|
|
|
|
|
|
|
Daniil-potter
|
Geplaatst op 16-12-2011, 10:13 |
Reageer
|
Berichten: 41
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Het is al lang uitgeprint en ik heb ook al een kaft gemaakt, en ik doe erg mijn best om die hier te plaatsen. De volgende twee hoofdstukken komen zo.
HOOFDSTUK 11
HET BOEK, HET ZWAARD EN DE ONBEKENDE MAGIE
De zes personen lopen richting het kerkhof. Daar loopt ieder een andere kant uit, zonder iets te zeggen. Dan roept een van de zes iedereen bij zich. Hermelien wijst op het teken op het graf van Ignotus. Een driehoek met daarin een cirkel met daarin een streep. Harry gaat met één voet op de rand van het graf staan. Hij doet de Mantel om, draait de steen rond in zijn hand en tilt de staf op: ‘Herenig de relieken’, mompelt hij. Van alle kanten komen schimmen aanzweven. Hij ziet zijn ouders, Sirius, Lupos met Tops, Fred Wemel, Perkamentus en een boel anderen. Ze zijn allemaal voor hem gestorven, beseft hij nu.
‘Wat denken jullie, zal het werken?’ vraagt hij aan ze.
‘Ik zou precies hetzelfde hebben gedaan’, antwoordt Perkamentus.’
Plots worden alle geesten weggeblazen door een onvoelbare windvlaag. Uit het graf van Ignotus Prosper komt eenzelfde licht vrij als uit het graf van Perkamentus, dat weer steeds feller wordt. Er verschijnt iets uit het graf, dat steeds verder omhoog komt. Het blijkt een groot, dik boek te zijn. Er staat geen titel op, alleen het symbool van de relieken. Harry slaat het boek open: er staat niets in. Dan beginnen er letters in te verschijnen, net als in het dagboek van Marten Vilijn, maar dan anders:
U bent geschikt om de geheimen van de dood te ontdekken. Voor u staat het boek open; alleen u mag er echter in kijken en iets met de verkregen informatie doen. Bent u het daar meen eens?
Harry zegt het tegen de anderen.
‘Ik zou het niet doen, Harry. Misschien is het een valstrik’, waarschuwt Hermelien hem.
‘Ah, Hermelien, kom nou’, zegt Ron, ‘we zijn al zo dichtbij!’
‘Oké, ik zal kijken’, stelt ze voor. Ze buigt naar het boek toe en zegt: ‘Scire tetigit.’
Haar toverstaf stuurt een zwerm witte vonken naar boven, die ronddraaien alsof ze iets proberen te vinden. Dan dwarrelen ze neer.
‘Harry, hier is sprake van oeroude magie. Dit zijn écht de geheimen van de dood’, geeft ze toe.
Harry gaat op de grond zitten, en slaat het boek open. Het staat nu helemaal volgeschreven, en heeft een inhoud van minstens tien pagina’s. Harry kijkt bij de letter H:
Herrijzen uit de dood:
Gruzelementen; hoe ze te maken, wat er mee te doen en hoe ze te vernietigen; 594-597
Herrijzen uit de dood met behulp van een Gruzelement; 601-609
Het bloed van een vijand, een ledemaat van een onderdaan... Deels herrijzen uit het leven door Gruzelementen; 173-174
Voorbereiden op en herrijzen uit de dood—de magie van de laatste druppel; 1476-1477
‘Dat moet het zijn…’ mompelt Harry. Hij zoekt bladzijde 1476 op en begint te lezen:
Het is zeer lastig om uit de dood te herrijzen en het leven volledig terug te krijgen. Er is maar één manier om uit de volledige dood te herrijzen: met behulp van de magie van de laatste druppel. Op een moment dat je voelt dat het hoogtepunt van je leven zo zal komen, steek je je in je arm, en laat je de druppel bloed die eruit loopt, in een kruik vallen. Er mag maar één druppel bloed uit lopen, je moet de wond gelijk genezen. De kruik stop je dicht met een kurk van zuiver vlierhout. Je spreekt de volgende spreuken uit in de juiste volgorde:
Harry leest niet verder. Hij kijkt een paar alinea’s verder en ziet een ondertitel staan:
IEMAND DIE OP DEZE MANIER IS HERREZEN DODEN
Harry begint verder te lezen:
De persoon heeft maar één druppel bloed over. Als die uit zijn lichaam is verdreven, sterft de persoon. Dit is echter nog lastiger dan het vernietigen van een Gruzelement (pag. 596). Net als bij een Gruzelement, moet het niet kunnen hersteld door duistere magie. Een voorwerp dat de druppel bloed uit de persoon haalt, moet ook nog grote kracht bezitten en vele daden hebben verricht. Het gevaarlijke is echter, dat als de persoon deze manier kent, hij waarschijnlijk ook over andere onbekende magie zal beschikken.
Tevens hangt er ook nog iets aan vast: de persoon in kwestie heeft zijn leven niet helemaal terug, en moet om dat wel te hebben zijn grootste vijand doden. Als u dit nu aan het lezen bent, bent u dat waarschijnlijk zelf. Bereid u voor. Dan moet u er ook op letten of de persoon in zijn vorige leven Gruzelementen heeft gemaakt. Zo ja, dan is de kruik waar de druppel bloed uit kwam, nu deels een Gruzelement. Die dient ook vernietigd te worden.
Harry bladert weer naar het register. Hij zoekt naar het woord koepel. Hij wordt doorverwezen:
Koepel van vuur—Zie Annigilero Omnia (pag.793-794)
Harry bladert naar de aangegeven pagina. Blijkbaar heeft deze spreuk een artikel van een pagina groot.
ANIGILERO OMNIA: DE DUISTERSTE SPREUK DIE ER BESTAAT
Annigilero Omnia is een allesvernietigende spreuk, zeer lastig te beheersen, maar veel krachtiger dan Avada Kedavra. Net als bij Avada Kedavra bestaat er bijna geen tegenvloek (Avada Kedavra terugkaatsen, pag. 395&1015), maar het is toch mogelijk je te redden van deze spreuk. Zie daarvoor de vierde Alinea.
HET ONTSTAAN VAN ANNIGILERO OMNIA
Harry leest niet verder. Hij zoekt verder naar alinea vier:
JEZELF VERDEDIGEN TEGEN ANNIGILERO OMNIA
Ga nooit, maar dan ook nóóit met iemand strijden die de spreuk kent, voordat je dit hebt gelezen. Er bestaat namelijk maar één manier om je te verdedigen. Ten eerste moet je de meester van de zegevlier (pag. 93-105) zijn, en hem gebruiken om te strijden. Als de vijand de spreuk uitspreekt, moet je tegelijk twee spreuken uitvoeren: Non-verbaal Aquamenti en hardop uitgesproken Protego. Er verschijnt dan een soort Anti-Annigilero Omnia: een koepel van water, die de Annigilero Omnia-spreuk tijdelijk tegenhoudt. Dan trek je je gewone toverstaf (of je oude toverstaf) met je andere hand, en roep je: “Expelliarmus”. (Oefen hier goed op: het valt niet mee een goede spreuk uit te voeren met je andere hand.)
Hierna kan je de tegenstander doden, maar gebruik vooral NIET de Avada Kedavra-vloek: er ontstaat dan een soort magische steekvlam, die hetzelfde effect heeft als Annigilero Omnia, alleen dan nog veel krachtiger.
Harry slaat het boek dicht. Nu sta ik er alleen voor, denkt hij. Hij begrijpt dat hij zijn leven heeft te danken aan de mensen om hem heen; zonder hen zou hij hier niet geweest zijn. Sterker nog, dan zou hij helemaal nergens meer zijn. Hij voelt opeens dat er iets beweegt in het boek. Hij slaat het open, en ziet weer alleen maar witte bladzijdes. Alleen op de eerste pagina staat wat tekst:
Zij hebben hun leven óók aan jou te danken. Maar helaas, hun geest staat niet open om de geheimen van de dood te kennen. Maar denk goed na, er is wel één iemand van je vrienden aan wie ik mijn geheimen wel kan verklappen.
Harry denkt na. Wie van zijn vrienden is geschikt om deze geheimen te kennen? Het kan niet iemand zijn die hier is, maar zijn vrienden waren hier! Maar wacht eens, Loena was achtergebleven! Zij moest diegene zijn die de geheimen zou kunnen weten!
Snel verdwijnselt hij naar het zijn huis, terwijl de anderen elkaar verbaasd en vragend aankijken.
Harry zegt tegen de anderen dat ze hem en Loena even alleen moeten laten omdat hij iets moet zeggen wat alleen zij mag weten. De anderen verlaten een beetje verbaasd de kamer.
Harry legt het boek op tafel. Als hij Loena alles heeft uitgelegd—uiteraard met een fnuikspreuk op de deur—zegt ze dat ze maar één voorwerp kent dat aan de omschrijving voldoet.
HOOFDSTUK 12
DE LAATSTE STRIJD
Je kan hem alleen verslaan met het zwaard van Griffoendor. Ík ken geen andere voorwerpen die aan de omschrijving voldoen’
‘Je hebt gelijk, Loena.’
Hij loopt naar een kast in de hoek van de kamer. Dan tikt hij tweemaal met zijn toverstok op de onderste lade, terwijl hij wat onverstaanbare woorden mompelt. Als hij de la opentrekt, zien ze het voorwerp waar al jarenlang niets meer van is gehoord: Het zwaard van Griffoendor. Harry spreekt een zwelbezwering uit over zijn broekzak, en verstopt het zwaard erin. Zijn toverstok doet hij in zijn andere broekzak, maar de zegevlier blijft hij in zijn hand houden.
‘Zeg tegen de anderen dat ik even weg ben’, zegt hij tegen Loena. ‘Ik wil niet dat de rest nóg meer gevaar loopt.’ Hij verdwijnselt, en Loena doet de deur open. Alle andere leden, inclusief zij die nog op het kerkhof waren achtergebleven, komen binnen.
Er waait een kille wind over het kerkhof van Havermouth. Er is niemand te bekennen, behalve één gedaante die roerloos op zijn plaats staat. Geduldig blijft hij wachten, wachten op de man die hem zijn leven terug kan geven. Bij elke kleine beweging galmt er een spreuk over het kerkhof. Maar nu verschijnt er iemand, op wie zijn reactie anders is: Harry Potter verschijnt duidelijk herkenbaar voor hem.
‘Dus je bent toch gekomen, Potter?!’ snauwt Voldemort.
‘Om jou vaarwel te zeggen.’
‘Oh, wat ben ik toch bang! De wereldberoemde Harry Potter wil mij wéér verslaan, uitgerekend op dat moment dat het helaas niet mogelijk is. IK BEZIT NIEUWE, DUISTERE MAGIE, POTTER! HEB JE DAT NOG NIET BEGREPEN!?’
‘Ík beschik daar ook over, Vilijn. Op elke vloek heb ik een tegenvloek.’
‘Maar niet op míjn vloek, Potter. Mijn vloek kan niet teruggekaatst worden.’
‘Dat zij je ook al over Avada Kedavra.’
‘EN!? Dit is Avada Kedavra niet!’
‘Je hebt het nog steeds niet geleerd, hè. Het slechte zal altijd verliezen.’
Ze worden onderbroken doordat achter hun een groep mensen verschijnt. De hele Orde van de Feniks is toch gekomen; het was ook gemakkelijk te raden waarnaar toe hij ‘even weg was’.
‘Zo, Potter, dus je hebt je vriendjes toch nog meegebracht?’
‘Ze zijn zelf gekomen, Vilijn.’
‘Locomotor Basilisktand!’ roept Loena opeens. De tand vliegt door de lucht en boort zich in de kruik, die nog steeds op de grond lag.
Die was ik helemaal vergeten, denkt Harry. Gelukkig heeft Loena me gered; blijkbaar hadden zij en Rolf Scamander ergens in huis een tand liggen. De kruik laat een blauw licht vrij, en explodeert dan met een luide knal.
‘Dus zo dacht je mij te verslaan? Nou, dan is dat mislukt’, gaat de discussie verder.
‘Niet helemaal, maar wel gedeeltelijk. Ik weet hier meer van dan je denkt en dan jij zelf weet.’
‘Maar toch begrijp ik niet dat je gekomen bent, Potter. Je hebt gezien hoeveel mensen ik dit keer heb gedood; veel meer in veel minder tijd.’
‘Je hebt je behoorlijk laten gaan, ja.’
‘Je zou moeten weten dat als ik zoveel mensen, inclusief de minister, makkelijk kon doden, dat het bij jou ook gaat werken. Of ben je gekomen omdat je wilt dat de anderen geen gevaar meer lopen?’
‘Nogmaals: ik ben gekomen om jou te doden.’
‘Het zou beter voor je zijn als je je overgeeft: al die mensen om je heen zullen namelijk ook sterven als jij sterft. Geef je je echter over, dan zal niemand meer gevaar lopen, op de modderbloedjes, snullen en bloedverraders na dan.’
‘Mijn beste vrienden hebben dreuzelbloed in hun familie, Vilijn.’
‘O, maar wat maakt het uit? Als ik ze ga uitmoorden, ben jij immers al lang… DOOD!’
‘Dan snap ik drie dingen nog steeds niet: één: waarom zou ik me overgeven als mijn vrienden dan nog steeds net zo veel gevaar lopen, twee: bijna iedereen heeft dreuzelbloed als je goed in de stamboom zoekt, en drie: snap je het nou nog niet? Je kunt me niet verslaan! Ik ken jouw geheimen! Ik weet hoe je bent herrezen, dat je mij moet doden om je leven volledig terug te krijgen, en ik weet ook wat ik daar tegen moet doen!’
‘Je hebt deels gelijk, Potter. Maar ik heb bijna geen emoties om me over jou op te winden. Laten we maar gelijk doorgaan naar het duel.’
‘Iedereen, ga snel weg alsjeblieft! Dit kan gevaarlijk worden!’ waarschuwt Harry de anderen. Maar niemand wil vertrekken.
‘Jammer dat jij en je vriendjes daar zo meteen liggen, Potter. Ik zal jullie graag laten zien hoe de wereld eruit zal zien nadat ik jullie heb vermoord.’
Een aantal leden verdwijnselen bang, maar het grootste deel blijft bij Harry.
‘Dus jullie willen allemaal sterven? Mij best; ik zal jullie toch vermoord hebben.’
Harry en Voldemort buigen, wat nogal wat verbazing opwekt bij de anderen, zetten drie stappen van elkaar vandaan en draaien zich dan weer naar elkaar toe. Dan klinken er tegelijkertijd drie spreuken:
‘Protego!’
‘Avada Kedavra!’
‘Annigilero Omnia!’
Er rijzen twee koepels op, één van water en de ander van vuur, maar de vloeken des doods die de overgebleven leden hebben uitgesproken, hebben geen enkel effect. Bij de meesten komt er alleen een zwak, groen lichtpuntje uit hun toverstaf, en de weinige vloeken die het wel redden, worden teruggekaatst door de twee schilden als pingpongballetjes van de tafel. Verblind door het licht dat bij de botsing is vrijgekomen, trekt Harry op de tast zijn gewone toverstaf en spreekt een zonnebrilbezwering uit over zichzelf. Hij ziet dat Voldemort net zo veel moeite heeft zijn toverstaf in bedwang te houden als hij zelf, en probeert goed te mikken. Hij heeft maar een paar keer geoefend op Loena, en weet niet zeker of het hem gaat lukken. Hij probeert zich te concentreren, en spreekt de spreuk waar hij het beste in is uit:
‘EXPELLIARMUS!’
Alles lijkt vertraagd te gebeuren: rode vonken spuiten uit zijn toverstaf, en een rode lichtflits vliegt op Voldemort af. De straal vliegt af op de koepels van water en vuur, maar lijkt steeds langzamer te gaan naarmate die dichter bij Voldemort komt. Maar als hij door de koepels heen is gebroken, herkent hij de toverstaf met de identieke kern en vliegt er op volle snelheid op af. Even lijkt het of Harry heeft gemist met zijn linkerhand, maar de straal keert zich een beetje en vliegt recht op de “tweelingbroer” van zijn oproeper af. Zodra hij de staf van Voldemort raakt, verandert het uiteinde in een lichtbol die Voldemort omvergooit en zijn staf de lucht in stuurt. Dan, terwijl De oproeper door de lucht vliegt, verkleint de vuurkoepel met razende snelheid en groeit de koepel van water juist uit tot meer doorsnee. Maar zodra Voldemort de grond raakt, explodeert de waterkoepel en wordt iedereen natgespoten. Voldemorts staf vliegt door de lucht, en Harry vangt hem op.
‘Niet de vloek des doods uitspreken!’ zegt hij tegen de anderen. Alles heeft weer de normale snelheid aangenomen.
‘Dit moet ík op de juiste manier doen…’
Dit bericht is gewijzigd op 16-12 10:16.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Daniil-potter
|
Geplaatst op 17-12-2011, 18:18 |
Reageer
|
Berichten: 41
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ik heb het al lang af, maar het nog niet helemaal hier geplaatst.
Hier is het einde:
HOOFDSTUK 13
LILY LOENA POTTER
Marten Vilijn, je leert het ook nooit. Je zal niets bereiken op jouw manier.’
Harry haalt het zwaard uit zijn zak, vergezeld door enkele ‘Ah!’ en ‘Oh’ en ‘Dat zwaard was al jaren zoek!’ kreten, tovert een kruik tevoorschijn, en zet deze bij Voldemort. Hem bindt hij vast aan de grond met een vastbindbezwering, en heft het zwaard boven zijn hart.
‘Nog een laatste wens, Vilijn?’ vraagt hij.
Maar Voldemort geeft geen antwoord. Hij begrijpt dat alles nu voorbij is voor hem. Hij heeft geen nieuwe maatregel genomen om weer te herrijzen, en het zwaard van Griffoendor is gemaakt door kobolden en bevat Basilisktandengif. Harry haalt het zwaard in één keer neer, dwars door Voldemort heen. Hij geeft een schreeuw, en uit de snee in zijn borst komt één druppel bloed. Harry vangt hem op in de kruik, en doet de kurk erop.
‘Claustrum Totalum, Protego Alohomara, Sigillum, Impene Trabilis, Tuerius, Sera Fulmine, Tactus Ardens.’ Hij keert zich tot de anderen: ‘Ik heb de kruik beschermd met de beste bezweringen die ik ken. Nu tel ik tot drie, en dan laten we de kruik verdwijnen. Eén, twee, DRIE!’
Van alle kanten klinkt er: Evanesca Totalum! De kruik straalt een helder groen licht uit, en gaat dan op in het niets.
‘Ik stel voor dat we hetzelfde doen met Marten, ik bedoel Voldemort. Wie is het me eens?’
Iedereen steekt zijn hand op. Weer klinkt dezelfde spreuk. Weer straalt er een groen licht. Weer gaat er iets op in het niets.
Harry weet dat hij nog één ding moet doen: Lily vinden. Hij gaat direct naar huis.
‘Pap, waar is je litteken?’ vraagt Albus als hij thuis is. Harry loopt snel naar de spiegel; het is echt waar: zijn litteken is verdwenen. De andere leden van de Orde verschijnselen ook. Harry vertelt ze dat zijn dochter Lily vermist is. ‘Ze kan niet dood zijn’, zegt hij, ‘want haar wijzer staat op Verdwaald. Ik zal haar moeten zoeken.’
‘En wat moeten we met dit boek?’ vraagt Loena, wijzend op het boek dat uit het graf van Ignotus Prosper is gekomen.
‘Ik zal dat boek houden. Het zal misschien eens van pas kunnen komen.’
‘Ik vind het goed, Harry.’
Harry verdwijnselt naar het ministerie.
Op het ministerie vindt flinke opschudding plaats.
‘Daar is hij!’ roept iemand zodra Harry verschijnselt. ‘Pak hem! Lever hem uit!’ De menigte begint zich richting zijn kant te bewegen.
‘STOP!’ schreeuwt Harry. Iedereen deinst achteruit. ‘Ik heb hem verslagen. Hij is er niet meer, en hij zal nooit meer terugkeren. Zien jullie mijn voorhoofd? Het litteken is verdwenen. Voor wie me niet gelooft, je kan het controleren. Accio schouwersspullen! Hier hebben jullie alles wat je nodig hebt om de waarheid te ontdekken.’
Een aantal mensen lopen naar de berg met spullen en proberen ze uit, meer uit interesse dan als doel Harry te ontmaskeren. Alleen twee mensen proberen een aantal spullen echt op hem af, en van de rest komen nog een paar spreuken op hem af, maar niks heeft effect. Dan gelooft iedereen hem.
‘Lang leve Harry Potter!’ schreeuwt iemand zelfs.
Harry loopt de lift in. Op zijn verdieping stapt hij uit. Alle meegebrachte spullen vliegen achter hem aan. Hij loopt zijn kantoor in; het vijandvizier is leeg. Dan begint hij in zijn bureaula te rommelen. Helemaal onderin vindt hij wat hij zocht: de magische opspoorder. Het is een gouden stok van ongeveer 15 centimeter lengte en een halve centimeter doorsnee.
‘Vind Lily’, zegt hij. Er gaat een tintelend gevoel door zijn arm heen; hij begint te voelen waar hij heen moet. Hij verdwijnselt, en verschijnselt in een donker bos. Plotseling roept iemand:
‘Papa!’
Lily staat voor hem. Aan haar gezicht is te zien dat ze heeft gehuild.
‘Waar ben je geweest?’ vraagt Harry aan haar.
‘Oma zei dat ik naar huis moest, en toen bracht de viavia me hierheen! Toen verscheen er een rare, enge man voor me, en zei dat hij jou zou doden en dat hij mij had ontvoerd om jou bang te maken.’
‘Ik wist wel dat hij zoiets in gedachten had! Maar deed die man nog iets anders?’
‘Hij zei dat hij nog zou terugkomen om mij ook te doden, maar hij is al die tijd weggebleven!’
‘Lily, die man die je zag, is de man waar ik je over heb verteld: Marten Vilijn, beter bekend als Voldemort. Hij was teruggekeerd, en beschikte over nieuwe magie. Daardoor kon hij deze oorlog veel sneller winnen. Nu is hij weg, want ik heb hem samen met de Orde van de Feniks verslagen. En kom nu maar gauw met me mee naar huis. Durf je een keertje te verschijnselen?’
Lily knikt en pakt de hand van haar vader vast. Even tolt alles rond, maar dan zijn ze weer thuis. Thuis staat iedereen hem op te wachten.
‘En, Harry, hoe versla je hem de volgende keer?’ grapt George Wemel.
‘De volgende keer zoekt hij het zelf maar uit, maar als hij het dan nóg niet heeft geleerd, zet ik hem bij de Dementors.’
TIEN MAANDEN LATER
Eindelijk is de school uit. Lily loopt naar haar viavia, grijpt hem vast en verdwijnt. De lagere school in Goderics Eind is onzichtbaar voor dreuzels, maar vele tovenaarskinderen weten van zijn bestaan. Zeven jaar geleden is hij getoverd, ter ere van Harry’s dertigste jubileum. Nu zijn er precies zeven jaren voorbij, en gaat Lily op weg naar haar huis om haar vaders verjaardag te vieren. Die ochtend heeft ze hem een magische denkpuzzel gegeven, die ze samen met haar Oma heeft gemaakt. Thuis zijn alle gasten al gekomen, en pakt Harry de cadeaus uit. De Patronus van Albus Perkamentus vliegt binnen, en brengt zoals elk jaar een cadeau. Dit keer is het een flesje drakenbloed voorzien van extra bezweringen, zodat het aantal toepassingen van 12 naar 23 gaat. Het ministerie geeft zoals altijd de mogelijkheid om minister te worden ‘cadeau’, maar zoals altijd is Harry’s antwoord ‘nee’. Dit keer zit er echter het cadeau bij dat hij al heel lang wilde hebben; een brief van Zweinstein:
Aan Harry James Potter:
U hebt al vele pogingen gedaan om een positie te krijgen op mijn school. Als u niet van gedachten bent veranderd, heb ik goed nieuws voor u: Ik, professor Dubber, huidig schoolhoofd van Zweinstein, ga met pensioen. U kunt gebruik maken van deze kans door mij op te volgen.
Hoogachtend, Alfred Pieter Dubber, huidig directeur van Zweinstein
Op deze kans heeft Harry al jaren gewacht. Na de vakantie zal hij schoolhoofd van Zweinstein worden! Hij stuurt de uil terug met een accepterend bericht, en gaat door met het ontvangen van de cadeaus. Dit keer kan er écht niks meer gebeuren.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Harry Potter en de laatste druppel. - 2
sorry hoor
