|
Ginny-w
|
Geplaatst op 08-06-2011, 22:05 |
Reageer
|
Berichten: 6331
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Schoonheid zit van binnen.
Het was een warme zomeravond. De zon stond op het punt onder te gaan, de rode gloed gaf een prachtig mooi uitzicht. In het gras zat een jonge vrouw. Met opgetrokken knieën zat ze naar de mooie zonsondergang te kijken. De vrouw had zwart lang haar dat tot halverwege haar rug kwam. In haar linker hand had ze een spiegel vast. Zo af en toe keek ze in de spiegel, om daarna weer snel naar de ondergaande zon te kijken. De vrouw dacht na over al die jaren die ze achter zich had gelaten. Haar jeugd was alles behalve leuk geweest. Niemand zou denken dat het ene moment - waar veel mensen nog aan dachten - haar in het dagelijks leven nog zo bezig zou houden. Ze sloot haar ogen en dacht aan dat ene moment waardoor haar hele leven was veranderd. Achter de vrouw kwam een lange man aanlopen. Hij legde zijn hand op haar schouder en kneep er zachtjes in. De vrouw keek op naar de man, waardoor ze in huilen uitbarstte. Snikkend stond ze op en sloeg ze een arm om de man heen. Met tranen rollend over haar wangen gaf ze de man een zoen.
“Huil niet om me,” fluisterde hij.
De vrouw haar gedachten gingen naar het schooljaar die haar hele leven had veranderd.
Het was 1 september, op perron 9 ¾ was het druk. Leerlingen namen afscheid van hun ouders en probeerden een goed plekje te vinden in de Zweinstein-Expres. Kleine clubjes leerlingen stonden met hun hutkoffers te praten voor ze de trein in stapten. Cho nam afscheid van haar ouders terwijl ze uitkeek of ze Carlo kon vinden.
“Cho.” Hoorde ze een stem zeggen. Ze herkende die stem overal.
“Carlo.” Met een glimlach op haar gezicht keek ze naar Carlo. “Mam, pap, dit is Carlo.”
Carlo stak zijn hand uit. “Mevrouw Chang ik ben Carlo Kannewasser.”
Mevrouw Chang schudde de hand van Carlo en glimlachte. “We hebben veel over je gehoord afgelopen zomer.”
Carlo kreeg een glimlach op zijn gezicht. “Ik ben benieuwd wat Cho heeft gezegd.” Hij pakte de hand van Cho vast die met haar vrije hand haar haar goed deed.
“Mam, pap wij gaan in de trein zitten.” Cho liet de hand van Carlo los en gaf haar moeder en vader een knuffel. “Ik schrijf jullie zoveel mogelijk.”
De vader van Cho had de hele tijd een koele blik op zijn gezicht gehad, na de knuffel had hij een warme glimlach op zijn gezicht. “Cho, doe je wel voorzichtig?”
Cho kon niet geloven dat haar vader dit zei in bijzijn van Carlo. “Ja pap. Dat doe ik toch altijd.” Ze pakte de hand van Carlo vast. Samen liepen ze naar de trein toe. Carlo hielp haar de trein in.
“Links of rechts?” Vroeg Cho toen ze in de trein stond. Carlo kwam achter haar staan “Waar je maar wil zitten,” fluisterde hij in haar oor.
“Carlo, er zijn hier mensen.” Cho keek Carlo recht in de ogen aan, stak haar tong uit en zei:”We gaan links.”
Carlo liep voorop. “Ik ben wat vergeten uit mijn hutkoffer te pakken. Ga jij maar ik kom er aan.” Met een drafje draafde Cho naar het deel van de trein waar ze haar hutkoffer neer had gezet. Ze trok haar hutkoffer open en dook er in. Onderin de hutkoffer vond ze wat ze nodig had, het was een klein spiegeltje die makkelijk in haar tas paste. Terwijl ze de hutkoffer sloot, stopte ze de spiegel in haar handtas. Snel haalde ze haar handen door het haar. Ze draaide zich om en liep langzaam richting de coupé waar ze met Carlo had afgesproken. Onderweg werd ze door vele leerlingen begroet. Cho genoot van al de aandacht die ze kreeg van haar medeleerlingen. Eenmaal in de coupé ging ze naast Carlo zitten. Marina zat met een boos gezicht uit het raam te staren. “Wat is er met haar aan de hand?” fluisterde Cho, die op de borst van Carlo lag.
“Marina is boos op haar ouders,” fluisterde Carlo terug.
Cho haalde haar schouders op. Marina had elke keer wel een smoes om uit haar humeur te zijn. Terwijl de trein langzaam weg reed kwamen er steeds meer leerlingen in de coupé zitten. Cho moest haar voeten van de bank halen omdat Frits erbij wou zitten. Ze waren nog geen 10 minuten vertrokken toen Cho in slaap viel op Carlo zijn borst.
Ik opende mijn ogen. Om mee heen zag ik een groot groen veld vol met bloemen. Ik was toch in de trein in slaap gevallen? Ik keek eens goed om me heen. In de verte zag ik een grote boom staan. Zo snel als ik kon stond ik op. Wauw, dat ging makkelijk! Ik keek naar mijn benen, ze waren groter dan dat ik me kon herinneren. Zonder dat ik er bij na dacht keek ik naar mijn armen. Er zaten grote littekens op. Ik begon te huilen. Dit kan toch niet. Snel rende ik naar de boom toe. Daar zag ik een grote spiegel hangen. Ik keek erin. NEEEEE, dit kon niet! Geschokt keek ik naar het gezicht dat me aanstaarde. Het was verminkt met een grote brandblaar midden op mijn gezicht. Mijn haren waren weggebrand. Nee, dit kon niet. Ik begon te rennen, weg van de verschrikkelijke spiegel. In de verte zag ik iemand staan. Ik rende erheen. Een jongen met zwart haar. Nu ik beter keek zag ik dat het die Harry Potter jongen was.
“Harry!” Ik schreeuwde zo luid als ik kon.
Harry keek niet op, hij stond daar maar.
“Harry, help me!” Dit keer schreeuwde ik zo hard als ik kon.
Hij kon mij niet horen. Mankeerde die jongen iets aan zijn oren, of zo?
Ik liep op Harry af. Ik stond voor hem en hij gaf geen kick. Ik barste in huilen uit...
“Cho? Wakker worden. Het is tijd om ons gewaad aan te trekken.” De stem van Carlo maakte Cho wakker uit die verschrikkelijke droom.
“Kom op, Cho.” Marina trok Cho nog half slapend mee naar de hutkoffers om hun gewaden eruit te zoeken.
Cho was nog niet helemaal wakker en had niet door dat Marina jaloers naar haar keek. Zo snel als ze kon trok ze haar gewaad aan.
“Cho?” vroeg Marina.
“Ja, Marina wat is er?”
Marina keek naar Cho.”Ik vind dat ik moet zeggen dat toen je lag te slapen, Carlo aan het flirten was met Paula.”
Cho wist niet wat ze moest doen of zeggen. Ze vond zichzelf best wel, een mooi meisje. “Waarom vertel je me dit?” vroeg ze met een verbaasd gezicht.
“Omdat je mijn vriendin bent. Vriendinnen vertellen elkaar dit soort dingen.”
Cho was niet zo blij dat Marina haar had verteld dat haar Carlo met iemand anders had geflirt. “Ik ben naar de w.c.” Cho draaide zich om en liep zo snel als ze kon naar het dichtstbijzijnde toilet. Eenmaal in het toilet draaide ze de deur op slot en keek zichzelf aan in de spiegel. Nu ze zichzelf zo in de spiegel zag begreep ze waarom Carlo naar Paula had gekeken. Haar ogen waren te amandelvormig, haar mond was smal en dun. Ze was niet mooi. Ze was lelijk. Haar ogen begonnen te tranen, tranen stroomde over haar wangen. Ze besefte dat ze in haar handtas nog wat make-up had zitten. Ze begon in haar tasje te rommelen op zoek naar haar oogschaduw, mascara, rouge en lippenstift. Zo mooi mogelijk smeerde ze de oogschaduw op haar oogleden. De rouge werd op haar jukbeenderen gesmeerd. Als laatste kwam er wat mascara op haar wimpers en lippenstift op haar mond. Met een tevreden glimlach liep ze de w.c uit.
“Cho! Ik heb je overal gezocht.” Carlo kwam met een grote glimlach op zijn gezicht op haar afgerent. “Kom op, we zijn al bijna bij Zweinstein.” Hij pakte haar arm vast en sleepte haar mee naar de coupé. Ze werd op de bank geduwd door Carlo.
“Dat kan ook wel iets vriendelijker, niet?” zei ze bijna boos tegen Carlo.
“Ging per ongeluk, Cho. Doe eens wat rustiger, wil je.” Carlo was niet echt blij met die opmerking. Toen hij goed naar haar keek viel hem de make-up op. Ze had het niet nodig, vond hij. Toch vond Carlo het niet raar staan bij Cho.
Cho zat daarentegen zich druk te maken of ze er wel goed genoeg uitzag. Terwijl de trein steeds langzamer ging reiden, werd Cho steeds zenuwachtiger. Ze was bang wat mensen van haar dachten. Dat had ze nog nooit gedacht in al die jaren dat ze al naar Zweinstein ging. Haar gedachten dwaalde af.
De eerste maanden vlogen voorbij. Cho was trots op haar Carlo. Hij was uitgekozen om voor Zweinstein te strijden in het Toverschooltoernooi. Het rare was dat ook Harry Potter zijn naam uit de Vuurbeker was gekomen. Iedereen was voornamelijk aan het speculeren hoe Harry zijn naam in de beker had gekregen. Cho vond Harry wel een aardige jongen. Ze groette hem altijd in de gangen, op een rare manier begon hij toch wat te blozen als ze met haar vriendinnen voorbij liep. Tussen haar en Carlo ging het ook wel goed. Ze hadden zo af en toe een afspraakje en elke dag probeerden ze samen in de bibliotheek te studeren. In november was de eerste opdracht voor het toernooi en Carlo was toch best zenuwachtig. Cho probeerde hem zo goed als ze kon hem op zijn gemak te laten voelen. Twee avonden voor de eerste opdracht zaten ze in de bibliotheek te zoeken naar wat de eerste opdracht zou kunnen zijn. In de bibliotheek was het druk, Harry zat samen met Hermelien te zoeken in boeken. Ook was Victor Kruml - de uitgekozen winnaar van Klammfels - in de bibliotheek te vinden. Een horde meisjes liepen zwijmelend achter hem aan. “Waarom vind iedereen hem zo knap?” fluisterde Cho terwijl ze een boek over gedaanteverwisseling dicht klapte.
Carlo haalde zijn schouders op. “Vast omdat hij een goede zwerkbalspeler is.” Hij keek niet op en pakte het volgende boek die op de stapel lag.
“Dat zou toch, niet? Zo goed is hij niet.”
Carlo keek verbaasd op uit zijn boek. “Niet goed? Cho asjeblieft zeg, die jongen kan beter zwerkballen als jij en ik bij elkaar.”
Cho haalde haar neus op. Zij kon echt wel beter zwerkballen dan die arrogante clown. Ze staarde nog een tijdje naar Kruml, alleen werd ze afgeleid door Harry en Hermelien die zaten te ruziën over die jongen die altijd bij hen was, Ron.
“Nee, ik ga het niet goed maken met Ron.” Hoorde ze Harry sissen.
“Hij bedoelde het niet zo,” siste Hermelien terug.
“Zo kwam het er wel uit dan. Ik heb mijn naam niet in de Vuurbeker gestopt. Jij gelooft me, toch?”
Cho probeerde het gesprek af te luisteren.
“Cho! Wat doe jij nou?” Carlo keek haar verbaast aan.
“Niks hoor, had een dagdroom,” mompelde ze terwijl ze zich weer op het gesprek van Harry en Hermelien probeerde te focussen.
“Cho, je zit af te luisteren!” fluisterde Carlo woest.
“Nee, dat doe ik niet!” Cho werd een beetje geïrriteerd door de vragen en beschuldigingen van Carlo.
“Cho!” Streng sprak hij haar naam uit. “Hou op met afluisteren van Potter.” Carlo meende het.
“Ze hebben ruzie, Carlo.”
Carlo keek haar kwaad aan. “Het is niet onze zaak dat Potter ruzie heeft met Wemel. Wij zijn wij en zij zijn hun.”
Cho keek Carlo diep in zijn ogen. “Sorry Carlo. Ik snap gewoon niet waarom iedereen zo raar doet tegen Harry.” Ze keek om zich heen of niemand hen hoorde. “Volgens mij weet hij het niet.”
Carlo keek Cho verbaasd aan. “Tuurlijk weet hij het wel. Hij heeft zijn naam in die Vuurbeker gestopt.”
Cho haar hersenen werkten op volle toeren. Hoe kon hij dat nou zeggen? “Harry is veertien. Hij heeft 11 jaar niet geweten dat hij een tovenaar is. Hoe kan hij dan in hemelsnaam zo'n spreuk uitspreken?” Cho was pissig. Waarom zag Carlo niet wat zij zag?
“Daar heb je een punt,” gaf hij toe.
“Dus je bent het met me eens? Er is veel meer aan de hand.” Cho fluisterde het zo zacht dat niemand het kon horen.
Carlo boog naar haar toe. “Misschien wel. Zullen we ons concentreren op de eerste opdracht.” Hij gaf Cho een kus op haar mond, waardoor haar gedachtes alleen nog maar bij Carlo waren.
“Laten we dat maar doen dan.” Ze bukte en pakte de boeken die ze nodig hadden uit de tas. Snel keek ze in de spiegel die ze aan de binnenkant van haar tas had geplakt. Ze zag er nog goed uit, vond ze. Haar spreuk had geholpen. Die ochtend had ze een spreuk geprobeerd die make-up niet liet vervagen. Ze had die van Veronica gehoord, die een jaar hoger zat. Het was een simpele spreuk die ze elke dag moest herhalen als ze zich had opgemaakt.
“Cho? Wat ben jij aan het doen in je tas?”
Cho schrok van de stem van Carlo.
“Heb je nou een spiegel in je tas geplakt?”
Cho kreeg een rood gezicht. Ze wilde niet dat Carlo wist hoeveel ze met haar uiterlijk bezig was. Zo snel als ze kon verzon ze een smoes. “Alle meiden hebben dat tegenwoordig, dat is in.”
Carlo trok een wenkbrauw op. Hij geloofde er niks van.
“Marina, Veronica en nog meer meisjes uit mijn jaar hebben dat in de tas, hoor!” zei Cho vel.
Carlo hield wijselijk zijn mond dicht. Ze sloegen de boeken open en studeerden die avond voor de eerste opdracht en hun huiswerk.
Het was de dag van de eerste opdracht. Alle leerlingen zaten in het stadion te wachten tot het zou beginnen.
“Wat zou de opdracht zijn?” riep Veronica hard in het oor van Cho.
“Geen idee. Het lijkt wel alsof er in het midden een nest ligt.” Cho wees naar het midden waar inderdaad een nest lag.
“Ik hoop dat Carlo het kan!” riep Veronica boven het lawaai van de menigte uit.
Cho haar gedachten dwaalden af toen er werd verteld wat de opdracht was. Ze kon het niet laten om stiekem toch in haar spiegel te kijken. Daar staarde ze in voor een paar minuten. Ze werd aangestoten door Vicky, die links van haar zat.
“Carlo is als eerste aan de beurt. Ze moeten het opnemen tegen draken.” Het gezicht van Vicky stond verschrikt.
Cho wist dat Vicky haar oom omgekomen was door een aanval van een draak. Cho keek naar beneden. Ze zag dat er een draak naar binnen werd gebracht door zes tovenaars.
“Dat is een Zweedse Stompsnuit!” riep Fred geschrokken, die kwam aanlopen met een tas vol smekkies in alle smaken.
Cho kreeg een raar gevoel in haar maag. Ze was bang, bang omdat ze wist dat dit gevaarlijk was. Op dat moment besefte ze dat Carlo al klaar was en Fleur in de arena stond. “Wat heb ik gemist?” riep ze naar Fred, die Fleur aan het uitjoelen was.
“Ben je een kwartier in gedachten verzonken geweest?” riep Fred verbaasd.
“Ik denk het.” Cho haalde haar schouders op.
Fred begon uit te leggen wat Carlo had gedaan om het ei te pakken van de draak. Cho luisterde half, want ze zag dat Fleur haar rok vlam had gevat.
“Ooohhh.” Werd er om haar heen gezegd.
Voordat de rok in rook op kon gaan, had Fleur de rok al geblust. Met nog geen 10 minuten had Fleur een ei te pakken. Het publiek klapte toen Fleur de arena uitliep. Cho keek hoe zes tovenaars de Groene Huisdraak weg haalde uit de arena. Zo snel als de Groene Huisdraak uit de arena was gehaald, stond er een nieuwe draak. Dit keer kwam Victor Kruml de arena binnengelopen. Het was ongelooflijk, Kruml deed geen poging om een ei te bemachtigen met zijn zwerkbalkunsten. Hij sprak een spreuk uit op de draak. De spreuk raakte de draak in het oog waardoor het op de eieren stapte in het nest. Victor wist nog wel het ei dat nodig was te redden. Met in zijn handen het ei liep hij naar de tent toe waar Carlo en Fleur ook heen waren gelopen.
Als laatste was Harry aan de beurt. Als Cho hem zo bekeek zag ze dat hij jonger was dan de andere drie. Harry stond daar met zijn toverstok in de handen. Hij zei en spreuk. Er gebeurde niks. Om Cho heen werd er gelachen.
“Waar denkt hij dat hij mee bezig is?” schaterde Veronica die een chocokikker uit haar tas pakte en die in haar mond stopte.
Cho ging staan om het beter te zien. Vanuit haar ooghoek zag ze iets aan komen vliegen.
“Kijk!” werd er naast haar geroepen.
Iedereen in het publiek keek naar links. Er kwam een bezemsteel aan vliegen.
“Hij heeft accio gebruikt om zijn bezem te gebruiken!” zei Marina die een stukje verderop zat en keek verbaasd naar wat er voor haar gebeurde.
Cho zag hoe Harry op zijn bezem stapte en omhoog vloog.
“Hij is toch een goede zwerkbal speler,” moest Fred toegeven.
“Ja,” was het enige wat Cho terug kon zeggen. Harry vond ze altijd een iel mannetje. Toch moest ze toegeven dat hij een beste zwerkbalspeler was.
Harry probeerde de draak van het nest te krijgen door het omhoog te lokken.
“De draak komt omhoog!” riep Fred die, ondanks hij een felle tegenstander was van Harry, toch wel respect voor hem kon opbrengen.
“Hij is toch best slim,” zei Sam die aan kwam draven van een ander deel van de tribune.
“Sam! Die Potter moeten we niet onderschatten,” riep Fred boven het lawaai uit. Harry vloog naar beneden en pakte het juiste ei. Het eerste deel van het toverschool toernooi was over. Iedereen had zijn of haar ei gepakt.
Nadat iedereen terug was gekeerd naar het kasteel stond Cho te wachten voor de kampioenentent. Ze wilde persoonlijk Carlo feliciteren met zijn prestatie in de arena. Ze hoefde niet lang te wachten. Carlo kwam aanlopen met Harry, Fleur en Victor op zijn hielen. Carlo kreeg een glimlach op zijn mond. “Cho! Ik ben zo blij dat je hier bent.” Carlo liep met open armen op haar af en gaf haar een knuffel.
Cho sloeg haar armen om hem heen. “Je hebt het geweldig gedaan, Carlo. Ik ben onder de indruk.”
De rest van de kampioenen liepen verder.
“Harry, jij hebt het ook geweldig gedaan!” riep Cho Harry na.
Harry draaide zich om. Hij bloosde een beetje. “Dank je, Cho.” Zo snel als hij maar kon liep hij naar het kasteel waar hem waarschijnlijk een groot feest stond te wachten in zijn leerlingenkamer.
Carlo drukte een zoen op de mond van Cho.
“Toe maar!” zei Cho plagend terwijl ze hem een zoen terug gaf. Samen stonden ze nog een tijdje te zoenen tot het koud werd.
“Kom, we gaan terug naar het kasteel.” Carlo sloeg een arm om Cho heen en samen liepen ze naar het kasteel toe.
In de maanden daarna trokken Carlo en Cho steeds meer met elkaar op. De avond voor de tweede opdracht werd Cho door een eerstejaars van Ravenklauw gevraagd zich te melden op het kantoor van professor Perkamentus. Het meisje gaf Cho een stukje perkament. “Dit is het wachtwoord.” Nadat ze dat had gezegd, rende ze zo snel mogelijk weer richting de grote zaal.
Cho stopte het stuk perkament in haar tas. Ze had met Carlo afgesproken. Dat moest dan maar wachten, dacht ze. Ze sloeg haar tas om haar schouder en liep naar het kantoor van Perkamentus toe. Voor ze het kantoor instapte zocht ze in haar tas naar het perkament waar het wachtwoord opstond. In haar tas leek het wel een badkamer. Er zat mascara, oogpotlood, oogschaduw, lippenstift, lippotlood, lipglos, rougé, dagcrème, nachtcrème en natuurlijk haar spiegel. Onderaan in de tas lagen ook nog een paar oorbellen, die ze uit had moeten doen van professor Sneep. Hoe ze ook zocht, ze kon het stuk perkament niet vinden. Ik had het toch in mijn tas gestopt, dacht ze gestrest. Achter zich hoorde ze twee stemmen. Ze draaide zich om en zag Hermelien Griffel en Ron Wemel aan komen lopen.
“Nee Ron, ik weet niet wat Perkamentus van ons moet,” zei Hermelien kribbig.
“Ow, hoi Cho,” mompelde Ron die Hermelien kwaad aankeek.
“Moeten jullie ook bij professor Perkamentus komen?” vroeg ze aan het tweetal.
“Ja, we zijn hier heen gestuurd,” zei Hermelien opgewekt.
“Ik ben het wachtwoord kwijt, is het goed als ik met jullie meeloop?”
Ron knikte. “Chocokikkers,” zei hij tegen het standbeeld.
Deze maakte een gang vrij en er kwam een trap tevoorschijn. Cho liep achter Hermelien en Ron aan. Bovenaan de trap was een mooie houten deur.
“Moeten we kloppen?” fluisterde Cho.
Ron beukte zo hard op de deur dat het hele kasteel het wel had moeten horen. De deur werd open gedaan. Daar stond professor Perkamentus. “Kom binnen. Zoek een plaats.”
Cho keek rond in het kantoor, ze was er nog nooit geweest en het zag er adembenemend uit. Ze ging in de dichtstbijzijnde stoel zitten.
“We moeten nog even wachten op Gabriëlle Delacour, dan kan ik uitleggen waarom jullie hier zijn,” begon Perkamentus.
Cho keek zenuwachtig naar Hermelien, die ook niet helemaal gemakkelijk in haar stoel zat. Er klonk een klein klopje op de deur.
“Daar is mejuffrouw Delacour al,” zei Perkamentus voordat hij de deur open deed.
Er stond een klein meisje met prachtig zilverblond haar, waar Cho toch wel lichtelijk jaloers van werd.
“Ga zitten, mejuffrouw Delacour.” Perkamentus wees naar de enige lege stoel.
Het meisje ging er zitten.
“Ik kom maar gelijk ter zake. Jullie zijn een onderdeel van de tweede opdracht.” Perkamentus keek ze alle vier even aan. “Jullie worden met dit drankje…” Hij wees op een flesje met groene inhoud “…in slaap gebracht.”
Hermelien vertrok haar gezicht.
“Daarna spreek ik een spreuk over jullie uit, die jullie in staat brengt om te blijven ademen.”
Hermelien schrok. “Te blijven ademen? Wat bent u van plan, professor.” Perkamentus had een geheimzinnig glimlachje op zijn gezicht. “Wij gaan jullie in het meer vastmaken.”
Iedereen in die kamer keek verbaasd naar Perkamentus. “Iek wiel niet in die meer,” piepte Gabriëlle met een vervelende stem die zo hoog klonk dat Cho het liefste haar handen over haar oren deed.
“Ik garandeer jullie dat er niks gebeurt met.”
Cho twijfelde enorm. “Waarom zou ik dit doen?” vroeg ze.
Perkamentus liep om zijn bureau heen en ging er zitten. “De opdracht is om hetgene wat je het meeste zou missen te redden. Jullie vieren zijn de personen die de kampioenen het meest zullen missen.”
Cho voelde zich gevleid dat Carlo haar het meest zou missen.
Hermelien schoof onaangenaam heen en weer op haar stoel.
“Oké, ik doe het,” zei Cho. Ze verzonk weer in haar gedachten terwijl Perkamentus de andere drie over probeerden te halen om het ook te doen. In haar gedachten was ze vooral bezig met hoe ze zichzelf nog mooier kon maken dan dat ze als was. Ze bedacht zich dat ze mooie oogschaduw had gezien in een brochure van een make-up bedrijfje. Zodra ze weer in haar slaapkamer was moest ze dat maar eens gaan bestellen.
“Mejuffrouw Chang, luister je wel?”
Cho schrok van de stem van Perkamentus.
“Ja ja, ik luister,” mompelde Cho die eigenlijk niks van het gesprek van Perkamentus had meegekregen.
“Mooi zo, jullie mogen zo het drankje opdrinken,” zei Perkamentus. Hij pakte de flesjes van zijn bureau en deelde deze uit aan de vier.
Cho keek vies naar het groene drankje.
“Jullie worden wakker zodra jullie weer boven water zijn.”
Hermelien knikte.
Cho keek eerst toe hoe Ron het drankje naar binnen goot. Binnen tien seconden lag hij te slapen. Cho haalde de kurk van het potje en goot net als Ron het vieze goedje in één teug naar binnen. Het laatste wat ze zag was het gezicht van Hermelien. Ze viel in een diepe slaap.
Ik opende mijn ogen. Dit was een droom, dat had ik snel genoeg door. Er was nergens in de buurt een meer. Dit moest wel een droom zijn. Ik stond op en klopte mijn gewaad schoon. Gadver, wat zat er op mijn gewaad? Dit was een vlek die ik er nooit uit zou krijgen. Ik keek om me heen, er was in geen velden en wegen iemand te zien. Ik liep op mijn gemakje richting een huisje die een paar honderd meter van me af stond.
Het huisje zag er oud en verwaarloosd uit. Ik stapte naar binnen. Het hout op de vloer kraakte toen ik erop stond. Ik keek om me heen. Het leek erop dat dit huisje al een tijdje leeg stond. Een dikke laag stof lag op de boekenkast. Ik liep naar de kast toe om te zien wat er in stond. Er stonden oude boeken in waarvan ik de titel niet herkende. Ik keek naar rechts en zag een deur. Wat zou daar achter zitten? Ik trok de krakende deur open. Ik kwam in een badkamer terecht. Het paste niet echt bij de kamer waar ik net uit was gekomen. De prachtige mooie tegels en de wastafels pasten perfect bij elkaar. Boven de wasbak hing een spiegel met een prachtige zilveren rand eromheen. Ik kon het niet laten om in de spiegel te kijken. Zoals altijd zag ik er spraakmakend uit. Mijn ogen waren zoals altijd mooi opgemaakt. Net als mijn haar. Al zat er nu witte haar tussen. Ik keek iets dichterbij in de spiegel. Nee, het is niks. Gelukkig maar anders zou ik er een goede spreuk over uit moeten spreken. Met een rare waas verdween alles om me heen...
Met een grote hap lucht kwam Carlo met Cho boven water. Cho keek Carlo in de ogen.
“Alles goed, Cho?” vroeg Carlo zacht.
“Ja, ik voel me prima. Dank je.” Cho keek om haar heen. Er stonden naast het meer grote tribunes. Cho keek om zich heen en besefte dat Carlo het eerste boven water was gekomen. Ze werden beide uit het water gehaald en naar een tent gebracht waar ze opgewarmd werden met dekens en warme thee. Carlo sloeg een arm om Cho heen terwijl ze wachtten op de andere kampioenen.
De maanden erna vlogen voorbij. Harry werd niet langer door iedereen met de rug aangekeken. Cho groeide steeds meer naar Carlo toe. Elke avond studeerden ze samen. In de aanloop naar de laatste opdracht werd er gestudeerd op spreuken.
Carlo was op de avond dat ze de opdracht bekend gingen maken helemaal uit zijn doen.
“Ze hebben ons zwerkbalveld mishandeld!” riep hij naar iedereen die het maar wilde horen.
“Carlo, dat wordt allemaal wel opgeruimd zodat je volgend jaar gewoon kan zwerkballen,” zei Cho rustig. Ze hing de hele avond aan zijn arm.
De dag van de laatste opdracht was snel aangebroken. Cho ging met Veronica en Marina op de tribune zitten. Nu ze het zwerkbalveld zag kon ze zich wel indenken waarom Carlo zo boos was geweest. De gezelligheid was al snel te voelen. Iedereen juichte zijn of haar favoriet aan.
Cho zat rustig op de tribune, ze wist dat Carlo dit ging redden. Hij had zijn spreuken goed ingestudeerd. Ze zag dat Fleur als laatste het doolhof in liep.
Cho kon niet zien wat er gebeurde, waar ze ook al op had gerekend. Ze pakte haar boek “Mooi zijn is je grootste kracht” erbij. Ze begon te lezen. Het boek boeide haar enorm. Ze kon niet stoppen met lezen. Ze hoorde niks meer om haar heen totdat er een chaos uitbrak.
Veronica begon te gillen. “Cho, kijk niet!” riep ze met haar handen voor de ogen.
Cho was benieuwd wat er dan was gebeurd. Ze keek over de rand en zag Harry met het levenloze lichaam van Carlo in zijn armen. Meneer Kannewasser rende naar het lichaam toe.
“Nee!” Kon Cho nog uitbrengen terwijl ze het boek op de grond gooide en probeerde om van de tribune af te komen. Om haar heen werd gefluisterd.
“Carlo is dood,” zei een klein jongentje tegen een andere jongentje.
“Nee!” riep Cho zo hard dat iedereen om haar heen opkeek. Ze duwde een paar mensen opzij en kwam zo op de plek waar leraren een cirkel vormden om het lichaam van Carlo. “Nee, Carlo.” Met die woorden stortte zich op de grond.
De dagen erna waren één grote waas. Cho huilde de hele dag. De dag van de begrafenis zat ze naast Marina. Die had een arm om haar heen geslagen. Het was een zware dag voor de familie Kannewasser. Aan het einde van de dienst liep Cho naar ze toe. Toen ze zich had voorgesteld barstte mevrouw Kannewasser in huilen uit. Cho sloeg een arm om haar heen en zo stonden ze daar samen te huilen.
Na de begrafenis en vakantie moest Cho haar leven weer oppakken. Al was Carlo altijd in haar gedachten, ze kon toch nooit echt afscheid nemen.
De vrouw stond snikkend in de armen van de man. “Ik heb altijd van je gehouden,” snikte ze.
De man nam haar hoofd in zijn handen. “Dat weet ik mijn liefste, maar je moet me loslaten.”
De vrouw haar make-up was uitgelopen, zwarte strepen sierden haar gezicht. “Ik kan je niet vergeten. Jij hebt me gemaakt tot wie ik nu ben.”
De man deed een stap naar achteren na deze woorden. “Je moet me loslaten, het is zestien jaar geleden. Het wordt tijd dat je me loslaat.”
De vrouw keek de man verdrietig aan. “Dat kan ik niet. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik krijg je niet uit mijn hoofd.”
De man draaide zich om. “Je weet dat je me moet loslaten. En niet alleen mij moet je loslaten.”
De vrouw wist even niet waar de man het over had.
“Je spiegel, je obsessie met je uiterlijk. Je moet dat loslaten.” De man had een strenge blik in zijn ogen.
“Dat kan ik niet.” De vrouw begon weer te snikken.
“Je moet. Als je dat opzij kan zetten, dan zul je mij ook los kunnen laten.”
De vrouw twijfelde. Ze keek in de spiegel die ze in haar hand had.
“Kom. Dan gooien we hem samen over de klif.”
De vrouw keek verbaasd. Welke klif? De man trok haar mee aan haar arm. Hij sleurde haar mee naar het rand van het bos. Daar kwamen ze uit op een klif met een prachtig uitzicht over de stad. De man pakte haar hand. “Laten we dit samen doen.” De vrouw voelde de koele hand van de man op de hare. “Één, twee, drie.” Bij deze laatste lieten ze de spiegel in het vallei vallen.
“Laat me gaan, Cho,” zei de man.
De vrouw barstte weer in tranen uit. “Ik zal je nooit laten gaan, Carlo. Nooit.”
Met die woorden verdween de man en was de vrouw weer alleen. Het was een grote opluchting. Ze draaide zich om en liep met een zucht het bos in. Terug naar haar man en kinderen waar ze hoorde.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Evilwitch
|
Geplaatst op 11-06-2011, 18:49 |
Reageer
|
Berichten: 1122
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hee Alice,
Mooi verhaal, wat een tragisch einde... (snif, snif)
Ik heb het goed gelezen en wil je graag wat feedback geven...
+ Een mooi thema (dat iemand zo op kan gaan in iets relatief onbelangrijks dat ze de écht belangrijke dingen vergeet)
+ Een makkelijk lezende schrijfstijl die to the point, maar ook beeldend is
+ Ik vond het mooi hoe je beschreef hoe haar ijdelheid ontstond, dit is essentieel om je in te kunnen leven in iemand die foute keuzes maakt
- Er stonden een paar spellingfouten in (bijv. ze keek vel... nu kijkt ze met haar huid  )
- Ik miste een echte climax. De dood van Carlo had dieper uitgewerkt kunnen worden zodat je haar verdriet echt kunt begrijpen; er is een relatief lange aanloop en je zit gewoon te wachten tot de klap valt
Tot slot heb ik een vraag: Is er een reden dat ze zestien jaar later pas afstand van haar 'zonde' kan nemen? Na al die jaren, waarom opeens dan?
Conclusie: Mooi, ethisch stuk wat pijnlijk duidelijk maakt hoe iets wat klein begint je leven over kan nemen. Er was een mooie aanloop naar wat wat een wat grotere climax had kunnen zijn. Goed verhaal!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Blue Caterpillar: "Who are you?" Alice Kingsley: "Absolem?" Blue Caterpillar: "You're not Absolem. I'm Absolem. Stupid girl." |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Verhalenwedstrijd 8 Alice - 1
Heb je hem wel goed gelezen? 
