|
lieke
|
Geplaatst op 18-07-2011, 11:41 |
Reageer
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ik en Dracoishot schrijven een verhaal, maar omdat zij hier niet emer zelf kan posten, schrijven wij dit op ZC, en post ik het hier voor jullie reacties. Ik ben Milyve en Dracoishot is Destiny:
Dracoishot:
Milyve en Destiny zaten aan de rand van het dorp. Ze zaten wat te kletsen over allerlei dingen - vriendjes, school, je kon het zo gek niet bedenken.
'Hey, heb jij die roddels gehoord de laatste tijd?' zegt Milyve plotseling. Destiny schud haar hoofd. 'Nou, ze zeggen dat de vloek van Inari is losgebarsten. Weet jij wat dat betekent?' Weer schud Destiny haar hoofd. 'Het is een oude voorspelling. Kom mee.' Ze pakte haar arm en sleurde haar mee naar de plaatselijke bibliotheek. Na een aantal boeken door te bladeren vonden ze het eindelijk.
'Kijk, hier!' zei Destiny opgewonden.
'Als de maan gelijk staat met de zon, zal de Inari aangaan. Elke ondode zal zwart zien, en alleen nog rood willen.' Noemt Milyve op. 'Dat is raar.'
Destiny denkt even na. 'Ik denk dat het betekent dat bij een Eclips, elke vampier slecht wordt en heel veel bloed drinkt. Maar dat kan niet. Dat bestaat niet.'
Milyve kijkt haar aan. 'Hoezo zou dat niet bestaan? Dat weet je nooit.'
'Niemand heeft ooit een vampier gezien! Ze bestaan niet. Ze zijn alleen maar verzinsels in de hoofden van schrijvers, daar geplaatst om verteld te worden.' Houd Destiny vol. 'Het is onmogelijk dat er zoiets bestaat als een vampier. Je sterft, en dat is het enige dat er gebeurd.'
Milyve legde het boek weer terug en keek op haar horloge. 'Ik moet gaan. Mijn moeder wilde me voor drie uur terug hebben.'
'Oké.' antwoordde Destiny. 'Ik ga ook.'
Lieke:
Zoals Destiny en Milyve wel vaker deden gingen ze 's avonds onder de grote berk aan de rand van het kleine bos zitten. Het bosje lag op een afstand van vijf minuten lopen van de huizen van Milyve en Destiny, net naast het midden van de route naar elkaars huis. 'Hé, Des, alles nog steeds prima?', vroeg Milyve wanneer ze Destiny rond een uur of acht 's avond op hun gebruikelijke barkje tegen kwam.
'Ja, prima, hoe was je moeder?', reageerde Destiny.
'Redelijk, ze blijft sukkelen,maar ja, ik kan er ook niks aan doen. Ze is ziek, maar geen enkele heler weet wat er aan de hand is, niemand lijkt iets te weten, maar ze ís wel ziek, dat ziet iedereen.' Milyve zucht en gaat zitten. 'Hier, ik heb een keer zelf een deken meegebracht', zegt Milyve. Destiny lacht. Milyve legt haar meegebrachte deken neer en gaat er zelf op zitten.
'Maar, denk jij echt dat dat hele Inari gedoe bestaat?', vraagt Destiny aan Milyve.
'Ik weet het niet, maar de roddels in het dorp blijven wel hardnekkig.'
'Ja, maar dat kan ook aan Mevrouw Herista en Mevrouw Ferdia liggen'
Milyve lacht 'Gelijk heb je, die roddeltantes weten overal wel kwaad mee, maar daarvoor zijn het roddeltantes'
Destiny knikt.
'Maar even gemeend, wat denk jij?'
'Ik denk, Des, dat het toch niet helemaal verzonnen is.'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 24-07-2011, 17:35 |
Reageer
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dracoishot heeft die naam verzonnen  , ik vind de naam best wel mooi, eigenlijk.
Dankje, waren er nu maar meer lezers, ach ja vervolg:
Dracoishot
'Dus jij denkt dat het waar is?' Vraagt Destiny na een ongemakkelijke stilte. Net als Milyve wil antwoorden komt er een man aan rennen.
'Destiny! Milyve! Ren!' Zegt hij, en hij gaat verder. Milyve en Destiny kijken elkaar aan.
'Waar ging dát over?' vraagt Destiny zich af. Ze kijkt naar de ondergaande zon en lacht. Milyve kijkt op, en haar ogen worden wijdt van schrik.
'Destiny...' mompelt ze onzeker. 'Des, is dat een eclips?'
'Jep, dat is dus een eclips. Een tip, wendt je ogen af als hij ophoud, anders ...' haar zin maakte ze niet af. Achter Milyve, achter de bomen die hun omringden, hoorde ze stemmen. Ze zag de wezens, zij die duidelijk niet mens waren, en ze trok Milyve omhoog.
'REN!' gilde ze, en ze renden. Renden weg van hun dorp. Weg van hun geboorteplaats. Weg van hun ouders, hun vriendinnen, hun geloof en hun identiteit. Ze renden weg van alles wat ze kenden, iedereen die ze haatten, iedereen die ze aardig vonden. Ze renden weg van elk huis, elke boom en elk blad dat ze gezien hebben. Ze renden weg van de bewoners van hun dorp. Ze renden weg van alles dat ze bezaten.
Weg van de vampiers.
Lieke
"Des?', vroeg Milyve, 'Waar.... zijn.... we?' ging ze hijgend door.
Milyve en Destiny stopte met rennen en gingen uitgeput tegen een boom staan.
'Ik... heb.... geen... idee', hijgde Destiny.
Beiden meiden zwegen toen lange tijd en de stilte die tussen hen viel was een gespannen, angstige stilte, een stilte die vooraf gaat of juist net na plotseling gevaar, aan iets gruwelijks komt. In dit geval viel de stilte net na plotseling gevaar en beiden meiden waren erg geschrokken. Het enige wat de stilte doorbrak was hun onregelmatige hijgen, maar op een vreemde manier paste dat geluid weer in de stilte.
'Welke... dropen... ken.. jij?', vroeg de nog steeds hijgend Milyve na een hele tijd aan Destiny, waarmee de stilte gebroken was.
'Uhm... Werind, Kroa, Plerja, Froke, Akdje en de grote stad Niereen, hoezo?', antwoordde Destiny die gestopt was met hijgen.
'Vragen.. naar een van.. die dorpen, misschien.. kunnen we.. daarheen, want ik.. durf nog.. niet terug naar het dorp..., Des', zei Milyve die inmiddels bijna niet meer hijgde.
Destiny knikte zwijgend en liep doelbewust op de eerste de beste persoon af die ze tegen kwamen. Een ruiter, een jonge man, rijk aangekleed met veel ringen om zijn vingers. Achter de ruiter liepen reden nog verschillende ongeveer gelijk uitgedoste mannen.
'Goedemiddag, kunt u ons de weg wijzen naar Werind?', vroeg Destiny.
Dracoishot
De mannen keken op een vreemde manier naar hun.
'Daar wil je niet heen, jonkvrouwe.' Antwoord de rijke man. 'Het dorp Werind is geteisterd door de Vloek van Inari. Ik en mijn ridders gaan naar de vulkaan om het medaillon te pakken. Als jullie slim zijn ga je ver weg.' Zijn stem had een vreemd accent, alsof hij latijn sprak. Of Hebreeuws.
Destiny schud haar hoofd.
'ik wil mijn dorp helpen. Ook wij zijn geteisterd door de vloek van Inari, Heer, en ik wil mijn dorp bevrijden van de wezens die zich bevinden in ons midden. Laat ons u vergezellen op uw queeste en meehelpen de mysteries van de nacht te ontrafelen.'
'des?' zei Milyve onzeker, maar Destiny schudde haar hoofd alleen maar.
'Je bent moedig, schone jonkvrouwe, en zeker wijs, maar deze reis is niet bedoeld voor vrouwen. Ga nu heen, en hoop dat de Vloek van Inari u niet treft.'
Destiny's ogen werden spleetjes, zoals altijd als iemand het erover had dat vrouwen zwakker werden.
'Domine, eamus. Youll 'postulo cerebro ænigma solvere.' vertelde ze hem. (Heer, laat ons meegaan. U zult hersenen nodig hebben om de puzzel op te lossen.)
Hij keek verbaasd, maar knikte toen.
'Klim op, schone vrouwe. U moge ons vergezellen.'
Destiny klom op zijn paard en hield zich vast. Milyve keek haar aan.
'Des?' vroeg ze nu angstig.
'Ik wil mijn dorp redden, Milyve. Kom je mee?'
Milyve twijfelde zichtbaar.
Lieke
'Des..., waarom ga je zomaar met hun mee? Je kent ze niet eens.', zei Milyve.
'Ken jij ze wel dan?', vroeg Destiny.
'Nee'
'Nou dan'
Milyve keek haar verbaasd aan. Wat was dat nou voor argument? dacht ze, we kennen hun niet eens!
'Schiet de andere jonkvrouwe nog op?', vroeg de man aan Destiny.
'Ze komt wel, Heer, mijn vriendin is alleen nogal slecht op haar gemak met onbekenden in de buurt', zei Destiny, waarbij ze zorgvuldig de directe vraag ontweek.
Milyve zuchtte en keek naar de ridders achter de edelman, of wie en wat hij ook mocht zijn. Een deel van zijn ridders droegen een boog bij zich, maar de meesten hadden zowel een zwaard als een bijl mee en natuurlijk, want dat deed iedereen, zelfs de bakkersmeid, droegen ze allemaal verschillende dolken en messen, zowel zichtbaar als onzichtbaar. In dit land, dat ooit was verscheurd door oorlog, probeerde een koning het uit elkaar gevallen land weer tot een hecht land te maken, maar nog steeds maakten dieven en bandieten het land onveilig. En de naburige landen, die ooit bij het grote koninkrijk hadden gehoord, waren ook een voortdurende dreiging. In deze streek was het extra gevaarlijk, de streek, Hwoit genaamd, was een dunne strook land die de twee grote delen van Heritore met elkaar verbond en omdat de streek zo dun was dat je er in één dag rit te paard doorheen kon rijden waren de grenzen extra gevaarlijk.
'Mag ik vragen hoe u heet, Heer?', vroeg Milyve eventjes later.
'Heer Icantur, zoon van de broer van de koning', zei de edelman.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
lieke
|
Geplaatst op 24-07-2011, 23:31 |
Reageer
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
@SD: dit moest ik van dracoishot zeggen: Vertel SD maar dat Destiny vroeger een speciale naam was, die ouders aan hun dochter gaven als ze haar bijzonder vonden. Trouwens, dat postte hij alleen maar omdat hij me ... niet zo aardig vind
Zeg hem ook dat zijn forum actiever is dan hij.
Dracoishot
Na een aantal seconden klom Milyve onhandig op zijn paard, en de man had geen bezwaren. Toen vertrokken ze.
'Heer, mag ik vragen waar u vandaan komt?' Vroeg Destiny.
'Ik ben woonachtig in Regioni.' antwoordde hij. 'Mijn land wordt getuisterd door wezens die ik niet begrijp. Ik heb slechts te horen gekregen dat de vulkaan Inari uitkomsten levert, en dat van mij verwacht wordt het pad te nemen waar gevaar op geschreven staat. Mijn ridders hebben mij tot nu toe vergezelt. De reis is nog een maanstand, tamen suus 'dignitas is EGO can prodigo vobiscum arcu.' voegde hij er zacht in het Latijn aan toe. Destiny's ogen werden groot. Milyve, die naast haar reed, keek haar aan. Zij kon duidelijk geen Latijn.
'Sed domine, Im 'iustus a puella patria natus operari in terra.' Vertelde ze hem.
'Sed fatum est alligatum, domine mi. Lorem mihi anima tua.' Zei hij verleidelijk. Ze keek hem verwonderd aan. Zij?
'Heer ...' Zei ze in het Nederlands, voornamelijk omdat Milyve haar geïrriteerd aankeek.
'Denk er over na.' zei hij simpel.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 24-08-2011, 17:14 |
Reageer
|
Berichten: 2721
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Lieke
Milyve keek nog een keer geïrriteerd naar Destiny.
'Waar was dat gepraat voor nodig? Jullie praten toch ook gewoon in deze taal? Waarom dan dat stomme taaltje? Destiny, wij zouden niks voor elkaar verzwijgen.'
Destiny keek Milyve aan met een onpeilbare blik en bleef zwijgen.
Verwijtend keek Milyve naar Destiny en keerde haar blik toen af.
Pas toen Heer Icantur zijn ridders beval te stoppen voor de nacht, sprak Destiny weer.
'Slapen wij in een tent?', vroeg zij aan Heer Icantur.
'Hm..., als jij en de andere jonkrvrouwe samen in een tent willen slapen, dan kan ik wel een tent voor jullie persoonlijk vrijmaken.'
'Milyve?', vroeg Destiny daarom.
'Geen probleem', antwoordde Milyve, nog steeds lichtelijk boos.
Destiny haalde haar schouders op.
Wat Icantur had gezegd, werd al snel uitgevoerd, onder het nodige gemor van de ridders, die vonden dat twee meisjes uit een dorp geen recht hadden op een ridderstent. 'En toch ben ik hier de baas, anders kan je ophoepelen', riep Icantur naar de ridders, waarna het gemopper afknapte.
Dracoishot
'Denk jij dat we ze kunnen vertrouwen?' Fluisterde Milyve toen ze lagen.
'Ik weet het niet. Ze lijken oprecht, maar we weten niet wat die vloek met mensen doet! We hebben helemaal geen informatie!'
'Ik heb dit boek van een ridder gepakt.' Zegt Milyve terwijl ze met een klein, zwart boekje schud. 'Misschien helpt dat?'
Destiny kijkt naar het boekje en schud haar hoofd.
'Morgen. We moeten rusten.'
Lieke
Milyve knikte en ging op haar zij liggen, zodat ze fijner lag.
Destiny mompelde iets wat voor "goede nachtrust" door kon gaan en zweeg toen.
'Jij ook', fluisterde Milyve, waarna ook zij zweeg.
Een uur verstreek voor Destiny ook daadwerkelijk sliep, maar Milyve kon de slaap maar niet vatten.
Na nog zeker een uur te hebben geprobeerd om in slaap te vallen stond ze op en liep naar de op wacht staande ridder, die ontspannen bij een behaagelijk vuur zat.
'Heeft u de slaap niet kunnen vatten, jonkvrouw.....?'
'Ik heet Milyve, ridder. Wat is uw naam?', glimlachte Milyve.
'Mijn naam is Hosrif Oxahu', zei de ridder.
'Aangenaam kennis met u te maken, ridder Oxahu'
'U mag me ook Hosrif noemen, als u dat liever wilt'
'Alleen als u mij gewoon Milyve noemt, in plaats van jonkvrouwe, dat ben ik niet eens'
Hij zweeg, niet wetend wat te zeggen.
'Waar komt u vandaan, Ridder?'
De ridder zweeg nog steeds.
'Heer Oxahu?', vroeg Milyve.
'Noem mij niet zo, zo mag ik niet meer worden genoemd'
'Bent u geen heer dan?', vroeg ze verbaasd.
'Mijn land heb ik niet kunnen verdedigden', mompelde hij triest.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
Het begon allemaal in Inari. - 1
welek ouders noemen hun kind nou zo 
