|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 17-01-2011, 21:18 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hier een nieuw verhaal van mij. Heb geen idee of het wat wordt 
Ik plan meestal niet vooruit, en doe dat deze keer ook niet echt, maar ik kreeg plotseling inspiratie bij het lezen van Harry potter 7, over de vroege dood van Regulus Zwarts.
Enjoy
Regulus
Het was een mooie dag in Londen. Voor de studenten van Zweinstein Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus was eindelijk de zomervakantie aangebroken. Het was halverwege de middag, en de grote verzameling mensen op het perron keek reikhalzend uit naar de witte rookwolk die in de verte te zien was. Enkele ogenblikken later verscheen een rood puntje aan de horizon, net onder de witte rookpluimen.
`Daar komt hij!' riep een klein jongetje en hij wees enthousiast naar de naderende trein. Het duurde echter nog wel vijf minuten voor de trein het perron binnenreed en piepend tot stilstand kwam. De deuren van de treinstellen werden open gegooid en de leerlingen sprongen een voor een naar buiten. Reikhalzend keken ze uit over de mensenmassa, op zoek naar familie en bekenden. Zo ook de twee jongens die na elkaar uit het allerlaatste treinstel sprongen. Beiden hadden ze hetzelfde lange, zwarte haar. De voorste kon niet langer wachten om zijn familie weer te zien, maar de tweede was liever in de trein blijven zitten. Samen slenterden ze naar het hooghartige echtpaar dat vlakbij de muur op een klein afstandje van de rest. De vrouw spreidde, na de glimp te hebben opgevangen van de twee naderende tieners, haar armen omhelsde de jongen die gelijk kwam aanrennen.
`Regulus! Zo goed je weer te zien, mijn jongen!' snikte de vrouw.
`Moeder,' zei de jongen die Regulus heette blij. Walburga, de moeder van Regulus, verbrak de omhelsing en keek afkeurend naar de tweede jongen die aan was gekomen.
`Zo,' mompelde ze en de stemming veranderde gelijk.
`Ook hallo, ma,' zei de jongen ongeïnteresseerd.
`Doe niet zo onbeleefd tegen je moeder Sirius!' snauwde de forse man, de vader van de twee.
`Laat toch zitten Orion,' mompelde Walburga. `Dat hopeloze geval veranderd nooit.'
Orion stak zijn arm uit en iedereen greep deze stevig vast. Sirius twijfelde eerst nog. Wat als hij op het laatste moment losliet? Hij keek even achterom. Zijn drie beste vrienden stonden op een afstandje en zwaaiden. Sirius stak zijn andere hand op, maar zijn vader sloeg deze gelijk weer weg. En toen, plots, waren ze verdwenen...
Dit bericht is gewijzigd op 17-01 21:18.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 18-01-2011, 20:13 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
1.
De vier mensen verschenen in het souterrain van het huis. Het was een lange en smalle ruimte, waarin een lange tafel stond. Langs de muren stonden overal luxe kasten en lades.
`Sirius, waarom maak jij jezelf niet eens nuttig en hang onze jassen op,' klonk de diepe stem van Orion Zwarts, maar het bleef stil. `SIRIUS!' donderde Orion en hij keek rond.
`Maak u niet druk vader,' zei Regulus en hij pakte de jas van zijn vader en moeder aan. `Hij is allang vertrokken naar zijn kamer.' `Knijster!' riep Regulus en gelijk kwam er een klein wezentje aansloffen.
`Meester heeft geroepen?' vroeg Knijster met een buiging en Regulus knikte.
`Wil je mij helpen met mijn hutkoffer?' vroeg Regulus vriendelijk en Knijster boog. Regulus liep naar de hal en hing de dure jassen van zijn ouders op. Knijster kwam ook de hal in en sleepte de zware hutkoffer achter zich aan.
`Ik help je wel,' zei Regulus met een blik op de trap.
`Dank u Meester,' kraste de elf en samen zeulden ze de zware koffer naar boven. Op hun weg passeerden ze de deur van Sirius' kamer. Hij kon de gedempte klanken van luide Dreuzelmuziek horen. Iets verder in de gang gooide Regulus de deur van zijn kamer open en schoof de koffer naar binnen.
`Bedankt Knijster,' zei hij en Knijster boog en vertrok weer naar beneden. Regulus sloot de deur achter hem en keek weer rond. De kamer zag er nog precies zo uit als hoe hij die tijdens de Kerstvakantie had achter gelaten. Een groot bed stond aan de andere kant van de kamer tegen de muur, de gordijnen die voor het grote raam hingen waren half dicht en de grote banier van Zwadderich hing nog steeds aan het plafond. Regulus zette zijn hutkoffer tegen de voet van zijn bed aan en gooide het deksel open. Daaruit haalde hij een klein zakje met krantenartikelen die hij in de loop van het schooljaar uit verschillende Ochtendprofeten had geknipt. Hij nam ze mee naar het stuk muur rechts van de deur, waar een prikbord was vastgemaakt. Ze gingen allemaal over de Heer van het Duister, net als de nieuwe knipsels die Regulus er nu opplakte.
''HIJ-DIE-NIET-GENOEMD-MAG-WORDEN WINT MEERDERE VOLGELINGEN'' luidde de kop van het artikel dat helemaal bovenaan het prikbord hing. Hij was trots op dat artikel, en ooit zou hij zich bij hem voegen. Hij pakte nog een nieuw artikel en toen vloog de deur open. Sirius kwam binnenstappen.
`Zo zo broertje, weer over je toekomst als slaaf aan het denken?' sneerde hij met een blik op het prikbord.
`Mijn toekomst is tenminste niet die van een bloedverrader,' antwoordde Regulus en hij keek Sirius kwaad aan.
`Ohja,' begon Sirius, `en het aanbidden van een of andere gek die onschuldige mensen uitmoord voor de lol is leuk. Je weet toch dat, als je je miezerige ziel bij hem voegt, je zijn vuile werk moet opknappen?'
`Wat weet jij ervan?' sneerde Regulus en hij stak zijn hand in zijn zak.
`Ik heb onze ''lieve'' tante al tal van keren horen pochen,' zei Sirius en hij liep op het prikbord af. Met zijn vinger gleed hij over de artikelen. `Deze bijvoorbeeld. Lid Wikkenweegschaar Ministerie van Toverkunst dood in huis aangetroffen na veroordeling vermeende Dooddoeners. Haar werk, niet?'
`Hoe durf je zo te spreken over tante Bella-'
`En deze,' zei Sirius en zijn vinger bleef steken op een ander artikel. `Gebroeders Protser vermoord door aanhangers Jeweetwel.'
`Haar werk voor de Heer van het Duister is nobel! Maar van nobel zal jij wel niks afweten!' Sirius begon te lachen.
`Waarom lach je?' vroeg Regulus en Sirius keek op.
`Ben je nou echt zo dom als ik denk? Iedereen weet dat nobel zijn een eigenschap is van Griffoendor.' Regulus bleef even stil.
`Dat zeg je nu. Maar als tante Bella hier zou zijn had je niet zo'n grote bek,' zei Regulus fel.
`Wanneer geef je je op als slaaf?' ging Sirius verder.
`Ik meld mij aan als tante Bella hier weer is,' zei Regulus trots en hij pakte weer een artikel.
`Zorg je dan wel dat je het snel verknald, zodat de Peer van het Gefluister je snel van kant maakt? Doe het alsjeblieft snel. Des te eerder breek je het hart van ma.' Regulus greep furieus naar zijn toverstok en Sirius deed hetzelfde. Ze hielden elkaars stok onder elkaars neus.
`Je hebt geen idee hoe trots vader en moeder zullen zijn,' zei hij boos en hij werkte Sirius de kamer weer uit. Kwaad gooide hij zijn toverstok op zijn bed en ging door met het opplakken van krantenartikelen.
Dit bericht is gewijzigd op 18-01 20:24.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 19-01-2011, 17:17 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
2.
Er waren enkele dagen verstreken. Tijdens het avondeten van die dag zaten de vier Zwartsen aan de lange dineertafel. Vanuit de gang klonk de deurbel.
`Ah, onze gast is er. Knijster, doe de deur open,' beval Walburga en Knijster liep buigend de keuken uit. Even later kwam er vrouw de keuken binnenstappen. Ze had een groot, breed kapsel en ze zag er een beetje gestoord uit.
`Bellatrix!' slaakte Walburga blij uit en ze stond op. `Goed je weer te zien.'
`Dag tante Bella,' zei Regulus beleefd. Bellatrix bleef wel vaker eten. Ze was immers een nicht van zijn moeder. Bellatrix keek de keuken door en bleven rusten op Sirius.
`Ik kan niet geloven dat je dat stuk verdriet nog steeds je huis laat vervuilen, Walburga,' sneerde Bellatrix en Sirius keek glimlachend op. `Lach niet zo brutaal, aap. Als je geen Zwarts was had ik je ter plekke gedood.' Bellatrix ging zelfvoldaan zitten.
`Knijster! Zet het eten op tafel!' blafte Orion en Knijster begon met het serveren van de maaltijd.
`Kijk alleen al hoe die eruit ziet,' zei Bellatrix luid en hij knikte naar Sirius. Dat haar kan echt niet. Nog een reden om je bestaan uit te wissen!'
`Zeg, laten we niet over mijn kapsel beginnen. We kunnen beter jouw pruik afkraken,' opperde Sirius en Bellatrix vloog overeind.
`Hoe durf je!' krijste ze en ze trok vliegensvlug haar toverstok. Sirius bleef echter zelfverzekerd zitten.
`Toe maar,' zei hij. `Laat maar zien hoe makkelijk de Bellatrix van Detta alles oplost. Maar zou je niet eerst toestemming vragen aan dat heerschap van je?' Bellatrix liep rood aan en wou net een vloek uitspreken toen Walburga tussenbeide kwam.
`SIRIUS!' donderde ze. `GA WEG! GA WEG EN WAAG HET NIET OOIT NOG JE GEZICHT TE LATEN ZIEN!
Sirius sjokte vrolijk van tafel en liep de keuken uit.
`Goed zo. Schop hem uit de familie, nicht, schop hem uit de familie. Dan kan ik dat joch afmaken!' gromde Bellatrix kokend van woede.
`Regulus!' zei zijn moeder schel en hij keek op.
`Moeder?'
`Ga naar je broer en zeg hem dat hij zijn spullen meeneemt.'
Regulus stond gehoorzaam op en liep vlug de keuken uit. In de hal aangekomen zag hij nog net de hand van Sirius op de deurknop van de voordeur. Toen Sirius hoorde dat er iemand naderde keek hij om.
`Regulus?,' mompelde Sirius en hij keek Regulus aan, zijn ene hand op de deurknop, de andere aan zijn hutkoffer.
`Waar ga je heen?' vroeg Regulus.
`Weg.'
`En... sinds wanneer noem je mij Regulus?'
`Sinds jouw ma mij uit de familie heeft gegooid. Wij zijn geen broers meer, dus waarom zou ik je broertje noemen. Maar waarom volg je mij? Moet jij die schoenen van Bellatrix niet likken?'
`Waar ga je heen?' vroeg Regulus weer en er verscheen weer een glimlach op het gezicht van zijn oudere broer.
`Ik ben niet zo stom dat ik dat ga vertellen. Bij de eerstvolgende ontmoeting zal een van die drie daar in de keuken mij wel vermoorden.'
`Maar-'
`Het ga je goed, Regulus, en ik hoop dat je aan het einde de goede weg vind.' En met die woorden trok Sirius, wijlen broer van Regulus de deur achter zich dicht.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 19-01-2011, 21:46 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
True, deze personageverhaaltjes (er komen er meer) zijn inderdaad aan de korte kant. Maar dit is slechts het eerste van (hopelijk) vele verhalen, die hopelijk steeds langer gaan worden
En: Ik weet nog niet zeker welk personage de tweede gaat worden, dus als iemand die dit leest iemand weet over wie ik een verhaaltje zou kunnen schrijven, don't be shy and let me know
En tevens het derde stukje
3.
Die dag veranderde alles. Niet alleen was zijn enige broer nu voorgoed weg, zijn tante Bellatrix was waarschijnlijk ook niet in een goed humeur om hem te vertellen hoe hij zich kon aanmelden als volgeling van de Heer van het Duister. Regulus stapte de keuken weer in en ging zitten. Zijn moeder keek hem verwachtingsvol aan.
`En?' vroeg ze.
`En?' vroeg Regulus en hij pakte zijn vork op en begon aan zijn inmiddels afgekoelde avondeten.
`Is die weg?' vroeg zijn moeder.
`Ja. Hij is vertrokken,' zei Regulus een beetje hol. Nu pas besefte hij dat Sirius toch wat voor hem betekende als broer. Niet veel, hij zat namelijk in Griffoendor. Maar zelfs dat ene beetje mocht hij niet laten blijken tegenover zijn moeder, en al helemaal niet tegenover tante Bella. Zijn ouders zouden Sirius waarschijnlijk niet meer zien, maar Regulus zou hem op Zweinstein nog een jaar tegenkomen. Tenminste, als Sirius zijn laatste jaar zou afmaken.
`Mooi,' zei Walburga tevreden en Regulus gluurde over zijn bord naar Bellatrix. Die leek nu redelijk afgekoeld van haar uitbarsting van net. Hij probeerde het erop te wagen.
`Euhm, tante Bella?' begon hij.
`Hm?' zei Bellatrix zonder op te kijken van haar bord.
`U bent toch een aanhanger van de Heer van het Duister?' Iedereen stopte ter plekke met eten en staarden naar Regulus.
`Uiteraard!' zei ze luid en ze keek op. `Ik ben zijn meest loyale dienaar!' Regulus keek even naar zijn bord. Dienaar.. Dat klonk als slaaf, zo zou Sirius het gezegd hebben. Zou hij dan toch... Nee. Dat kon vast niet kloppen. Dienaar van de Heer van het Duister betekend in deze situatie vast gewoon volgeling.
`Waarom vraag je dat? Dat weet je toch?' zei Bellatrix licht verbaasd.
`Ja, maar ik-' zei Regulus en hij keek vlug naar zijn ouders.
`Ja?' drong Bellatrix aan en Regulus besloot dat het tijd was.
`Ik vroeg me af hoe ik mij kan aansluiten bij de Heer van het Duister,' zei hij snel. Zijn moeder liet van verassing haar vork vallen en liep op haar zoon af.
`Regulus! Mijn zoon, je maakt mij trots! Niet iedereen bied zich aan! Alleen trotse en dappere mannen en vrouwen!' ``Dapper,'' dacht Regulus terwijl zijn moeder hem omhelsde. Dat was toch ook een eigenschap van een Griffoendor? Zou hij dan toch... ``Nee, dat kon niet!''
`Ik wist het!' zei Bellatrix triomfantelijk. `Ik wist dat jij wel uit het juiste hout was gesneden!' Zijn vader en moeder keken elkaar nog eens trots aan en Walburga pinkte een traan weg. Bellatrix vergat haar eten en ging er eens goed voor zitten.
`Een trouwe volgeling van de Heer van het Duister worden doe je niet zomaar,' begon ze en ze staarde even naar het plafond, alsof ze goede herinneringen opdeed. `Ik weet het nog alsof het gisteren was,' zei ze dromerig en ze begon met het verhaal. ` De Heer van het Duister merkte dat ik niet zomaar een willekeurig iemand was. De Heer wou weten of ik het aankon.' Ze zuchtte even en mompelde: `Mooie tijden.' Regulus keek haar aan, hopend op meer.
`En toen, tante Bella?' vroeg hij en Bellatrix opende haar ogen. `Wel, uiteraard zag Hij dat ik een goede aanvulling zou zijn als zijn volgeling. En toen gaf hij me...' ze stroopte langzaam haar linker mouw omhoog en hield haar arm zo zodat iedereen het zwarte doodshoofd met de slang door de mond kon zien. `DIT!' zei ze dramatisch en ze streelde met haar rechterhand over de tatoeage. `Maar, dit is belangrijk!' zei ze en ze keek Regulus serieus aan. `Wanneer jouw lichaam versierd wordt met dit goddelijke teken, druk er dan nooit met één vinger op!' Regulus keek haar verbaasd aan.
`Waarom mag dat dan niet?'
`Hij wordt dan geroepen!' zei ze en en bestudeerde haar Duistere Teken. `En Hij vind het niet leuk als hij voor niks opgeroepen wordt. Als je wil, breng ik je morgen mee naar de Heer van het Duister. Ik ga vanavond nog naar zijn schuilplaats toe, dus dan vraag ik wel even of die je wil hebben.'
Die avond, toen Regulus in zijn bed lag, dacht hij aan wat er morgen zou komen. Hij zou, hopelijk, geaccepteerd worden in de rangen van Zijn leger. Zou hij gelijk aangenomen worden of zou hij zich eerst moeten bewijzen? Waarschijnlijk dat laatste. Hij hield zijn linkerarm in het maanlicht en keek voor waarschijnlijk de laatste keer naar zijn tatoeage vrije onderarm.
Dit bericht is gewijzigd op 19-01 21:53.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 19-01-2011, 22:25 |
Reageer
|
Berichten: 6331
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 19-01-2011, 19:12 Superdreuzel schreef:
Over bellatrix. Ik wist dat zij een nicht van Sirius en Regulus was, maar ik dacht ook dat ze zoiets van hun moeder was. Dus ik keek even op harrypotter.wikia.com , en daar stond dat Bellatrix een nicht was van die moeder ofzo.
|
Zoiets van hun moeder was? Volgens mij klopt die site dan niet helemaal, want Bellatrix is gewoon een nicht van Regulus en Sirius. Als je op wikipedia kijkt en dan naar hun stamboom kun je dat ook zien.
Maar wel leuk verhaal 
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 25-01-2011, 16:05 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 19-01-2011, 22:25 Ginny-w schreef:
[...]
Zoiets van hun moeder was? Volgens mij klopt die site dan niet helemaal, want Bellatrix is gewoon een nicht van Regulus en Sirius. Als je op wikipedia kijkt en dan naar hun stamboom kun je dat ook zien.
Maar wel leuk verhaal
|
Ik heb op de engelse wiki gekeken, en daar stond iets van niece bij die moeder ofzo maar ik snap het zelf ook niet helemaal om eerlijk te zijn
Dankje
En hier het volgende stukje  Wat langer dan de vorige
4.
Uren later werd Regulus wakker. Hij keek op de grote klok die aan de muur hing. Tien uur. Tante Bella had natuurlijk niet gezeht wanneer ze kwam. Maar misschien was ze er allang en wachtte ze al ongeduldig in de keuken. Met dit in zijn hoofd sprong hij vlug uit bed, griste zijn beste mantel uit de kast, trok het haastig aan, streek snel zijn haar goed en stormde naar beneden. De keuken speurde hij af met zijn ogen, maar er was geen Bellatrix te bekennen. Teleurgesteld trok hij een la open en begon zijn ontbijt voor te bereiden. Hij zag een stuk perkament op de keukentafel liggen en las het vlug door.
Regulus,
We zijn in Londen. Komen laat terug. Stel Hem niet teleur!
Liefs,
W. Zwarts
`Hele dag alleen,' mompelde Regulus en hij liep met zijn ontbijt de keuken uit. Hij ergerde zich soms dood aan de manier van zijn moeder om briefjes aan hem te beëindigen. W. Zwarts. Zo leek het net of hij een vreemdeling was. Regulus liep maar naar de woonkamer en ging op de bank zitten. Daar hing hij eerst tien minuten uit verveling op de bank tijdens het eten. Regulus hoorde buiten wat commotie en stond op om voor het raam te gaan kijken. Het waren de buren van nummer 11. Een jong dreuzelstel dat er woonde had weer eens ruzie. De jonge vrouw was hysterisch met een koffer naar buiten gerend en schreeuwde wat onverstaanbaars naar de jonge man die in de deuropening van het huis stond. De vrouw draaide zich snikkend om en stormde weg, pal langs een lange vrouw gekleed in een zwarte mantel die ze niet zag. Regulus schrok even. Daar, recht tegenover het raam stond Bellatrix van Detta naar het raam te kijken. Dreuzels zagen het hele huis van de Zwartsen niet, maar tovenaars en heksen wel. Regulus liep vlug de woonkamer uit en stormde de trap af. Hij opende de deur en Bellatrix van Detta liep hooghartig binnen.
`Zo,' mompelde ze en ze keek neer op Regulus.
`Je hebt geluk. De Heer is bereid je een kans te geven,' zei Bellatrix.
`Echt?' slaakte Regulus van opwinding uit en Bellatrix knikte.
`Ben je klaar?' vroeg ze en Regulus knikte. De twee stapten het huis uit en Regulus trok de grote voordeur achter hem dicht. Ze liepen naar de straat en Bellatrix stak haar arm uit.
`Goed vasthouden en niet loslaten,' zei ze kil en Regulus greep de uitgestoken arm goed vast. Bellatrix gluurde vlug de straat door, en nadat ze ervan overtuigd was dat niemand hen zag tolden ze rond, om in het niets te verdwijnen.
Ze verschenen aan de rand van een klein plattelandsdorpje, vlak voor de hoge poorten van een enorm landgoed. Ondanks het feit dat het een warme zomerdag was, hing er een kille sfeer. Regulus kreeg de rillingen door alleen al naar het grote landhuis te kijken. Bellatrix stapte in de richting van de grote ijzeren poort en hief haar linkerarm op. Er klonk een klik en de poorten gleden uit zichzelf open. Samen met Bellatrix liep Regulus de lange oprijlaan op en kwamen ten slotte tot stilstand voor twee enorme deuren. Bellatrix beukte drie keer op de deur, die even later werd de deur geopend. Een lange man met donker haar en kille blik op zijn gezicht keek hen aan.
`Ja?' vroeg hij zonder enige emotie in zijn stem.
`Amycus, ga aan de kant voor ik je wat aandoe!' beval Bellatrix en Amycus Kragge stapte aan de kant. Bellatrix stapte het huis binnen, gevolg door een ietwat nerveuze Regulus. Hij volgde haar door enkele deuren en Regulus keek enkele keren achterom. De man die hen volgde maakte hem nerveus.
Bellatrix bleef staan voor een paar deuren, net zo groot als de voordeuren en ze draaide zich om.
`Oké, we zijn er,' sprak ze en ze keek Amycus aan.
`Is Hij er?' De lange man knikte en hij stapte op de deur af.
`Ben je klaar, jongen?' vroeg Bellatrix en ze streek haar haar glad. `Doe geen domme dingen!' zei Bellatrix zacht en Regulus knikte zenuwachtig. Ze knikte naar Amycus en die opende de deuren en het drietal stapte naar binnen.
Ze bevonden zich in een lange, rijkelijk versierde kamer. Vele waardevolle schilderijen hingen aan de muren, grote wandtapijten hingen er naast. Naast de enorme ramen hingen donkere gordijnen en in het midden van de kamer stond een lange tafel, waaraan negen mensen zaten. Aan het hoofd van de tafel zat wellicht de meest angstaanjagende gedaante die Regulus in zijn leven had gezien. Het was eng, maar tegelijkertijd een droom die uitkwam. Alle mensen aan de tafel keken op en Amycus sloot de deuren achter hen en liep naar de tafel waar hij plaats nam.
`Ah, Bellatrix,' klonk een kille, hoge stem afkomstig van de gedaante aan het hoofd van de tafel.
`Ik zie dat je een gast hebt meegenomen.' Bellatrix boog en Regulus volgde vlug haar voorbeeld.
`Jawel Heer! Ik heb de jongen van Zwarts meegenomen. Hij wil zich bij u voegen, mijn Heer!'
`Ah, de Zwartsen. Goede mensen, als ik mij niet vergis,' zei de kille stem en hij wenkte Bellatrix en Regulus.
`Kom, ga zitten. Bellatrix, naast Grafblom. En jij, jonge Zwarts, kan daar gaan zitten.' Regulus liep twijfelend op de aangewezen stoel af en ging zitten tussen twee mannen die boven hem uittorenden.
`Zo...' begon Voldemort en hij keek Regulus doordringend aan. `Met wie hebben we het … genoegen?'
`R-Regu-lus Zw-zwarts, m-meneer,' stotterde Regulus nerveus en enkele Dooddoeners gniffelden zachtjes om zijn nervositeit.
`Kom kom,' zei Voldemort kil en het gegniffel hield gelijk op. `Vergeet niet hoe sommige van jullie er zelf bij zaten op de dag dat jullie de juiste keuze maakten.' Het bleef doodstil.
`Wat brengt je hier?' vroeg Voldemort kil en Regulus slikte.
`Ik w-w-wou mijn d-diensten aanb-bieden, Heer,' zei Regulus.
`Werkelijk,' zei de Heer van het Duister lichtelijk geamuseerd en Regulus knikte voorzichtig. `En waarom denk je dat ik jouw diensten nodig heb?'
`I-ik dacht d-dat een m-machtige heerser a-als u alle h-hulp k-kon gebruiken d-die er w-was,' sprak Regulus en even verscheen er een niet gemeende glimlach op het gezicht van de Duistere Heer.
`Daar heb je een punt, jongen,' zei Voldemort en zijn ogen gleden de kamer door. `Het is de laatste tijd erg lastig om goede arbeidskrachten te vinden,' ging Voldemort kil verder en zijn dodelijke blik gleed over de andere gedaanten die aan de tafel zaten.
`Ik denk wel dat ik je kan-' het gesprek werd afgekapt toen de deur openvloog. Alle ogen in de kamer richtten zich op de twee in mantels gehulde mannen die een derde gedaante achter zich aan meesleurden.
`Hoe durven jullie deze vergadering te onderbreken?' slaakte Bellatrix uit maar Voldemort maande haar tot stilte.
`Dit kan maar beter een heel goede reden hebben,' siste hij. `Jij! Jekers!' zei de Heer van het Duister en hij wees naar de linker man.
`Noot en ik verontschuldigen ons voor de storing, mijn Heer,' begon Jekers en Noot knikte. `Wij waren, zoals u bevolen heeft, het terrein aan het bewaken. Alles leek in orde, totdat we deze' Jekers gooide de jonge jongen die ze meesleurden naar voren, `rond zagen sluipen bij het hek.'
`Werkelijk,' mompelde de Heer van het Duister en Regulus bekeek de ongelukkige jongen. Hij was ongeveer van de zelfde leeftijd als hij. `Breng hem hier!' Jekers en Noot sleurden de jongen nu naar het hoofd van de tafel en hij begon wild tegen te stribbelen.
`Wat is dit?! Wie zijn jullie?!'
`Zwijg,' zei Voldemort zacht en de jongen was direct stil. `Waarom sluip jij rond het huis van mijn familie?' zei hij kil en zijn rode ogen boorden zich diep in de groene ogen van de onfortuinlijke jongen.
`Alstublieft, ik-'
`Wie ben jij?' siste Voldemort.
`A-Arnout M-Malkus,' zei de jongen met een huivering in zijn stem.
`En?'
`E-en ik w-woon in het dorp. Alstublieft! Ik heb niks gedaan!' Voldemort wende zich af van de jongen en richtte zijn aandacht op Regulus. De jongen was waarschijnlijk een Dreuzel, onschuldig, gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment.
`Jij, Zwarts- nee, niet jij Bella- dit is een uitstekend moment om te laten zien wat je waard bent. Straf hem!'
`M-maar ik...' begon Regulus maar hij wist dat hij niet mocht twijfelen.
`De Cruciatusvloek, gebruik hem nu!' beval de Heer van het Duister en Regulus slikte. Hij stond op en trok langzaam zijn toverstok. Met een aarzeling richtte hij die op de jongen, die nu begon te snikken.
`Ik heb niks gedaan! I-ik beloo-hoof het jullie!'
`Nu!' siste Voldemort
`Ik ben onschuldig! Laat mij alstublieft ga-'
`Doe het nu, anders gebruik ik de vloek op jullie beiden!'
`Ik wil gew-woon terug naar-'
`C-crucio!' slaakte Regulus met stokkende adem uit en en er verscheen een flauwe rode lichtstraal die de jongen raakte. Deze gilde het uit van de pijn en Jekers en Noot lieten hem stuiptrekkend op de grond vallen.
`Wat moest dat voorstellen,' vroeg Voldemort en hij knikte op de spartelende jongen. `Je moet het menen! Kijk, zo!' De Heer van het Duister had zijn toverstok al getrokken en wees die op de jongen.
`Crucio!' Een zeer felle rode lichtstraal spoot uit de punt van zijn staf en raakte de jongen volop, die het nu uitkrijste van de pijn. Hij lag wild te spartelen op de grond, compleet weerloos.
`Crucio! CRUCIO!' gilde Voldemort en de jongen werd door de een na de andere Martelvloek getroffen. Er verschenen tranen in de ogen van Regulus en hij wende zijn blik af. De Heer van het Duister richtte zich weer op de groep aan tafel. `Wat zeggen jullie?' vroeg hij kwaadaardig. `Laten we hem leven … of verlossen we hem uit zijn lijden?' Voldemort keek naar links. `Malfidus!' Regulus keek naar de man met lang, witgrijs haar die links naast de Heer van het Duister zat. Malfidus sprak met een ijzige stem.
`Ik zeg dat we hem laten leven en hem terugsturen naar de rest van die Dreuzels. Maak van hem een voorbeeld.'
`Bellatrix!'
`Afmaken!' slaakte Bellatrix van Detta uit. Voldemorts vuurrode ogen gleden naar de persoon die weer links van Bellatrix zat.
`Dat Dreuzeltuig verdiend het niet om te blijven leven!' sneerde de man in een diepe stem.
Iedereen kwam aan het woord, totdat het de beurt aan Regulus was.
`En wat zeg jij, jonge Zwarts? Het is een gelijke stand. Vijf voor en vijf tegen,' zei de Heer van het Duister met zijn kille stem. Regulus had een moeilijke keuze te maken. Het lot van de jongen lag
nu totaal in zijn handen. Koos hij ervoor om voor te stemmen, dan had hij de dood van een onschuldige Dreuzel op zijn geweten, en hij was er van overtuigd dat hij dat niet aankon. Koos hij echter ervoor om hem vrij te laten, dan zou hij geen moord op zijn geweten hebben, maar dan zou zijn reputatie, niet dat hij die al echt had, bij de Heer van het Duister zeer waarschijnlijk afnemen. Wat moest hij nou kiezen?!
`Wel?' drong Voldemort aan.
`I-ik kies … Ik k-kies v-voor...'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 25-01-2011, 21:13 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 25-01-2011, 20:56 Wizard112924 schreef:
Sorry, ik heb je hele verhaal in een word document gezet, dan heb ik tenminste 's avonds nog wat te lezen, zogauw ik alles gelezen hen zet ik er nog wel commentaar bij.
P.S. als hij klaar is, mag ik er dan een netjes geheel van maken, zodat (als je het goed) vind iedereen (als ze dat willen) kunnen uitprinten?
|
Het heeft geen haast Ik zie je reactie wel verschijnen
Ik denk niet helemaal dat ik je snap. Je wilt, zodra het af is, alles in een geheel zetten zodat andere mensen het kunnen uitprinten? Ik heb geen probleem met het uitprinten van mijn verhaal, zolang je er maar niet mee aan de haal gaat en gaat zeggen dat het van jou zelf is
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Regulus - 1
niet de nicht van zijn moeder toch?
past precies bij mij