Berichten: 3205
moderator
Verstuur privé bericht
|
De Vloekbreker
De jonge man liep langs de vele winkeltjes van de Wegisweg. Het was nauwelijks licht, dus alle winkels waren nog gesloten en er was bijna niemand te zien. Links van hem stond een oudere man de stoep voor Zwik & Zwachels Zwerkbalpaleis te vegen. De jongen liep door tot hij bij zijn bestemming was aangekomen. Een groot, wit gebouw dat uittorende boven de rest van de gebouwen. Aan weerszijden van de twee grote marmeren deuren stonden kobolden, gekleed in rode, fluwelen kleding. Hij groette de kobolden, die terug knikten, en liep het grote gebouw binnen. De hal was enorm. Overal zaten kobolden aan tafels die druk in de weer waren met juwelen afwegen, gouden munten tellen of bezig met rollen perkament. Hij keek even rond, op zoek naar iemand. Al snel had hij gevonden waar hij naar zocht. Hij stapte op een kobold af die met een klein vergrootglas een robijn aan het bestuderen was.
`Goedemorgen Grijphaak,' zei de jongen en Grijphaak keek op.
`Ah, Wemel. Goedemorgen. Ze wachten al op je,' zei de kobold en hij wees met zijn lange vingers op een deur. De jongen knikte en liep naar de deur die hem gewezen was. Hij opende de deur en stapte de kleine gang in die zich achter de deur bevond. De gang liep glooiend naar beneden en kwam uit bij nog een deur. Hij kon gedempte stemmen horen en opende de deur. De kamer was klein en vierkant. In het midden van de kamer stond een tafel, waaraan een stuk of vijf kobolden zaten.
`Ah, Wemel. Mooi. Ga zitten.' zei de kobold die in het midden zat en hij gebaarde op de lege stoel. Hij ging zitten. `Goed dat je er bent,' ging de kobold door. `Zoals je weet ga je vanmiddag naar de tombe van Burzum Ishi, een Egyptische farao. De grafkamer zou volgepakt zijn met schatten, die Goudgrijp graag zou willen hebben.
Het is een makkelijke klus. Je vertrekt over een uur met een Viavia. Draghnok en Borgok,' de kobold wees op twee andere kobolden die ook aan tafel zaten, `gaan met je mee, om te zien of onze Egyptische collega's ons niet een hak zetten. Koboldschatten zijn erg gewild bij Egyptische tovenaars, dus zorg dat alles naar Goudgrijp gaat. Nog vragen? Nee? Mooi.' De vergadering was voorbij en Bill stond op en liep met de drie kobolden die hem zouden vergezellen naar boven.
`Makkelijke taak,' zei Borgok en de rest knikte. `Tombe in, schat pakken, tombe uit.'
Een uur later kwam het viertal terug in de kamer van de vergadering. Op tafel lag een oude schoen die van een kobold was geweest en die had een lichtblauwe gloed over zich heen.
`Ah, mooi op tijd,' sprak de kobold die al in de kamer was en hij wees op de schoen.
`De Viavia. Brengt jullie naar een herberg. Daar wacht de rest op jullie. Veel succes.'
De schoen begon nu feller het blauwe licht uit te stralen en iedereen wist wat hen te doen stond. Ze grepen alle drie op het zelfde moment de schoen vast, en met een razend tempo werden ze de schoen ingezogen, en nog geen tel later was de schoen ook weg.
De schoen plofte neer in het warme zand. De ondergrondse gangen van Goudgrijp hadden plaats gemaakt voor eindeloze zandvlakten. De koele lucht was verdwenen, en de verstikkende hitte nam zijn plaats in. Ze stonden voor een kleine herberg, gebouwd van een wit soort steen. Ze stapten het gebouw binnen, waar de schaduw enige verkoeling gaf. De herberg deed de jongen denken aan de Lekke Ketel. Er stonden enkele tafels, waaraan hier en daar een verdwaalde tovenaar zat te eten. Achter de kleine bar stond een man met een grote tulband een bord af te vegen met een stoffige doek. De kobolden keken rond en wezen de jongen al gauw op een groep mensen dat achter in de herberg zat. Ze liepen erheen.
`Goudgrijp?' zei een man met een blond baardje die het dichtstbij zat en de kobolden knikten. `Mijn naam is Ravic. Ik ben jullie gids in de tombe,' zei de man en rest kwam ook in actie. Een man met donker haar en een volle baard stak zijn hand uit.
`Dargo,' zei hij en hij knikte.
`Bill Wemel,' zei Bill, die terug knikte. Er kwam Bill nog een man tegemoet.
`Horus,' zei deze met een krakende stem. Ravic stond op en wees iedereen aan.
`Dargo en Horus ken je al,' zei de gids die op de twee mannen wees. `Vloekbrekers. Net als jij.' Ze liepen enkele passen verder en de gids wees hem op twee vrouwen, gekleed in lichtbruine gewaden. `Fayza en Monifa, ook Vloekbrekers. Ah, en daar is Mauli,' zei hij en hij wees op een vrouw, gekleed in zwart en een norse blik op haar gezicht. `En daar, aan die tafel, zit Avariti,' zei hij en hij wees op de drie mannen die om gouden munten aan het kaarten waren. `Hij is de gene met de tulband.''
`Zeven Vloekbrekers in totaal?' mompelde Bill verbaasd en de gids knikte.
`Je weet maar nooit met die tombes,' was het antwoord.
`Maar ik dacht dat die tombe eerder deze week nog vloekvrij was gemaakt?'
`Ah, maar een slim mens gaat nooit zonder Vloekbrekers een tombe in, ook al is deze al vloekvrij verklaard. Er zijn altijd wel valstrikken die we over het hoofd hebben gezien op de eerste reis.' Bill keek op. Dargo had gesproken. `Ik ben een van de Vloekbrekers die al binnen is geweest. Grote tombe..' zei hij en hij keek naar de gids.
`Ah, ja. Nu iedereen er is kunnen we vertrekken.'
Ze stapten de herberg uit en verzamelden zich in de schaduw.
`Goed. Als iedereen klaar is kunnen we vertrekken. Heeft iedereen voldoende water bij zich?' Er werd hier en daar in rugzakken gekeken.
`Oké, daar gaan we dan.' Ravic stapte de brandende zon in. Bill liep al vlug naast hem. `Hoever is het lopen?'
`Een uurtje op dit tempo.'
`Waarom Verschijnselen we niet gewoon?'
`Om te Verschijnselen moet je je goed concentreren. En met deze hitte is dat heel moeilijk. Daarom nemen we het zekere voor het onzekere.'
Ze liepen een tijdje door de brandende zon en door het hete zand. Bill had al bijna twee flessen water uit zijn voorraadje leeg en na elke slok was zijn keel gelijk weer kurkdroog. Hij wou net vragen hoelang het nog zou duren toen de gids tot stilstand kwam.
`Daar zijn we dan,' zei de gids. `De tombe van Burzum Ishi.' Bill keek rond. Het enige wat hij zag was een stenen deur die in een grote zandheuvel gebouwd leek te zijn.
`Dit is het?' mompelde Bill en Ravic knikte.
`Hier, diep onder ons, bevind zich een enorm gangenstelsel. Het is een doolhof. Zonder mij vinden jullie de schatkamer niet.'
`Geen zorgen, Ravic, mijn beste,' zei Dargo en hij klopte de gids op zijn schouder. `We hebben er alle vertrouwen in dat je ons veilig en wel naar de schatkamer toebrengt. Nietwaar?' Horus en de drie vrouwelijke vloekbrekers knikten. Ravic liep naar de deur en bestudeerde deze even en wreef er met zijn hand overheen.
`Ergul marguhl opunug,' mompelde Ravic en de stenen deur schoof langzaam het zand in. De opening achter de verdwenen deur toonde enkel een zwart gat. Ravic wenkte de anderen. Een voor een liepen ze de smalle gang in, die gelijk glooiend omlaag liep. Toen ze allemaal binnen waren begon er wat te rommelen. Ze keken om en zagen hoe de streep zonlicht die naar binnen scheen steeds smaller werd. De deur kwam langzaam weer omhoog.
`Geen zorgen. Op de terugreis open ik de deur weer.' Ze stonden nu in totale duisternis. Het was doodstil, maar toen hoorde Bill het geritsel van mantels. Vijf verschillende stemmen zeiden `Lumos,' en plotseling baadde het stukje gang waar ze stonden in het licht.
`Welkom allen, in de tombe van Burzum Ishi,' zei de gids en hij ging de rest voor in de gang. Ze liepen enkele minuten omlaag.
`Wat kan je mij vertellen over deze Burzum?' vroeg Bill die naast Ravic liep.
`Burzum Ishi...' mompelde hij. `Dat was een farao die over Egypte regeerde van 1874 voor christus tot 1840 voor christus. Hij was een strenge heerser die iedereen die zijn ideeën niks vond liet afmaken. Typische farao, alleen was hij erger. Een rijk man. Vroeg hoge belastingen, hield al het geld voor zichzelf. Uiteindelijk stierf hij aan een extreme vorm van Drakenpokken, tot groot genoegen van de bevolking. Al zijn rijkdommen gingen niet naar de bevolking, maar mee naar zijn graf.'
De groep kwam aan het uiteinde van de omlaaglopende gang. Het licht dat afkomstig was van de toverstokken was niet voldoende om de hele gang te verlichten. Ravic scheen wat bij over de muur achter hen en vond uiteindelijk een oude fakkel die bevestigd was in een roestige houder. Ravic wees met zijn staf op de fakkel en mompelde `Incendio' en een blauwe vlam zorgde ervoor dat de fakkel begon te branden. Het vuur kreeg gelijk zijn normale kleur en de gids hield de fakkel hoog boven zijn hoofd. Al gauw had hij nog twee fakkels gevonden die hij gaf aan Borgok de kobold en aan Mauli. Ze gingen uit elkaar staan en iedereen met een lichtbron verdeelde zich over de ruimte. De kamer werd nu zichtbaar. Ravic zette zijn tas op de stoffige grond en begon er in te rommelen. Hij gooide enkele rollen perkament over zijn schouder, die Dargo onhandig opving.
`Aha!' slaakte de gids uit en hij trok een vel perkament uit zijn tas. `De kaart!' zei hij toen de rest hem een vragende blik toewierp. De gids plofte op de grond en bestudeerde de kaart. Iedereen kwam om hen heen staan.
`Oké, wij zijn nu hier,' mompelde hij en hij wees met zijn vinger op een vierkante kamer die op het perkament getekend was. Aan de staat van de kaart te zien was deze erg oud. Hier en daar zat een grote scheur en het was grotendeels gekreukt en sommige kamers waren bijna weggevaagd. `Daar,' Ravic wees op de muur tegenover hen, `moeten twee deuren zijn. Correct?' Fayza stond op en liep naar de muur die Ravic aanwees.
`Nee, dit is enkel een muur – nee wacht!' De vrouw bestudeerde de muur wat beter. Er zijn vage lijnen te zien. Zo te zien zijn het wel deuren!'
`Mooi. Daar moeten we niet door. Kijk maar. Beide deuren komen uiteindelijk uit op een doodlopende gang. Rechts van die muur bevind de deur waar wij heen moeten.'
`Dan is er slechts één klein probleempje, Ravic mijn beste,' zei Horus en de groep keek hem aan. `Kijk zelf maar.' Hij ging de rest van de groep voor naar de deur. Bill begreep wat het probleem was. Een gapend gat omringde de deur. Bij de deur was nog een klein stukje grond om op te staan.
`Avariti, jij bent al binnen geweest. Hoe zijn jullie hier over gekomen?' De man met de tulband keek op toen hij zijn naam hoorde.'
`Springen, wat anders?'
`Springen?' herhaalde Fayza onzeker en ze tuurde over de rand van de afgrond.
`Jup. Het is makkelijk haalbaar. Kijk en leer!' Zonder enige moeite sprong Avariti over de afgrond. Dargo sprong hem al vlug achterna, en samen openden ze de zware stenen deur. Ze liepen een klein stukje de volgende gang in en maakten plaats voor de rest. Bill nam een klein aanloopje en sprong over het gat heen.
`Dat scheelde geen haartje, Wemel!' zei Horus nadat hij ook veilig over het gat was gesprongen. De kobolden sprongen zonder moeite verder dan de mensen en het wachten was op Fayza, die niet durfde.
`D-die afgrond g-ga ik n-n-niet over!'
`Dat ga je wel!' zei Ravic bemoedigend en hij gaf Fayza een duw. Automatisch begon ze te rennen en gillend van angst sprong ze over het gat. Bill en Horus grepen haar nog net op tijd vast, zodat ze niet achterover het gat in zou vallen. Ravic sprong als laatste en ze liepen de gang in. De deur ging uit zichzelf weer dicht. Na enkele meters door de donkere gang te hebben gelopen kwamen ze bij een kruising.
`Hmm ...' zei Ravic en hij haalde de kaart weer tevoorschijn. `Links … loopt dood. Rechts … loopt ook dood. Rechtdoor dus maar!' Zwijgend liepen ze door de duistere gang. Zo nu en dan klonk er gedrup. De donkere gang kwam uit op nog een deur en ze stapten een grote ruimte in.
`Gewoon doorlopen, mensen,' zei Ravic en hij beende snel de kamer door. Bill keek om zich heen. Door het licht wat van de groep afkwam werden enkele grote pilaren deels van onderen verlicht. Ze liepen een trap op en niet veel later stonden ze weer voor een deur. De deur was echter al voor een deel open. Slechts een stuk of veertig centimeter van de grond was de deur om de een of andere reden bleven steken.
`Kruipen dan maar,' zei Bill en hij kroop onder de deur door. `Pas op! Er zit een scherp mes ding aan de onderkant van de deur!' Een voor een kropen ze voorzichtig onder de deur door. En wederom liepen ze verder, dieper en dieper de donkere tombe in.
`Waarom zit er een scherpe rand aan de onderkant van de deur?' vroeg Bill aan Ravic. Die keek hem met een kleine glimlach aan.
`Grafrovers,' was zijn antwoord. `Mocht er ooit een rover binnenkomen, dan stort deze deur zich op het hoofd van … je weet wel … De oude Egyptenaren waren fan van bloed en die dingen.'
Ze liepen nog een heel eind door de tombe. Volgens de kaart waren ze nog lang niet aangekomen bij de schatkamer. Nu bevonden ze zich in een vierkante kamer, met grote vierkante stenen als vloer. Na een lange gang die via treden omlaag liep kwamen ze in nog een kamer. Het plafond was te hoog om te zien.
`Er komt een klein labyrint aan, mensen,' waarschuwde Ravic de rest. En inderdaad. De gang kwam uit op een splitsing. `Volgens de kaart komen beide gangen uit op nog een splitsing. Goed. Even kijken.' Hij sloeg de linker gang in, ging daarna rechts en ten slotte weer rechts. Opnieuw een splitsing. Rechtdoor en links.
`Waarom staat dit gedeelte niet op de kaart,' mompelde Ravic in zichzelf en hij ging rechtdoor. De groep volgde hem aarzelend, maar al snel kwam Ravic terug lopen. `Loopt dood. Dus deze gang maar.'
Weer een splitsing. Rechtdoor en rechts. Ze liepen rechtdoor. Hier en daar moesten ze over een gat in de vloer stappen. Het groepje bleef staan bij een kruising.
`De kaart laat zien dat links dood loopt, maar niet wat rechts en rechtdoor doen … vreemd.' Ze kozen voor rechtdoor, maar al snel bleek deze ook dood te lopen. Ze gingen terug.
`Dan moeten we rechts!' zei Ravic en hij sloeg de rechter gang in. `Heh?' Die loopt dood! Hoe kan dat nou?'
`Ehm, Ravic?' zei Bill en Ravic keek hem aan. `We waren op een kruising. We moesten rechts, maar gingen rechtdoor. Daarna zei je rechts, maar omdat we omgedraaid zijn moesten we links, of niet?'
`Hmm … Je hebt gelijk, Bill.' Ze liepen terug naar het kruispunt. `Dus hier moeten we rechts?' Bill dacht vlug na.
`Nee. Rechtdoor!'
`Maar dat loopt toch dood?' vroeg Mauli.
`Nee,' zei Bill. `Ik heb net toch gezegd hoe het zit? We zijn gedraaid!' Iedereen besloot naar Bill te luisteren en ze gingen rechtdoor. Ze liepen goed, want ze kwamen uit op een splitsing.
`Links of rechts?' vroeg Fayza.
`Geen idee, dat stukje van de kaart is weggevaagd.' Tot ieders verbazing stond Dargo met zijn armen over elkaar. Zijn ogen waren dicht en er was een klein glimlachje zichtbaar op zijn gezicht.
`Ja?' vroeg iedereen.
`Hebben jullie opgelet hoe we gelopen zijn?'
`Eh, nee?'
`Nee, ik weet alleen dat we twee keer rechts gingen en-'
`Als we nu rechts gaan komen we uit op het beginpunt. Dus we moeten links.'
`Beginpunt?' vroeg Horus.
`Van de doolhof. We moeten links!' En dus ging de groep naar links. Een hele lange gang maakte een abrupte bocht naar rechts, ging met treden omlaag en die kwam uit bij een grote deur, versierd met allerlei tekens.
`We zijn er.' Ravic klonk zelfverzekerd. Hij begon weer in zijn tas te graaien en trok er een rol perkament uit. Hij rolde de rol open en begon voor te lezen.
`Mergrah vun veil, megrah vun mai, megrah zun bohg, megrah gun holg!'
Met een schok kwam de grote deur in beweging. Heel langzaam gleed deze het plafond in. Met een tweede schok kwam de deur weer tot stilstand. Ze liepen de kamer in en Ravic stak de twee toortsen aan die aan de muren hingen met zijn eigen fakkel. De rest stapte naar binnen en de ruimte baadde in het licht. De ruimte was volgepakt met sarcofagen.
`Goed, en nu?' vroeg Monifa geërgerd. `Is dit het? Een paar stoffige sarcofagen?'
`Nee,' mompelde Horus. `Burzum Ishi werd altijd beschermd door onderdanen. Deze sarcofagen beelden die denk ik uit. De doorgang naar de grafkamer van de farao zelf is hier ergens verborgen, lijkt me.'
`Dat klinkt zo wazig dat het nog wel eens zou kunnen kloppen,' opperde Dargo.
`Laten we allemaal gaan zoeken naar de doorgang!' slaakte Ravic uit en ze gingen op zoek. Bill en de kobolden onderzochten enkele sarcofagen aan de linkerkant, terwijl de vrouwen de rechter sarcofagen bestudeerden.
Een zoektocht van ruim een uur leverde niks op.
`Kom op! Hij moet hier ergens zijn!' zei Ravic en hij sloeg met zijn vuist op zijn andere hand. Bill keek naar de sarcofaag waar Horus en Dargo verslagen tegenaan zaten.
`Mensen, laten we nog eens nadenken!' zei Bill, maar hij werd onderbroken door een kuch. Bill keek opzij. Draghnok en Borgok keken hem verontwaardigd aan.
`En kobolden! Excuses, vrienden. Ravic, je zei toch dat die farao altijd achter zijn onderdanen stond, ter beveiliging?' De gids knikte. `Dan lijkt het mij de enige oplossing dat de doorgang achter de onderdanen is!' De groep keek hem vragend aan. `Achter een van de sarcofagen!' Ravic sloeg zichzelf voor het hoofd.
`Uiteraard! Magnifiek! Bill, je bent een genie!'
`Ach, ik doe mijn best,' zei Bill opgelaten en gelijk sprong iedereen overeind. De ene na de andere sarcofaag werd omver geduwd, en elke keer was het een tegenvaller. Enkel een muur. Nu stond er slechts één sarcofaag overeind. Hij stond tegen de linker muur.
`Het moment van de waarheid!' zei Horus hoopvol en samen met Avariti en Bill begon hij te duwen en te trekken. Langzaamaan kwam er beweging in en niet veel later lag de sarcofaag op zijn kant. Iedereen staarde naar de doorgang in de muur, precies in de vorm als de sarcofaag die er een tel eerder nog voorstond.
`Briljant,' zei Dargo en hij klopte Bill op zijn schouders. Ze liepen de gang door, die ook in z'n geheel gevormd was in de vorm van de sarcofaag, en kwamen al snel uit in een kleine, donkere kamer. De kamer was leeg, afgezien van een grote sarcofaag, gemaakt van goud die op een verhoging aan de andere kant van de kamer stond.
`Eindelijk. We zijn er,' fluisterde Ravic en hij klom op de treden omhoog. `De laatste rustplaats van Burzum Ishi.' Iedereen kwam nu bij de gouden sarcofaag staan en bekeek deze.
`Wat is het mooi!' slaakte Fayza uit. `Maar zijn we hiervoor gekomen?' Ravic schudde zijn hoofd en wees op een grote deur achter de sarcofaag.
`Achter die deur moet zich de schatkamer bevinden.' De groep benaderde de deur en die ging uit zichzelf open. Ze zaten er echter naast. De gang die zich achter de grote deur bevond was niet afgeladen met goud en zilver. Hij was echter helemaal leeg.
`Geweldig,' zei Fayza sarcastisch. `Nog een gang.'
`Dan moet het die deur zijn,' zuchtte Ravic en hij wees op de deur aan de andere kant van de gang. De gang was langwerpig en in een vierkante vorm gebouwd. Het was de vreemdste gang die Bill in zijn leven had gezien. Elke muur leek wel gemaakt te zijn van spiegels. Waar ze ook maar keken, ze zagen een weerspiegeling van zichzelf. Op het plafond, op de vloer, aan de muren. Overal.
`Ik wist niet dat de Egyptenaren met spiegels werkten,' zei Bill en hij keek rond.
`Kijk eens beter,' zei Horus die op de muur afliep. Bill liep naar hem toe. `Dat is geen spiegel. Die muur is gepolijst. En wel zodanig dat het net lijkt alsof je in de spiegel kijkt.'
`Indrukwekkend,' mompelde Dargo en hij keek de vierkante gang rond. Zo'n twintig meter verderop was de deur naar de volgende kamer. Ze liepen er heen en deze ging ook uit zichzelf open. Ieders mond viel wagenwijd open. De volgende ruimte was enorm. Zo hoog dat het plafond niet te zien was. Grote pilaren reikten tot in duister, waar ergens het plafond moest zijn. De meeste ruimte aan de andere helft van de kamer was volgepakt met gouden beelden, zilveren sieraden en bergen bronzen munten. Tegen de muren stonden grote schatkisten waarvan enkele met het deksel open. Robijnen en saffieren van absurde omvang lagen er in. Aan de andere kant lagen metershoge bergen gouden en zilveren munten. Iedereen liep de ruimte in en bekeek iets anders. Bill en Dargo liepen naar een grote plank die bevestigd was aan een van de pilaren en bestudeerden tientallen dolken, die zo te zien gemaakt waren vanuit allerlei glimmende metalen. Achter hen ontfermden Fayza en Monifa zich over een blok platina zo groot als een fors boek en Draghnok en Borgok gingen de kasten vol met wapens en harnassen af.
`Allemaal gemaakt door kobolden,' hoorde Bill Borgok zeggen toen de kobold een harnas bestudeerde. Na een tijdje riep Ravic iedereen bij elkaar.
`Indrukwekkend, niet?' zei hij en de rest knikte.
`Hoe krijgen we dit allemaal naar Goudgrijp?' vroeg Bill en hij gebaarde naar de enorme hoeveelheid kostbaarheden.
`Simpel, we zijn met z'n tienen, en dan-' Ze kwamen er niet achter wat er dan zou gebeuren, want ze schrokken op van plotselinge voetstappen. Vanachter een berg gouden munten aan de achterzijde van de ruimte kwamen drie mannen tevoorschijn. Ze waren gekleed in een donkerbruine mantel en hadden alle drie een tulband op.
`Zei ik het niet?' zei een man met een zwarte baard. `Ik wist dat ik stemmen hoorde!'
`Tyv, wie zijn dat?' mompelde de achterste man en Bill zag dat hij zijn hand in de zak van zijn mantel had gestoken.
`Grafrovers, misschien?' opperde de man in het midden.
`Hoe durf jij te suggereren dat wij rovers zijn!' zei Draghnok fel.
`Kom op kobold!' sneerde de voorste man. `Iedereen weet dat jullie soort alle oude tombes leeghalen en alles zelf bewaren!'
`Dieven!' brulde Borgok en het drietal haalde razendsnel hun toverstokken tevoorschijn. De zeven Vloekbrekers deden het zelfde.
`Elkaar afmaken heeft geen zin,' zei de voorste man en hij liet langzaam zijn toverstok zakken. Iedereen volgde zijn voorbeeld.
`Ik ben Tyv,' zei hij, `en dat zijn Ladré en Fura.' Bill en de rest stelden zichzelf ook voor.
`Die schat is teveel voor jullie alleen, dus wij helpen wel met tillen,' zei Fura en Bill wist heel zeker dat ze er niks van meenden. Waarschijnlijk zouden ze bij de uitgang alles voor henzelf opeisen.
`Neem zoveel mee als je kan meenemen!' zei Ravic de gids en hij haalde enkele opgevouwen zakken uit zijn rugtas en verdeelde die onder de groep. De drie grafrovers verdwenen weer richting de berg gouden munten. Bill liep met de twee kobolden mee naar een andere berg gouden en zilveren munten.
`Draghnok!' zei Borgok en Draghnok en Bill volgden de uitgestoken vinger van Borgok. Hij wees op een groot zwaard dat boven in de berg goud en zilver gestoken was.
`Dat prachtige zwaard moet niet in de verkeerde handen vallen,' zei Mauli die met Monifa en Fayza langs kwam lopen.
`Je hebt gelijk,' zei Borgok zonder zijn ogen af te wenden van het fonkelende zwaard. Hij klom de berg op en greep het zwaard vast. Hij trok het uit de berg en hield het triomfantelijk omhoog.
`Weer een koboldschat dat terugkeerd naar zijn rechtmatige-' Borgok's blik verstarde en hij keek omlaag. Zijn voeten zakten langzaam weg in de berg goud. `Wat gebeurd- AUW!' riep Borgok en er steeg rook op vanuit de berg.
`Help!' gilde Borgok, die langzaam steeds verder de berg in zakte. Er klonk nu een sissend geluid en Borgok krijste het uit van pijn. Hij was nu al tot zijn middel in de berg verdwenen.
`Borgok!' riep Bill en hij wou de berg op stormen om zijn collega te bevrijden, maar Dargo greep zijn arm vast. De rest was op het gegil van Borgok afgekomen.
`Niet doen! Er is een Zengvloek over die schat uitgesproken. Als je die schat aanraakt verbrand je zelf!'
`Laat me gaan! Ik kan Borgok niet achterlaten!' Borgok krijste het nog steeds uit van de pijn. Hij zat nu tot aan zijn nek bedolven en hij zakte nog steeds. De rook was alleen maar erger geworden. Draghnok leek versteend van de schok en plotseling was het voorbij. Het gesis was oorverdovend en het enige teken van Borgok was de punt van het zwaard dat boven de berg goud uitstak. Na een laatste doodskreet werd het stil.
`B-Borgok,' zei Bill zachtjes en iemand klopte hem op zijn schouder.
`Het spijt me, hij is niet meer onder ons,' zei Horus. `Je kan niks meer voor hem doen.' Blind van woede stond Bill op en duwde de hand van Horus weg.
`Ik had hem kunnen redden! Jullie hielden mij tegen! Ik-'
`Je was zelf ook omgekomen!' riep Dargo terug en hij gooide een lege zak op e berg goud. Die begon direct te roken en stond al snel in brand. `Zie je?!'
`Wie doet er zoiets?' zei Monifa zacht. Ze zat verslagen op de grond.
`Ik begrijp er niks van!' slaakte Ravic uit en hij stond onhandig naast Draghnok, die nog steeds verbijsterd naar de punt van het zwaard keek. `Alle vloeken zouden uitgeschakeld moeten zijn!'
`Dat is een zorg voor later,' zei Avariti. `We hebben een opdracht gekregen, dus ik stel voor dat we die uitvoeren. Laten we deze plek verlaten. Met elke minuut voel ik me minder op mijn gemak, en nu dit!'
`Erg jammer van je langvingerige vriend, maar ik ben bang dat we nog wel even hier zitten.' Iedereen keek Tyv aan.
`Verklaar je nader?' sneerde Fayza. Tyv wees naar de deur vanwaar ze gekomen waren. In de chaos hadden ze niet in de gaten dat de deur langzaam dichtging.
`Wat krijgen we-'
`Tijdslot,' zei Fura.
`Wat bedoel je met tijdslot,' vroeg Bill, die hem aankeek.
`Simpel. Op elk van die grote deuren, er zijn er een paar, zit een tijdslot. Elke vierentwintig uur gaan ze een keer open, en ze sluiten weer na een half uur.'
`Wat-'
`Wat dat betekend,' zei Ladré, die Monifa onderbrak, `is dat we hier nog wel even vast zitten.'
De groep, afgezien van de grafrovers, was nog steeds geschokt van de plotselinge dood van Borgok. Bill en Draghnok hadden zich afgezonderd van de groep, die rond een vuur zat. De rest was in gesprek over de mogelijke oorzaak.
`Een berg goud zuigt niet zomaar iemand op, en die verbrand dan al helemaal niet.'
`Ik gok op een Zengvloek,' zei Dargo en Horus knikte.
`Een Zengvloek komt niet vanzelf op die berg, Dargo,' zei Mauli.
`Ik stel voor dat we gaan slapen,' suggereerde Ravic en iedereen stemde in. `We moeten lang wachten, we hebben de hele dag door de tombe gelopen. Laten we onze krachten sparen voor morgen.'
Na een onrustige nacht waarin weinig mensen de slaap konden vatten werden ze gewekt door Ravic.
`Mensen, opstaan! De deur is geopend!'
`Wuh?' mompelde Dargo die slaperig overeind kwam.
`Ik dacht dat die over heel veel uur pas open ging?' vroeg Monifa verbaasd.
`Ik weet ook niet hoe, maar de deur is net geopend! Ik werd er wakker van. Kijk zelf maar. Bill! Draghnok en-' Er viel een pijnlijke stilte. Iedereen dacht gelijk weer terug aan de vorige dag.
`Laten we gaan,' zei Horus om de stilte te verbreken en iedereen stond op. Ze hadden allen een grote zak volgepakt met kostbaarheden en ze liepen richting de deur. Ze werden ingehaald door de drie grafrovers, die al halverwege de gang waren toen Ravic, Bill en Mauli net de gepolijste gang inliepen. Toen gebeurde er wat onverwachts. De deuren aan beide uiteinden van de gang gingen dicht.
`Wat de-' hoorde Bill Dargo zeggen, voordat de schatkamer aan het oog onttrokken werd.
`Wat gebeurd er? We zitten opgesloten!' zei Fura verontwaardigd. De rovers liepen vlug terug naar Ravic, Bill en Mauli. Ze keken omhoog toen er een geluid van het plafond kwam. Een kleine opening had zich gevormd en een straal zonlicht scheen naar binnen. Via de vloer werd de straal gereflecteerd naar de muur, die weer naar de muur er tegenover weerkaatst werd.
`Wat is dat?' vroeg Mauli. Opeens schoot de verticale streep zonlicht op de groep af.
`Liggen!' brulde Bill en iedereen dook op de grond. Ladré, die het dichtstbij de straal licht stond draaide zich verbaasd om. De lichtstraal baande zich een weg door de nek van Ladré voor deze in de gaten had wat er gaande was.
`WAT GEBEURD-' riep Tyv geschokt. Bill keek op. De lichtstraal was verdwenen en Ladré stond doodstil in het gangpad.
`Ladré, ga liggen!' snauwde Fura en hij kroop naar Ladré toe. Hij gaf een ruk aan zijn been. Plotseling gleed het hoofd van Ladré van zijn nek af en viel in de handen van Fura. Zijn ogen werden groot en hij gilde het uit van de schrik en angst.
`Ladré!' brulde Tyr en hij rende naar Fura. Het lichaam van Ladré viel nu op de grond.
`Wat is hier gaande?!' krijste Mauli in paniek en Ravic zat geschokt met een trillende mond naar de plek te staren waar enkele seconden geleden het hoofd van de grafrover had gezeten. Er verscheen weer een lichtstraal toen de opening in het plafond weer open ging. Het licht werd weer gereflecteerd door de gepolijste muren en de lichtstraal schoot hun kant weer op, dit maal op enkelhoogte.
`Het komt terug!' gilde Tyv vol doodsangst en hij sprong overeind en probeerde Fura mee te trekken, maar liet hem vlug los toen de lichtstraal te dichtbij kwam. Tyv dook naar de anderen en de lichtstraal ging zonder enige moeite met een misselijkmakende ''zzzt'' door Fura heen.
`Nee! Fura!'
`Nee, nee, nee!' riep Ravic en hij sprong overeind. `We moeten hier weg!' Bill en Mauli hadden elkaar geschokt vastgegrepen en staarden naar de twee lichamen van de grafrovers. De opening in het dak opende zich voor de derde keer en dit keer werd het licht verdeeld in twee stralen. Een aan elk uiteinde van de kamer.
`Naar het midden!' brulde Bill en hij trok Mauli mee, voordat de lichtstralen op hun afgevuurd werden. In het midden van de gang kwamen de overgebleven vier bij elkaar. De lichtstralen schoten op het zelfde moment weg. De een op nekhoogte, de andere op kniehoogte.
`Duik erdoor heen!' riep Tyv en hij dook. Bill dook over de straal van kniehoogte heen en lande op de grond en hoorde het ''zzzt'' geluid weer en hoorde de tweede straal over zich heen gaan. Hij draaide zich met een ruk om en zag dat Mauli naast hem was terecht gekomen.
`Iedereen oké?' riep hij.
`M-met mij w-wel!' stotterde Tyv vanaf de andere kant van de kamer. De lichtstralen waren verdwenen en Bill stond op.
`Maar n-n-niet m-met hem!' zei de rover met een overslaande stem en hij wees met een trillende vinger op de grond. Bill keek naar beneden en zag tussen de lichamen van Ladré en Fura Ravic in drie stukken op de grond liggen. Bill sloeg zijn hand voor zijn mond en zette een stap achteruit, maar struikelde over de benen van Fura.
`We gaan er allemaal aan!' krijste Mauli en ze dook ineen in de hoek.
`Hé!' riep Tyv en Bill draaide zich om. Bill zag gelijk waar Tyv naar keek. De opening in het plafond was weer geopend en opnieuw scheen het dodelijke licht de ruimte in. In het midden van de ruimte nam het licht weer de verticale streep aan. Ging de straal richting hun of in de richting van de rover? Het licht koos Tyv, die zich gillend omdraaide en de andere kant op rende. De lichtstaal had hem bijna ingehaald en Tyv was aan het einde van de gang gekomen. Hij zette twee stappen tegen de muur op en sprong met een achterwaartse salto over de lichtstraal heen, die enkele lokken van zijn haar afsneed.
`Zo, ik leef-' ``zzzt''. De laatste zin die Tyv zou zeggen werd ruw afgekapt door de lichtstraal die rechtsomkeert maakte en zich op de hoogte van zijn navel door de rover heen boorde. Heel even bleef de rover staan, maar daarna gleed zijn torso van zijn benen af en viel op de grond. Zijn onderlichaam zakte daarna ook in elkaar. De lichtstraal verdween weer en de deuren gleden weer open.
`Gelukkig!' klonk de stem van Dargo luid. `Ik begon even te denken dat- o mijn god...' zei hij en hij keek verbijsterd de kamer in. Fayza en Monifa gilden het uit en Mauli kroop trillend de ruimte uit. Bill werkte zich ook uit de gang des doods en plofte bij de anderen op de grond.
`Mijn god! Wat is er gebeurd!' riep Horus en zijn ogen gleden door de gang die vol lichamen lag.
`S-s-soort v-van l-l-laser,' braakte Bill uit en hij barstte in tranen uit.
`E-e-een voor e-een- … – sneed er dwars d-doorheen-'
De groep was uit het zicht van de gang gaan zitten. De deuren stonden nog steeds open. Niemand gaf nog wat om de missie uit te voeren, ze wouden enkel allemaal de tombe uit, voor het hun eigen tombe zou worden. Niemand durfde echter nog een stap te zetten in de gang waar hun gids gruwelijk aan zijn einde was gekomen. Stel dat het met hen zou gebeuren. Horus hakte uiteindelijk de knoop door.
`Oké, we willen hier allemaal weg. De enige uitweg is door die gang. En we zullen er door moeten als we hier niet hier willen sterven.' Het duurde even voordat iedereen bereid was enkele stappen in de richting van de deur te zetten, maar uiteindelijk kwamen ze aan bij de gang.
`We zijn allemaal bang dat we zelf op die manier zullen sterven,' zei Horus. `Daarom is het het beste als we een voor een gaan. Ren zo snel als je kan naar de andere kant van de gang. Ik ga wel eerst.' Maar Monifa was hem voor, op de voet gevolgd door Fayza en Avariti. Met hun handen voor hun ogen probeerden ze zoveel mogelijk gruwelijke details niet te zien. Fayza zag niet waar ze liep en struikelde over het hoofd van Ladré, dat nu door de gang rolde. Ze gilde het uit en werd vlug overeind getrokken door Monifa. Ze waren veilig aan de andere kant gekomen en er was niks gebeurd. Horus ging als vierde, en hij kwam zonder enige problemen aan de overkant. Bill had genoeg zelfvertrouwen gekregen om samen met Mauli als volgende te gaan.
`Nu!' zei Bill en ze zoefden de gang door. Bill sprong met een grimas over het lijk van Ravic heen.
Iedereen was heelhuids aan de overkant gekomen. Nadat Dargo als laatste terug was in de grafkamer van Burzum Ishi ging de deur van de gang langzaam weer dicht. Bill wierp een laatste blik naar de gang en de lichamen die er voor eeuwig zouden liggen en hij stond op.
`Laten we gaan. Des te eerder zijn we hier uit.'
`Het is een doolhof!' zei Monifa. `Wie heeft de kaart?'
`Ravic …' zei Horus zacht.
`O,' mompelde Monifa.
`We kunnen er wel uit komen zonder kaart. Er is maar één weg die we kunnen bewandelen.' En zo gingen ze op weg. Ze liepen enkele donkere gangen door. Het enige licht wat ze hadden was afkomstig van de toverstokken van Horus en Dargo. Ze herliepen de route door de doolhof die ze eerder hadden bewandeld, maar dan de andere kant op. Bill en Draghnok liepen een eindje achter de rest.
`Dit gaan ze niet leuk vinden bij Goudgrijp. We hadden die schat mee moeten nemen.'
`Nee Draghnok. We hebben de schat gevonden en enkele uren later zijn er vijf dood. Dit is geen toeval!'
Ze kwamen aan bij de andere kant van de doolhof en stapten een kamer binnen. Bijna elke plek op het plafond werd ingenomen door vlijmscherpe speren, die met de punt naar beneden gericht waren. Voor iemand een stap kon zetten werden ze tegengehouden door Horus.
`Als we er zo in lopen gaat het straks weer verkeerd. Misschien hebben jullie nog niet in de gaten dat we na aankomst bij de schatkamer vijf reisgenoten zijn kwijtgeraakt door valstrikken?'
`Ongelukken,' mompelde Dargo. `Ik was er bij toen de tombe vloekvrij werd gemaakt.'
`Waarom zijn er dan vier mensen uit elkaar gereten in die gang?'
`Omdat we niet verder zijn gekomen dan die kamer met de sarcofagen!' snauwde Dargo.
`Goed werk heren,' zei Monifa sarcastisch tegen Dargo en Avariti. `Alles vloekvrij maken behalve de laatste kamers.'
`Om eerlijk te zijn,' begon Avariti, `konden we de grafkamer van Burzum Ishi niet lokaliseren.'
`Bij Merlijns vieze onderbroek! Jullie zijn vloekbrekers-'
`Iedereen hier behalve de kobold is een vloekbreker!'
`- en jullie falen erin de tombe vloekvrij te krijgen! Wat zijn jullie voor vloekbrekers?! Hoe hebben jullie ooit werk gekregen! Konden de grafkamer niet vinden, geloof je het zelf?' Dargo verbrak de tirade van Monifa.
`Het was ook onze eerste keer in de tombe! Het enige dat ons werd verteld is dat we de tombe vloekvrij moesten krijgen! Onze gids was nog een beginner!'
`Hebben wij dat weer ...'zuchtte Monifa.
`Luister, er is geen enkele reden om ergens bang voor te zijn nu we-'
`GEEN REDEN?' riep Monifa hysterisch. Heb je gezien wat er met Borgok is gebeurd? En met Ravic? Nou? Hij lag in drie stukken in de gang tussen drie dode grafrovers! Het is jullie schuld dat ze dood zijn!'
`Verder zijn alle vloeken opgeheven!'
`Ik hoop het voor je!' zei Monifa.
`We willen er allemaal uit, Monifa,' zei Horus. `Maar dat gaat niet lukken als we hier gaan wachten tot we van ouderdom sterven! We moeten hier weg, en wel nu.'
Iedereen stemde in.
`Hebben jullie al naar het plafond gekeken?' zei hij en iedereen keek erna.
`Dargo zegt dat de overige vloeken verbroken zijn, dus we zouden niks te vrezen moeten hebben. Dan nog is het niet onverstandig om voorzichtig te zijn. Nu, laten we gaan!' Horus liep als eerste de kamer door. Om de stap wierp hij wel een nerveuze blik omhoog. Hij kwam veilig aan de overkant en wenkte de rest. Avariti rende naar Horus toe, gevolgd door Bill, Draghnok en Monifa. Dargo, Mauli en Fayza gingen vlak na elkaar met slechts enkele stappen tussen de ander en liepen naar de overkant. Halverwege de kamer schrok iedereen op van een doffe klik, en plotseling schoten de speren direct boven het drietal los. Ze zoefden naar beneden. Mauli duwde Dargo naar voren en ze ontweken de speren, maar Fayza werd vol van boven geraakt door minstens acht speren. Ze keken verschrikt achterom en Monifa gaf een gil. Fayza zakte op haar knieën en hield gorgelend een trillende hand omhoog voor ze levenloos op de grond viel. Even was er niks te horen, afgezien van de lange stokken die aan de uiteinde van de speerpunten bevestigd waren die op kletterend de grond raakten.
`NEEEEE!' krijste Monifa en ze wou richting het levenloze lichaam van haar vriendin rennen, maar Mauli en Dargo, die overeind waren gekrabbeld en voor hun leven naar de anderen hadden gerend, hielden haar tegen. Als ze dat niet hadden gedaan zou ook zij getroffen zijn door de overige speren, die nu allemaal los lieten en zich de vloer in boorden. Gillend en spratelend probeerde Monifa zich door Mauli en Dargo te worstelen, en Horus en Bill schoten vlug bij om haar weg van de kamer te trekken.
`Nee! Laat me los! Fayza! FAYZA!'
`Het helpt niks!' riep Horus terug. `Je kan niks doen!'
`Ga weg! Fayza! Laat me los!'
`Het is zinloos! Ze is dood.' Grommend keek ze in de richting van Dargo.
`JIJ! Jij hebt haar vermoord!' gilde ze en ze haalde haar toverstok tevoorschijn.
`Ik?! Maar-'
`Moordenaar!' krijste ze en er volgde een knal en Dargo werd gelanceerd en raakte met een klap de muur. `Je zei dat alles veilig was! Alle vloeken waren gebroken! Vuile leugenaar! Nog geen minuut nadat je het zei!'
`Monifa! Hij kan er ook-' KNAL! Horus viel op de grond. Opeens haalde Avariti ook zijn toverstok erbij en wees die op Monifa.
`Expelliarmus!' riep Bill en hij wees met zijn eigen staf op Avariti. Hij riep opnieuw `Expelliarmus' en dit keer vloog de staf van Monifa door de lucht. `En nu is iedereen stil!' Iedereen keek hem aan.
`Als we ook maar een kans willen maken om hier levend uit te komen moeten we niet elkaar in de haren vliegen. Monifa, ik voel je verdriet, echt waar. Ik weet zeker dat we dat bijna allemaal ook voelen. Dargo kan Fayza niet gedood hebben. Je hebt hem toch gehoord?'
`Bill?' zei Mauli zacht en iedereen keek haar aan. `Hoezo zeg je dat we het bijna allemaal voelen?' Bill zag hoe ieders ogen in zijn richting schoten.
`Eenvoudig,' zei Bill. `Alle vloeken waren uitgeschakeld toen we de tombe in gingen. Er was niks aan de hand totdat we terug gingen. Fayza's dood was geen ongeluk, als je het mij vraagt. Net als de anderen.'
`Wat is je punt?' zei Draghnok.
`Mijn punt is dat vloeken zichzelf niet inschakelen. Daarvoor is iemand nodig. Wij zijn de enigen in de tombe, dat betekend dat één van ons die vloeken weer geactiveerd moet hebben!' Hij keek rond en zag dat iedereen elkaar plotseling aanstaarde. `Iemand hier wil ons er niet levend uit hebben,' ging hij verder.
`Ik heb jullie al gezegd dat het Dargo is!' snauwde Monifa, die haar toverstok oppakte. `Hij overtuigde ons ervan dat er niks kon gebeuren, en kijk wat er gebeurde! Ik heb het gehad! Ik kom er zelf wel uit. De enige die ik kan vertrouwen ben ikzelf!' En met die woorden stormde Monifa weg door de donkere gangen.
`Monifa!' riep Mauli en ze spurtte achter haar aan. Al vlug rende iedereen mee, misschien om haar tegen te houden, misschien om niet alleen achter te blijven. Bill racete door enkele gangen heen. Iedereen deed zijn best elkaar bij te houden. Bill voelde een lichte schok en vlak erna volgde een schreeuw die door hem heen leek te snijden. Hij kwam als eerste aan in de grote kamer, met enkel een smal, recht stuk vloer dat als een brug tussen de ene en de andere deur hing. De rest van de vloer was verdwenen in een donkere afgrond. Bill zag Mauli liggen op de vloer.
`Mauli?' zei hij zacht en hij benaderde haar. Ze lag als versteend op de grond en op haar gezicht stond een blik van afschuw. Bill pakte haar hand en plotseling begon ze wild te ademen.
`Mauli, wat-' De rest van de groep was gearriveerd.
`Wat is er gebeurd? Waar is Monifa?' Mauli stak een trillende hand op en ze wees op de onderbreking in het pad. Het pad had precies in het midden plaats gemaakt voor een gat. Bill liep er heen en keek de afgrond in. Met een kreet van afschuw wende hij zijn blik af. Monifa lag beneden, in de diepe kuil, geland op de speren en staken die op de bodem gevestigd waren.
`Wat is er?' klonk de stem van Draghnok.
`Monifa,' zei Bill met een misselijk gevoel. `Dood.' Horus en Dargo gingen ook kijken en keerden al snel terug vol afschuw terug.
`Mauli,' zei Bill en ze keek langzaam naar hem. `Wat is er gebeurd?'
`I-ik liep achter- achter haar aan. W-we kwamen h-hier en t-t-toen v-viel ze en-'
`Bedoel je dat de hele vloer wegzakte?'
`N-nee. E-enkel d-d-dat stuk d-daar. Ik h-had haar bijna ingehaald t-toen opeens dat stukje v-vloer inzakte. Ze gilde en toen was het stil. Dat geluid-' Ze huiverde. `Ik wist g-gewoon dat ze d-dood w-w-was,' zei ze stotterend en ze barstte in tranen uit.
`Ik heb er genoeg van,' zei Avariti. `Wie van jullie heeft dit allemaal op zijn geweten?! Wie ben je van plan nu te doden? Wie is de volgende?'
`Kalmeer-'
`BEN IK DE VOLGENDE?' ging Avariti brullend door. `TOE DAN! DOE HET NU!' Avariti spreidde zijn armen. Iedereen keek rond, maar er gebeurde niks.
`Ben jij het, Dargo?' ging hij op een beschuldigende toon verder. `Iedereen laten denken dat alle vloeken en valstrikken weg zijn, en nog geen minuut later is er iemand dood!' Hij keerde zich naar Horus. `Of ben jij het, meneer altijd voorop? Misschien leid je ons wel elke keer in de val!'
`Voor hetzelfde geld ben jij het, Avariti,' zei Dargo.
`En wat bedoel je daar mee?'
`Je loopt de anderen nu wel mooi verdacht te maken, maar jij kan het net zo goed zijn! Ik weet van mezelf dat ik het niet ben, dus er is twintig procent kans dat jij het bent!'
`EN NOU STOPPEN!' donderde Horus. `Met elkaar beschuldigen schieten we niks op. Als een van ons een moordenaar is kunnen we rekenen dat ie nog meer slachtoffers wil maken.'
`Misschien moet ik jullie allemaal die afgrond ingooien. Dan weet ik tenminste zeker dat ik levend hier uit kom,' snauwde Draghnok.
`O, en dan met je daden wegkomen zeker, kobold,' sneerde Dargo. `Wie weet, misschien ben jij het wel. Wie zou dat verwachten, een kobold die een stel mensen op gruwelijke wijze ombrengt.'
`Waarom zou ik jullie dood willen hebben?' wierp de kobold in de strijd.
`Ik heb je wel zien loeren naar die rijkdommen. Je wil alles voor jezelf.'
`Bespottelijk!' Er volgde een knal.
`En nu is iedereen stil!' Mauli was opgestaan en had met haar staf gezwiept.
`Waarom gaan we er gelijk van uit dat een van ons dit op z'n geweten heeft? Ik wil wedden dat die schat vervloekt was. Zodra we eraan zaten werd alles in werking gesteld!'
`Wel wel,' zei Avariti.
`Wat?'
`Je schijnt er goed over nagedacht te hebben. Had je dit al gepland nog voor we de tombe in gingen?'
`Suggereer je dat ik de anderen gedood heb?'
`Misschien wel, ja!' Bill liep naar de plek waar Monifa gevallen was en sprong over de afgrond naar de tweede helft van de vloer.
`En waar ga jij heen?' beet Avariti hem toe.
`Eruit,' zei Bill kortaf. `We hebben al twee keer gezien hoe goed iedereen hier elkaar vertrouwd. Als we hier uit zijn is het hopelijk afgelopen.'
`Slim, Wemel.'
`Wat?' zei Bill die zich omdraaide.
`Een voorsprong nemen, je verstoppen in een donker hoekje en ons dan een voor een van achteren de keel door snijden. Goed plan,' zei Avariti en hij sprong over de afgrond heen. `Maar dat gaat niet door. Ik houd je in de gaten.' Dargo kwam er gelijk achteraan.
`Jullie kunnen ook zelf in een plot zitten en het geld verdelen, dus ik houd jullie in de gaten,' zei Dargo. Draghnok de kobold sprong ook over de afgrond heen en werd gevolgd door Horus en Mauli. Zwijgend en elkaar in het oog houdend liepen ze de volgende gang door. Ze gingen eerder gepasseerde treden nu op in plaats van af en kwamen uit in een grote ruimte.
`Hmm, een deur met een tijdslot,' zei Horus. `We zullen moeten wachten. Beter gaan we rusten.'
Niemand deed in de wachtperiode van onbekende duur een oog dicht. De overlevenden zaten verspreid door de kamer. Bill, Horus en Draghnok zaten bij elkaar tegen een muur aan, Dargo en Mauli zaten aan de overkant van de kamer en Avariti had zich afgezonderd. Bill en Horus voerden fluisterend een gesprek.
`Wie verdenk jij?' zei Horus zacht.
`Wat bedoel je?'
`Wie denk jij dat het is. Ik zelf verdenk Dargo. Het is waar wat Monifa en Avariti zeiden. Hij heeft gezegd dat de vallen onschadelijk waren en gelijk stierf Fayza.'
`Hoe heeft hij Ravic, Borgok en Monifa gedood dan, denk je?'
`Borgok … geen idee eigenlijk. Ravic liep altijd voorop, dus waarschijnlijk zou zijn valstrik geactiveerd worden zodra er iemand binnen was.'
`Maar de deur sloot pas toen er zes mensen binnen waren.'
`Hmm … En ik denk eigenlijk dat Monifa verongelukt is.'
`Nee. Ik weet heel zeker dat Monifa ook in een valstrik is gelopen.'
`Hoe?'
`Die brug over de afgrond, we stonden op 'n moment met z'n allen op de zelfde plek en het stortte niet in. Monifa daar in tegen ging in haar eentje en bij haar stortte het wel in.'
`Ah … Zo had ik het nog niet bekeken. Maar wie verdenk jij nou?'
`Ik ben er nog niet helemaal uit. Misschien was de schat vervloekt. Alles is mogelijk.'
Heel wat ongemakkelijke uren gingen voorbij voordat de tijddeur omhoog gleed. Dargo was de eerste die het door had.
`De deur is open!' riep hij luid en iedereen schrok wakker. De meesten waren ingedut. Gezamenlijk liepen ze de deuropening door.
`Ik word gek van al die gangen, ze zien er allemaal hetzelfde uit!' klaagde Avariti, maar niemand besteedde aandacht aan hem. De eindeloze gangen maakten weer eens plaats voor een ruime kamer. Deze was rechthoekig van vorm.
`Kijk eens naar de tegels!' zei Mauli en iedereen keek. Elke tegel had een andere kleur. Er waren rode, zwarte en de standaard bruin/gele tegels. De geelbruinige tegels vormden een soort van kronkelig pad dat door de hele kamer krioelde. Alle tegels rondom het pad waren zwart. Zo nu en dan zat er in het pad een rode tegel.
`Kan iemand vertellen wat we moeten doen?' legde Horus voor aan de groep.
`Is dat niet duidelijk?' antwoordde Bill. `We moeten de route volgen. Die gelige tegels is de weg. De zwarte weet ik niet en ik heb een vermoeden dat ik wel weet wat de rode doen.'
`Iemand die zich verplicht voelt op de rode en zwarte tegels te gaan staan om de rest te laten zien wat er gebeurd?' vroeg Avariti sarcastisch.
`Waarom ga je zelf niet?' stelde Draghnok voor en Avariti gaf hem een vuile blik.
`Als we allemaal op de gele tegels blijven gaat het goed, denk ik,' zei Bill.
`En als dat niet zo blijkt te zijn?' vroeg Mauli.
`Dan … nou … dat weten we wel denk ik.' En hij nam de eerste stap en plaatste zijn voet op een gele tegel. Er gebeurde niets. Hij zette zijn andere voet vooruit op nog een geel tegel. Horus volgde zijn voorbeeld toen het veilig bleek te zijn en al vlug was iedereen voorzichtig het pad aan het volgen. Alles verliep perfect totdat Bill omkeek om te zien hoe het de rest verliep. Horus liep enkele meters achter hem en wist net op tijd zijn voet op een gele tegel te zetten, Avariti en Dargo hielden elkaar nauwlettend in de gaten waardoor ze meerdere malen bijna op een rode tegel stapten en Draghnok en Mauli liepen achteraan. Een zoevend geluid maakte een abrupt einde aan de rust. Bill zag het gebeuren. Vanuit de schaduwen links kwam op hoge snelheid iets glinsterends aanvliegen. Toen hij zag wat het was was het al te laat. Het vlijmscherpe blad baande zich zonder enige moeite een weg door de nek van de onfortuinlijke kobold. Bill sloeg zijn hand voor z'n mond om het niet uit te schreeuwen. Mauli, die vlak achter Draghnok liep gilde echter de longen uit haar lijf. Bill leek het wel in slow motion te zien. Het hoofd van de kobold vloog door de lucht en viel dwars door de zwarte tegels aan de rechterkant van het pad terwijl zijn lichaam de linkerkant op viel en gewoon door de zwarte tegels heen viel. Het verdriet en de schok van de rest leek een stuk minder nu er abrupt een einde kwam aan het leven van een kobold dan van een mens. Er ontstond echter wel paniek. Dargo en Avariti hadden geen oog meer voor waar ze liepen en stormden de tegels over, waarbij ze op vele rode tegels trapten in hun haast om weg te komen. Plotseling vlogen overal vlijmscherpe bladen heen en weer, waarvan er een rakelings over Mauli heen schoot. Ze ontweek het door zich te laten vallen. Ze vliegende bladen raakten de muren en vielen op de grond.
`Mauli?' riep Bill en Mauli kroop over de vloer.
`N-Niks aan de hand,' zei ze en ze kwam met haar elleboog op een rode tegel, die een stukje de grond inzakte. Gelijk vloog er nog een scherp mes door de kamer, maar deze vloog ruim over haar heen.
`Voorzichtig!' beet Dargo haar toe. Mauli kwam zonder verdere problemen aan de overkant. Zwijgend zat iedereen tegen de muur. Horus verbrak de stilte.
`Nou Av, wie beschuldig je dit keer?'
`Wemel.'
`Pardon?' zei Bill verrast.
`Jup. Je wist heel precies welke tegels de goede waren. Had je niet beter kunnen zeggen dat rood of zwart de veilige waren?'
`Waar slaat dit op? Denk je dat ik mijn collega gedood heb?'
`En de rest-'
`Hoe moet ik Draghnok in vredesnaam gedood hebben? Ik was als eerste aan de overkant en Draghnok ging als laatste!'
`Een na laatste,' verbeterde Mauli hem.
`Ook goed. Hoe moet ik dat dan doen? Ik neem aan dat de rest het wel gezien zou hebben als ik naar hem toe liep en voor hem op een rode tegel zou stappen? Jij daarentegen liep wel voor hem, dus misschien ben jij wel de schuldige!'
`Bespottelijk!' zei Avariti.
`Laten we gaan voor één van jullie weer een idee krijgt om de volgende te onthoofden of uit elkaar te rijten,' zei Dargo en hij liep verder de gang in.
`Goed idee,' zei Avariti en hij sjokte achter hem aan.
Mauli, Horus en Bill liepen een eindje achter hen.
`Wie van hun twee is het denk je?' vroeg Horus.
`Dargo,' zei Mauli zacht.
`Geen idee,' zei Bill.
`Ik zal hun eens vragen wie zij denken dat het is.'
`Hoe bedoel je wie we verdenken?' riep Avariti luid. Zit je nou na elke dooie te polsen wie wie verdenkt? Volgens mij ben jij het. Iedereen die jou verdenkt gaat eraan, niet waar? Ben ik de volgende omdat ik je verdenk?!'
`Ik- nee!' zei Horus verdedigend.
`Dit heeft zo geen zin. Er is slechts één oplossing,' zuchtte Dargo.
`Namelijk?' Avariti keek hem aan. Dargo haalde een klein flesje uit zijn zak en liet het aan de rest zien. Op het eerste gezicht leek het leeg.
`Veritaserum?'
`Correct. Iedereen gaat nu hier van drinken en de rest gaat hem, of haar, vragen of hij, of zij, de dader is.' De reactie in de groep was verschillend. Avariti deinsde iets achteruit, Mauli keek ongerust en Horus riep: `Dat is briljant!'
`Niks ervan. Ik ga geen waarheidsserum drinken zodat jullie al mijn geheimen los krijgen.'
`Is dat een bekentenis?'
`Ik- Nee! Ik weiger jullie mijn andere geheimen- Ik bedoel, mijn dingen te delen die ik niet met anderen deel.'
`Dat klinkt toch aardig als een bekentenis!' zei Bill beschuldigend en hij trok zijn toverstok en richtte die op hem.
`Wie niet drinkt is verdacht. Ik begin wel bij jou, Avariti.'
`Nee!'
`Als je de dader niet bent heb je niks te verbergen! Iedereen krijgt slechts een heel kleine druppel, die de rest net genoeg tijd geeft om één vraag te stellen!'
`Nou goed dan,' zei hij en hij pakte het flesje aan. Even verwachtte Bill dat Avariti het flesje kapot zou gooien en hem zou smeren, maar hij nam een piepklein slokje. Hij kreeg een wazige blik in zijn ogen.
`Goed,' begon Dargo en iedereen hield zijn adem in. `Heb jij, Avariti, ook maar iets te maken met de dood van Borgok, Ravic, Fayza, Monifa en Draghnok?' Langzaam opende Avariti zijn mond en de spanning was om te snijden.
`Nee,' zei hij uiteindelijk en iedereen zuchtte, wegens opluchting of teleurstelling wist Bill niet.
`Niet?' zei Dargo verbaasd. `Eh, ik bedoel, tuurlijk niet. Oké, ik ga wel als volgende.' Hij nam een klein slokje, en net als Avariti keek hij glazig voor zich uit. Horus was dit keer de ondervrager.
`Dargo, heb jij iets te maken met de dood van onze reisgenoten?'
`Nee,' zei Dargo duidelijk en hij keek weer normaal. Hij gaf het flesje aan Bill. Hij nam ook een klein slokje en opeens kon hij niet meer helder denken. Het werd wazig voor zijn ogen en hij hoorde Mauli vragen of hij de dader was. Hij moest de waarheid vertellen, anders zou er wat ergs gebeuren, dacht hij. Hij hoorde zichzelf luid en duidelijk `Nee!' zeggen en hij voelde hoe het drankje uitgewerkt raakte. Bill zag hoe Horus en Avariti naar Mauli en Horus keken.
`Het is dus een van jullie,' zei Dargo langzaam en Bill zag zijn hand richting zijn stok gaan.
`Wacht! Voor we verder gaan, iedereen legt nu zijn toverstaf op de grond.' Mauli en Horus keken verbaasd op van de ander, die ze in hun gedachten al als moordenaar zagen.
`Wat bezielt jou?' zei Dargo.
`Als we een staf vasthebben gebeurd onze moordenaar nog wat. Dus allemaal neerleggen! Hij of zij moet berechten voor zijn daden! Dus stokken neer!' Mauli haalde haar staf te voren en liet deze kletterend op de grond vallen.
`Nou Horus, laat je je staf ook vallen of heb je die soms zo nodig voor je vlucht?'
`Ik ben onschuldig. Het verbaasd me dat jij dat jouw staf hebt laten vallen.'
`Waarom zou ik hem bij me houden. Ik ben onschuldig.'
`Al goed!' zei Bill toen vijf toverstokken naast elkaar op de grond lagen. `Wie van jullie wil eerst?'
`Ik ga wel als eerste,' flapte Mauli eruit voordat Horus ook maar een kans kreeg zijn mond open te doen. Ze pakte het flesje aan en nam een piepklein slokje. Net als de rest keek ze plotseling glazig voor zich uit.
`Wel nu, ben jij de moordenaar van onze reisgenoten?' vroeg Avariti hem.
`Nee,' zei ze en de ogen van Horus werden groot van schrik.
`JIJ!' brulde Dargo en hij greep een willekeurige toverstok en duwde Horus tegen de muur en zette de punt van zijn staf tegen zijn keel.
`Ik wist het! Vuile moordenaar!'
`Nee wacht, ik- auw!' Horus werd het zwijgen opgelegd door een dreun van Dargo. `Ik ben het echt niet, ik snap er niks-' Horus viel op de grond na een tweede dreun. Een straaltje bloed liep uit zijn mond.
`Alsjeblieft! Ik ben het niet! Ik-auw!' Horus hield zijn handen voor zijn gezicht ter bescherming. `Laat me- Laat me dat drankje ook drinken, dan bewijs ik het!'
`Dargo, hou op,' zei Bill dreigend en hij keek om.
`Dit is de moordenaar! Laat hem ook wat pijn voelen!'
`Laat hem wat Veritaserum nemen, dan weten we het zeker!'
`Ik verspil deze drank niet aan zijn waardeloze lippen!'
`Ook goed, dan doe ik het wel,' zei Avariti en hij greep het flesje Veritaserum uit de handen van Dargo en gaf dat aan Horus, die het dankbaar aanpakte. Hij nam een slokje en keek wazig voor zich uit.
`Goed, Horus, zit jij achter al deze moorden?'
`Nee,' zei Horus helder en zijn ogen kregen zijn gewone blik weer terug. Iedereen leek heel verbaasd.
`Dus niemand zit achter de moorden?' zei Avariti verwilderd.
`Of dat, of een van ons is sterker dan de toverdrank.'
`Volgens mij ben je iemand een verontschuldiging schuldig, Dargo,' zei Bill.
`Je hebt gelijk. Horus, het spijt me. Ik had niet zo moeten uitvallen.' Hij stak zijn hand uit en trok Horus overeind.
`Geeft niks,' zei hij en hij veegde wat bloed weg met zijn mouw. `Ik had waarschijnlijk het zelfde gedaan.'
`En nu?'
`Nu gaan we eindelijk deze tombe verlaten!'
Ze gingen via treden eindelijk eens wat omhoog en Bill dacht na over de situatie. Misschien was de moordenaar wel in een van zijn eigen valstrikken gelopen. Of misschien was er wel helemaal geen moordenaar, maar zijn de vloeken en valstrikken uit zichzelf weer geactiveerd. In dat geval heeft hijzelf voor grote paniek en wanhoop gezorgd in de groep. Maar dat sloeg nergens op. Vloeken en valstrikken activeren zichzelf niet. Er moet wel iemand zijn die ze activeert!
De overblijfselen van de groep sloegen rechtsaf. Aan de andere kant van de gang was een deuropening, en de deur die er bij hoorde sloot langzaam.
`Hé! Allemaal, opschieten! Een tijddeur! Er onder door voor we hier weer uren niks zitten te doen!' brulde Dargo en hij zette het op een lopen. Iedereen rende naar de deur, maar toen Dargo als eerste aankwam was de deur al half dicht. `Pas op de onderkant!' riep hij toen hij onder de deur dook. `Er zit een scherpe rand aan!' Bill kroop zo laag mogelijk onder de deur door, die langzaam steeds lager zakte. Horus kroop vlak achter hem aan en Mauli ging als vierde.
`Hé, ik zit vast! Help eens!' riep ze en ze probeerde zichzelf voort te trekken, maar er kwam geen beweging in.
`Meid, schiet op!' riep Avariti paniekerig.
`Kan niet, ik zit vast!' riep ze angstig terug. Bill en Dargo snelden zich naar de deur toe en begonnen wild aan haar armen te trekken. Eindelijk schoot ze los. De deur was nu bijna dicht en Avariti werd helemaal wild van angst. Hij liet zich vallen en probeerde nog om bij de rest te komen, maar het mocht niet baten. Met een misselijkmakend snijdend geluid en dat van brekende botten verstarde de blik van Avariti toen de deur hem raakte, die nu halverwege de deur was. Met een laatste gil keek hij angstig de rest aan, en toen was de deur helemaal gesloten. Het bovenste gedeelte van het lichaam van Avariti lag roerloos in de kamer, terwijl zijn benen nog in de gang lagen. Met kreten van angst en afschuw wende iedereen zijn of haar blik af van de deur en ze liepen vlug door toen een grote plas bloed de vloer overnam. Ze liepen in de grote ruimte de treden af. Het bloed begon ook gestaag de treden af te sijpelen. Gelijk vloog Dargo Mauli aan.
`Vuil takkewijf!' brulde hij. `Dankzij jou is hij dood!'
`Wat? Ik heb niks-'
`Nee inderdaad! Je deed niks! Je lag daar gewoon te wachten totdat Avariti gedood zou worden door die deur! Je was het gewoon al die tijd! Ik heb geen idee hoe je het Veritaserum om de tuin hebt geleid, maar ik weet nu dat jij de moordenaar bent! Ik daag je uit tot een duel, feeks!'
`Dargo, doe normaal!' riep Bill hem toe maar Dargo negeerde hem en hij haalde zijn toverstok vliegensvlug tevoorschijn.
`Verdedig jezelf! Ik wil je niet zo doden!' Mauli haalde haar toverstok uit haar mantel, maar had deze nog niet eens half opgestoken toen deze alweer door de lucht tuimelde. Er volgde een groene lichtflits, Mauli werd tegen een pilaar aan geslingerd en viel levenloos op de grond.
`WAT HEB JE GEDAAN?!' riepen Bill en Horus uit.
`Ik heb de moordenares van onze gesneuvelde vrienden gedood!'
`Doe niet zo achterlijk! Je hebt haar gehoord tijdens het drinken van het Veritaserum!'
`Die kan ze-'
`Nee! Veritaserum is een drank die niet te omzeilen is! Weet je wat ik denk?'
`Nou?'
`Ik denk dat jij de moordenaar bent, Dargo! Nu probeer je de schuld in haar schoenen te schuiven omdat het jou te heet onder de voeten is geworden!'
`Bespottelijk!' Horus richtte zijn staf nu op Dargo.
`Laat vallen, moordenaar!'
`Ik heb de echte moordenaar gedood!'
`Geloof je het zelf?!' Toen gebeurde het. Een onheilspellende lach galmde door de ruimte.
`Wat zitten jullie er even flink naast, ha ha ha!' klonk de duistere stem door de kamer en het leek alsof die van alle kanten kwam.
`Wie zei dat?' riep Horus.
`Ik!' zei de stem en het drietal schrok op. Ze keken verschrikt op en zagen langzaam Mauli overeind komen.
`Maar- Jij bent dood!' slaakte Horus uit. De duistere stem lachtte venijnig.
`Nee. Ik ben springlevend!' De stem klonk diep en zwaar, en was zeker niet van Mauli. `Jullie vriendin, aan de andere kant, is wel dood.' Het hoofd van Mauli keek nu omhoog, zodat ze Bill, Horus en Dargo aankeek. Het bruin in haar ogen had een sinistere groene gloed gekregen en Bill kreeg er de rillingen van.
`Wat ben jij?!' riep Horus.
`Kan je dat niet raden?' zei de stem, die vanuit Mauli kwam zonder dat haar mond bewoog. `Ik ben de gene die jullie nietige ''vrienden'', als je ze zo kan noemen, ''aan hun einde heeft gebracht.'
`Maar Mauli zei van niet na het Verita-'
`Mauli?' De stem lachtte duister. `Ik dacht dat jullie nu wel door zouden hebben dat ík jullie vrienden heb vermoord, en niet dat nietige grietje!'
`Hoe-' Dargo, die de hele tijd verbijsterd naar Mauli had gekeken was gelijk stil toen de arm van Mauli langzaam omhoog ging. Ze trok de stof van haar mantel om haar nek wat omlaag en ze zagen een groot amulet om haar nek hangen, waarin een smaragdgroene edelsteen in verwerkt was.
`Mauli is bezeten?' probeerde Horus.
`Mauli wás bezeten,' zei de duistere stem met de klemtoon op was. `Maar dankzij jou, beste Dargo, heb ik nu volledige controle over dit lichaam!' Dargo keek door deze onthulling mogelijk nog geschokter dan ervoor.
`Maar wie ben jij?' riep Horus.
`Dat amulet …' mompelde Bill en hij dacht na. Hij had het ergens eerder gezien. `Dat lag in de schatkamer!' slaakte hij uit en de stem grinnikte.
`Correct. Je hebt opgelet.'
`Dan ben jij … de farao?'
`CORRECT!' schalde de stem. `Ik ben Burzum Ishi!' En met deze woorden spreidde de farao de armen van Mauli en gelijk hing er een onheilspellende groene gloed over haar heen. `Na duizenden jaren teruggekeerd uit de dood!'
`Maar hoe?!' riepen ze.
`Beste Mauli vond dit amulet in de schatkamer, waar jullie mij van mijn rijkdom beroofden, en besloot dat het de moeite waard was om het mee te nemen! Ze deed het om haar nek, en laat het nou net zo zijn dat mijn priesters mijn ziel op het moment van sterven overbrachten in dit amulet. Daardoor kreeg ik controle over haar lichaam wanneer ik het maar wou!'
`Maar hoe heb je iedereen via Mauli de dood ingejaagd zonder dat wij ervan af wisten?'
`Ja, dat vond ik erg ingenieus, als ik het mag zeggen. Als ik de controle over Mauli voor een klein tijdje overnam wist Mauli er niks van en ervoer ze deze perioden als een soort van black-out. Daardoor wist ze zelf niet dat dankzij haar de rest is omgekomen! En het is dankzij dat feit dat ze nee zei toen jullie haar waarheidsserum gaven!' ``Logisch,'' dacht Bill. ``Als ze zelf niet wist dat ze de moorden had gepleegd sprak ze ook de waarheid! Vandaar dat niemand ja zei!''
`Maar voor ik jullie als laatste de verdoemenis instuur zal ik jullie nog onthullen hoe ik ieder van jullie aan zijn of haar einde heb laten komen!' De stem, die nu wel uit de mond van Mauli kwam, lachtte gemeen.
`Als eerste was er die kobold! Gelijk nadat ik doorhad dat een idioot eindelijk die ketting om had gedaan nam ik de controle over om de situatie in te schatten en-'
`Waarom ben je dan niet gewoon zonder iets te doen met ons mee naar buiten gegaan?' onderbrak Dargo hem en de farao zuchtte.
`Let je niet op? Jullie stelen mijn rijkdommen, en dieven worden gestraft! Bovendien had ik een van jullie nodig om Mauli te doden zodat haar ziel haar lichaam zou verlaten zodat ik de volledige controle kreeg! Goed, waar was ik … Ah ja, onze eerste langvingerige vriend … Ik wist dat kobolden nooit de kans lieten glippen om een van hun eigen creaties terug te pakken. Ik sprak een Zengvloek en een Zuigvloek uit over de berg met goud waarin dat zwaard zat, en ik was even bang dat het niet zou werken, aangezien ik slechts gedeeltelijke controle had, maar zoals we allemaal gezien hebben werkte het perfect! De kobold werd de berg goud ingezogen zodra hij het zwaard vast had en verbrande levend in de berg met goud. Ingenieus, niet?' Niemand reageerde, maar keek enkel ontsteld naar het lijk van Mauli dat werd beheerst door de farao.
`Toen waren er die grafrovers, die hun zakken gevuld hadden met dingen die niet van hun zijn! Dus mijn zonnekamer was perfect voor de klus, speciaal laten installeren voor rovers! En hoewel ik het nooit in werking heb gezien deed die het perfect! Ik wou eerst alleen die grafrovers naar binnen laten gaan, maar ik moest zelf mee om via het amulet de vloek te activeren! Maar, jij,' hij wees op Bill, `en die gids van jullie moesten zo nodig mee naar binnen. Wat een pret!' Het trio keek de farao vol walging aan.
`Vervolgens … Dat grietje. Fayza heette ze volgens mij. Best zonde, maar ja, dieven zullen worden gestraft! Ik wist precies wie er in welke val zou gaan lopen, dus ik zorgde ervoor dat ik vlak voor haar de kamer overstak. Uiteraard had Mauli nog niks door! Het amulet activeerde de speren en een kind kan de was doen! Was haar dood niet spectaculair? Ik wist ook dat zij en die andere meid het wel goed met elkaar konden vinden, dus na een confrontatie met jullie stormde ze weg. Uiteraard nam ik de controle over en rende achter haar aan, zodat Mauli niet wist wat ze deed. We waren een eind voor jullie en toen kwamen we bij die stenen brug. Een simpele Gruizelvloek en de brug stortte in op het moment dat beste Monifa eroverheen rende. Hahaha. En jullie hadden weer niks door! Wat een giller!'
Bill keek de farao in
|
Verhalenwedstrijd 6 Superdreuzel. - 1
En ja, extreme muziek heeft geholpen
