was nat door haar tranen. Haar ogen gleden door de kamer. Nog altijd hetzelfde. In dezelfde stomme huis met ouders die je dood willen knuppelen. Julina stond op en glipte zachtjes de nauwe trap af. Ze sprintte zachtjes naar beneden en at snel wat. Ze was liever voor haar ouders beneden, dan was de kans minder groot dat de geslagen werd. Ze nam snel een beker en vulde die met melk. Ze dronk het glas in een keer leeg en glipte haar slaapkamer in. Ze waste zich en kleedde zich snel aan. Daarna sprintte ze het huis uit en rende naar haar school. Het was altijd hetzelfde. De standaard groepjes kinderen die op het schoolplein stonden. Julina keek rond. Sarah was er alweer niet. Opeens verscheen het bekende gezicht van haar beste vriend Marcus voor haar. ‘Waar kijk je naar?’, zei hij grinnikend, maar z’n gezicht vertrok toen hij de blauwe plek op haar gezicht zag. ‘Wie heeft dat gedaan?’, vroeg hij en keek haar doordringend aan. Julinda keek naar de grond. Ze zweeg terwijl zijn ogen haar doordringend aankeken. ‘Ik ben tegen de deur opgelopen’, mompelt ze. ‘Je vader heeft je weer geslagen, is het niet?!’, schreeuwde hij. ‘STT!’, suste Julinda hem en legde haar hand op z’n mond. ‘Niet de hele wereld hoeft het te weten!’, beet ze hem toe. Marcus haalde haar hand weg. ‘Ik hou m’n mond al’, zei hij zachter. Julinda keek hem aan. ‘Wat hebben we zo?’, vroeg ze uiteindelijk. ‘Wiskunde’, zei hij en keek naar de grond. ‘Kom we gaan’, zei Julinda en trok hem mee naar het lokaal. Meneer Broek zat uren lang te kletsen over Wiskunde, maar Julinda was er niet bij. Nadat de uren verstreken was de school afgelopen, nu moest ze weer terug naar huis. Julinda stond te treuzelen bij haar kluisje en vertrok dan maar toch uiteindelijk. Na een paar minuten te hadden gelopen bereikte ze het verraderlijke huis. Julinda liep naar binnen en wachtte op de golf van scheldwoorden, maar die kwamen er niet. Ze opende haar ogen en keek rond. Het huis was leeg en verlaten. Niemand was thuis behalve zij. Julinda liep, met haar jas nog aan, naar binnen. Er lag een briefje op tafel.
'Wij zijn beide op gesprek voor een baan.
We zijn laat thuis, want daarna gaan we naar de film, uit eten en naar de kroeg.
Groetjes, pap en mam'
Julinda pakte het briefje en gooide het in de prullenbak. Nu had ze eens het huis voor haarzelf. Dat had ze anders nooit. Julinda liep naar terug naar de gang en trok haar jas uit. Ze hing hem netjes op en liep toen terug naar de woonkamer. Ze plofte neer op de bank en zette de tv aan. Ze staarde naar de tv en zuchtte. Eindelijk een stilte die in het huis rustte. Julinda zette maar de tv uit en liep naar de keuken. Ze zette een kop thee en liep naar boven en gooide haar tas met boeken in de hoek van haar kamer. Ze liep met de kop thee naar de zolder in ging verder op zoek naar oude foto's van haar moeder. Net toen ze lekker bezig was met zoeken naar foto's, kwam er een geluid uit de donkerste hoek van de kamer....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 10-09-2011, 10:53 |
Reageer
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 09-09-2011, 17:23 melanie-wolf schreef:
Haar oma nam het vroeger altijd voor haar op, nadat haar vader veranderd was. Maar sinds haar dood, heeft haar vader weer de macht.
Ze opende de doos en schoof een paar spullen opzij. Ze pakte de doos voorzichtig uit en legde de spullen neer op de grond. Op de bodem van de doos lagen allemaal vergeelde foto’s van een man en een vrouw. Ze herkende ze allebei, haar vader en haar moeder.
In dezelfde stomme huis met ouders die je dood willen knuppelen.
Ze nam snel een beker en vulde die met melk. Ze dronk het glas in een keer leeg en glipte haar slaapkamer in. Ze waste zich en kleedde zich snel aan.
‘STT!’, suste Julinda hem en legde haar hand op z’n mond.
Julinda stond te treuzelen bij haar kluisje en vertrok dan maar toch uiteindelijk.
Julinda liep naar terug naar de gang en trok haar jas uit.
Ze hing hem netjes op en liep toen terug naar de woonkamer. Ze plofte neer op de bank en zette de tv aan. Ze staarde naar de tv en zuchtte.
Eindelijk een stilte die in het huis rustte. Julinda zette maar de tv uit en liep naar de keuken. Ze zette een kop thee en liep naar boven en gooide haar tas met boeken in de hoek van haar kamer. Ze liep met de kop thee naar de zolder in ging verder op zoek naar oude foto's van haar moeder.
|
Teveel het woordje 'haar'
Teveel 'ze'
het is 'hetzelfde stomme huis'
Teveel 'ze'
"'STT', suste ze" is beetje vreemd, maar het kan.
Vreemde zin '..... dan maar toch uiteindelijk'
'Julina liep naar terug naar de gang' één keer 'naar' teveel
Veelteveel 'ze' aan het begin van de zin.
En ergens stond 'las' in plaats van 'als', maar dat kon ik ff niet vinden, edit: gevonden:
"Julina had het altijd heel moeilijk las het over haar moeder ging"
Heel mooi verhaal en wil graag meer lezen 
Dit bericht is gewijzigd op 10-09 10:55.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 14-09-2011, 17:15 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hoofdstuk 2:
Julinda draaide zich om en keek om. Een schim stond in de schaduw en keek haar aan. Slechts 2 glinsterende ogen keken haar aan. Julinda slikte en piepte: ‘Wie is daar?’ Het leek alsof haar stem wegstierf in de kamer. ‘Ik had ze voor je kunnen vermoorden. Ik had ze allebei kunnen ophangen of ze een langzame dood laten leiden, maar ik vind dat je dat beter zelf kan doen als het zo ver is.’, hoorde Julinda uit het hoekje. ‘Wie ben je?’, vroeg ze kalm. De schim stapte uit de schaduw en er verscheen een lange magere man. Hij had een bleke, bijna witte huid. Hij had zwart haar, maar toen ze naar z’n ogen keek schrok ze. Z’n ogen waren demonisch rood. Julinda hapte naar adem. ‘Je…Je…. Je bent een… vamp… vamp… vampier’, hapte ze naar adem. De man knikte. ‘Ik ben Roland’, zei hij en reek haar z’n hand uit, maar trok hem algauw weer terug toen hij zag dat ze over stuur raakte.
Nadat er een paar uren waren verstreken was Julinda weer bij adem. ‘Wat bedoel je met dat ik het zelf moet doen?’, vroeg Julinda opeens. ‘Het is beter voor jou, om het zelf te doen, maar als het eenmaal zo ver is. Heb je er geen problemen meer mee.’ Julinda slikte ‘Bedoel je dat ik..’, ze huiverde bij het laatste deel dat ze wilde zeggen. Roland knikte. ‘Ja, ik doe jou een aanbod om van leven te veranderen. Dit is een veel beter leven en zonder zorgen. Ik bied jou aan om net te worden als ik.’ Julinda schrok, ook al wist ze dat hij het haar aan zou bieden. Julinda keek hem aan. ‘Ik… Ik weet het niet’, stotterde ze en keek naar de grond. ‘Het zou echt geweldig zijn, maar ik kan het niet.’ Roland keek teleurgesteld. ‘Ik begrijp het’, zei hij en liep richting het kleine raampje. ‘Wat ga je doen?’, vroeg Julinda nieuwsgierig. ‘Ik verdwijn uit je leven’, antwoordde hij en gooide het raampje open. Hij zat nu op het randje. Toen hij bijna uit het raam sprong zei Julinda; ‘STOP! Ik doe het. Ik verander van leven en ik ga hier weg.’ Het laatste mompelde ze. Roland sprong naar haar toe en belandde voor haar voeten. ‘Kom we gaan naar het bos’, zei hij en trok haar voorzichtig mee richting het bos, dat dicht bij het huis was. Julinda en Roland liepen samen diep het bos in. Opeens stopt Roland bij een meer. ‘Hier is het prima’, zei hij en trok Julinda naar zich toe. ‘Ben je er klaar voor?’, fluisterde hij in haar oor. Julinda kikte. Roland kuste eerst haar nek, maar toen voelde Julinda een helse pijn in haar nek. Roland begon te bijten op verschillende plekken op haar lichaam. De pijn trok over haar hele lichaam heen. Julinda schreeuwde het uit van de pijn, maar haar geschreeuw verdween in het bos en was niet hoorbaar voor de buitenwereld. Julinda bolde haar rug en schreeuwde het nog een keer uit van de pijn. Het leek alsof vlammen aan het binnenste van haar lichaam likten. Alsof ze alle organen wilden verbrandden, alsof haar hele lichaam in branden vuur of as werd gelegd. Roland keek toe en probeerde de kronkelende lichaam van Julinda in bedwang te houden.
Nadat Julinda dagen lang had liggen branden was het eindelijk weg. Ze zat nu aan het rand van het meer en keek naar haar rode ogen. Roland was jagen en had Julinda alleen gelaten. Ze moest nog wennen aan het feit dat ze nu sneller was dan de normale mensen, maar ze was geen mens meer dus behoorde ze niet tot hen. Julinda keek op en zag een poema aan de overkant van het meer. Zijn bloed rook bijna hetzelfde als die van de mensen. Het was erg aanlokkelijk. Julinda sprintte achter de poema aan en belandde toen voor hem. De poema schrok en stond stil. Julinda sprong op z’n rug en hield hem in de houdgreep. Haar mond leek de nek te kussen van de poema, maar zette toen haar tanden in de nek van de poema. Ze dronk tot het lijk leeg was en verstopte het lijk in de bosjes. Daarna rende ze terug naar het meer en maakte haar gezicht schoon. Toen wachtte ze tot Roland terug kwam. Als hij eenmaal terug was, gingen ze terug naar haar huis. Zo kon Julinda haar klus klaren en kon ze het huis verlaten..
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
Het zwijgend graf (verhaal) - 1
