|
|
|
|
|
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 10-03-2012, 20:17 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Om precies tien over acht 's morgens deed Yayde haar ogen open en rekte ze zich langzaam uit. Ze gaapte en woelde haar haar met haar slanke vingers door de war, zodat het leek alsof ze ook daadwerkelijk in slaap was gevallen.Ze ging rechtop zitten in haar stoel en legde haar huiswerk wat rommeliger. Tien minuten later kwam Cameron de leerlingenkamer binnen gesjokt. Hij groette haar en ze wenkte hem. Hij plofte neer aan de tafel en grijnsde naar haar. “Goedemorgen.” Zei Yayde beleefd. “Goodmorning, goodmorning!” Zei Cameron vrolijk. “Wat doe jij eigenlijk hier?” Vroeg hij haar. “Ik ben in slaap gevallen tijdens het huiswerk maken.” Antwoordde Yayde. Hij knikte en zweeg. “Wat ben je maar vrolijk vanmorgen.” Zei Yayde plagerig. “Waardoor komt het?” Cameron keek strak naar zijn jasje. “Ik hoef alleen details.” Zei ze vluchtig. Cameron legde zich er blijkbaar bij neer. Hij had waarschijnlijk het vermoeden dat Yayde vroeg of laat toch alles te weten zou komen. Die jongen leerde snel, héél snel, en dat beviel Yayde wel. “Nou, je moet me beloven dat je geen vooroordelen of-“ Yayde kreunde klagelijk. “Je gaat me toch niet vertellen dat het iets te maken heeft met een van die modderige Grifjes hè?” Cameron keek haar niet aan en zijn wangen kleurde licht. Yayde siste. “Vertel.” Zei ze met opeengeklemde kaken. Hij slikte “Als het je niet bevalt dan is het niet mijn probleem, je wilde het zelf..” Mompelde hij vaagjes. “Ze is blond..-” “Welke kleur haar zou ze anders moeten hebben, alleen domme blondjes gaan met jou.” Zei Yayde kil. Hij keek haar smekend aan. Ze zuchtte en gebaarde met een hoofdknikje dat hij verder kon gaan. “En ze heeft blauwe ogen, en ze is vrij lang. Ze zit in het vijfde jaar van Griffoendor en haar naam is Mirthe Groenegrass.” Yayde liet een minachtend geluidje horen. Toen stond ze op. “Zorg maar dat de andere er niet achter komen.” Zei ze dunnetjes. Hij glimlachte naar haar. Ze draaide zich om en liep naar de meisjesslaapzaal om zichzelf te voorzien van een nieuw setje kleding. Toen ze was gearriveerd wisselde ze een blik uit met Rosalie en begon haar kleding bij elkaar te zoeken. Uiteindelijk pakte ze een rood chiffon jurkje, haar blazer met het logo van Zwadderich erop, een zwarte panty en een paar knalrood gelakte pumps met een strikje erop. Ze bekeek zichzelf goedkeurend in de spiegel en pakte toen haar borstel om haar haar vervolgens te kammen tot het perfect stijl over haar schouders lag. Daarna gooide ze achteloos wat boeken in haar tas en liep naar de Grote Zaal, om te “ontbijten”. Zoals iedere morgen werd ze weer aangestaard door de leerlingen aan de tafels van de vier verschillende afdelingen. Maar wanneer er een jongen op haar afstapte liet ze het zwarte vuur in haar ogen op hem los. Daarin zat all haat die ze voor menselijke wezens voelde, maar er zat ook heel veel oud zeer en boosheid bij. Niemand kon haar langer dan een halve seconde aankijken als ze het vuur op hen los liet. Maar gelukkig had ze het vandaag niet nodig en ze liep als een sierlijke zwaan naar de tafel van Zwadderich. Een aantal gesprekken verstomde even toen ze was gearriveerd, maar toen riep Draco haar vanaf het midden van de tafel. “Yayde!” Riep hij. Ze gaf hem een koel glimlachje en schoof tussen hem en Marilyn in aan de tafel. Marilyn was in gesprek met een blonde jongen en Draco was even bezig met zijn gebruikelijke opdrachten voor Vincent en Karel. Ze legde wat eieren met spek en erwtjes op haar bord. "Waar is Rosalie?" Vroeg Marilyn nieuwsgierig. "Die is zich nog eventjes aan het fatsoeneren." Antwoorrde Yayde. Marilyn knikte. Het kwam immers bijna nooit voor dat Rosalie en Yayde níét samen aan de ontbijttafel arriveerden. Draco keek een tel geïnteresseerd, maar liet niks merken.Toen zag ze vanuit haar ooghoek dat de jongen aan de overkant nieuwsgierig naar haar keek. Ze ging rechtop zitten en keek hem strak aan. Hij bekeek haar onbeschaamd, zonder zijn ogen ook maar een seconde van haar gezicht te laten afdwalen. Hij had wel lef dacht Yayde. Ze trok haar wenkbrauwen arrogant op, maar hij keek slechts geamuseerd. Marilyn maakte een wild gebaar om de aandacht weer op zich te vestigen, maar dat mislukte heimelijk en Yayde zag haar blonde coupe onder de tafel verdwijnen. Ze grijnsde zwakjes. De jongen keek van haar naar Marilyn en grijnsde toen ook. Hij stond op en boog zich over de gehele lengte van de tafel heen met uitgestoken hand. “Troy Aldénn.” Stelde hij zichzelf voor. Yayde aarzelde even maar pakte zijn hand toen aan. Zijn gezicht vertrok een beetje. Natuurlijk! Dacht Yayde enigszins geïrriteerd. Verbazingwekkend genoeg herstelde hij zich compleet in een halve menselijke minuut. Yayde keek hem berekenend aan. “Yayde Lune Caressa.” Zei ze beleefd. Hij pakte haar hand, drukte er een kus op en lachte speels. Yayde keek hem zo afkeurend aan als ze nog nooit had gedaan, maar hij leek het allemaal wel komisch te vinden. Marilyn keek furieus. Ze was rood aangelopen en haar ogen stond wild. Ze flitsten van haar naar Troy en weer terug. Toen Troy naar haar keek wendde ze zich snel af. Waarschijnlijk omdat ze niet wilde dat hij haar zo zou zien. Ze draaide zich om naar Marilyn en tikte haar aan. “Luister, hier kan ik ook weinig aan doen.” Zei ze droogjes. Marilyn zuchtte. “Ik kan wel een goed woordje voor je doen?” Stelde Yayde gemakshalve voor. “Ja, dat is dé oplossing! Zo laat jij zien dat je absoluut niet geïnteresseerd in hem bent en dan gaat hij mij leuk vinden!” Fluisterde Marilyn opgewonden. Yayde knikte met een gezicht dat boekdelen sprak. Maar in tegenstelling tot Abigail en Patty vondt ze Marilyn wel degelijk aardig. Marilyn had een duistere arrogantie om zich heen hangen die haar in wezen killer, maar ook mooier maakte. Iets wat Yayde een bijzonder plezierige eigenschap vondt en daarom ook graag bij Marilyn in de buurt was. Ze draaide zich weer om naar Troy. “Excusé moi.” Zei ze beleefd. “Waar waren we gebleven?” Hij grinnikte ietwat duister. “We waren bij het stuk waarop ik erachter kom hoe je heet, O schone Yayde.” Ze keek hem koeltjes aan en haar volle lippen vormde eventjes een nijdige streep. Ze besloot het gesprek maar op gang te houden en zich niet al te veel aan te trekken van Troy en zijn opmerkelijke interesse. “Sinds wanneer ben jij hier? Vroeg ze hem. “Ik heb je nog nooit door de gangen zien lopen.”
“Ik ben een uitwisselingsstudent.” Antwoordde hij. “Ah, ik heb inderdaad gehoord van een uitwisseling tussen verschillende Toverscholen in het buitenland, ja.” Hij grijnsde. “Dus dan blijf je het komende jaar hier en doe je ook examen hier?” Concludeerde ze. “Dat klopt.” Zei hij geamuseerd. “En waarom deze school?” Vroeg ze. “Omdat ik Klammfels niet erg geschikt vind bijvoorbeeld.” “Waarom dat niet?” Vroeg ze. “Ik dacht dat daar altijd de kille, harteloze vrouwenverslinders zonder ziel heengingen? ” Hij trok zijn wenkbrauw op, maar zijn mond stond nog steeds geamuseerd. “Ik zou niet echt een harteloze vrouwenverslinder noemen.” Yayde trok haar wenkbrauw op en keek hem strak aan. Hij had niks gezegd over kil en zonder ziel.. Vreemd. Ze bekeek hem eens beter. Hij was erg knap, maar absoluut menselijk. Hij had ogen in de aller felste kleur blauw -met zwarte spikkeltjes erin- ,blond haar met een slag en je kon zijn botstructuur goed zien. Het was een ontzettend knappe jongen. Echt zo iets waar je als gewoon menselijk meisje -Yayde moest ogenblikkelijk aan Marilyn denken- meteen voor zou vallen. Yayde viel echter niet voor zijn heldere ogen, verleidelijke maniertjes en zijn overduidelijke lichaamstaal. Maar de lucht van zijn bloed was absoluut niet verkeerd. Het deed haar een beetje aan iets wat voor mensen als bloemen en honingwijn proeft denken. “Waarom eigenlijk geen Beauxbatons?”Vroeg ze na enige tijd weer. Troy had al die tijd onafgebroken naar haar zitten kijken. Iedere keer op een andere manier. “Genoeg vrouwen daar, die je ook op een niet-harteloze manier kunt krijgen. ” Vervolgde ze .“Omdat ik niet 24/7 tussen de vrouwelijke hormonen wil ronddwalen.” Antwoordde hij. “Ah zo, dus je wilt zeggen dat je op mannen valt?” Zei Yayde met een boosaardig lief glimlachje. Hij schudde lachend zijn hoofd. “Nee, dat maak jij uit deze context op.” Ze liet een klein glimlachje los, “Well played, sir.” “Alle lof naar jou.” Zei hij met zijn meest charmante lach. Een lach waarvoor ieder normaal meisje automatisch in katzwijm zou vallen. Yayde trapte er niet in. “Je maniertjes werken niet bepaald, heb je dat nou zelf ook niet door?” Vroeg ze ietwat hooghartig. “Ik heb er waarschijnlijk niet meer dan jou, want hoe kom je toch aan zo’n perfect uiterlijk?” Yaydes wenkbrauwen gingen allebei tegelijkertijd omhoog. Hij had nog een mondje terug tegen haar ook. Dat had ze al eeuwen niet meer meegemaakt. Ze grijnsde onwillekeurig, dit kon nog eens behoorlijk leuk worden. “Genoeg met de vijandigheid nu.” Zei hij dirigerend. “Zou je me willen vergezellen bij een wandelingetje door de school? Er zijn nog een aantal dingen die ik hier moet leren kennen en jij lijkt me de perfecte kandidaat om me wegwijs te maken.” Yayde stond op en boog zich over de tafel naar hem toe. “Denk je nou werkelijk dat ik je schoothondje ben?” Hij keek haar geamuseerd aan. Wat had die jongen een arrogantie. Het was onvoorstelbaar, hij had nog meer arrogantie dan zíj! Zíj, koningin Yayde van Arrogantieland. “Nee, maar ik zou het wel een eer vinden.” Zei hij kalmpjes. “Waarom vraag je Marilyn niet?” Opperde Yayde koel. “Ze is wellicht de perfecte kandidaat voor jou.” Hij keek naar Marilyn. “Dus dat is haar naam.” Zei hij verveeld. “Ja, ik weet zeker dat ze je van dienst wilt zijn.” Zei Yayde nuffig. “Maar waarom haar, als hier een Godin voor me staat?” Zei hij. Yayde liet het zwarte vuur in haar ogen op hem los. Hij ademde stijfjes in, maar hield eindelijk zijn mond. “Nee.” Zei Yayde rustig. Toen ging ze weer zitten. Troy keek haar nog een tijdje kalmpjes aan vanaf de overkant van de tafel. Toen boog hij zich naar Marilyn en vroeg haar of ze hem de school wilde laten zien. Marilyn straalde van top tot teen en keek Yayde dankbaar aan. Yayde glimlachte flauwtjes naar haar en prikte met een zilveren vork in een keer een doperwt door. Toen liet ze haar bestek met een hoop lawaai op haar bord vallen, stond in een oogwenk naast de bank en liep met kordate pas op haar hakjes de Grote Zaal uit.
Dit bericht is gewijzigd op 10-03 20:22.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Sun&Moon - 3
