|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 18-03-2011, 17:01 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
De konigin bevalt gewoon snel, dat kan! Zo snel kwam mijn broertje ook op aarde ()ongeveer)
Nou SD hier komt ie dan, het laatste stuk van de proloog:
Op hetzelfde moment dat het baby’tje geboren werd stond de tovenaar op. ‘Het is tijd’, was het enige wat hij als verklaring gaf voordat hij de deur uit liep. Naraj ging de tovenaar snel achterna. Doelbewust liep de tovenaar een gang in en ging verder via een verlaten gangen stelsel. De ene keer sloeg hij links af en de andere keer rechts of hij liep gewoon rechtdoor omdat er op sommige plekken simpel weg geen zijgangen waren. Een paar gangen voordat ze bij de mooiste vleugels van allemaal kwamen stopte hij. De tovenaar bleef staan en nog geen tel stond hij te wachten of er verschenen twee gedaantes voor hem. Naast Naraj verscheen er nog een. Deze twee gaven elkaar een broederlijke klap op de schouders. Morsmarin en Cedaya, de twee gedaantes voor de tovenaar, knikten toen de tovenaar vroeg of alles in opperste paraatheid was gebracht. ‘Dan kan het nu beginnen’, het leek wel of de tovenaar lachte terwijl hij dat zei. Guior en Naraj verdwenen even plotseling als Guior, Morsmarin en Cedaya verschenen waren. De tovenaar, Cedaya en Morsmarin liepen rustig door naar de schitterende koninklijke vleugel. Daar aangekomen stonden Guior en Naraj rustig te wachtten. ‘Hof tovenaar Morsmarin’, zei een van de twee soldaten bij de deur van de vleugel terwijl hij een buiging maakte. ‘Zou ik binnen mogen?’ vroeg Morsmarin aan de soldaat. De soldaat weigerde ‘De koning en koningin wensen niet gestoord te worden’.
‘Fout geantwoord’, lispelde Morsmarin. Morsmarin keek even vragend naar de tovenaar achter hem, die knikte. Guior en Naraj schoten naar voren en legde de twee soldaten met één houw het zwijgen op. Dood. Heel zachtjes fluisterde de tovenaar iets, wat alleen Cedaya en Morsmarin begrepen, terwijl hij kleine bewegingen met zijn rechterhand maakte. In die hand had hij een staf van gedraaid wilgenhout met daarboven op een zilveren bol. Deze bol was helemaal zilver, maar tegelijkertijd was deze ook gevuld met alle mogelijke kleuren. De van gedraaid wilgenhout vervaardigde stok was ook lichtelijk versierd. De deur van de kamer klikte zachtjes en vloog open. Guior en Naraj sprintte de kamer binnen en gingen ieder achter een van de twee mannen staan, een mes op de keel van elke man. De dienares die in de kamer was gilde terwijl Cedaya en de tovenaar ook het vertrek inkwamen. Hoftovenaar Morsmarin was ineens verdwenen. ‘Koning, mag ik u verblijden met een felicitatie aan u en de koningin voor het krijgen van een z’n prachtig dochtertje’, zei de tovenaar. Hij lachte. Ook boog de tovenaar, om nog meer te spotten met hun situatie. De koning keek geschokt en vloekte. ‘Och, o schone Majesteit, wat heb ik u toch lang niet meer gezien’, zei de tovenaar. Intussen richtte hij zich op de koningin ‘Hopelijk vindt u het ook fijn om mij weer te zien.’ De tovenaar wachtte even ‘Ik zie u anders graag’.
‘Ga weg! Ik ken je niet’ siste de koningin, woedend maar niet is staat om ook maar het kleinste ding tegen hem te doen. De twee handlangers van de tovenaar hielden een mes op de keel van de koning en op de keel van de soldaat. Ze zuchtte wéér kon ze niks doen, niks tegen hém beginnen. De baby huilde en hoeveel moeite het haar ook kostte, toch richtte ze haar aandacht op de baby. Die was belangrijk.
‘Ach. Als dat je dochtertje niet is.’ Zei de tovenaar alsof hij haar nu pas opmerkte. De tovenaar fluisterde iets. De koningin schrok, ze had niet verwacht, gehoopt dat juist hij die naam nog wist.
‘Wat wil je?’ vroeg ze ‘Jij bedreigt mijn man vast niet voor niets’, even later fluisterde ze héél zachtjes ‘Jij doet nooit iets voor niets’.
‘Het is heel simpel Koningin.’ Hij wachtte even en keek het baby’tje aan. ‘Jij bent vrij en daarmee,’, hij lachte, hij grijnsde, ‘eindelijk van mij.’
De tovenaar zwaaide met zijn mantel. Een grijze rookwolk ontstond. Hij, zijn handlangers en nog één iemand waren op slag verdwenen
De koningin pufte, gilde en schreeuwde.
Gekrijs.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 28-03-2011, 19:35 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
3 mensen gereageerd, dus ik ga hier verder met het eerste hoofdstuk:
Hoofdstuk 1: Familie
~Oog~ (Hier stond een plaatje van een getekend oog, maar forum pakt die niet
Andere wezens, bestaan ze?
Of vinden wij ze gewoon anders, omdat ze niet op ons lijken?
Of vinden wij ze gewoon anders, omdat ze een andere geschiedenis hebben?
Van de Dwergse filosoof Derio Ecklaya.
Quadra rende vrijuit door het bos. De zon kwam net op boven de oostelijke bergen in de verte, Door de bomen vielen stroken zonlicht op de grond neer, De bomen lieten veel zonlicht door aan het begin van de lente, het was prachtig.
'Kom je nog?' vroeg Quadra vrolijk en opgewekt naar achter. Achter haar liep een krachtig uitziende man. Hij had blond haar en een licht gekleurde huid, zijn kleren waren simpel, maar degelijk zijn rijk bewerkte zwaard sprak echter zijn eenvoudige uiterlijk tegen.
'Jij gaat ook altijd veel te vlug’, reageerde hij 'zeker voor mij'.
Quadra lachte, een helde klaterende lach.
'Kom op, Dextor, zo oud ben je nu toch ook weer niet?'
Dextor grijnsde 'Nee', hij wachtte even, 'maar ik ben toch zeker wel ouder als jij bent, klein zusje'
'Ik ben niet klein', reageerde Quadra snel en lichtelijk overdreven.
'Kleiner dan ik in ieder geval', zei Dextor glimlachend.
'Ja, maar jij bent dan ook een reus', kaatste ze terug.
Daar had Quadra gelijk in Dextor was zeker een van de grootste en hij was ook flink gespierd. Dextor kwam echter niet lomp of dreigend over, eerder rechtvaardig.
'Quadra waar wil je deze keer heen?', vroeg Dextor
'Ik wijs je de weg, volg nou maar' en met die woorden verdween ze het bos in.
Dextor volgde Quadra in het vroege ochtendlicht. Na een geruime tijd – en de nodige struikelingen – stopte Quadra bij een open plek. Aan twee kanten werd de open plek omringd door het bos en aan de andere twee kanten was er een rustige kabbelende rivier die iets verderop uitmondde in een klein meertje. Op de open plek stonden hier en daar prachtige witte stenen doorspekt met roest bruinachtige vlekken. De ene steen was half rond, de andere was ongeveer een gekantelde ruit en weer een ander was redelijk plat, maar allen hadden ze natuurlijke uitstekende randen. Een van die stenen was perfect gevormd om op te zitten. Deze steen stond vlakbij het water en één enkele treurwilg hing met zijn takken over de steen heen en bood zo de perfecte schaduwrijke plek. Deze plek was echt prachtig
'Je weet wel de prachtigste plekken uit te kiezen,’ zei Dextor bewonderend. Quadra glunderde, ze was blij dat ze hem blij had gemaakt, hij was namelijk nogal somber gestemd geweest de afgelopen dagen – wat heel ongebruikelijk voor hem was – waarom wist ze echter niet. Overal om hun heen waren zachte, rustgevende geluiden. Het klateren van de rivier, het gefluister van de dieren en het geruis van de bomen. Een hert dat opkeek en wegliep, een everzwijn dat in de verte een prooi te pakken had. En nog zoveel meer geluiden. Het waren veel verschillende geluiden, maar allen geluiden waren in evenwicht, in harmonie met elkaar. Net zoals de natuur. Plotseling, als bij een donderslag, werd deze harmonie verstoord. Een gekrijs van wegvliegende vogels steeg op. Dextor, die eerder een goed getrainde militair was, herkende een ander geluid meteen. Hij veerde overeind en ging recht voor Quadra staan. ‘Wat doe je?’, vroeg Quadra toen zij het geluid nog niet herkend had en niet begreep wat er aan de hand was. Niet ver van hun vandaan hinnikte een paard verschrikt. Dextor trok zijn zwaard. Quadra pakte haar boog van achter haar rug richtte deze, ongespannen en zonder pijl in de richting van het geluid. Bijna onmiddellijk zag ze dat Dextor schrok. ‘Die ga je toch niet echt gebruiken?’, vroeg Dextor.
‘Als het moet wel’ , zei Quadra. Dextor leek na te denken, maar schonk verder niet veel aandacht aan haar boog. Nog een keer hoorde Quadra het geluid. Ze wist dat het geluid ook gevaar met zich mee nam. Andere geluiden als de hoeven van een rennend paard en takken die braken kwamen steeds dichterbij. ‘Dextor?’, vroeg Quadra terwijl ze voorzichtig een pijl op haar boog legde, ‘Wie is daar?’
I hope you like it 
SD, jij moet de vorige nog lezen en foutjes uit halen 
Dit bericht is gewijzigd op 01-04 15:46.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 19-07-2011, 14:47 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Duurde lang, maar hier is eht vervolg:
Dextor schudde zijn hoofd en bleef aandachtig naar de rand van de open plek staren, waar het geluid vandaan kwamen. Quadra spande de boog. Nog meer geritsel klonk. Ineens sprong er vanuit het struikgewas een paard op de open plek. Op het paard zat een ruiter die eruit zag alsof hij net een zwaar gevecht had geleverd, zijn helm was ingedeukt en zijn kleren en maliënkolder waren kapot. Een tweede paard met ruiter kwam uit het bos tevoorschijn. Dextor stapte op de twee ruiters af. Quadra keek gespannen van de ene ruiter naar de andere en naar Dextor die op hun afliep, niet wetend op welke van de twee ruiters ze de boog moest richtten. ‘Stop! Of ik hak de benen van jullie paarden eraf en daarna die van jullie’, brulde Dextor. De twee ruiters stopten inderdaad maar beiden hielden ze hun zwaard gereed.
‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg Dextor op meer normale toon.
‘Dextor!’ riep de eerste ruiter ineens blij uit.
Quadra zag dat Dextor vol ongeloof naar die eerste ruiter staarde.
‘Dextor? Waarom staar je zo?’ Maar Quadra kreeg een antwoord Dextor liet zijn zwaard vallen en rende het stukje dat hij nog van de ruiter verwijderd was. Ook de ruiter, die Quadra op bijna dertig schatte, liet zijn zwaard vallen. De ruiter steeg af en Dextor en de ruiter gaven elkaar een broederlijke omhelzing. Quadra begreep dat de eerste ruiter tot Dextors vrienden behoorde en richtte daarom haar boog op de tweede ruiter, die minder gehavend was. De ruiter zag Quadra van doel veranderen en hij koos het hazenpad. ‘Dextor! De andere ruiter gaat ervandoor!’ riep Quadra naar haar broer.
‘Laat hem maar gaan Quadra, alles is in orde’, reageerde Dextor.
‘Wie is dat?’ vroeg Quadra eventjes later aan hem.
‘Nou, dit is mijn broertje Trexor’
‘Dus… we hebben toch nog familie?’ vroeg Quadra onzeker.
Trexor - die inderdaad veel gelijkenissen met Dextor vertoonde, hij had namelijk kort blond haar, een gespierd lijf en een hard gezicht – leek te schrikken, maar herstelde zich na een waarschuwende blik van Dextor. Dextor wijsvinger hing eventjes voor zijn mond. Vragend keek Quadra hem aan. Dextor gaf echter geen antwoord, in plaats daarvan keek hij naar Trexor en vroeg iets aan hem: ‘Wie was die ruiter met wie je aan het vechten was?’
‘Een soldaat van hij-wiens-naam-een-vloek-is’, antwoordde Trexor. Dextor slikte, iets wat eigenlijk niet hoorbaar was, maar voor Quadra’s geoefende jagers oor wel.
‘Wie is hij?’ vroeg Quadra nieuwsgierig.
‘Slecht’, was het korte en botte antwoord van Dextor.
Quadra vond Dextor geprikkeld, terwijl hij altijd veel opgewekter was. Bijna altijd verbeterde ze zichzelf. De eerste keer toen ze met haar boog schoot in zijn bijzijn schoot ze een vogel uit zijn vlucht, op ongeveer honderd meter afstand, viel zijn mond letterlijk open van verbazing. Een paar minuten later begon hij haar woedend uit te leggen dat ze te jong en te onervaren was en dat het allemaal te gevaarlijk voor haar was. Ze had tegengeworpen dat ze een vogel uit zijn vlucht had geschoten! Op ongeveer honderd meter afstand! Maar hij had niet geluisterd en niet veel later hield ze op met ertegen in te gaan. Ze trok zich alleen niets aan van zijn verbod en later – toen hij de hoop had opgegeven dat zij ooit naar zijn verbod zou luisteren - was hij haar gaan leren hoe ze haar gebruik van de boog moest perfectioneren. Toch hield ze haar mond en stelde hem niet de vraag waarom hij geprikkeld was.
‘Wat bracht je in de bos?’ vroeg Dextor.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 05-02-2012, 14:20 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Nou hier, succes met lezen:
‘Nou, broer, zoals je al weet was dat een soldaat van hij-wiens-naam-een-vloek-is. Het probleem is alleen dat die bezoekjes sinds jouw…’ Trexor wist eventjes niet welk woord hij moest hebben, maar ging toen verder, het betreffende woord overslaand ‘… nogal erg vermeerderd zijn’ Trexor zweeg en ook Quadra en Dextor waren stil.
‘Dextor’, verbrak Trexor na een tijdje de stilte ‘jij moet terug komen’ zijn stem was minder dan een fluistering. Quadra keek naar Dextor en zag zijn in zijn ogen de pijn branden.
‘Geen sprake van!’ riep Dextor afgebeten toen hij zich weer had hersteld en de pijnlijke blik van zijn gezicht was verdwenen.
‘Maar…’, Trexor werd abrupt onderbroken door Dextor: ‘Er komt niks van in. En daarmee uit!’ Dextors stem was hard en ijskoud. De vraag die Trexor daarna stelde verraste Dextor.
‘Waarom?’, vroeg deze zachtjes.
Dextor zweeg, overtroffen door de vraag. Na lang gewacht te hebben, al geloofde Quadra niet dat hij ook maar een moment over het antwoord twijfelde, antwoorde hij. ‘Ons Zusje’ Hij gaf het woord Zusje extra nadruk mee, al had Quadra geen idee waarom. Trexor keek hem aan, maar op beide gezichten was geen emotie te zien.
‘Waarom kan zij niet mee?’ Aan Dextors reactie te zien was het geen goede vraag.
Met een vernietigende blik – als blikken konden doden was Trexor nu morsdood – maar tegelijkertijd ook een waarschuwende blik keek Dextor zijn paar jaar jongere broer aan. Dextors blik verzachtte en zijn stem werd een fluistertoon. Zo zacht dat Quadra het net kon horen. Ook al wist ze dat ze dit eigenlijk niet zou moeten horen.
‘Je weet welke opdracht ik uitvoer’ Trexor keek schuldbewust naar zijn oudere broer.
‘Er is geen andere oplossing’, fluisterde hij, er van bewust dat Dextor dit niet wilde horen.
‘Hoezo niet?’ Dextor keek hem onwetend aan, ‘wat is het probleem dan…. Echt?’
Nog steeds moest Quadra dit eigenlijk niet horen, maar ze luisterde toch.
‘Nou.. het is zo dat.. zijn soldaten… zijn geïnfiltreerd in het paleis.’, zijn gezicht betrok, ‘ze hebben de koning te pakken en daarmee het paleis’ Dextor keek hem vol ongeloof aan.
‘Dat zou de koning nooit toelaten ’, Dextor leek even te twijfelen, ‘Maar waar pas ik dan in dat plaatje?’ Dextor keek bedenkelijk en ineens was er iets van begrip in zijn ogen te lezen. ‘Je wilt toch niet dat…?’
Trexor knikte.
‘O nee’
‘Jawel’
‘Nee’ Dextor bleef stug volhouden.
‘Dextor…’ Trexor leek te twijfel over hoe hij het moest formuleren. ‘Jij bent de man van de legende! Jij hebt de Grote oorlog gewonnen. Het volk zal naar jou luisteren. Jij hebt nog gezag. Verder niemand’ Zijn stem daalde bij de laatste zin.
Dextor zweeg en gaf zich daarmee gewonnen.
‘Ik ga eventjes wandelen’, zei Quadra tegen Dextor, ze voelde dat ze totaal niet meer gewenst was. Deze keek haar even aan en knikte toen. Terwijl Quadra het riviertje over stak en het bos in liep kon ze de twee mannen achter haar horen praten. ‘Je weet wie ze is, je kent haar ouders’ Omdat ze met haar rug naar hun toestond miste ze Trexors blik die haar kant op ging. Een blik vol medelijden, alsof hij wist wat haar te wachten stond.
NB: Ik heb de volgordes van de hoofdstukkenveranderd dus dit is eigenlijk hoofdstuk 2, hoofdstuk een zal ik dan hierna posten maar let er wel op dat dit dus later gebeurd dan hoofdstuk 1
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
Ogen - 2
, ik bedoelde namelijk dat nog 1 iemand (Dus nietn jij SD) mijn verhaal moest lezen, iemand die het nog NIET gelezen heeft 
