Berichten: 3205
moderator
Verstuur privé bericht
|
Het onbekende verleden van de professor
Iedereen die haar door de gangen van Zweinstein zag lopen dacht dat het een verbitterde vrouw was. Ze keek altijd heel strak voor zich uit en ook tijdens haar lessen was ze erg streng. Vele verhalen gingen de ronde over hoe ze geweest zou zijn tijdens haar tienerjaren op Zweinstein. De één dacht dat ze toen al erg serieus was, alleen maar bezig met haar opleiding. Weer een ander dacht dat ze erg vrolijk was geweest, maar door haar hoge leeftijd was ze anders naar het leven gaan kijken. Ver zaten ze er niet naast, want het was een combinatie van deze twee dingen. Ze was erg serieus bezig geweest met haar opleiding, omdat ze tegenover haar ouders wou bewijzen dat ze echt goed kon studeren. Thuis had ze altijd tegen haar broers en zussen op moeten boksen, omdat ze de jongste was in een gezin met 6 kinderen. Haar moeder was altijd thuis geweest, om voor de kinderen te zorgen. Over het werk van haar vader werd nooit gepraat, maar ze wist zeker dat hij werkte, waarom zou hij anders zo veel van huis zijn?
Maar naast het serieus bezig zijn met haar opleiding, was ze ook erg vrolijk geweest. Ze zorgde er altijd goed voor dat ze goed voor de dag kwam, haar zwarte haren hingen daarom ook bijna nooit los, maar waren altijd netjes opgestoken. Ze had niet veel vriendinnen gehad, maar de vriendinnen die ze had, waren ook echte vriendinnen geweest. Maar waarom was ze dan nou zo streng?
Ze was zo verandert, omdat ze een groot geheim met zich meedroeg. Dit begon allemaal toen ze in haar zevende jaar zat, in 1938.
1 september 1938
‘Veel plezier op school, lieverd’ zei mevrouw Anderling. Minerva glimlachte naar haar moeder. ‘Dankjewel mam, en dat zou wel lukken’ zei ze glimlachend. Mevrouw Anderling omhelsde haar dochter nog een keer en Minerva liep snel naar de trein om in te stappen. Mevrouw Anderling keek haar dochter na en zwaaide toen de trein begon te rijden. Haar kleine meisje werd nu echt groot, al zou ze dat graag nog jaren uitstellen. De andere kinderen waren allemaal al uit huis, hadden nu hun eigen gezinnen. De enige die ze nu nog had was Minerva, en die zou eind van dit schooljaar ook haar eigen weg kiezen. Het was vanaf het begin af aan al duidelijk geweest dat Minerva graag lerares wou worden, het liefst op Zweinstein zelf. Ze voelde zich erg thuis op Zweinstein en ze wou graag haar liefde voor het vak Transfiguratie delen met anderen. Vanaf het eerste jaar was Minerva al erg goed geweest in Transfiguratie en ze probeerde nu ook Faunaat worden, wat haar waarschijnlijk ook zou lukken, als het haar nog niet gelukt was. Hoe ouder ze werd, hoe minder Minerva thuis vertelde. Haar ouders hadden er ook geen idee van dat ze een vriend had, een jongen die op Zweinstein zat. Ze hadden nu al bijna 2 jaar een relatie en Minerva hoopte dat hij haar aan het eind van het jaar ten huwelijk zou vragen, om samen verder te gaan na Zweinstein.
Mevrouw Anderling zuchtte zacht en verdwijnselde toen, om terug te gaan naar huis.
Minerva keek naar het station tot ze de bocht omgingen en het station niet meer te zien was. Ze had alleen een lege coupé gezocht en wachtte nu geduldig tot haar vriendinnen of haar vriend naar haar kwamen. Eindelijk het laatste jaar op Zweinstein. Ze zou het natuurlijk missen, maar straks kon ze eindelijk gaan doen wat ze het liefst deed, anderen helpen. Het schoolhoofd, professor Wafelaar, had voor de zomer aangegeven dat hij er over zou nadenken of Minerva les mocht geven op Zweinstein. Hij was wel bang dat ze nog te jong zou zijn en dat de leerlingen haar daarom niet serieus zouden nemen. Het liefst zag hij dat ze eerst een paar jaar voor zichzelf zou hebben, zodat ze haar plannen kon overdenken. Maar Minerva was zeker van haar zaak geweest, ze wist wat ze wou, en dat was lerares worden. ‘Minerva? Mag ik er bij komen zitten?’
Minerva schrok op uit haar overpeinzingen toen ze iemand tegen haar hoorde praten. Ze keek om naar de deur van de coupé en glimlachte toen ze zag dat het haar vriend was, Kyle Matthews. ‘Ja, natuurlijk, kom er bij’ zei ze glimlachend. Kyle liep de coupé in en deed de deur achter zich dicht voor hij naast haar ging zitten. ‘Goed je weer te zien,’ zei hij en boog zich naar haar toe. Hij kuste haar voorhoofd zacht ‘heb je een goede vakantie gehad?’ Minerva knikte. ‘Ja, ik ben deze zomer nog een keer tante geworden, ik heb er een nichtje bij’ zei ze vrolijk. Kyle glimlachte naar haar. ‘Wat geweldig, gefeliciteerd. Hoe heet ze?’ Minerva pakte een foto uit haar tas, een foto van haar zus en haar nichtje. ‘Ze heet Colette, maar wordt Col genoemd’ zei ze en keek trots naar haar nichtje op de foto.
Kyle keek even naar de foto en keek haar toen glimlachend aan. ‘Ze is een plaatje, ze lijkt veel op haar moeder en haar tante, net zo beeldschoon.’ Minerva begon te lachen. ‘Waar heb ik die complimentjes aan de danken, Mr. Matthews?’ vroeg ze lachend. Kyle grijnsde onschuldig. ‘Mag ik mijn eigen vriendin niet eens een complimentje geven? Veel meisjes zouden er een moord voor doen om zo’n compliment in ontvangst te mogen nemen, juffrouw Anderling’ zei hij onschuldig. Minerva glimlachte en leunde tegen hem aan. ‘Je bent een schat.’
De rest van de reis zaten ze zwijgend naast elkaar, Minerva vond het vaak fijner als het stil was, thuis was altijd al genoeg drukte geweest. Ook op Zweinstein waren er bijna geen momenten dat het echt stil was, dus genoot ze hier des te meer van. ‘Ik ga even, zodat je je kan omkleden.’ Kyle stond op nadat hij dit gezegd had, kuste haar voorhoofd en verliet de coupé. Minerva keek hem glimlachend na en stond toen ook op, een blik uit het raam werpend. Hij had wel gelijk, ze moest zich nu toch eens omkleden, het begon al aardig donker te worden, dus zouden ze zo Zweinsveld wel bereiken. Ze opende haar hutkoffer en haalde haar gewaad er uit, wat bestond uit een zwarte, lange rok, een zwart, net jasje, een blouse en een broche van Griffoendor. Ze deed het allemaal aan en bekeek zichzelf in de weerspiegeling van zichzelf in het raam. In het spiegelbeeld zag ze ook dat Kyle de coupé weer in kwam, aangekleed en wel. Hij sloeg zijn armen om haar middel. ‘Je ziet er perfect uit, schoonheid’ zei hij zacht. Minerva glimlachte en keek even over haar schouder naar hem.
‘Over enkele minuten bereiken we station Zweinsveld. We willen iedereen verzoeken om dan de trein te verlaten, maar geen gedrang op de gangen. De eerstejaars zullen worden opgewacht op het station. Wij wensen jullie allemaal een goed schooljaar.’ De stem van de machinist schalde door de hele trein en meteen werd het rumoerig in de gangen van de trein. ‘Nou, daar gaan we dan’ zei Minerva zacht en maakte zich los uit de armen van Kyle. Ze deed haar hutkoffer weer goed dicht en trok hem achter zich aan, de gang op. ‘Ik ga mijn hutkoffer ook even halen, die staat nog bij de anderen in de coupé. Wacht je buiten op me?’ vroeg Kyle en liep naar de deur van de coupé. Minerva knikte. ‘Ja, natuurlijk, ik wacht op je’ beloofde ze hem en hij liep na haar een kushandje te hebben toegeworpen de coupé uit. Minerva glimlachte en trok de hutkoffer achter zich aan, de gang op, naar één van de deuren. De trein werd een paar minuten later tot stilstand gebracht en Minerva volgde de andere leerlingen de trein uit. Ze liep naar het muur tegenover de trein en wachtte daar geduldig op Kyle. Haar ogen zochten de menigte af, op zoek naar hem, maar ook naar haar vriendinnen. Ze vond het raar dat ze zich niet hadden laten zien tijdens de reis, dat was niks voor hun.. Maar aan de andere kant, als ze hadden gezien dat Minerva met Kyle was, hadden ze hun misschien ook expres samen gelaten. Ze waren niet vaak alleen, misschien was dat wel de reden, hoopte ze. ‘Oké, laten we gaan’ zei Kyle, die opeens naast haar opdook. Ze liepen samen naar een lege koets en Kyle hielp haar om haar koffer er in te zetten. Vervolgens zette hij zijn eigen koffer er in en liet haar eerst instappen. Hij stapte in zodra ze zat en ging naast haar zitten. ‘Heb je er een beetje zin in, om aan je laatste jaar te beginnen?’ vroeg hij opeens na een lange stilte. Minerva knikte langzaam. ‘Ja, ik heb er zin in, maar het is ook een dubbel gevoel. Niemand weet ons hierna te wachten staan, we zullen opeens in het diepe vallen. Nu weet iedereen precies wat er van hem of haar verwacht wordt, elk jaar moeten we gewoon terugkomen naar Zweinstein en daar onze lessen volgen. Straks valt dat weg, en sta je er alleen voor. Natuurlijk, ik weet graag wat ik wil, maar professor Wafelaar vind me eigenlijk nog te jong om docent te worden. Ergens heeft hij ook wel gelijk, ik bedoel, ik ben dan niet veel ouder dan de leerlingen. Misschien is het slim om eerst wat anders te gaan doen, om meer ervaring te hebben, maar ik zou niet weten was. Ik ben een Faunaat, maar wat kan ik daarmee doen? Misschien hebben ze er op het Ministerie wat aan, maar dat lijkt me niet.’ Kyle begon te lachen toen ze klaar was met praten en Minerva keek hem meteen aan. ‘Je maakt je veel te veel zorgen over de toekomst lieverd, we hebben eerst dit hele jaar nog, en de docenten zullen ons vast ook gaan begeleiden in wat we kunnen gaan doen. Geniet eerst van het hier en nu, de rest zien we laten wel’ zei hij lachend. Minerva glimlachte ook even. ‘Je hebt misschien wel gelijk ja’ gaf ze toen toe. Kyle grinnikte nog even na en keek toen naar het kasteel dat zich voor hun opdoemde. ‘Nou, daar zijn we weer.’
Minerva en Kyle liepen samen het kasteel in, de hutkoffers achter zich aanslepend. In de hal lieten ze de hutkoffers staan en liepen zelf door naar de grote zaal. Het begon al aardig druk te worden in de grote zaal, iedereen besprak de vakantie met elkaar. Minerva en Kyle liepen samen naar de tafel van Griffoendor, waar Minerva haar vriendinnen zat zitten. ‘Dag Minerva, dag Kyle’ zeiden ze in koor. Minerva ging naast Chloë zitten, met Kyle weer naast haar. ‘Sorry dat we in de trein niet bij je kwamen zitten, maar we dachten dat jullie wel even samen wouden zijn’ zei Rose verontschuldigend. Minerva keek even naar Kyle en toen weer naar Chloë en Rose.
‘Ik dacht al dat jullie daarom wegbleven, dus het maakt niet uit’ zei ze toen rustig. Rose en Chloë begonnen meteen hun zomer te bespreken en Minerva keek even naar de lerarentafel.
‘We hebben zo te zien een nieuwe docent’ zei ze toen ze een voor haar onbekende man zag zitten aan de tafel. Hij had halflang, kastanjebruin haar en iets scheve neus. ‘Zo te zien een vervanger van de oude professor Evenson,’ zei Kyle toen hij de man ook zag zitten ‘professor Evenson was al lang toe aan pensioen, dus zou dat de reden wel zijn. Dat zou dan wel betekenen dat we dus ook een ander afdelingshoofd hebben, omdat professor Evenson ook ons afdelingshoofd was.’ Minerva knikte en keek weer even naar de man, die rustig om zich heen zat te kijken.
Na een kleine 10 minuten begon het wat rustiger te worden in de zaal, het werd helemaal stil toen er een deur openging in de hoek van de zaal. Iedereen keek meteen om en professor Platt kwam de zaal inlopen, met achter haar een lange rij eerstejaars. De eerstejaars keken bang om zich heen, behalve één jongen. De jongen die achteraan in de rij liep, keek alleen maar arrogant om zich heen.
De rij hield stil voor de verhoging waar de lerarentafel op stond. Professor Platt keek naar de kinderen.
‘Als ik jullie naam noem, zetten jullie deze hoed op je hoofd en gaan op het krukje zitten om ingedeeld te worden.’ Ze wees even naar het krukje dat naast haar stond, waar de Sorteerhoed op lag. Professor Platt toverde een rol perkament tevoorschijn, iets waar de nieuwe leerlingen verbaasd naar keken.
‘Benefico, Anthony!’
Een jongen met rossig haar liep snel naar kruk en ging zitten. Hij zette de hoed op, die over zijn ogen zakte even even viel er een stilte –
‘HUFFELPUF!’ riep de hoed.
De leerlingen rechts juichten en klapten toen Anthony aan de tafel van Huffelpuf ging zitten.
‘Ik kan me het moment nog heel goed herinneren dat ik daar stond om ingedeeld te worden’ zei Minerva zacht tegen Kyle. Kyle glimlachte even.
‘Terwijl jij je nergens druk over hoefde te maken, je hele familie had al bij Griffoendor gezeten, dus gold voor jou hetzelfde.’
Minerva keek even naar het meisje dat struikelend naar de kruk liep, zo had zij ook gedaan.
‘Ja, misschien wel, maar ik was vooral bang dat ik niet in Griffoendor zou komen, en daarmee een schande zou zijn voor de familie’ zei ze zacht tegen Kyle. Kyle glimlachte weer even en ze keken verder zwijgend naar het sorteren. Als laatste werd de arrogante jongen naar voren geroepen door professor Platt.
‘Vilijn, Marten!’ zei ze en de jongen liep resoluut naar voren. Hij ging zitten en de hoed had nog maar net zijn kruin geraakt, of het antwoord was er al:
‘ZWADDERIG!’
De jongen glimlachte tevreden toen de tafel links van de tafel van Griffoendor in luid gejuich uitbarstte. Minerva zag dat de nieuwe docent Marten Vilijn met zijn ogen volgde, alsof hij hem niet vertrouwde. Voordat Minerva er wat over kon zeggen tegen Kyle of haar vriendinnen, maande professor Wafelaar de zaal tot stilte.
‘Ik heb jullie nu nog maar een paar woorden te zeggen, de zware kost bewaar ik voor later. Voor nu: eet smakelijk!’ zei hij en hij was nog niet uitgepraat of het eten verscheen al op de tafels. De eerstejaars keken naar de schalen die opeens vol op tafel stonden.
‘Onmogelijk’ zei ik en klein meisje. Minerva glimlachte en begon haar bord vol te scheppen.
Uiteindelijk verdwenen de toetjes ook en stond professor Wafelaar weer op. Het werd meteen stil in de zaal.
‘Ahum – nog even een paar mededelingen aan het begin van het schooljaar. Professor Evenson heeft besloten om met pensioen te gaan, omdat we natuurlijk zonder docent Transfiguratie en afdelingshoofd van Griffoendor kunnen, hebben we een nieuwe docent. Ik stel jullie graag voor aan professor Perkamentus, die vanaf nu de lessen Transfiguratie over zal nemen en ook het afdelingshoofd van Griffoendor zal worden.’ Perkamentus stond even op en nam het applaus in ontvangst. Kyle keek Minerva grijnzend aan, met een blik van ‘ik zei het toch’. Minerva rolde even met haar ogen en glimlachte toen naar hem.
Wafelaar hief zijn armen op om de zaal weer tot stilte te manen. ‘Dan wens ik jullie voor nu een goede nachtrust, morgen ontvangen jullie tijdens het ontbijt jullie lesrooster.’
Meteen klonk er het geluid van banken die naar achteren geschoven werden en iedereen verliet de zaal. Minerva, Chloë, Rose en Kyle liepen gevieren naar de leerlingenkamer van Griffoendor, op de zevende verdieping van het kasteel. Daar aangekomen keken ze elkaar aan. ‘Eh, wat is het wachtwoord?’ vroeg Rose aan Chloë, die Kyle en Minerva weer aankeek. ‘Ik heb werkelijk geen idee’ bekende Kyle. ‘Dat wordt dus wachten..’ zei Chloë zuchtend. Ze gingen tegen de muur zitten, wachtend tot iemand kwam die het wachtwoord wel wist. Ze zaten nog maar een minuut tot er een andere leerling van Griffoendor zelfverzekerd naar het portret van de Dikke Dame liep.
‘De novo’ zei hij en het portret ging opzij. Chloë, Rose, Minerva en Kyle stonden meteen op en liep naar het portret. ‘De novo’ zei Rose en weer ging het portret opzij.
‘Mooi, daar ook weer klaar mee’ zei Rose toen ze de leerlingenkamer inliepen.
De volgende morgen werd Minerva al vroeg wakker, waar ze zelf wel blij mee was. Nu kon ze nog mooi rustig aan doen en even een douche nemen. Ze kwam de badkamer net weer uit toen ze zag dat Chloë en Rose ook al wakker waren. De twee stonden op uit bed en keken even beschuldigend naar Minerva.
‘Had je ons niet wakker kunnen maken? Dan hadden we ook nog even kunnen douchen’ zei Rose slaapdronken. Minerva glimlachte even.
‘Daar heb je nu ook nog genoeg tijd voor, we hoeven pas rond 8 uur bij het ontbijt te zijn en het is nu kwart over 7.’ Chloë keek haar met grote ogen aan.
‘Dat meen je toch niet serieus hè? Ik heb minstens een uur nodig om helemaal klaar te zijn!’ Minerva grinnikte even zacht en deed haar kleren aan. Toen ze zich had aangekleed zag ze dat de twee nog steeds op de slaapzaal waren.
‘Ja, als jullie hier blijven staan lukt het sowieso niet’ zei Minerva lachend. Het was alsof de twee nu pas echt wakker werden en ze snelden naar de badkamer. Minerva keek de twee lachend na en liep toen naar beneden, naar de leerlingenkamer. Deze was bijna leeg, op één persoon na.. Kyle. Hij stond op van de bank toen hij Minerva de trap af zag komen.
‘Goedemorgen schoonheid, lekker geslapen?’ Hij liep op haar af en kuste haar voorhoofd. Minerva glimlachte blij naar hem.
‘Ja, ik heb heerlijk geslapen, jij ook?’ Kyle knikte en bood haar zijn arm aan.
‘Mag ik u naar het ontbijt begeleiden, ma’am?’ vroeg hij en grijnsde naar haar. Minerva lachte even zacht en liep arm in arm met hem naar de Grote Zaal.
Het was alsof de rest van het jaar in een mum van tijd voorbij was, want voordat Minerva het door had was de kerstvakantie al voorbij en gingen ze bezig met het afronden van hun studie op Zweinstein. De kerst was voor Minerva altijd de leukste tijd geweest, omdat ze dan met de hele familie bij elkaar waren om het te vieren. Het was geweldig geweest om haar broers en zussen terug te zien, samen met hun partner en de kinderen. Haar neefje, Mike, was 3 jaar geleden op kerstavond geboren, dus hadden ze met de hele familie zijn verjaardag gevierd. Minerva had haar ouders deze kerst ook eindelijk verteld dat ze een vriend had. Haar ouders waren eerst geschokt geweest, omdat ze het 2 jaar achter had gehouden. Meneer en mevrouw Anderling hadden er toen opgestaan dat ze Kyle zouden ontmoeten, dus was hij nieuwjaarsdag bij de familie Anderling geweest. Meneer en mevrouw Anderling waren erg over hem te spreken geweest, ze vonden hem een nette en vriendelijke jongeman en zagen dat hij hun dochter blij maakte. Dit was alles wat voor hun telde.
Minerva was blij geweest dat ze nu eindelijk niet meer hoefde te zwijgen tegenover haar ouders en dat ze hem ontmoet hadden, het voelde nu alsof hun relatie meer betekende. Natuurlijk had het al veel betekent, maar tot voorheen was het nog een geheim geweest, nu konden ze gewoon overal samen heen.
‘Waar denk je aan liefste?’ vroeg Kyle zacht, zijn lippen in haar hals en zijn armen om haar middel. Minerva keek even over haar schouder naar hem.
‘Aan alles wat er de laatste tijd gebeurt is.. Ik ben zo blij dat mijn ouders het nu weten, zodat we eindelijk niet meer stiekem hoeven te doen.’
Kyle grinnikte even zacht en kuste haar hals.
‘Daar ben ik ook blij mee, heb je ze trouwens het andere grote nieuws ook al verteld?’ vroeg hij toen en kuste haar hals weer. Als vanzelf gleden Minerva haar handen naar haar buik.
‘Nee..’ bekende ze zacht. Ze had het eigenlijk nog niemand verteld, zelfs haar vriendinnen niet, maar toch wist ze dat zeker was, ze was zwanger. ‘Hoe kan ik ze dat vertellen? Ik kan er zelf nog niet aan wennen dat ik zwanger ben.. het is veel te snel, Kyle’ zei ze zacht. Kyle draaide haar om, zodat hij haar aan kon kijken.
‘Het is gebeurt liefste, we kunnen er nu niks aan doen. Uiteindelijk zullen de mensen het gaan merken, dat je buik dikker wordt.’ Minerva draaide zich meteen van hem af. Echt een opmerking voor een man, het is gebeurt, dus we moeten er mee leven. Voor een meisje is het even wat anders dan voor een jongen, zij zou 9 maanden een kindje bij zich dragen en dan begon het eigenlijk pas echt.. Natuurlijk was ze blij, ze wou heel graag kinderen hebben, maar ze was nog maar 17!
Haar ouders zouden waarschijnlijk niet boos worden, haar ouders waren zelf ook 17 toen ze hun eerste kind kregen. Maar Minerva wou nog zoveel doen, zo veel zien van de wereld. Ze was zelf al naar professor Wafelaar gegaan om aan te geven dat ze nog wou wachten met docent worden. Hij had deze keuze erg slim bevonden, ze was nu nog gewoon te jong. Wat dat betreft was een kindje dus wel mogelijk, maar wat had ze het kindje te bieden? Ze was zelf nog een kind..
Kyle zei steeds dat het wel goed kwam, dat ze dit samen echt wel aankonden. Ze vertrouwde er ook op dat hij bij haar zou blijven, hij vond het geweldig dat hij vader werd.
‘Lieverd?’ vroeg Kyle bezorgd en keek bezorgd naar haar. Minerva keek weg.
‘Laat me even met rust Kyle.. ik.. ik kom straks wel’ zei ze zacht. Ze verliet de leerlingenkamer en liep alle trappen af, de hal door en naar buiten, de schooltuin in. De zon scheen vandaag fel, waardoor de schooltuinen er erg goed bijlagen. Minerva liep naar het meer en ging vlakbij het meer in het gras zitten. Ze legde haar handen weer op haar buik. Ze was nu ongeveer 10 weken zwanger, als ze het goed uitrekende. Het was eigenlijk nog niet de bedoeling geweest dat ze met Kyle naar bed ging, ze had het nog veel te vroeg gevonden. Uiteindelijk had ze zich door hem over laten halen, omdat hij haar beloofde dat ze van één keer echt niet zwanger raakte. Ze had hem geloofd, waar ze nu achteraf spijt van had. Natuurlijk kon je zwanger raken bij de eerste keer, en ze had er zelfs niet echt van genoten. En nu kreeg ze dan dit kindje.. Hun kindje..
‘Minerva?’
Minerva keek om toen ze iemand haar naam hoorde noemen. Ze kneep even haar ogen dicht, omdat de zon haar verblindde. Toen ze aan het licht gewend was, keek ze weer even naar degene die haar naam genoemd had.
‘Professor Perkamentus?’ vroeg ze verbaasd. Perkamentus glimlachte naar haar.
‘Mag ik er bij komen zitten?’ vroeg hij vriendelijk. Minerva knikte langzaam en hij ging naast haar zitten. Ze keken beide zwijgend over het water. Na een lange tijd verbrak Perkamentus de stilte.
‘Er is vast een reden voor dat je hier in je eentje zit, in gedachten verzonken, is het niet?’ vroeg hij vriendelijk. Minerva keek hem even aan en sloeg toen haar ogen neer.
‘Je hoeft er niet over te praten, ik ben ook een goed gezelschap in stilte, al zeg ik het zelf’ zei Perkamentus en zijn ogen twinkelde even. Minerva keek hem aan en glimlachte terug. Het zou fijn zijn als ze het met iemand kon bespreken, iemand die vrij weinig met haar te maken had en die het ook voor zichzelf zou houden. Ze legde haar handen op haar buik en vertelde hem toen alles, wat er gebeurt was en hoe bang ze nu. Perkamentus onderbrak haar geen moment, hij luisterde alleen maar en keek haar rustig aan. Toen Minerva klaar was met vertellen, keek ze weer over het meer en wachtte op zijn reactie, maar hij bleef stil. Ze keek hem weer aan en zag dat ook hij over het meer keek.
‘Wat wil je zelf?’ vroeg hij toen vriendelijk. Deze vraag had ze natuurlijk kunnen verwachten, en het antwoord wist ze ook wel, maar toch begon ze nu te twijfelen. Wat zou zijn reactie zijn als ze zei dat ze dit kindje graag wou? Zou hij zeggen dat ze niet verstandig bezig was, of zou hij juist zeggen dat ze haar eigen beslissingen moest maken?
‘Ik wil het kindje laten komen, ik had beter na moeten denken en mijn kindje moet er niet de dupe van worden dat ik niet verstandig genoeg was.’ Minerva keek hem aan toen ze dit gezegd had.
‘Dit kindje komt er niet alleen door jou, juffrouw Anderling, meneer Matthews is de vader dus hij heeft ook zijn verplichtingen. Het is niet aan mij om hier een oordeel over te geven, omdat ik er gewoon niks mee te maken heb, maar als ik zo vrij mag zijn om mijn mening te geven,’ hij keek haar even en Minerva knikte langzaam ‘ik denk dat het kindje een geweldige moeder heeft, een moeder die weloverwogen haar beslissingen maakt en die graag dit kindje wil laten komen. Het is juist goed dat je niet egoïstisch bent, maar dat je om het welzijn van je kindje denkt’ vervolgde hij. Minerva beet op haar lip en knikte langzaam. Perkamentus stond op en keek nog even naar haar.
‘Als je nog eens een luisterend oor zoekt, kan je altijd langskomen. Ik laat je nu alleen.’ Hij begon naar het kasteel te lopen.
‘Dank u wel’ zei Minerva nog zacht en keek hem na, voor ze weer naar het meer keek. Ja, ze had de goede keuze gemaakt, dit kindje had recht op een leven en zij zou een geweldige moeder zijn voor hem of haar.
‘Roep Kyle, Minerva heeft hem nu nodig!’riep Rose naar Chloë. Chloë liep meteen weg, de ziekenzaal uit. De schoolverpleegster rende snel met een washandje in haar hand op Minerva af. Ze had alle andere mensen de ziekenzaal uitgestuurd, zodat ze zich alleen op Minerva kon focussen. Minerva voelde weer een wee opkomen en ze sloeg dubbel van de pijn. ‘Rustig maar, nog even en het kindje is er uit’ zei Rose die haar hand vast had.
‘Jij.. hebt makkelijk.. praten’ zei Minerva, kreunend van pijn. Rose kwam met Kyle de ziekenzaal inlopen. Kyle snelde meteen op Minerva vast en pakte haar hand.
‘Ik ben bij je lieverd, het komt allemaal goed’ zei hij zacht tegen haar. Minerva keek even op naar hem en voelde veel woede jegens hem.
‘Dit is allemaal jouw schuld! Ik haat je!’ zei ze woedend tegen hem. Kyle keek haar geschrokken aan.
‘Laat haar maar, dat zijn de hormonen die nu door haar lijf gieren’ zei Madame Masen, de schoolverpleegster. Kyle keek haar even aan en toen weer bezorgd naar Minerva.
‘Laat het ophouden!’ riep Minerva, gillend van pijn. Madame Masen controleerde haar weer.
‘Het is zo voorbij, er is genoeg ontsluiting, dus het kindje kan zo komen’ zei ze toen ze Minerva gecontroleerd had. Minerva slaakte weer een gil toen er nog een wee op kwam zetten. Ze kneep hard in de hand van Rose en Kyle.
‘Probeer zo meteen mee te persen, het kindje wil er uit, maar probeer je ademhaling wel onder controle te houden’ zei Madame Masen rustig. Minerva probeerde te doen wat ze zei toen er een nieuwe wee opkwam. Ze gilde weer door de pijn die door haar lichaam ging.
‘Rustig aan, je doet het heel goed, probeer het nog maar een keer’ zei Madame Masen aansporend.
‘Laat haar even tot rust komen’ zei Kyle tegen Madame Masen, maar die negeerde hem.
Er kwam weer een wee en Minerva gilde hard…
Kyle hield zijn zoon in zijn armen, Minerva wou het kindje nog niet vasthouden, bang dat ze wat verkeerd zou doen. Ze keek wel even naar Kyle en haar zoontje. Hij leek veel op zijn vader, maar hij had haar ogen. ‘Ik wil hem graag even vasthouden, maar je moet er wel bijblijven..’ zei ze zacht tegen Kyle. Kyle knikte en legde hun zoon voorzichtig in Minerva haar armen. Minerva haar ogen stonden vol tranen toen ze eindelijk haar zoon vasthield. ‘Liefje, wat is er?’ vroeg Kyle bezorgd toen hij de tranen zag. Minerva keek met betraande ogen op naar hem.
‘Niks.. ik ben gewoon zo blij dat alles goed met hem is, dat we nu echt een gezinnetje zijn’ zei ze zacht, de tranen gleden over haar wangen. Kyle glimlachte en kuste haar voorhoofd.
Samen besloten ze om hun zoon Harry te noemen, Harry Matthews. Minerva was blij toen de zomer aanbrak, maar daarmee kwam er ook een einde aan hun tijd bij Zweinstein. De examens waren voorbij en Minerva ging er vanuit dat ze het makkelijk gehaald had. Ze had er vorig jaar na de S.L.IJ.M.B.A.L.L.E.N. als goed voorgestaan, en de P.U.I.S.T. examens waren naar haar idee ook erg goed gegaan. Het was nu alleen nog wachten op de uitslag en dan zouden ze hun diploma krijgen.
Harry was nu bijna twee weken oud en Minerva was helemaal vertederd, net als vele anderen. Professor Perkamentus had Harry ook al gezien en had haar gezegd dat ze een prachtige zoon hadden gekregen, dat ze trots konden zijn op hun zoon. Minerva was hier heel blij mee geweest, omdat de mening van Perkamentus om de één of andere reden heel belangrijk was voor haar. Dit had ze Kyle ook verteld, die haar heel raar had aangekeken.
‘Wat maakt het uit wat een docent er van vind? Het gaat er toch om dat wij blij zijn met onze zoon?’ was zijn reactie geweest. Minerva had hem hier wel gelijk in gegeven, maar toch bleef ze er bij dat ze het belangrijk vond.
Haar ouders waren meteen langsgekomen toen Harry geboren was en ze waren trots op haar, en natuurlijk ook op hun kleinzoon. De broers en zussen van Minerva zouden Harry de aankomende zomer voor het eerst zien, ze hadden gewoon geen tijd om even bij Zweinstein langs te komen.
Minerva liep naar de wieg waar Harry in lag en streelde zijn donkerbruine haren. ‘Mama is even weg lieverd, ik ben zo weer terug’ zei ze zacht en keek nog even naar hem. Hij lag heerlijk te slapen en zal vast niet wakker worden in de tijd dat ze weg was. Ze kuste zijn kruin zacht en liep toen de slaapzaal uit, naar de leerlingenkamer. Kyle zat in de leerlingenkamer op de bank op haar te wachten. Ze liep op hem af en hij keek pas op toen ze vlak voor hem stond. ‘Wat is er Kyle?’ vroeg ze toen hij niks zei.
‘Ik heb even nagedacht.. Ik denk dat.. Ik denk dat ik dit niet kan’ zei Kyle zacht, zonder haar aan te kijken. Minerva keek hem geschrokken aan ‘Wat bedoel je?’ vroeg ze zacht, bang.
‘Ik ben nog veel te jong om vader te zijn, Minerva. Ik weet dat ik zelf heb gezegd dat we dit samen aan konden, maar ik had ongelijk.. Ik kan het echt niet, het spijt me.’
Hij stond op van de bank en liep weg, Minerva alleen achterlatend. ‘Wacht!’ riep Minerva hem achterna en zette de achtervolging in. Ze ging voor hem staan en keek hem strak aan. ‘Dus daar moet ik het mee doen? Met een “het spijt me”? Jij was degene die dit kindje wou, Kyle, jij wou met me naar bed en dacht niet na over de gevolgen, niet ik! Het is ook jouw zoon die daar boven ligt, onze zoon!’ De tranen liepen over Minerva haar wangen. Ze had de hele tijd de hoop gehouden dat ze deze zomer samen met Kyle kon doorbrengen, samen met Kyle en hun zoon. En nu maakte Kyle die droom opeens kapot door te zeggen dat hij het niet kon.
‘Het spijt me, echt’ zei Kyle weer en liep weg, de leerlingenkamer uit. Minerva keek hem huilend na en liet zich snikkend op de bank zakken.
Rose en Chloë kwamen en net al lachend door het portretgat, ze hadden Kyle wel zien vertrekken, maar hadden er niks achtergezocht. Ze bleven wel meteen staan toen ze Minerva snikkend aantroffen op de bank.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Rose bezorgd en ging naast Minerva zitten. Minerva keek even met betraande ogen op naar haar.
‘Kyle.. Hij heeft het net uitgemaakt, denk ik.. Hij zei dat hij het niet kon’ zei ze snikkend. Rose en Chloë keken elkaar even aan en toen weer naar Minerva.
‘Wat een klootzak,’ zei Rose toen ‘eerst wil hij graag een kind en dan kan hij het niet meer.. echt, sorry dat ik het zeg, maar wat een klootzak.’Minerva toverde even een glimlachje tevoorschijn toen ze dat zei.
‘En nu? Wat ga je nu doen?’ vroeg Chloë en keek Minerva bezorgd aan. Minerva haalde haar schouders op.
‘Ik ga mijn zoon niet opgeven, alleen omdat Kyle het niet aankan.. Ik hou van mijn kind, en ik ben er voor hem, hoe dan ook, al moet ik het helemaal alleen doen.’
Rose sloeg een arm om haar heen. ‘Je hoeft het niet alleen te doen, wij helpen je wel. En je ouders zijn er natuurlijk ook voor je, die laten je het echt ook niet alleen doen. Je gaat toch ook gewoon terug naar je ouders, of wou je alleen gaan wonen met Harry?’ vroeg Rose. Minerva haalde weer haar schouders op.
‘Daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht,’ bekende ze zacht ‘ik denk gewoon terug naar mijn ouders, die zouden het geweldig vinden als ik nog thuis kom wonen met hun kleinzoon. Zolang ik er zelf ’s nachts maar uit ga om hem te voeden.’
Rose knikte en glimlachte naar haar. ‘Zie je wel, alles komt gewoon goed, zelfs zonder die Kyle Matthews.’
De laatste schooldag op Zweinstein brak aan, de allerlaatste dag voor de leerlingen uit het zevende jaar. Er waren maar 4 leerlingen die niet geslaagd waren, de rest had allemaal zijn of haar P.U.I.S.T.-en gehaald. Vandaag zouden ze hun diploma in ontvangst nemen, waarna het er echt op zat.
Minerva zat met Harry in haar armen op de bank in de Grote Zaal, die helemaal was ingericht voor de diploma-uitreiking. Rose zat aan de ene kant naast haar en aan de andere kant zat Chloë. Minerva zag Kyle de zaal inkomen, hij wierp even een blik op haar een Harry, maar Minerva negeerde hem. Ze was even helemaal klaar met hem, omdat hij tot de dag van vandaag nog niks van zich had laten horen over zijn uitspraak.
Harry keek met zijn groene ogen zijn moeder aan. Minerva glimlachte even toen ze dit zag. Hij begon al goed te groeien, wat natuurlijk een goed teken was, maar voor haar had het niet zo gehoeven. Ze zou hem het liefst nog zo klein mogelijk houden, gewoon genieten van het feit dat hij zo klein was.
Hij was nu 7 weken oud, en woog al bijna 10 pond, terwijl hij bij de geboorte nog maar net 6 pond woog. Natuurlijk was ze nog net zo gek op hem als bij zijn geboorte, niks zou dat gevoel veranderen.
Professor Wafelaar stond op en maande de zaal tot stilte. Tijdens zijn korte toespraak keek Minerva alleen maar naar haar zoontje, die met zijn groene ogen terugstaarde. Minerva glimlachte even toen hij begon te gapen en keek toen weer op naar professor Wafelaar, die net over ging op het mensen naar voren roepen en de diploma’s uitreiken.
Minerva stond op toen haar naam werd geroepen en legde Harry voorzichtig in de armen van Rose, die haar armen meteen had uitgestoken. Minerva liep het podium af, naar professor Wafelaar.
‘Gefeliciteerd met het behalen van je diploma, juffrouw Minerva Anderling. We wensen je al het goede toe voor de toekomst, samen met je prachtige zoon’ zei hij, hij gaf haar een hand en gaf haar toen haar diploma. Minerva glimlachte even naar professor Wafelaar toen de overige leerlingen applaudisseerden, nam haar diploma in ontvangst en liep het podium weer af, om haar zoon weer over te nemen van Rose. Harry werd even wakker toen Minerva hem weer in haar armen nam.
‘Het zit er nu echt op, morgen ga je met mama weer naar huis’ zei Minerva zacht tegen hem. Harry kraaide even en gaapte toen weer. Minerva glimlachte, kuste zijn voorhoofd en keek toen alleen maar naar hem.
Ja, het zat er nu echt op, maar het echte leven begon nu pas.
Minerva tilde Harry op toen de trein stopte op station King Cross in Londen. Rose en Chloë hielpen haar met haar spullen, omdat ze dat met de kleine in haar armen niet alleen op het perron kon krijgen. Toen alles buiten stond, keek Minerva om haar heen, om te zien waar haar ouders waren. Al snel zag ze ze staan en haar ouders zagen haar ook. Ze kwamen snel op haar aflopen en omhelsde hun dochter.
‘Mag ik mijn kleinzoon even vasthouden?’ vroeg mevrouw Anderling vrijwel meteen. Minerva knikte en legde Harry in de armen van haar moeder. Mevrouw Anderling glimlachte naar haar kleinzoon, die nieuwsgierig om zich heen keek.
‘Wat is hij al gegroeit zeg’ zei mevrouw Anderling en ze keek haar dochter aan, die knikte.
‘Ja, hij groeit best snel..’ beaamde Minerva en keek liefdevol naar haar zoon. Meneer Anderling keek zijn dochter even aan.
‘Zoals jij het zegt, is het alsof het iets slechts is dat hij zo goed groeit’ zei hij afkeurend. Minerva keek nu haar vader even aan.
‘Nee, natuurlijk is het goed, maar.. het lijkt nu wel erg snel te gaan. Ik zou willen dat hij nog veel langer zo klein was, gewoon mijn zoon. Voor ik het weet is hij straks al echt groot.’
Mevrouw Anderling keek haar dochter even aan en glimlachte. Dat gevoel had zij ook gehad bij haar kinderen. Ze waren allemaal zo snel groot geworden, alsof het in een zucht aan haar voorbij ging. Ook zij zou niets liever willen dan dat haar kinderen gewoon klein bleven.
Minerva voelde dat iemand op haar schouder tikte en ze draaide zich meteen om. Ze had even gehoopt dat het Kyle was, maar het waren Chloë en Rose.
‘We wouden nog even afscheid van je nemen, wie weet wanneer we elkaar weer zien’ zei Rose zacht met tranen in haar ogen. Chloë had ook tranen in haar ogen en toen Minerva haar vriendinnen zo zag, hield zij het ook niet langer droog. Ze omhelsde de twee, terwijl er een traan over haar wang gleed.
‘Ik ga jullie zo missen.. Beloof me dat we gaan schrijven, en elkaar wel gewoon blijven zien’ zei Minerva. Rose en Chloë knikte meteen en ze omhelsden elkaar nog eens. Daarna namen ze echt afscheid, de twee knuffelden Harry nog even voorzichtig.
‘Pas goed op je moeder, kleine’ zei Rose zacht tegen Harry. Minerva glimlachte waterig toen Rose dit zei. Rose en Chloë liepen weg en Minerva keek haar vriendinnen na.
‘Kom op lieverd, we gaan naar huis’ zei mevrouw Anderling, die haar kleinzoon weer in haar armen genomen had. Minerva knikte en liep met haar ouders het station uit, op weg naar huis.
Minerva was nu al 3 weken thuis, maar Kyle had nog steeds geen contact met haar gezocht. Haar hoop daarop begon ook steeds meer te verdwijnen, ze was eigenlijk alleen nog maar boos op hem. Verder kon ze het zelf ook prima redden, ze kon Harry best alleen groot brengen. Haar moeder hielp haar als het nodig was en was altijd op de achtergrond, voor het geval dat. Harry groeide nog altijd goed en Minerva genoot met volle teugen van hem.
Bijna wekelijks schreef ze nog met Chloë en Rose, waar ze ook erg blij mee was. Alles leek geweldig goed te gaan, tot die ene dag..
Minerva werd ’s ochtends al vroeg wakker en het viel haar op dat het erg stil was bij Harry zijn wiegje. Ze stond op uit bed, trok haar ochtendjas aan en liep op zijn wiegje af. Bij de wieg bleef ze stil staan en keek naar hem. Harry lag te slapen, maar zijn borst ging veel te langzaam op en neer. Af en toe bewoog zijn hoofdje even, maar verder lag hij helemaal stil, veel te stil..
‘Mam!’ riep Minerva meteen bang. Haar moeder stond binnen een minuut in de kamer, gealarmeerd door de angst in haar dochter haar stem.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze geschrokken, bezorgd. Minerva keek alleen maar naar Harry, dus het was mevrouw Anderling meteen duidelijk dat er iets met hem aan de hand was. Ze keek even in het wiegje en zag toen ook dat het niet goed ging met haar kleinzoon. Ze liep meteen weg, om de huisarts te bellen.
Een kleine 5 minuten later kwam de huisarts het huis in, nadat mevrouw Anderling hem binnen had gelaten. Mevrouw Anderling ging hem voor naar boven, en de huisarts volgde haar op de voet. Ze liepen snel de slaapkamer van Minerva in, die nog altijd angstig naar haar zoontje stond te kijken. De huisarts onderzocht Harry meteen en belde zonder te aarzelen een ambulance.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mevrouw Anderling geschrokken en sloeg een arm om haar dochter heen, die alleen maar bang naar Harry bleef kijken.
‘Ik weet het niet zeker, maar ik weet wel zeker dat dit niet goed is. Hij gaat steeds verder achteruit.. De ambulance zal er zo zijn om hem mee te nemen naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Het spijt me dat ik nu niet meer voor u kan doen.’ De huisarts keek nog even naar Harry. Minerva keek de huisarts bang aan toen zijn woorden tot haar door drongen.
‘Gaat hij.. dood?’ vroeg ze bang en haar ogen stonden meteen vol tranen. De huisarts maakte zijn blik los van het onschuldige kind en keek haar aan.
‘Het spijt me, daar kan ik geen uitspraak over doen..’ was zijn enige reactie. Minerva begon zacht te huilen en mevrouw Anderling keek ook bang naar Harry.
Een klein kwartier later hoorde ze de sirenes van de ambulance, die vlak voor het huis stopte. De huisarts liep snel naar beneden, om de voordeur te openen. Minerva en mevrouw Anderling keken niet op of om toen de huisarts de kamer weer in kwam, vergezeld door 2 ambulancebroeders. Minerva keek alleen maar bang naar haar zoontje, bang dat het niet goed was, dat er niks te doen was. Als ze hem zou verliezen, had ze werkelijk alles verloren.. Eerst Kyle en nu ook nog eens Harry.
De ambulancebroeders namen Harry mee naar het ziekenhuis, Minerva reed mee in de ambulance, mevrouw Anderling belde haar man om hem te zeggen dat hij haar op moest komen halen, zodat ze ook naar het ziekenhuis konden gaan.
‘Hou vol lieverd, hij redt het wel’ zei mevrouw Anderling om Minerva moed te geven, maar Minerva kon alleen maar huilen.
‘Waarom verteld niemand ons wat? Ik wil naar mijn zoon!’ riep Minerva overstuur tegen de vrouw die achter de balie zat. De vrouw had haar net verteld dat er nog geen nieuws was, de artsen deden alles wat ze konden.
‘Het spijt me, maar meer kan ik u niet vertellen’ probeerde de vrouw weer, maar Minerva liep weg, op zoek naar iemand die haar wel kon helpen. Op dat moment kwam een arts de kamer uit waar Harry lag. Minerva liep meteen op hem af, op de voet gevolgd door meneer en mevrouw Anderling.
De arts keek hun vol spijt aan.
‘Het spijt me u dit te moeten mededelen, maar we waren te laat.. Uw zoon is overleden.’
Minerva haar wereld leek in te storten toen ze dit nieuws verwerkte. Met tranen in haar ogen liet ze zich op haar knieën vallen. De tranen stroomden over haar wangen.
Meneer Anderling sloeg een arm om zijn vrouw heen, die ook met tranen in haar ogen naar de arts keek. De arts begon uit te leggen wat er gebeurd was, maar de woorden drongen bij niemand echt door.
‘Weet u het zeker?’ vroeg meneer Anderling na een tijdje aarzelend. De arts knikte langzaam.
‘Ja, helaas wel. Uw kleinzoon had een aangeboren afwijking aan zijn hart en dit is hem fataal geworden. Zelfs als mijn collega’s eerder waren geweest, hadden ze hem niet kunnen redden. Het spijt me’ zei de arts, hij keek nog even naar de drie en liet ze toen alleen. Minerva bleef snikkend op de grond zitten en meneer en mevrouw Anderling zochten steun bij elkaar.
***************************************************************************
3 september 1981
Minerva Anderling zat in haar gedaante van een cyperse kat op de muur in de Ligusterlaan. Ze wist niet waarom de gedaante aan haar zoon nu opeens zo sterk omhoog waren gekomen, ze had al jaren niet meer aan hem gedacht.. Natuurlijk had ze om hem gerouwd, maar uiteindelijk had ze besloten dat ze verder moest gaan.
In 1955 was ze als lerares aangenomen bij Zweinstein en al die jaren had ze haar liefde voor het vaak Transfiguratie gedeeld met haar leerlingen. Ze had veel leerlingen zien komen en gaan, de één was ze blij mee dat hij of zij vertrok, maar met de ander had ze echt een band gehad.
Bij geen één kind dat ze gezien had, was de herinnering aan haar zoon omhooggekomen. Maar met dit kindje was het anders. Dit kind waar ze op zat te wachten was zijn beide ouders verloren in één avond, zoals zij ooit haar kind was verloren op één dag. En dan de naam van dit kind.. Harry. Harry Potter.
Ja, dit kind moest beschermd worden, en dat zou zij doen. Vanaf nu had ze weer een echt doel in haar leven.. Dit kind beschermen en er voor zorgen dat hij groot kwam.
|
Verhalenwedstrijd 6 Fleur. - 1
Wat een einde :'(
