|
Scarlett
|
Geplaatst op 22-01-2011, 21:36 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Yayde en ik beginnen met een nieuw verhaal,
reacties en commentaar zijn natuurlijk altijd welkom 
Het verhaal gaat over twee beste vriendinnen, ze zijn beiden 16.
(En zullen dat ook altijd blijven..)
Ze zijn anders dan andere meisjes van hun leeftijd.
Ze zijn namelijk beide vampiers, maar hebben ook tovertalent,
dus gaan ze naar Zweinstein.
Hoofdpersonages:
Yayde.
Naam: Yayde Lune Caressa
Leeftijd: Permanent 16
Karakter: Sociaal, Vol levenslust, je zou het ook Spontaan kunnen noemen,Eigenwijs, Gevoelig, Onafhankelijk,Gracieus, Romantisch, Charmant, Leergierig ( Slim),Dapper..
Uiterlijk: 1,75, Lang ravenzwart haar, Rode ogen ( vroeger waren ze felblauw), Olijfbruine huid met een krijtwitte ondertoon, Volle zwarte wimpers, slank.
Hobby's: Zingen,Dansen,Piano spelen,Lezen,Tekenen..
Rosalie.
Naam: Rosalie Arya Aurelie Chambray
Leeftijd: 16.
Karakter: Koppig, Spontaan, Zegt wat ze denkt, Hooghartig maar als ze iemand echt vertrouwt kan ze ook een hele gevoelige kant hebben, Pittige persoonlijkheid,Slim, Moedig, Statig, Romantisch, Elegant, Charmant, Ijdel.
Uiterlijk: 1,75, lang, goudblond haar tot het midden van haar rug, licht krullend. Krijtwitte huid, slank en wijnrode ogen.
Hobby's: Lezen, paraderen met nieuwe spullen, zich mooi maken, viool en piano spelen en zingen, Griekse en Romeinse mythes bestuderen, tekenen.
morgen komt het eerste stukje
Dit bericht is gewijzigd op 25-01 13:23.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
|
|
|
|
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 24-01-2011, 18:42 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Het was een prachtig roofdier. Zijn donkere ogen die gefixeerd en tegeljik berekenend naar zijn prooi keken.
Hij zette zijn zware, grote poten geruisloos neer op de natte bosgrond.
Zijn blik gleed nog een laatste keer over zijn machteloze, niets vermoedende prooi voor zijn soepele
Lichaam zich in een aanvalshouding kromde. Daarna sprong hij in een sierlijke boog, het was zelfs gracieus op zijn prooi af.
Zijn prooi had niet eens tijd om doodsangst uit te staan, hij was op slag dood.
Wat de puma echter niet wist, was dat hij over een paar seconden zelf zou veranderen in een nietsvermoedende,
machteloze prooi. De lucht suizde langs me terwijl ik door de lucht schoot, toch bleef alles glashelder.
Mijn kaken sloten zich in zijn hals. De puma had niet eens tijd om een laatste, afschuwelijk gekrijs uit te stoten.
Hij was op slag dood.
Ja, het was een prachtig roofdier... Maar ik was beter.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 01-02-2011, 14:52 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Yayde zat in de grot waar zij en Rosalie woonden.
Hoewel je zou verwachten van een grot dat het er vies en rommelig was, was dit een tegenstelling tot wat zij en Rosalie met hun grot hadden gedaan.
Yayde leunde achterover in de leunstoel en nam hun huis in zich op.
Vanaf waar zij nu zat had ze een breed overzicht op de tip top in orde huiskamer.
Hij was groot en bevatte een lichte parket vloer van beukenhout. Op de lichte vloer stond aan oostelijke zijde een grote witte sofa, die knus werd gemaakt door de zilveren en grijze kussentjes in alle soorten en maten. Schuin van de sofa bevonden zich twee zwarte stoelen die eveneens waren bedekt met knusse kussens. Er hing ook een vrij onopvallende breedbeeld televisie. Ook stond er in de kamer nog een ontzettend mooie witte vleugel van albast hout. De vleugel was een absoluut pronkstuk vond Yayde. Zij en Rosalie speelde dan ook vaak muziek op deze vleugel. Verder stonden er in de kamer een aantal kristallen vazen die gevuld waren met bloeiende rode rozen.
De rest van de spullen paste uiteraard bij alle tinten in het huis.
De keuken die een deur verder was, had ook een lichte parketvloer, en was zoals veel van de moderne keukens groot en erg stijlvol. Er stond onder andere een netjes gedekte acht persoons tafel.
De rest van het huis bestond uit vele andere kamers waar zij konden doen wat ze maar lief was. Maar de kamer die Yayde het mooiste vond, was zonder meer die van haarzelf. Het was een grote ruime kamer met een net iets lichter getinte vloer dan het beukenhout. Een muur bestond totaal uit glas en aan een van de andere muren waren 3 grote spiegels geplaatst met een ballet barre ervoor waar Yayde als ze zin had kon dansen. Verder stond er een licht houten kingsize bed met zijde lakens en er lag een grijze sprei bovenop die een beetje aan een wolfsvel deed denken.
Alle kleine acenten, tot op de rand van de spiegel na , waren lichtzilver, soms wit, en alles wees op stijl.
Verder stond er in de kamer ook nog een ruime leren stoel en er hing een grote televisie op. Haar zwarte laptop lag op haar bed.
Er was ook nog een extra deur in de kamer, daarachter bevond zich haar grote inloopkast, met een jacuzzi en er lag ook nog een schone badkamer naast, die overigens uitmondde op die van Rosalie. De kamer blaakte van het licht van de zonnestraaltjes die overal kropen waar ze maar konden en een zachte gloed over de kamer verspreidde.
Ja, het was zeker een mooi huis.
In de gang hoorde ze een licht geluid.
Ze draaide zich om en Rosalie kwam binnen.
Rosalie was nu al heel erg lang haar allerbeste vriendin maar haar schoonheid was zoals elke keer weer overweldigend.
Ze was lang, gracieus en had perfecte vormen..
Ze had blonde krullende lokken die sierlijk over haar schouders vielen.
Haar huis was krijtwit en blonk als diamanten in het zonlicht. Ze kwam een pas dichterbij en ging in een vloeiende onvoorstelbaar mooie beweging zitten.
Haar wijnrode ogen keken Yayde aan en ze glimlachte haar parelwitte tanden bloot.
"Hoi" zei ze ademloos met haar gouden klokjes stem.
Nu glimlachte Yayde ook en ze zei Rosalie gedag.
" Hoi" zei ook Yayde met net zo'n prachtige stem als het perfect mooie meisje voor haar.
...
Dit bericht is gewijzigd op 15-02 18:38.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 12-02-2011, 21:48 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie's ogen gleden over haar beste vriendin.
Ze was even verbluffend en belachelijk beeldschoon als altijd.
Haar haren, zwart als de nacht, glansden licht.
En haar wijnrode ogen stonden waakzaam, mystrieus.
Rosalie ging zitten op de andere gitzwarte leunstoel.
''Hoe was het jagen?'' vroeg Yayde met haar heldere belletjes stem.
''Puma.'' antwoordde Rosalie tinkelend met een lachje.
Yayde fronsde, ''Dus je hebt weer wat mensenlevens gespaard deze nacht?''
Rosalie grijnsde, ''Inderdaad.''
Ze stond op en liep naar de gang, de rechter deur leidde naar de kamer van Yayde.
De linker naar haar eigen kamer.
Meteen toen ze de deur opende werd ze overspoeld door een zee van goud licht.
De vloer was van wit marmer. In het midden tegen de muur stond een gigantisch hemelbed, de kussens en deken leken gesponnen van puur goud. Op het bed lag een witte laptop en aan de muur hing een groote led-tv.
Verder stond er een witte leren leunstoelen, met daarnaast een hoge, staande lamp met een grote witte kap.
Op het kristallen bijzettafeltje lag een stapel boeken.
Voor de rest was de kamer afgewerkt met gouden accenten. Het was een hele lichte, open ruimte.Rosalie was precies het tegenovergestelde van Yayde. Ze waren als de zon en de maan. Yayde hield van donker, mystrieus. Rosalie van licht en extravert. Dat zag je terug in bun kamers. Yayde's kamer stond vol met zilveren en zwarte accenten. Die van Rosalie met witte en gouden. En dat zag je terug in hun uiterlijk. Yayde had een getinte huid, en gitzwarte haren. Rosalie had een bleke huid en goudblonde haren.
Een deur aan de linker kant leidde naar een grote badkamer, waar alles van wit marmer was. Er stond een grote douche, bad en zelfs een jaccuzi.
Rosalie liep lichtvoetig naar het bed en pakte een oudgele brief, die helemaal niet bij de rest van de kamer paste.
Ze las de met groene inkt geschreven lettertjes ''Zweinstein''.
Zo ging het al zes jaar lang; in juli ontvingen ze een een brief van de toverschool.
Daarin stond dat ze tovertalent hadden en dus een plek hadden bemachtigd op de befaamde school.
Zes jaar hadden ze de brief genegeert en waren niet komen opdagen.
Het was dan ook een belachelijk idee; vampiers met een toverstokje? Kom op zeg.
Ze waren onverslaanbaar, waarom zouden ze dan de moeite nemen om naar schóól te gaan?
Dit jaar was het anders gelopen. Ze hadden besloten toch te gaan.
Daarom zouden ze over een paar dagen aan hun opleiding beginnen.
Ze zouden instromen bij de zesdejaars, aangezien ze beide al zestien waren.
Links naast het bed stond een enorme hutkoffer. Hij was nog leeg.
Rosalie ging dit huis ontzettend missen. Ze zuchtte en liet zichop het bed vallen.
Het bed verschoof geen milimeter.
Dit bericht is gewijzigd op 13-02 09:13.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 16-02-2011, 14:30 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Yayde klopte zachtjes op de deur. Rosalie had haar vast al horen aankomen, maar ze hield ervan beleefd te zijn wanneer het moest. Rosalie glimlachte haar parelwitte tanden bloot en wenkte haar dat ze naar binnen kon komen. Met een licht sprongetje was Yayde al bij het bed en zakte zachtjes naast Rosalie neer. Ze bekeek Rosalie beter, om te zien of er iets aan de hand was.
Toen zag ze de licht verkleurde brief, waar met gifgroene letters 'Rosalie'op stond geschreven en ze wist wat het was. Zij had er precies zo een, hetzelfde verkleurde perkament, en dezelfde gifgroene letters erop. Ze pakte de brief op en glimlachte zwakjes. Ja, het was inderdaad weer tijd om alles achter hun te laten. Met dat ze het dacht besefte ze dat dat best wel eens de reden zou kunnen zijn waarom Rosalie, hoewel ze er nog steeds beeld schoon uitzag, een beetje terneergeslagen voor zich uit keek. Yayde schudde lachend haar hoofd. Het klopte, het was niet leuk, maar ze moesten er toch aan toegeven.
Het bewijs dat ze dit jaar hun knusse grot zouden verlaten, zat opgesloten in de brief met de gifgroene letters.
Eerst hadden zij en Rosalie er een beetje tegenop gezien. Want vampiers met een toverstokje, dat was nu eenmaal iets waarvan je mondhoeken vanzelf al omhoog krulden.
Maar toen ze , na dagenlang informatie over de toverschool genaamd Zweinstein , alles hadden bekeken. Bedachten ze zich dat dit absoluut een verrijking was,
En dus zeker iets om eens een keer te proberen..
De keuze om uiteindelijk toch te gaan,
zou hun goed gaan bevallen, daar was Yayde verzekerd van.
Ze stond met een besliste beweging op en trok tegelijkertijd Rosalie van haar bed af.
"Laten we onze koffers gaan inpakken voor het te laat is" zei ze met een stem die klonk als duizenden klingelende klokjes.
Rosalie keek haar aan, haar ogen straalde..
Yayde wist zeker dat ze op dit moment hetzelfde dachten..
Ja, het was zeker de moeite waard om naar Zweinstein te gaan.
...
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 23-02-2011, 11:20 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie liet zich meetrekken naar de ruimte achter haar badkamer.
De kamer was een perfecte circel, en echt enorm.
Er zijn mensen die waarvan de muren van hun studeerkamer helemaal bedekt zijn met boekenplanken. Hier, waren de muren totaal bedekt met kledingrekken. Er hingen cocktailjurkjes, stone-washed jeans en lange galajurken.
Het was een als een mix van een veel te duur, exclusief warenhuis en een een winkel waar alleen de aller duurste merken te krijgen waren.
Op het hoge plafond was een grote, gouden starlende zon geschildert, met daarin een prachtige zilveren wassende maan.
Satijn, kashmir en suède. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de schoenen, tassen en sieraden.
''Dit gaat nooit allemaal in twee hutkoffers passen.'' zei Rosalie spijtig.
Yayde's ogen gleden over de oneindige rekken, ''Nee, dat gaat niet lukken.''
''Tja, we kunnen s'nachts nog altijd even een bezoekje brengen als we iets missen.'' zei Rosalie schouderophalend.
En daamee begonnen ze met inpakken. De meeste gala jurken en hoge pumps lieten ze thuis. Net als de diamanten.
De basic kleding ging mee. ''Volgens mij hebben we nu echt alles.'' zei Yayde na een half uur.
''Ja, we moeten alleen de lenzen nog even in de koffer doen.'' antwoordde Rosalie.
Het zou een beetje angstaanjagend zijn voor de andere leerlingen op Zweinstein als ze vrolijk met felle, bloedrode ogen de klas binnen stapte.
Rosalie en Yayde hadden over meisje in een nabij gelegen dorp de imperiusvloek uitgesproken en hadden haar daar een flinke vooraad blauwe en grijze lenzen laten kopen.
Yayde's ogen waren toen ze mens was blauw geweest, en die van Rosalie grijs.
Dit bericht is gewijzigd op 23-02 11:24.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 27-02-2011, 16:43 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Wat wel erg spijtig was vond Yayde, terwijl ze haar koffer dichtduwde,
was dat ze ondanks de hele voorraad blauwe lenzen toch nooit meer die knalblauwe kleur van vroeger kreeg.
Het zou er nu uit gaan zien als een donker violette kleur, die ook heel mooi was ,
en ook zeker mysteries
maar helaas niet meer die prachtige kleur van toen ze nog mens was geweest.
Ze zuchtte.
Je kon ook niet alles hebben als vampier,
want als je het eeuwige leven had kon je je absoluut geen zorgen gaan maken over welke kleur je ogen hadden.
Alles was immers beter dan dat felle rood.
Yayde keek de kamer rond.
Ze hoopte dat ze niets was vergeten
Alles zag er nu erg leeg uit.
Ze gaf nogmaals een ferme duw op het deksel van de koffer en knipte het zilveren slot vast.
Toen pakte ze de suede koffer vast alsof het een veertje was en liep ermee naar haar kamer, waar ze de rest vaan haar spullen inpakte.
Ze pakte onder meer een paar sneakers die niet in hun kast stonden en vond ook nog een zilver bewerkte ketting met een ijsblauw steentje.
Toen ze klaar was en de laatste dingetjes in een ietwat kleinere koffer had gedaan, wachtte ze even op Rosalie.
Die was ook snel klaar en smane liepen ze naar beneden,
de koffers in hun handen.
Dit bericht is gewijzigd op 27-02 16:47.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 17-04-2011, 00:00 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Twee dagen later lag Rosalie op de witte sofa, Yayde op de leren leunstoel.
Het was 4 uur s'morgens en er stond een of andere vage spelshow op. Het geluid stond uit dus de nietszeggende, blonde presentatrice ratelde geluidloos door.
Niemand keek naar de tv; Yayde las Pride&Prejudice voor de zoveelste keer en Rosalie staarde naar buiten. Vampiers konden uren, misschien wel dagen, alleen maar zitten en staren, als een standbeeld. Rosalie's ogen flitsten naar de grote klok. 4.17, nog 6 uur en 43 minuten. Dan vertrekt de trein vanaf King's Cross station.
Yayde en Rosalie hadden net gejaagt, de koffers stonden gepakt naast de deur en ze hadden hun lenzen in. Wat overigens erg irritant was; het belemmerde haar zicht een klein beetje omdat ze de structuur en elk klein krasje op de lens kon zien.
Rosalie dacht even terug aan de tijd at ze dit huis hadden gebouwd...1946.
Haar blik gleed weer naar de klok: 4.21. Ze zuchtte en stond op. Ze kon die laatste uurtjes beter Yayde's voorbeeld volgen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 01-05-2011, 20:40 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
"We moeten gaan." zei Yayde kijkend op haar horloge.
Scarlett grijnsde en ze liepen naar de gang , waar ze hun koffers al hadden neergezet.
Toen deden ze hun coltruien, zonnebrillen en jassen aan en liepen naar buiten.
Yayde stak de sleutel in het slot, draaide hem om en ze waren klaar voor vertrek.
Ze pakte hun hutkoffers in hun handen en begonnen te rennen.
Ze vlogen door het besneeuwde landschap als een roofdier dat achter zijn prooi aan jaagt. Zo renden ze net zo lang totdat ze tegen de grens van het bewoonde gebied opbotste.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 18-05-2011, 15:55 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
''Ik bel een taxi.'', zei Rosalie terwijl ze haar telefoon uit haar zak viste en een nummer belde, ''We kunnen maar beter op een zo normaal mogelijke manier arriveren.'' 10 Minuten later arriveerde de uiterst chagrijnige, naar drank ruikende chauffeur. ''Hij helpt ons niet eens met de koffers.'' zuchtte Yayde geïriteerd, toen de man gewoon in de auto bleef zitten.''Een echte gentleman.'' stemde Rosalie in. De twee meiden gooiden de koffers in de kofferbak en namen plaats op de achterbank. ''Waarheen?'' vroeg de sjofele taxichauffeur verveeld.''King's Cross station.'' zei Rosalie kortaf. De chauffeur keek in de achteruitkijk spiegel en zijn blik gleed over Rosalie en Yayde. Zijn ogen werden groot.Yayde kuchte even toen de chauffeur na tien seconden nog als een idioot zat te staren. Hij draaide zich vlug om en gaf gas. Rosalie en Yayde keken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ''Mannen.'' mompelde Rosalie zacht terwijl ze haar ogen ten hemel sloeg. Na een half uurt bereikten ze het centrum van Londen en zo ook het station. Yayde duwde de chauffeur snel wat briefjes geld in zijn handen en sloeg het portier dicht.
Rosalie haalde diep adem, dit was het dan. ''We gaan het echt doen, hè?'' Yayde glimlachte geruststellend, ''Het komt goed, echt.'' De meiden liepen verder totdat ze de grote plastic 10 zagen opdoemen. ''Eh, en nu?'' vroeg Rosalie. Yayde keek even op het kaartje ''Perron negen driekwart...'' haar blik gleed weer naar de plastic tien, verderop hing een grote 9. ''Ik heb geen idee.'' Rosalie luisterde naar de mensen, de meeste spraken over onbenullige dingen zoals hoe de vakantie geweest was. Totdat ze ergens het woord 'modderbloedje' opving. Ze keek om en tuurde door de mensenmassa, ze zag een bleke jongen van een jaar of zestien met lichtblond haar en grijze ogen. Hij keek nogal neerbuigend en arrogant. Rosalie liep op de jongen af en tikte hem op de schouder. ''Neem me niet kwalijk, maar kun jij me misschien vertellen hoe ik op perron negen driekwart kom?'' vroeg ze helder. In de ogen van de jongen verscheen de vertrouwde verbaasde blik. ''Perron negen driekwart?'' herhaalde hij met een zweem van kilte in zijn stem. Rosalie glimlachte, ''Inderdaad, ik en mijn vriendin'' ze wees op Yayde, ''gaan naar Zweinstein.'' ''Je loopt gewoon door die muur.'' hij wees op de muur naast de kaartjesautomaat. ''Iedereen met tovertalent kan er ongedeert doorheen.'' ''Bedankt.'' Rosalie liep terug naar Yayde, ze voelde de ogen van de onbekende jongen in haar rug. Ze legde Yayde uit wat ze gehoord had. Ze hielden diep adem en rende door de muur. De klap die Rosalie verwacht had bleef uit en ze zagen een grote, vuurrode locomotief. Dikke rook belemmerde hun zicht, ze hoorde uilen tegen elkaar krassen en katten miauwen. ''Wow..'' hoorde ze Yayde mompelen. Daar was ze het mee eens; het was ongelooflijk. ''Laten we een coupe zoeken.'' Zij en Yayde baande zich een weg door de rook en stapten de trein in. Her en der waren er al wat coupés bezet maar de meeste leerlingen stonden nog op het perron. Ze kozen er een ergens in het midden. Nadat ze de koffers in het rek hadden gestouwt gingen ze tegenover elkaar zitten. Rosalie keek door het raampje. Ze zag overal families die afscheid namen. Ergens hoorde ze een jongen roepen ''Wilibrord! Waar zit je nou?'' een oude dame keek hem nijdig aan, ''Niet wéér hè, Marcel?'' Haar familie zat tegenover haar. Ze glimlachte naar Yayde en zag dat zij net zo opgewonden was als zijzelf.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 18-06-2011, 21:11 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Yayde glimlachte nog even naar Rose maar keek al snel weer uit het raam.
Ze zag de bleke jongen waar Rose blijkbaar haar eigen blik op had gefocust.
Ze zag aan de manier waarop ze naar hem keek dat ze hem interessant vond.
Yayde kneep even met haar ogen en probeerde een reactie te peilen ,
maar al snel focuste ze zich op iets anders.
Ze staarde door het raam naar buiten het perron op en keek naar alle langslopende mensen. Ze zag een redelijk lange jongen lopen met zwarte haren.
Haar vampier ogen waren scherp genoeg om goed te kunnen zien wat haar zo opviel in het gezicht van de jongen.
Op zijn voorhoofd was duidelijk een bliksem vormig litteken te zien.
Ze vond deze jongen op een of andere manier interessant.
Het was alsof haar gedachten allemaal naar hém toe gezogen werden.
Een bizar gevoel, vond ze.
Ze keek nog eens wat beter en zag een lange roodharige jongen en een meisje met al even rode haren naar hem toelopen.
Ze omhelsde hem en hij glimlachte naar haar.
De roodharige jongen klopte hem op zij rug.
Toen kwam er door de muur aan de andere kant van het perron een meisje met bruin krullend haar tevoorschijn.
Ze hijgde licht door de veel te zware hutkoffer die ze bij zich droeg.
Maar ondanks de koffer vonden haar ogen meteen de personen die ze zocht.
Het waren de jongen met zijn bliksem vormige teken en zijn andere twee metgezellen. Ze liet haar koffer staan en rende op de af.
"Hermelien!" zei de roodharige jongen blij toen ze hem in de armen vloog.
Ze glimlachte naar hem en knuffelde daarna de zwartharige jongen.
"Harry!"zei ze ademloos tegen hem.
"Hoe is alles met je?" Hij keek haar rustig aan.
"Alles goed, hoe was je vakantie Hermelien?" vroeg hij haar.
"Geweldig!" zei ze enthousiast.
Toen omhelsde ze ook het roodharige meisje, en sloeg haar armen om haar heen. Na dat innige moment hield het gezelschap een beetje afstand.
Een groepje meisjes dat kwam aanlopen wenkte het roodharige meisje aan Harry's zijde.
"Kom Ginny!" giechelden ze.
Ginny pakte haar koffers en liep met de meisjes mee naar de trein.
De deur ging open en ze verdwenen in de trein.
De roodharige jongen, Harry en Hermelien liepen naar de plaats waar Hermelien haar koffer had laten staan.
De lange roodharige jongen pakte hem op en beet op zijn kiezen toen hij bijna bezweek onder het gewicht.
"Hermelien!"gromde hij.
"WAT heb je allemaal in die koffer gestopt?" Hermelien grijnsde.
"Boeken , Ron!" zei ze lieflijk. "Alleen maar boeken en wat kledingsetjes!"
Ron schudde zijn hoofd en pakte de koffer met beide handen vast.
Toen liep het drietal naar de trein.
"Yayde!" Rose schudde haar wakker uit haar overpeinzingen.
" Sorry Rose."zei Yayde beleefd. "Is er iets?"
"Nee, niets." zei Rose tegen haar.
"Waar was je naar aan het kijken?"vroeg ze aan haar.
Yayde ademde ontspannen uit.
"Naar een groepje jongeren op het perron zei ze luchtig."
Rose kneep even met haar ogen maar zei niets.
"Moet ik me zorgen gaan maken ?"vroeg ze met een grijns.
"Moet ík míj zorgen gaan maken?" kaatste Yayde terug.
"Wat is er met die bleke gast aan de hand?" vroeg ze haar.
" Ooh. Hij is oninteressant." zei Rosalie even ontspannen.
" Ik zie hem niet als avondeten maar ook niet als volwaardig gesprekspartner."
zei ze luchtig. Yayde wist dat dat niet waar was en haar mondhoeken krulde licht omhoog.
Ze wíst dat Rosalie die gast ontzettend interessant vond,
en Rose wist dat zij het groepje waar ze naar had zitten staren niet met rust zou kunnen laten.
Maar ze wist ook dat ze allebei pas met het verhaal naar buiten zouden komen als ze alles maar dan ook alles van de jongens in kwestie wisten.
Ze grijnsden naar elkaar.
Zo was het altijd geweest.
Het was geen behoefte , maar een noodzaak.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 13-07-2011, 17:23 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie luisterde; ze hoorden de honderden kloppende harten in de trein. Ze rook de honderden verschillende geuren van de leerlingen. Haar laatste jacht was dagen geleden... Nu al, verging ze weer van de dorst. Het was een vreemd gevoel, alsof ze een hand vol vlammen had ingeslikt. Haar keel was kurkdroog. Ze voelde de ijskoude hand van Yayde op haar schouder. ''Rosalie!'' zei ze doordringend. ''Concentreer je!'' Ze schudde haar hoofd. ''Het spijt me.'' Een zachte klop op de deur van de coupé. ''Dames, willen jullie iets van mijn karretje?'' vroeg een vriendelijke stem. De deur schoof open en een vrolijk, dik vrouwtje keek hen glimlachend aan. Toen ze Rosalie en Yayde zag stokte haar adem even, maar ze had zichzelf snel weer onder controle. ''Nee, dankuwel.'' zei Rosalie helder. De vrouw knikte en verliet de coupé. Om 3 uur begon Rosalie zich toch echt te vervelen. Ze stond op en glimlachte naar Yayde, ''Kom, laten we eens sociaal doen.'' Yayde keek haar behoedzaam aan, ''Wat ben je nu weer van plan?'' Rosalie zei niks maar trok Yayde omhoog. Ze schoof de deur open en stapte het smalle gangetje in. Er klonk luid gelach uit de andere coupé's. Samen liepen ze verder. Ze gluurde elke coupé in waar ze langskwamen. Uiteindelijk vond ze wat ze zocht. Yayde grijnsde. Rosalie keek haar onschuldig aan en ging naar binnen. Het groepje dat ze vanochtend op het perron hadden gezien zat in de coupé. Het meisje met de bruine krullen, Hermelien, was verdiept in een dik boek. Het meisje met de rode haren praatte geanimeerd met de jongen met de zwarte haren, Harry. Tenslotte at de jongen met de rode haren een chocokikker; er lagen al zoveel legen papiertjes naast hem dat ze een bergje vormde. Alle vier keken ze op met de vertrouwde verbouwereerde uitdrukking. ''Eh...Ken ik jullie?'' vroeg de jongen met de rode haren met opgetrokken wenkbrauwen. Rosalie glimlachte, ''Nee, nog niet.'' ''Wij zijn nieuw hier, dit is ons eerste jaar op Zweinstein.'' legde Yayde uit, toen zij ook binnen stapte. ''Ik ben Rosalie Chambray en dit is Yayde Caressa.'' zei ze terwijl ze iedereen een hand gaf. De jongen met de rode haren had het nog steeds te druk met staren dus zei de jongen met de zwarte haren, ''Ik ben Harry Potter, dit hier is Ron wemel en dat zijn Hermelien Griffel en Ginny Wemel.'' ''Ga toch zitten.'' zei Ginny vriendelijk. Rosalie glimlachte en nam plaats naast Ron. Yayde ging op de enige nog vrije plaats zitten, naast Harry. ''Waarom gaan jullie nu naar Zweinstein?'' vroeg Hermelien die haar boek weglegde. Rosalie vertelde het verhaal dat zij en Yayde hadden verzonnen voor het feit dat ze 5 jaar van hun opleiding gemist hadden: Ze hadden de eerste vijf jaar op Beauxbattons gezeten. Rosalue ging snel over op een ander onderwerp, omdat ze geen details wilde geven. ''Dus, jullie spreken Frans?'' vroeg Ron met een lachje. ''Oui.'' lachte Rosalie. Ginny en Ron besloten Rose en Yayde een spoedcursus over Zweinstein te geven.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 09-08-2011, 17:17 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Na die spoedcursus werd er omgeroepen dat de trein bijna bij de plaats van bestemming was.
Yayde trok haar wenkbrauwen op terwijl ze aandachtig luisterde naar de koele omroep-stem. Na een kwartiertje was het dan zo ver.
De trein stopte met een onmiskenbaar gekreun en gepiep, en kwam toen tot stilstand.
Yayde trok zichzelf omhoog aan het bagagerek en pakte haar koffers eruit.
Zij en Rosalie hadden beide een grote roze koffer meer dan Hermelien, Harry en Ron, die alleen hun hutkoffers bij zich hadden.
"Worden die dan wel getolereerd?" vroeg Rose met haar hoge melodieuze stem.
Ron keek haar zwijmelend aan. Yayde trok haar wenkbrauwen op, en Hermelien keek hem kil en onverschillig aan. Harry was degene die antwoord gaf.
"Ik geloof het wel, de leraren hebben nog nooit gezegd dat het níét mag."
Yayde knikte om duidelijk te maken dat ze het hadden begrepen.
Ze keek nog een paar tellen naar Harry, en hij staarde onbeschaamd terug.
Ze kneep een heel klein beetje met haar ogen en keek toen naar Rosalie.
" Waar moeten we nu heen?" vroeg Rose.
"Euhm, nou je zou kunnen zeggen dat we naar die koetsen moeten." zei Ron.
"Je zou kunnen zeggen?" herhaalde Rosalie een beetje verbaasd.
"Moeten we nou naar die koetsen of niet?"
"Ja." zei Hermelien een beetje onverschillig.
Yayde trok een perfecte wenkbrauw op en keek vragend naar Harry.
Die haalde zijn schouders op.
Ze wendde haar blik af en draaide zich om.
Ze pakte haar koffers, die ze had neergezet, weer van de grond en beende naar een van de koetsen. Rosalie, Harry, Hermelien en Ron volgden.
"Wie trekt de koets?" vroeg Ron verbaasd.
"Zien jullie die grote uitgemergelde zwarte paarden niet?" vroeg Harry verbaasd.
Hermelien en Ron knikten van niet.
"En jullie?" vroeg hij toen aan Yayde en Rosalie.
"Ik zie ze wel." zei Yayde. "Ik ook." zei Rose.
Ze zwegen en stapten in de koets.
Je zag Harry gewoon denken, je kon bijna hóren wat hij dacht.
Yayde zat tegenover hem en had het gevoel dat ze precies wist wat hij dacht.
De onuitgesproken vraag bleef rond zijn lippen hangen,
maar hij had blijkbaar niet de behoefte te vragen wááróm Hermelien en Ron de paarden niet zagen.
En blijkbaar dachten de anderen daar hetzelfde over.
Iedereen zweeg een poosje en keek voor zich uit.
Yayde zag Ron vanuit haar ooghoeken steeds bewonderende blikken op haar en Rose werpen.
Hermelien had het vast ook gezien, want ze keek Ron vernietigend aan, sloeg haar armen boos over elkaar en zei de rest van de rit niets meer.
In de koets begon Yayde om zich heen te kijken.
De paarden trokken hen door een bebost en bergachtig landschap.
Het was net alsof er een fluwelen deken op rustte, en overal hoorde Yayde dierengeluiden en geluiden waarvan ze zeker wist dat alleen zij en Rose ze konden horen. Zoals bijvoorbeeld het ruisen van een beekje kilometers verder op.
Ze rook de natte vochtige geur van het bos, en de gekmakende sappige geluiden van stromend bloed en bonkende harten.
Haar keel kriebelde onaangenaam. En ze wist dat Rosalie hetzelfde voelde.
De avond begon te vallen terwijl ze Zweinstein steeds dichter naderden.
En na een tijdje doemden er grote torens op.
"Daar!" zei Yayde geluidloos tegen Rosalie.
Maar dat was niet nodig geweest, Rose had het zelf al gezien.
Er verstreken weer enige minuten, en toen stonden ze op het enige echte terrein van Zweinstein.
Yayde stapte verwachtingsvol uit de koets en liet haar bagage achterin de koets liggen.
Harry had hen verteld dat de Huiselfen hun koffers naar hun kamers brachten.
"Eerste jaars hierheen!" riep een statige vrouw in het groen.
Yayde herkende de vrouw niet, maar afgaand op de beschrijvingen die Harry en Hermelien haar en Rosalie gegeven hadden moest dat Professor Anderling zijn.
Yayde keek even naar haar, en sloot zich toen aan bij de rij zesdejaars die een andere route volgden.
Toen Yayde en Rosalie bijna bij het kasteel waren, kwam Anderling plotseling naar hen toe. "Rosalie Chambray en Yayde Caressa?" zei ze.
Rosalie en Yayde knikten allebei.
"Ik heb begrepen dat jullie nog niet zijn ingedeeld bij een afdeling, en ik heb de instructies gekregen jullie mee te nemen."
"Jullie worden samen met de eerstejaars gesorteerd."
Yayde keek haar berekenend aan.
Moest dat nu echt? Konden zie niet gewoon een andere keer worden ingedeeld?
Blijkbaar had Anderling precies door wat ze dacht want ze keek hen nog even aan en zei toen zacht "Zo zijn de regels hier op Zweinstein."
Rosalie knikte beleefd en Ron proestte het uit.
Ze hadden hem, Harry en Hermelien horen aankomen, maar niet op hen gereageerd. "Hahahahaha!" lachte hij.
" Dat word een groot debuut!" "Zesdejaars in de rij voor de Sorteerhoed!"
" HAHAHA!" hij rolde nog nét niet over de grond van het lachen.
Yayde keek hem ijskoud aan.
Ze wist niet waar het vandaan kwam, maar ze had ineens een gloeiende hekel aan Ron. Het liefst wilde ze naar hem grommen of sissen, maar in de buurt van die professor Anderling?
Nee, dat ging echt té ver.
En dus keek ze hem alleen maar boos aan,draaide zich om en verdween samen met Anderling en Rosalie in de menigte.
Anderling loodsten hen door de mensenmassa een en gaf hen beide een plaatsje achter in de rij eerstejaars.
Het jongetje dat voor hen stond draaide zich om en keek hen met grote ogen aan.
Hij gaapte hen aan en zijn mond zakte een stukje open.
Toen Rosalie hem met opgetrokken wenkbrauwen aankeek bloosde hij en draaide hij zich zo snel mogelijk om. Yayde glimlachte duister naar Rosalie.
Ja, het zou beslist een groots entree worden.
De Sorteerhoed begon met het zingen van een lied over de befaamde school.
Na zijn verhelderende woorden en een goede raad begon het sorteren.
Naam voor naam werd opgezegd,en iedere eerstejaars werd ingedeeld bij een afdeling.
" Yayde Lune Caressa." zei de pinnige stem van Professor Anderling plots.
Yayde draaide zich om naar Rosalie , gaf haar een handkus en stapte de zaal in.
Het werd meteen doodstil en alle hoofden draaiden haar kant op.
" Om dit even nader te verklaren.." zei Professor Anderling.
" We hebben een kleine wijziging in de leeftijdscategorie."
Yayde glimlachte en liep door de zaal alsof ze de nieuwste kleren showde op de catwalk.
Ze grinnikte toen een stel Huffelpufs bijna in katzwijm viel toen ze langs kwam.
Haar lange zwarte haar wapperde achter haar aan ,
en zelfverzekerd liep ze naar de kruk waar de Sorteerhoed op lag.
Ze zette de hoed op en ging zitten.
" Yayde.." mompelde een stemmetje dat in haar hoofd leek te zitten.
Yaydes mond wilde eigenlijk een volmaakt ronde O vormen,
maar ze bedacht zich en hield haar gezicht in de plooi.
" Vampier he?" ging de stem verder.
" Interessant."
"Nou, waar zou je willen worden ingedeeld?"
"Je bent te sluw voor Huffelpuf, slimmer dan een gemiddelde Ravenklauw,
en dapperder dan de gemiddelde Griffoendor.."
"De keuze is aan jou.." "Ravenklauw, Griffoendor of Zwadderich."
"Huffelpuf is niet van toepassing, mag ik wel stellen." Yayde wachtte af.
" Ik heb je hart gezien.." zei het stemmetje weer.
"Waarom probeer je Zwadderich niet?" Yaydes adem stokte even.
Ron, Harry en Hermelien hadden over die afdeling gesproken alsof hij niet pluis was, onrein, en alleen voor bloedzuivere tovenaars.
Maar zij had geen bloed meer te vergieten .. Dacht ze ietwat ironisch.
Het leek wel eeuwen te duren terwijl ze nadacht.
De minuten tikten voorbij en iedereen in de zaal keek haar nog steeds als versteend aan.
Overal werd zachtjes gefluisterd, en Yayde ving op dat er tot nu toch nog nooit iemand zó lang over gedaan had als zij..
Of nee, de Sorteerhoed had er nog nooit zo lang over gedaan.
Het geroezemos hield aan, en Yayde dacht diep na.
"Je zou er perfect tussen passen .." zei het stemmetje weer.
"Je bent sluw, en de manier waarmee je net door die zaal liep.."
"Typisch.." Yayde fronste haar wenkbrauwen.. Typisch he? Ze gniffelde zachtjes.
"ZWADDERICH!" klonk het vanuit de Sorteerhoed..
Ze keek naar Ron, Harry en Hermelien aan de tafel van Griffoendor.
Ze hadden alle drie een geschokte uitdrukking op hun gezicht, alsof ze bijna "NEE!" wilden schreeuwen.
Yayde glimlachte liefjes naar hen , stapte van de kruk af en zette de Sorteerhoed neer.
Aan de tafel van Zwadderich steeg een luid gejoel en gefluit op.
Yayde keerde Harry, Ron en Hermeline de rug toe en liep toen als een catwalkgodin naar de tafel van Zwadderich. Mensen maakten plaats voor haar, dachten dat zij de enige was van deze leeftijd. De enige die zo mooi was.
Het was Rosalies beurt.
Dit bericht is gewijzigd op 22-12 14:02.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 12-08-2011, 15:20 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie was als allerlaatste aan de beurt, en ze was zich ervan bewust dat iedereen, inclusief de leraren, haar aanstaarde. ‘Shambray, Rosalie!’ riep de stem van proffessor Anderling. Ron, Ginny, Harry en Hermelien keken nog steeds verontwaardigt. Jammer dat ze hen teleur moest stellen. Maar ze wilde ook absoluut niet van Yayde worden gescheiden. En als ze heel eerlijk was paste Zwadderich natuurlijk wel het beste bij haar persoonlijkheid, al leken de andere niet er niet zo van gecharmeerd. Stel dat zij bij Griffoendor kwam? Dit allemaal bedacht ze in enkele seconden en de andere hadden haar aarzeling niet eens opgemerkt toen ze met een snelle, sierlijke pas naar voren liep. Alle ogen waren op haar gericht toen ze op het gammele krukje plaats nam. Proffessor Anderling zette de hoed op haar hoofd. Eerst was het een paar seconden stil, een stilte die bijna drukkend was toen iedereen zijn adem inhield. ‘Ah,’ zei een stemmetje in haar oor, ‘Dus jij houd van spelletjes?’ De hoed zweeg, Rosalie fronsde. Als ze nog een hart had dat klopte, zou het nu in haar keel kloppen. Met haar ijzeren zelfbeheersing bleef haar gezicht vlak en sereen. ‘ZWADDERICH!’ gilde de hoed, nu kon de hele zaal het horen. De linker tafel, die van Zwadderich, barstte in een luid gejuich uit. Onwillekeurig grijnsde ze een beetje. Toen ze lichtvoetig langs de tafel van Griffoendor liep stonden de gezichten van Harry en Ron ontzet. Hermelien had het nog steeds te druk met boos zijn op Ron. Ze wierp hen een triest glimlachje toe. Snel nam ze plaats aan de linker tafel, tegenover Yayde. Al snel stond iedereen op om haar te feliciteren. Ze glimlachte en bedankte iedereen. In elk paar ogen zag ze dezelfde verwondering. Uiteindelijk zag ze grijze ogen in de zee van blauw en bruin. De jongen kwam met een licht arrogante blik op haar af. Hij stak zijn hand uit en zei met een glimlachje, ‘Gefeliciteerd.’ Rosalie pakte zijn hand vast en bedankte hem. Op het moment dat haar huid de zijne raakte en hij voelde hoe ijskoud die was flitste zijn ogen naar hun handen. Hij herstelde zich erg snel. ‘Aangenaam, mijn naam is- ‘ Op dat moment werden ze onderbroken door Perkamentus, die paarse vonken uit zijn toverstok schoot. Ze had niet doorgehad dat hij al twee keer gekucht had om de aandacht van de Zwadderaars krijgen. ‘Dank jullie.’ Zei Perkamentus, toen hij zag dat eindelijk iedereen opletten, ‘Nu is niet het moment voor toespraken, eet smakelijk!’ Als bij toverslag verscheen er op de honderden gouden borden eten. Iedereen viel onmiddellijk aan. Perkamentus was een exentrieke man, vond Rosalie. Met zijn lange, zilvergrijze baard en nachtblauwe gewaad. Yayde keek met een vertrokken gezicht naar het menseneten. Rosalie schepte willekeurig wat eten op en speelde een beetje met het eten. Het viel niemand op dat ze eigenlijk geen hap in haar mond stopte. Ze zag dat haar genoegen dat iedereen nog steeds steelse blikken op haar wierp. Ze besloot maar een gesprek aan te knopen met de jongen naast haar. Toen ze naar zijn naam vroeg had hij met een lachje geantwoord, ‘Zabini, Benno Zabini.’ Rosalie vond hem wel interessant. Zijn blik was koel en berekenend en hij kon zijn gevoelens goed verbergen want zijn gezicht bleef de hele tijd vlak en een beetje afstandelijk . Al was het niet bot, maar juist charmant. Ook kwam ze te weten dat het meisje naast hem Patty Park heette. Ze was niet lelijk maar ook niet knap. Haar gezicht had iets weg van een pekinees, al was haar donkerbruine haar glas en glanzend. Ook was ze een beetje té geïntereseert. Ten slotte stelde ene Marylin Shaw zich aan haar voor. Ze had een hoog stemmetje maar was erg knap. Ze had lichtblond golvend haar en groene ogen. Helaas voor haar leek ze naast Rosalie maar gewoontjes. Het waren alledrie zesdejaars, net al zij en Yayde. Na het eten hield Perkamentus zijn speech. Ze mochten niet in het verboden bos, de lijst met verboden voorwerpen hing in het kantoortje van Vilder, de conciërge en er was een verandering in het lerarenbestand. Ene professor Slakhoorn werd Toverdranken leraar en Sneep gaf Verweer Tegen de Zwarte Kunsten. Na afloop van het eten namen Patty en Benno hen mee naar de Leerlingenkamer van Zwadderich. Hij lag in de kerkers en de gangen werden verlicht door toortsen met groen vuur. De stenen gang liep dood. ‘Ambitie.’ Zei Benno. De massieve stenen muur gleed open en een langwerpige kamer met een laag plafond werd zichtbaar. Aan de gewelven hngen kettingen met ronde, groenachtige lampen, in een gebeeldhouwde schouw brandde een knappend haardvuur en de kamer stond vol rijkbewerkte stoelen. Het was er strak en elegant ingericht.Rosalie voelde zich er gelijk al thuis en glimlachte naar Yayde, die terug glimlachte en er blijkbaar net zo over dacht.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Yayde
|
Geplaatst op 12-08-2011, 16:39 |
Reageer
|
Berichten: 1326
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Yayde keek nog even naar Rosalie en grijnsde toen.
Ze snoof licht en rook de geur van het meer dat zich boven de leerlingenkamer bevond.Maar ze rook nog een andere geur, waarvan haar keel in lichterlaaie werd gezet.Ze kuchte om het irritante gevoel weg te krijgen, maar het hielp niet bijster veel.
Benno, die ze veel liever bij zijn achternaam noemde,
keek haar met gefronste wenkbrauwen aan.Ze snapte niet goed waarom, het was toch een menselijke handeling? Toen zijn ogen niet van haar wegkeken en steeds bezitteriger gingen kijken,begreep ze het echter volkomen.
Hij was nog niet over de schok heen dat er ineens twee bloedmooie zesdejaars op zijn afdeling zaten, en blijkbaar dacht Patty daar hetzelfde over.
Blijkbaar kon ze er absoluut niet tegen dat Yayde en Rose mooier dan haar waren.
Steeds als ze naar hen keek had ze een soort van grimmige uitdrukking op haar gezicht.Die uitdrukking sprak boekdelen.
Patty was blijkbaar nogal bang dat ze haar plek kwijt zou raken aan Rose of Yayde.
Bij die gedachte krulde Yaydes mondhoeken om, en grijnsde ze even naar Patty.
Die glimlachte ongemakkelijk terug, maar probeerde niet te verbergen dat ze simpelweg nú al een hekel had aan haar en Rosalie.
Het kon Yayde geen bal schelen wat ze dacht, ze zou het simpelweg maar moeten accepteren.Toen hoorden ze voetstappen achter zich.
Ze keek om en zag de bleke jongen aankomen vergezeld door zijn twee maten, die eerder op aapachtige kleerkasten leken, dan op iets anders.
Ze hielden halt en de bleke jongen kwam naar Yayde en Rosalie toe.
" Mijn excuses dat ik me nog niet heb voorgesteld." zei hij.
Zijn stem was lijzig en Yayde vond hem ook wel iets weghebben van een verwaand, verwend rijkelui's kind. Desondanks vond ze hem niet onaardig.Nee, in tegendeel, hij leek haar best oké.In ieder geval duizend maal aardiger dan Patty Park hén vond.
Hij onderbrak Yaydes gedachten."Ik heet Draco Malfidus." zei hij.Yayde schudde hem de hand. Hij huiverde even toen hij haar koude huid aanraakte, maar zei er niets over. "Aangenaam, Yayde Lune Caressa." zei ze.
Hij grinnikte. "Ik weet het, de hele zaal heeft het gehoord." Yayde schonk hem een welgemeende glimlach.Hij gaf Rosalie ook een hand." Aangenaam." zei ze en glimlachte ook naar hem.De grote kleerkast aan de linkerkant van Draco keek Yayde onnozel aan.Yayde glimlachte naar hem en stelde zich voor.
"Vincent Korzel." zei hij met een veel lichtere stem dan Yayde had verwacht.
Hij schokte even met zijn schouders toen hij Yaydes hand schudde,
en keek haar verward aan.Yayde glimlachte nog breder, maakte haar hand los en schudde de andere kleerkast de hand. "Karel Kwast." bromde hij met een iets zwaardere stem dan Vincent.Ook hij keek Yayde even raar aan toen haar huid de zijne raakte.Toen schudde ze ook Rosalie de hand en stapten achteruit.
Ze gingen weer naast Draco staan, en keken vol aanbidding naar Rosalie en Yayde.
Hun mond hing een klein beetje open en ze hadden blosjes op hun wangen.
Yayde grinnikte maar Patty maakte een walgend geluid."Waarom laat je de meisjesslaapzalen niet even zien?" vroeg Draco op suikerzoete toon aan Patty.
Ze bloosde, keek hem gloedvol aan en knipperde met haar wimpers.
"AHUM!" kuchte Rosalie ineens hard. Yayde giechelde en Patty stopte ogenblikkelijk met verliefd kijken. Draco grinnikte een beetje hatelijk, maar Patty had geen oog meer voor hem.Ze keek alleen nog maar boos voor zich uit.Rosalie keek haar even minachtend aan, maar draaide zich toen om naar Draco.
"Dankjewel voor het aanbod, maar we vinden de weg zelf wel." zei ze glimlachend. Draco knikte beleefd en grijnsde ook."Jullie kunnen ten alle tijden naar me toe komen, mocht je hulp nodig hebben of dergelijke." zei hij.
"Dankjewel." zei Yayde. Draco knikte nogmaals, groette en liep door.
Ook Patty liep weg en uit eindelijk waren alleen zij, Rose en Zabini nog over.
Toen kwam de rest van de zesdejaars aangelopen.
Dit bericht is gewijzigd op 22-01 10:18.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"Good girls go to heaven, bad girls get sorted into Slytherin..." |
|
|
Sun&Moon - 1
past precies bij mij
