|
manon56
|
Geplaatst op 10-08-2011, 16:05 |
Reageer
|
Berichten: 961
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
As long as forever,
I will stay by your side.
I will be your companion,
you friend and your guide
Zo verwoordde hij het ooit. Zo beloofde hij dat hij altijd bij me zou blijven. En ik geloofde hem. Dat was stom van me, maar ik dacht echt dat hij het zou doen. Dat hij mijn prins op het witte paard zou zijn, dat het voorbestemd was, dat het ons lot was om samen te zijn. Maar zoals altijd in het echte leven liep het niet goed af. Hij ging weg. Hij is nooit meer teruggekomen.
Ik hoop dat jullie het wat vinden, het is nog een beetje vaag. Maar ja! Het wordt snel wel wat duidelijker! Hoop ik.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long... |
|
|
|
|
manon56
|
Geplaatst op 14-08-2011, 21:10 |
Reageer
|
Berichten: 961
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
nee
Ik liep de trein in, mijn zware koffer achter me aanslepend. Ik liep helemaal naar de laatste coupe omdat de andere of helemaal vol waren of er zaten modderbloedjes in. De coupe was leeg en ik plofte neer. De trein was net op weg toen iemand lachend de coupe deur opentrok. De lach strief weg en ik keek op. Daar stond een jongen met witblond haar en grijze ogen, ik herkende Draco meteen, hij was geen spat veranderd, met achter hem nog wat mensen. Hij was duidelijk de leider van het groepje. 'Wat moet jij hier?' snauwde hij. 'Ik ga naar Zweinstein en jij?' vroeg ik net iets te lief. Hij leek even uit het veld geslagen maar herstelde snel. 'Dat is mijn plek.' zei hij. Mijn wenkbrauwen gingen sarcastisch omhoog. 'Nu niet meer.' zei ik arrogant. 'Ga weg nu!' dreigde hij boos. 'Of anders??' 'Of anders trek ik punten af van je afdeling!' riep hij nog bozer. 'Oké, oké. Dus het worden 50 of 100 punten van Zwaddrich?!' vroeg ik uitdagend. 'Zit jij is Zwaddrich? En hoe heet je dan?' vroeg hij ongelovig. 'Desteny, misschien ken je me nog?' Zijn gezichtsuitdrukking veranderde van verbazing naar herkening, van herkening naar ongeloof en van ongeloof naar vreugde. Toen zag hij mijn gezicht er realiseerde hij zich dat er helemaal niks was om vrolijk over te zijn. Hij had mij pijn gedaan en ik zou het hem nooit vergeven.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long... |
|
|
|
|
manon56
|
Geplaatst op 06-11-2011, 20:41 |
Reageer
|
Berichten: 961
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
De mensen achter hem keken Draco verwachtingsvol aan. Draco draaide zich om en liep weg, de andere liepen achter hem aan. Nu was ik weer alleen. Eindelijk. Precies op dat moment ging de coupedeur weer open. Ik zuchtte. In de deuropening stond een jongen met bruine ogen en bruin haar. 'Je bent Draco niet.' zei hij. 'Goed gezien.' zei ik. Hij grinnikte en ging tegenover me zitten. Het was stil. Ik had geen flauw idee wat ik moest zeggen. Ik had geen flauw idee of ik wel wat wou zeggen tegen een vriend van Draco. 'Dus...' zei ik maar. 'Dus...' zei hij. Ik lachte, hij lachte mee.
:p
Ik ga nu toch weer verder en ....
Ik plaats van te zeggen dat ik niet verder ga
kan je ook zeggen wat je van het verhaal vind! xD
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long... |
|
|
My destiny - 1
