|
fleur
|
Geplaatst op 16-01-2011, 18:51 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Door Iemand Gemist?
Ik lag op mijn bed mijn huiswerk voor Oude Runen te maken toen ik het getik tegen het raam hoorde. Ik stond op en deed het raam van de meisjesslaapzaal open om de uil die het getik had veroorzaakt binnen te laten. De kerkuil had een zware brief aan zijn poot vastgebonden en ik maakte hem los. Zodra ik de knoop ontward had, vloog de uil meteen weer naar buiten door het raam. Ik besteedde er niet veel aandacht aan omdat mijn blik getrokken werd naar het handschrift waarmee mijn naam op de envelop was geschreven. Fleur! Mijn beste vriendin deed een gooi naar deelname aan het Toverschool Toernooi en was daarvoor samen met ons schoolhoofd, Madame Mallemour en een aantal andere leerlingen afgereisd naar Zweinstein. Madame Mallemour was een gigantische vrouw, die ondanks haar omvang verrassend gracieus bewoog. Ik had altijd al veel bewondering voor haar gekoesterd, maar mijn eerbied voor haar kon niet tippen aan het respect dat ik had jegens Fleur Délacour.
Chère Aurelíe,
Je zult nooit geloven wat er is gebeurd! Mijn naam is gekozen door de Vuurbeker! Ik mag Beauxbatons vertegenwoordigen in en eeuwenoud toernooi, ik kan niet geloven wat een grote eer dit is! Ik ben me er ook van bewust dat er een enorme druk op mijn schouders rust, maar op dit moment worden mijn nerveuze gevoelens onderdrukt door alle opwinding die door mijn lijf giert. De kampioen van Klammfels is Viktor Kruml (niet dat ik anders had verwacht) en de kampioen van Zweinstein is een jongen genaamd Carlo Kannewasser. Er is alleen nog iets onverwachts gebeurd: naast Carlo is ook Harry Potter als kampioen voor Zweinstein geselecteerd. Het is zo oneerlijk! Het lijkt wel alsof die Harry Potter altijd alle aandacht moet hebben! Ik ga er niet over uitweiden, Aurelíe, ik word helemaal gek. Ik praat liever over de leuke dingen. Onze eerste opdracht nadert en ik heb nog geen idee van wat ik moet doen. Ik hoop dat ik binnenkort een hint krijg, want ik heb geen idee hoe ik me moet voorbereiden. Als je nog een idee hebt, hoor ik het graag! Maar goed, genoeg over mij. Hoe is het bij jou? Is het nog een beetje leuk op Beauxbatons? Ik hoop dat je niet teveel last hebt van die vervelende Gabriel. Ik wacht op je antwoord!
Bisous,
Fleur.
Ik las de brief drie keer achter elkaar. Ik was blij dat ik eindelijk een brief had gekregen van Fleur, ik miste haar enorm. Ze was mijn beste vriendin, maar ook meteen mijn enige. Niemand leek te begrijpen hoe Fleur en ik zo goed met elkaar konden opschieten. Ik was het compleet tegenovergestelde van haar. Zij was deels Glamorgana, en ik was het saaiste meisje ooit, naar mijn eigen mening. Licht krullend muisbruin haar dat tot over mijn schouders reikte en saaie bruine ogen. Ik was onopvallend. Vaak leken mensen me ook niet te zien, vooral als ik naast Fleur liep. We konden diep in gesprek zijn en vervolgens onderbroken worden door iemand alsof Fleur alleen had gelopen. Het was een bijzonder verhaal hoe Fleur en ik vriendinnen zijn geworden in ons eerste jaar op Beauxbatons. Het gebeurde twee weken nadat we voor het eerst voet hadden gezet op het terrein om het kasteel. Zoals veel eerstejaars, was ook ik overrompeld door de hoeveelheid werk die we opgelegd kregen voor elk vak. Het was vooral moeilijk voor mij, pas op de dag dat ik de zware envelop van mysterieuze afkomst had opengemaakt en had gelezen dat ik een heks was, wist ik van het bestaan van deze school. Ik weet nog dat ik te verbaasd was om het te bevatten, zo verbaasd dat ik niet anders kon dan afvragen van welk dier het perkament kwam. Ik had geleerd op school dat perkament eigenlijk huid was van een geit of een schaap. Ik streek gedesoriënteerd over het vel waarop met donkerrode inkt de mededeling was geschreven dat ik een magisch wezen was. Ik vroeg me af hoe de geit of schaap in kwestie had geheten en of hij een vrolijk en blij bestaan had geleefd. Het had een dag geduurd voor tot me doorgedrongen was wat de eigenlijke betekenis van de brief was en wat de gevolgen waren. Ik was bang en ik heb dagen gehuild bij de gedachte mijn ouders te moeten verlaten. Die emoties namen ook bezit van me in die tweede week van mijn eerste jaar op Beauxbatons. Ik huilde terwijl ik mezelf in een van de meisjeswc’s had opgesloten omdat ik mijn ouders zo miste. Het was geheel toevallig dat er iemand binnenliep omdat het midden in een lesuur was. Ik was huilend de klas uitgerend en zelfs toen had niemand me opgemerkt. Ik hoorde voetstappen dichterbij komen en tot stilstand komen voor het hokje waar ik inzat.
‘Is alles goed?’ Vroeg een zachte, lieve stem. Ik snotterde eventjes door voordat ik mijn antwoord tegen de stem hikte.
‘Ik- ik- ik mis mijn- mijn moe-hoe-der!’ Ik trok verwoed nog wat wcpapier los van de rol en begroep mijn gezicht erin. Ik voelde hoe mijn tranen door het zachte papier heendrongen en mijn handen natmaakten.
‘Doe de deur van het slot.’ Zei de stem weer. Alhoewel het een gebiedende zin was, werden de woorden op zo’n manier uitgesproken dat ik zonder tegenzin gehoorzaamde. Ik deed de deur open en toen hij openzwaaide, keek ik naar een prachtig meisje van mijn eigen leeftijd. Haar zilverblonde haar leek licht te geven in de wc die al zo sterk verlicht werd door het enorme cirkelvormige raam achter me. Haar lichtblauwe ogen keken me vriendelijk aan en ik hield meteen op met huilen. We keken elkaar een tijdje aan. Haar mondhoeken klommen omhoog naar een lieve glimlach en ze overhandigde me een stoffen zakdoekje. Het doekje leek van zijde gemaakt te zijn en was lichtroze. Met fijn gouddraad waren twee letters in de hoek geborduurd. Ik trok de glitterende letters F en D over met mijn wijsvinder voor ik het zakdoekje gebruikte om mijn tranen te drogen. Ik gaf het terug aan haar en keek haar weer aan.
‘Kom je mee naar de les?’ Vroeg ze. Ik knikte, pakte haar uitgestoken hand aan en we liepen samen de toiletten uit.
‘Ik ben Fleur Délacour.’ Zei ze. ‘En jij?’
‘Ik ben Aurelíe Patin.’ Zei ik en ik voelde helemaal niets meer van het verdriet dat nog geen vijf minuten geleden bezit van me had genomen.
Ik keek nog even kort naar de brief en rommelde vervolgens in de tas die naast me op mijn bed stond, op zoek naar een veer, perkament en mijn inktpot en zodra ik ze gevonden had, krabbelde ik snel een antwoord terug.
Chère Fleur,
Wat geweldig dat jij ons mag vertegenwoordigen! Ik ben zo blij en ik heb alle vertrouwen in je! Ik hoop alleen dat alle anderen niet te jaloers op je zijn en dat ze je net zo steunen als ik. Je moet je niet laten ontmoedigen door het feit dat Zweinstein twee kampioenen heeft, dat kan ook in hun nadeel werken. Stel dat de rivaliteit tussen de jongens zo hoog oploopt dat ze elkaar alleen maar proberen te saboteren! Dan hebben jij en Kruml vrij spel. Over hier, alles gaat zijn gangetje. Ik ben net zo onzichtbaar als normaal en Gabriel weet van geen ophouden. Hij probeert altijd een gesprek met me te beginnen, maar hij is dan ook de enige. Hij vraagt alleen maar naar jou, of ik al van je gehoord heb, wanneer je terugkomt en of je niet stiekem iemand daar hebt ontmoet. Ik word gek van hem, maar ik kan me voorstellen dat hij nog vervelender voor jou is. Geniet van je tijd zonder hem, zou ik zeggen.
Over de opdracht: ik zou de basisvervloekingen een paar keer oefenen tot ze perfect zijn. Verder heb je niet veel aanknopingspunten, dus ik denk dat je alleen maar af kunt wachten. In ieder geval heel veel succes!
Bisous,
Aurelíe.
Ik stopte mijn schrijfgerei terug in mijn tas en rolde de brief op. Ik verzegelde hem met mijn toverstok en stond op om naar de Uilenvleugel te lopen. Toen ik de leerlingenkamer binnenkwam, keek niemand op behalve Gabriel.
‘Aurelíe! Wacht!’ Ik zuchtte diep toen hij op een drafje aan kwam lopen. Ik ging sneller lopen en schonk geen aandacht aan hem.
‘Waar ga je heen?’ Vroeg hij. Hij streek zijn lichtbruine haar uit zijn gezicht en zette zijn bril recht. Het zware montuur was zwart en het omlijstte zijn groene ogen. Hij best aardig om te zien, maar het was puur zijn gedrag waar ik gek van werd. Hij was geobsedeerd door Fleur en deed alles om met haar in contact te komen. Hij had bedacht dat ik de deur was naar Fleur en daardoor bracht hij zo veel mogelijk tijd met me door. Ik vond dit verschrikkelijk, maar was te aardig om te zeggen dat hij me met rust moest laten. Hij keek naar de brief in mijn hand en naar de naam die erop geschreven was.
‘Oh, heb je Fleur geschreven?! Hoe is het met haar?’ Ik zuchtte nogmaals. Ik vond het zielig om hem helemaal te negeren.
‘Goed, ze mag Beauxbatons vertegenwoordigen.’ Gabriel sperde zijn ogen wijd open.
‘Ik wist het! Ze is geweldig!’ Hij droomde zienderogen weg en ik besloot maar niets te zeggen en met stevige pas door te lopen. Hij haalde me weer in.
‘Wat schreef ze nog meer?’
‘Hou je wel in gedachten dat ze naar mij schreef en niet naar jou? Je hoeft niet te weten wat ze me schreef, dat zijn mijn zaken.’ Ik klonk lichtelijk geïrriteerd, maar Gabriel leek dit niet te merken.
‘Kan je haar niet zeggen dat ze mij ook mag schrijven?’ Vroeg hij hoopvol. Ik rolde met mijn ogen.
‘Ik zou er niet op rekenen.’
‘Misschien moet ik haar gewoon schrijven en vragen om een antwoord!’ Zijn gezicht lichtte op en hij leek zo blij te zijn dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om te zeggen dat dat antwoord nooit zou komen.
‘Misschien.’ Zei ik alleen maar.
‘Dan weet je vast al wat ik nu ga doen!’ Zei hij en hij rende terug zonder op een antwoord te wachten. Ik was blij dat hij weg was en ik nu in rust naar de Uilenvleugel kon lopen. Het was mijn zevende en daarmee ook laatste jaar op Beauxbatons. Ik keek nog een keer goed om me heen door de gang waar ik liep. Het jaar was net begonnen, maar ik wist uit ervaring dat de tijd zo omvloog. Ik kom maar beter zo lang mogelijk genieten van de tijd dat ik er nog was voordat ik mijn examens achter de rug had en er waarschijnlijk nooit meer terug zou keren. Beauxbatons was opgebouwd uit crèmekleurig steen dat licht van gewist was. De ruimtes waren groot en koel en de ramen waren op strategische plaatsen gezet, waardoor er altijd een spectaculair samenspel van lichtinvallen was. Er hingen grote kroonluchters aan de plafonds, die alleen ontstoken werden als de zon onder was. Als de lichten aanwaren, werden er allemaal kleine vlekjes licht op de muren gevormd door de breking van de kleine kristallen die aan de kroonluchters hingen. De plafonds waren erg hoog en soms vlogen er zelfs kleine azuurblauwe vogeltjes door de gangen. Door de locatie van de school hadden we nooit enige vorm van verwarming nodig. Het zuiden van Frankrijk was warm en zonnig en dat maakte het mogelijk voor de leerlingen om dunne schooluniformen te dragen. Onze gewaden waren dun, kort en net zo azuurblauw als ze vogeltjes die wel eens vrolijk fluitend binnen vlogen. Door de hallen waren weinig schilderijen opgehangen, maar aan decoratie was er geen gebrek. Lange wit marmeren pilaren werden omhelsd door lange ranken van de mooiste bloemenstruiken. Duizenden kleine bloemetjes in alle kleuren van de regenboog klommen hoog boven ons uit en zorgden voor een heerlijke geur die door de gangen werd verspreid. Vlinders waren ook geen zeldzaamheid binnen de school. Ze vlogen van bloem naar bloem en hadden alle denkbare soorten en maten. Ze waren net zo felgekleurd en als de bloemen. De vloer bestond eveneens uit wit marmer, dat op warme dagen heerlijk koel was onder je blote voeten. Toen ik na een lange wandeling eindelijk bij de Uilenvleugel aangekomen was, zag ik dat het ook hier verlaten was. Ik liep tevreden naar een willekeurige uil en bevestigde mijn brief aan zijn poot. De Uilenvleugel was gevestigd op het dak van de school. De grond bestond hier uit aarde en er groeiden allerlei verschillende soorten bomen. Er was een groot grasveld en een grote verscheidenheid aan vogelbadjes. De uilen sliepen, aten en dronken hier. De school was geweldig, maar de Uilenvleugel was mijn favoriete plek van het hele kasteel. Het lange, zachte gras leek je altijd uit te nodigen om erop te gaan liggen en weg te dromen. De fruitbomen droegen zware, rijpe appels en peren. Er waren ook druivenstruiken te vinden en besjes groeiden ook aan kleine boompjes. Toen ik de brief goed had vastgeknoopt, vertelde ik de uil voor wie de brief was en waar hij heen moest. De uil staarde me aan met zijn grote ogen. Hij leek me te vragen of ik wel goed bij mijn hoofd was om hem zo ver te laten vliegen. Ik bood mijn excuses aan en de uil vloog weg. Ik keek hem na tot hij niet meer dan een stipje in de helderblauwe lucht was.
‘Praat jij altijd tegen dieren?’ Vroeg een diepe stem achter mij. Ik schrok en draaide me snel om. Daar stond hij, Alain Craignait. Zijn donkerrode haar viel in grove krullen over zijn schouders en hij torende boven mij uit. Zijn donkere ogen keken recht in die van mij en zijn mond was in een geheimzinnig lachje getrokken. Hij was zo mysterieus als maar zijn kon en dan wist ik zelfs niet zeker of dat positief of negatief was. Zijn rode haar zou moeten vloeken met het helderblauwe schooluniform, maar de kleuren leken elkaar alleen maar de complementeren. Ik had hem nog nooit tegen iemand anders zien praten dat zijn twee zussen, en leraren. Zijn zussen, Cécile en Elodíe leken sprekend op hem. Ze waren een drieling en zonderden zich altijd af voor de buitenwereld. De andere leerlingen hadden al snel geleerd zich niet met hen te bemoeien, want dat werd hen nooit in dank afgenomen. Hij en zijn zussen werden vaak Les Trois genoemd omdat ze altijd met zijn drieën waren. Ik keek nog een keek bedenkelijk naar Alain, ik vond het raar dat hij me had aangesproken. Hij praatte nooit tegen anderen en ik snapte al helemaal niet waarom hij daar verandering in wilde brengen door uitgerekend iets tegen mij te zeggen. Minstens driekwart van de leerlingen op Beauxbatons wist niet eens van mijn bestaan af.
‘Sorry?’ Vroeg ik trillerig, nog bijkomend van de schrik.
‘Ik vroeg of je vaker tegen dieren praat.’ Hij kwam naast me staan en ik deinsde onbewust achteruit.
‘Niet echt.’ Briljant antwoord. ‘Zeg, ik moet gaan.’ Zei ik en probeerde langs hem heen te glippen.
‘Goed, ik zie je wel weer.’ Zei hij. Ik liep weg en toen ik nog een keer omkeek, zag ik dat enge, mysterieuze lachje weer op zijn gezicht verschijnen.
Toen ik de volgende dag alleen aan een tafeltje bij Toverdranken zat aan het begin van de les, schoof Alain aan. Ik keek vragend van hem naar zijn twee zussen, die aan een andere tafel hadden plaatsgenomen.
‘Moet je niet bij hen zitten?’ Vroeg ik, wijzend naar zijn zussen met mijn mesje.
‘Nee, ik hou wel van afwisseling.’ Hij keek me weer recht aan en zijn mondhoeken krulden omhoog. Ik keek snel weg. Ik wist niet wat het precies was, maar om de een of andere reden vond ik hem eng. Ik voelde me ongemakkelijk in zijn bijzijn en ik voelde zijn blik steeds in de zijkant van mijn hoofd boren.
‘Hé Aurelíe!’ Klonk achter me en ik keek toe hoe Gabriel ook bij ons aanschoof.
‘Waar kom jij vandaan?’ Vroeg ik aan hem. ‘We zijn al halverwege de les.’
‘Ziekenzaal, een leerling was vervloekt en ik heb hem erheen gebracht.’ Hij ging zitten en keek naar onze andere tafelgenoot, die chagrijnig voor hem uitkeek.
‘Kom ik op een verkeerd moment?’ Vroeg hij verbaasd.
‘Nee.’ Zei ik op hetzelfde moment als Alain ‘Ja.’ zei. Ik keek Alain geërgerd aan.
‘Nee, je komt niet op een verkeerd moment.’ Zei ik tegen hem. Dit was de eerste keer dat ik blij was met zijn komst. Ik vond Gabriel vervelend, maar ik vond het minder erg om bij hem te zijn dan bij die enge Alain.
‘Dus, wat doe je vandaag na de lessen?’ Vroeg Alain aan me. Ik besloot niet op te kijken en deed alsof ik heel druk was met het snijden van mijn ingrediënten.
‘Ehm.’ Ik probeerde snel iets te bedenken.
‘Ja, je zou me helpen met mijn brief aan Fleur, toch?’ Vroeg Gabriel. Ik keek hem verbaasd aan. Probeerde hij me uit deze situatie te redden?
‘Ja, dat is waar ook.’ Zei ik snel. ‘Hoezo?’ Ik keek Alain snel even aan. Er was geen lachje te bekennen, hij keek eerder geërgerd.
‘Nee, niets. Ik was gewoon nieuwsgierig.’
De rest van de les bleef er een gespannen stilte om ons hangen. Zodra we verteld werden om op te ruimen, toverde ik mijn drank snel weg en knikkerde al mijn overige spullen in mijn ketel. Ik ruimde alles snel op en beende het lokaal uit.
‘Wat was dat nou, net?’ Vroeg Gabriel terwijl hij naast me kwam lopen.
‘Geen idee, volgens mij wil hij iets van me.’ Zei ik zonder om te kijken.
‘Zoveel mogelijk bij hem uit de buurt blijven, lijkt me de beste oplossing.’
Toen ik na het avondmaal in de leerlingenkamer zat, kwam Gabriel weer naar me toe.
‘Ben je er klaar voor?’ Vroeg hij opgewonden.
‘Waarvoor?’ Ik keek hem verbaasd aan.
‘Je zou me helpen met die brief!’
‘Dat zei je toch alleen om me van Craignait te verlossen?’
‘Denk je echt dat ik zo’n perfecte gelegenheid voorbij laat gaan?’ Hij glimlachte. ‘Nee, dat deed ik niet voor niets. Ik wil je hulp.’ Hij stak zijn hand naar me uit om me overeind te helpen van de bank. Ik negeerde zijn uitgestoken arm en stond zelf op. Hij hoefde niet te verwachten dat we vrienden waren.
‘Heb je al perkament en alles gepakt?’ Vroeg ik.
‘Ja, kom nou, alles staat al klaar.’ Zei hij ongeduldig en huppelde bijna naar een tafeltje dat een eindje verder stond. Perkament was al uitgerold, de dop was al van de inktpot gedraaid en er lag een nieuwe scherpe veer klaar aan de rechterkant van het vel perkament. We gingen allebei aan de tafel zitten en ik liet mijn hoofd in mijn handen rusten.
‘Hoe denk je dat ik moet beginnen?’ Vroeg hij met een frons. Hij staarde gepijnigd naar het lege vel en toen gleed zijn blik naar mij. ‘De aanhef is altijd al zo moeilijk! Wat denk je: ‘beste’ of ‘lieve’?’
‘Doe maar ‘beste’, ik denk niet dat ze het op prijs stelt als je meteen al zo intiem doet.’ Zei ik grinnikend. Zijn gezicht lichtte op, een stralende glimlach verscheen en hij schreef triomfantelijk ‘Beste Fleur,’ bovenaan de brief. Zijn intens gelukkige gezichtsuitdrukking bleef alleen niet lang. Van pure blijheid veranderde het naar diepe kwelling.
‘En nu?’ Vroeg hij hopeloos.
‘Misschien moet je vragen hoe het met haar gaat, ik denk dat zee het fijn zal vinden als je geïnteresseerd bent in haar welzijn.’ Ik merkte dat ik het best amusant vond, Gabriels leed stond op zijn gezicht getekend en het was duidelijk dat hij een enorme waarde aan mijn woorden hechtte. Nadat hij al tien zinnen klakkeloos van me over had genomen begon ik toch een beetje medelijden met hem te krijgen.
‘Zorg wel dat je er ook wat van jezelf in stopt, je wil toch niet dat jouw brieven op die van mij lijken?’ Ik keek hem een beetje vragend aan. Hij sperde zijn ogen wijd open en begon hevig met zijn hoofd te schudden.
‘Absoluut niet, ik denk dat ik liever het hele vrienden-zijn oversla.’ Hij keek me even bedenkelijk aan.
‘Denk je dat het een goed idee is als ik de brief nu zelf afschrijf en dat ik je hem laat lezen als hij af is? Dan kan jij zeggen wat ik eraan moet veranderen.’ Ik knikte en liep terug naar mijn oude zitplaats, waar mijn tas op dezelfde plek lag als waar ik hem had achtergelaten. Ik pakte een leesbok tevoorschijn en verdiepte me in het verhaal. Af en toe keek ik op om te kijken hoe het met Gabriel ging. Ik kon alleen zijn rug zien, maar zag wel dat hij heftig zat te zuchten en steunen. Ik vond het best wel zielig voor hem. Hij deed zo zijn best op de brief naar het meisje waarop hij verliefd was, terwijl ik wist dat hij geen schijn van kans maakte.
De volgende dag liep ik door een gang op de zesde verdieping op weg maar mijn volgende les.
‘Verstuurd!’ Klonk Gabriels stem hysterisch achter me. Ik schrok me dood en stond op het punt hem te vervloeken, toen ik zag hoe blij hij was. ‘Het proces is gestart!’
‘Fijn zeg.’ Zei ik alleen maar, ik begon me opeens weer te ergeren aan hem. De vorige avond had ik het allemaal wel grappig gevonden, maar nu was zijn enthousiasme een beetje teveel voor me. Opeens kwamen er drie mensen aan mijn andere kant lopen. Het waren Les Trois. Cécile en Elodíe liepen het verst van me weg, alleen maar tegen elkaar pratend en mij geen blik waardig keurend. Direct naast me liep Alain. Ik werd niet goed en moest de neiging om me meteen weer om te keren onderdrukken.
‘Alles goed?’ Vroeg hij. Ik knikte zonder hem aan te kijken.
‘Ja, met mij ook.’ Vervolgde hij. ‘Zeg, heb je zin om vanavond met mij en mijn zussen mee te gaan naar een duelleerclubje?’ Ik keek hem eventjes aan en kreeg meteen weer spijt omdat hij weer zo eng keek.
‘Een duelleerclub?’ Herhaalde ik.
‘Ja, het is heel leuk en je leert er ook een hoop van.’ Zei hij.
‘Wilde je dat gisteren ook vragen?’
‘Ja.’ Hij knikte erbij.
‘En het kwam niet in je op om Gabriel ook uit te nodigen?’ Vroeg ik geïrriteerd.
‘Eerlijk gezegd willen we er liever alleen goede mensen bij.’ Zei hij zo zacht dat Gabriel, die aan mijn andere kant liep, het niet kon horen. Ik trok mijn wenkbrauwen verbaasd op. Ik was helemaal niet goed. Mijn toverkunsten waren niet meer dan middelmatig. Wie hield hij hier nou voor de gek? Ik had het gevoel dat er iets niet goed zat.
‘Hoeveel mensen zitten er in die groep?’ Vroeg ik.
‘Acht.’ Zei hij meteen. ‘Negen met jou erbij.’
‘Dan is er een ongelijk aantal, dan is het maar beter dat ik niet ga.’
‘Nee, de leider duelleert niet mee, die geeft alleen aanwijzingen. Dan zijn we wel met een even aantal.’ Hij keek me hoopvol aan op een ingetogen manier. Ik zuchtte diep.
‘Als ik kom, hou je dan op met aandringen en vervelend doen?’ Vroeg ik geërgerd. Het kon me niet schelen of ik onbeleefd was.
‘Deal. Ik wacht op je na het avondmaal, ik zie je bij het schilderij van Merlijn en Arthur op de tweede verdieping.’ Hij knikte kort naar zijn zussen die me heel even aankeken en gemeen lachten en toen liepen Les Trois weg. Ik had er nu al spijt van dat ik had toegezegd om te komen.
‘Wat was dat nu allemaal?’ Vroeg Gabriel verbaasd.
‘Geen idee.’ Zuchtte ik en ik beende door naar mijn volgende les, Gabriel verward achterlatend.
Tijdens het avondmaal zat ik nog steeds te twijfelen of ik moest gaan. Ik wilde eigenlijk niet omdat ik er een slecht gevoel over had, maar aan de andere kant vond ik dat ik toch moest gaan. Als ik ging, kon ik na een keer al zeggen dat ik het toch niet zo leuk vond en gewoon stoppen. Het leek me nogal onwaarschijnlijk dat ik daarna misschien nog last van Alain zou kunnen hebben. Daarnaast, wat zouden ze me nou in een avond aan kunnen doen? Hoogstens een paar vervelende vloeken waardoor ik boos zou kunnen worden, maar ze zouden me niets serieus aandoen. Ik heb nog nooit openlijke vijandigheid vanaf hun kant bespeurd, dus ik was benieuwd waarom ik me er zo slecht over voelde. Misschien beeldde ik het me wel in. Misschien hadden Cécile en Elodíe wel niet gemeen naar me gelachen, maar waren ze gewoon niet gewend aan buitenstaanders. Misschien was Alain niet eng, maar was dat gewoon hoe hij was en hoe hij deed. Ik besloot uiteindelijk maar gewoon te gaan en als ik het toch niets vond, bleef het wel bij deze ene keer. Toen ik mijn eten ophad, zag ik dat Les Trois al weg waren, waarschijnlijk wachtten ze al op me op de tweede verdieping. Ik stond op en werd tot mijn verbazing tegengehouden door Gabriel.
‘Ga je er echt heen?’ Vroeg hij voorzichtig.
‘Ja.’ Zei ik kortaf en ik liep langs hem heen.
‘Het zit me niet lekker.’Hij ging weer voor me staan.
‘Ze kunnen me niets maken.’ Zei ik geïrriteerd. Zijn bedenkingen deden me niets, ik wilde alleen maar weg.
‘Maar-’ Begon Gabriel weer, maar ik onderbrak hem voor hij nog meer kon zeggen.
‘Doei, Gabriel.’ Ik liep nu nijdig weg en stelde me in mijn hoofd voor hoe hij me verbaasd nakeek.
Eenmaal op de tweede verdieping, bij het schilderij waarop Merlijn en Arthur de leerlingen die langskwamen toelachten, stonden Les Trois al op me te wachten.
‘Zo, en nu? Waar is het?’ Vroeg ik.
‘In een geheime kamer.’ Zei Alain en hij richtte zich tot de joviaal lachende Merlijn en Arthur. ‘Mogen we naar binnen?’
‘Altijd.’ Zei Merlijn.
‘En we zullen zoals normaal niemand anders binnen laten.’ Zei Arthur. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Zo te zien werd de kamer vaker gebruikt. Dan zou het wel goed moeten zitten, besloot ik.
Er klikte iets vanachter het schilderij en opeens leek de muur open te gaan als een deur. Aan de rechterkant zat hij vast aan scharnieren, waardoor de linkerkant los kwam van de rest van de tegels en openzwaaide als een zware, logge deur.
‘Treed binnen.’ Zei Alain tegen me en hij liet me voor nadat zijn beide zussen al naar binnen gegaan waren. De kamer was niet heel anders dan de rest van de school. De muur tegenover de geheime deur was van glas. Het was een gigantisch raam, opgedeeld in allemaal kleine vormpjes, waardoor het op een ingewikkeld schilderij van glas leek. De verschillende stukjes glas hadden allemaal andere diktes en andere tinten van de kleur blauw, waardoor er een prachtig samenspel van gekleurd licht op de grond te zien was. Aan de zijkanten van het grote raam, hingen lange gordijnen die soepel meedeinden op een licht briesje dat binnenkwam via een van de andere ramen. De gordijnen leken van zijde te zijn gemaakt en hadden een diepe, koningsblauwe kleur. Langs de muren kropen dezelfde bloemen omhoog als in de gangen, maar er waren geen gezellig kwetterende vogeltjes of ongecoördineerde vlindertjes te bekennen. Ik werd uit mijn gedachten getrokken toen ik Alain ‘Colloportus’ hoorde fluisteren en de deur een daaropvolgend zuigend geluidje maakte.
‘Wat doe je, we zijn nog lang niet met zijn negenen.’ Zei ik terwijl ik me verbaasd omdraaide.
‘Ze zullen niet komen, ben ik bang.’ Zei Alain met een glimlachje dat zo eng was, dat de koude rillingen over mijn rug liepen. Hij keek maniakaal uit zijn ogen en hield zijn toverstaf op mij gericht. Ik probeerde snel naar mijn eigen staf te grijpen, die ik tussen de band van mijn rok en mijn zij had gestoken, maar voor ik hem ook maar had aangeraakt, vloog hij in de hand van Elodíe. Ik draaide me verwilderd om ik zag nog net met pijn in mijn hart hoe ze hem over haar knie doormidden brak. Ik moest oppassen, blijkbaar gebruikten ze ook non-verbale spreuken.
‘Wat is de bedoeling van dit allemaal?’ Vroeg ik verbaasd.
‘Heb jij enig idee wat er zich buiten deze kasteelmuren afspeelt?’ Vroeg Cécile, met een stem die veel te zwaar leek voor haar kleine en fragiele postuur. Ik keek haar alleen maar verbaasd aan, mijn gedachten leken met negatieve snelheid te werken.
‘De Heer van het Duister, Patin.’ Zei Alain en ik draaide me snel weer om om hem te kunnen zien. ‘Ooit van hem gehoord.’ Vervolgde hij smalend.
‘Natuurlijk.’ Zei ik, nog steeds verbijsterd.
‘Hij wordt sterker. We voelen het.’ Zei Cécile weer. Ik draaide me nogmaals naar haar toe.
‘Hoe wil je dat voelen?’ Vroeg ik, bang voor het antwoord dat komen zou.
‘Het is een lichamelijk gevoel, we worden onrustiger-’ Zei Alain.
‘Opgejaagder-’ Vervolgde Cécile.
‘Nerveuzer-’ Alain hijgde van opwinding en kwam langzamerhand op me aflopen.
‘En bovenal: we willen iets doen. We willen iets voor hem betekenen.’ Cécile kwam ook op me af. Elodíe trok haar mouw omhoog en onthulde een groot tatoeage. Het was een bewegende afbeelding van een schedel, waarbij een slang uit zijn mond kronkelde. Het was buitengewoon grotesk voor zoiets simpels.
‘Wat moet Jeweetwel nou met een stelletje studenten?’ Vroeg ik uit het veld geslagen. De mondhoeken van Les Trois krulden omhoog.
‘Ooit gehoord van het spreekwoord ‘een goed begin is het halve werk’?’ Vroeg Cécile. ‘Basis. Begin bij de studenten, en creëer krachtigere volgelingen dan ooit!’
‘Ik- ik snap het niet.’ Stamelde ik.
‘Oh, maar jij hoeft het ook niet te snappen, jij bent hier immers met een heel andere bedoeling.’Ik begon nu echt bang te worden en probeerde langs Alain naar de deur te rennen. Met een achteloos zwiepje van zijn toverstaf, vloog ik net zo hard achteruit als dat ik aan was komen rennen en kwam met een dreun tegen een massief stenen muur aan. Mijn hoofd maakte vooral een indrukwekkende impact op het steen en ik voelde het duizelen in mijn hoofd terwijl ik in een hoopje neerzakte op de vloer. Les Trois kwamen op me afgelopen en gingen om me heen staan.
‘Dit wordt jouw grote moment.’ Zei Alain smalend. ‘Je enige grote moment. Precies de reden waarom jij deze taak mag volbrengen. Als je morgenochtend niet komt ontbijten in de Grote Zaal, zal niemand je missen. Met Fleur Délacour buiten de landsgrenzen, duurt het minstens maanden voor iemand ook maar zal merken dat je er niet meer bent in de lessen of in de leerlingenkamer.’ Hij pauzeerde even dramatisch en gebruikte de gelegenheid om met zijn donkere ogen in de mijne te boren. Ik nam vaag in me op dat Elodíe in haar boekentas rommelde tot ze weer overeind kwam met een zwaar, stoffig boek in haar armen dat ze opensloeg en klaar hield alsof ze iets zou gaan voordragen.
‘Jij, Aurelíe Patin, wordt geofferd aan de Heer van het Duister, zodat Hij weet dat we achter Hem staan en Hem niet vergeten zijn. Zodat Hij weet wie Zijn trouwste volgelingen zijn. Jouw bloed en geschreeuw zullen nooit bij Hem komen, maar Hij zal voelen wat er hier gebeurt binnen de muren van Beauxbatons terwijl zelfs de leraren die enkele muren verwijderd zijn van deze ruimte, je niet eens zullen horen.’ Alsof Alain een seintje had gegeven aan Elodíe, begon die een oude tekst voor te dragen in een taal die me niet bekend voorkwam. Haar stem was hoog en ijzig en deed me aan gillende kinderen denken. Dat was precies wat ik deed: gillen, zodra Alain met een non-verbale vloek mijn arm opensneed en een diepe snee veroorzaakte. Ik voelde het warme bloed langs mijn arm stromen en ik begon hysterisch te huilen. Elodíe ging onverstoord door het het voordragen op hetzelfde volume terwijl ik met mijn gillen door haar voordracht heen sneed. Met nog een zwiepje van zijn staf ontstond er een diepe snee, maar dit keer in mijn wang. Ik voelde het bloed eruit spuiten en hoe mijn tranen in de wond terecht kwamen. Ik gilde zo mogelijk nog harder en hoopte met al mijn macht dat iemand, maar dan ook iemand me zou horen. Ik keek hoe Elodíe in een soort trance verkeerde en hoe Cécile gemeen lachte om mijn pijn. Alain leek de tijd van zijn leven te hebben en zwiepte weer met zijn toverstok. Dit keer voelde ik het bloed uit mijn keel stromen. Ik sperde mijn ogen open. Ik wist het, dit waren mijn laatste momenten. Vermoord voor een tovenaar die honderden, misschien wel duizenden kilometers van mij verwijderd was. Het enige positieve dat ik me kon bedenken, was dat ik tenminste in een mooie ruimte aan mijn eind kwam. Het bloed stroomde naar beneden en ik voelde het gevoel uit mijn lichaam wegtrekken, mijn gehoor viel weg en mijn zicht werd ook steeds waziger. Voordat de duisternis me wegnam, merkte ik dat de geheime muur werd weggeblazen in een wolk van vliegend gruis en er klonk een knal die zelfs ik met mijn wegvallende zintuigen nog flauwtjes kon waarnemen. Het laatste dat ik dacht, was dat het allemaal te laat was. Als ze maar een moment eerder waren gekomen voor me, was ik nog te redden geweest. Het was te laat.
Wit licht. Zoveel licht had ik nog nooit gezien. Hoewel het me zou moeten verblinden, had ik geen enkele moeite met mijn ogen opendoen. Nadat ik mijn ogen had geopend, trok de intensiteit van het licht weg en nam de omgeving de vorm van een diepe zee aan. Toen ik omlaag keek, zag ik dat het niet alleen bewoond werd door miljoenen visjes die schokkerig steeds van richting veranderden tijdens het zwemmen, maar ook dat ik geen lichaam had. Ik keek weer recht voor me en zag niets anders dan oneindig water. Boven me kon ik de oppervlakte zien, een bewegend lichtveld. Langzaamaan kwam ik omhoog uit de diepte, zonder dat ik er iets voor deed en dreef rustig naar de oppervlakte. Ik wachtte op het moment dat ik het oppervlak zou raken en lucht zou kunnen inademen, maar net toen ik op het punt stond om boven water te komen, werd ik wakker.
Ik opende mijn ogen en moest dit keer wel wennen aan het licht. Het was bij lange na niet zo fel als in de zee, maar ik moest er wel aan wennen. Ik kneep mijn ogen krampachtig dicht en wende langzamerhand aan het licht.
‘Ze is wakker, ze is wakker!’ Riep een stem links van me, die steeds dichterbij leek te komen. De ruimte nam opnieuw vorm aan en ik zag dat ik op de ziekenzaal lag.
Rennende voetstappen kwamen mijn kant op.
‘Rustig blijven! Ze moet rust hebben!’ Klonk de stem van de schoolverpleegster.
‘Nee, het gaat wel.’ Wist ik met krakende stem uit te brengen. De schoolverpleegster was echter niet bij me weg te slaan en voerde me wel zes verschillende drankjes en bleef maar aan mijn voorhoofd voelen. Toen ze weg was, was ik al een stuk helderder en voelde ik voorzichtig aan de plekken waar Alain me gesneden had: mijn arm, wang en keel. De sneeën leken genezen te zijn, al was de huid nog wel gevoelig.
‘Wat is er gebeurd?’ Vroeg ik in het algemeen. De stem aan mijn rechterkant gaf antwoord en toen ik omkeek, zag ik dat Gabriel me bezorgd aankeek.
‘Les Trois hebben de ontvoerd en bijna vermoord. Ik werd ongerust toen je weg was, en besloot stiekem te gaan kijken. Ik had toevallig gehoord waar jullie heen zouden gaan en na enige moeite te doen om Merlijn en Arthur te overtuigen me binnen te laten, wist ik dat het niet ging gebeuren. Ik heb de muur opgeblazen. Les Trois werden weggeslingerd door de impact van de knal en bewusteloos geslagen. Ik zag hoe je eraan toe was en heb je meteen naar de ziekenzaal gebracht. Je bent drie dagen lang bewusteloos geweest.’
‘Echt?’ Vroeg ik verbaasd. Drie dagen. Het voelde helemaal niet als drie dagen! Gabriel praatte me verder bij over wat er was gebeurd met mijn belagers en het bleek dat ze van school gestuurd waren en nu binnenkort een proces zouden moeten bijwonen waar bepaald werd wat hun straf werd.
‘Maar…’ Zei Gabriel geheimzinnig. ‘Ik heb zelfs nog beter nieuws!’
‘Nóg beter?’ Vroeg ik verbaasd.
‘Ja, Fleur heeft me teruggeschreven!’ Riep hij blij en begon meteen voor te lezen uit de brief die hij van mijn nachtkastje afpakte. ‘Cher Gabriel, je suis très surpris! Ton lettre était marrant et gentil…’ Ik hoorde de rest van zijn voorleeskunsten niet meer doordat ik zo hard in lachen was uitgebarsten dat ik bang was dat ze verpleegster weer binnen zou stormen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
Superdreuzel
|
Geplaatst op 17-01-2011, 19:44 |
Reageer
|
Berichten: 5626
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
|
Ik hoop dat je niet teveel last hebt van die vervelende Gabriel.
|
Als je het zusje van Fleur bedoelt: Dat was toch Gabriëlle?
Maar natuurlijk, aangezien het in een brief staat kan het bedoeld zijn als een makkelijkheidje van fleur 
|
Ik vroeg me af hoe de geit of schaap in kwestie had geheten en of hij een vrolijk en blij bestaan had geleefd.
|
Ah, nu zet je mij aan het denken
|
Ik trok verwoed nog wat wcpapier los van de rol en begroep mijn gezicht erin.
|
\
Tenzij je een nieuw woord hebt uitgevonden neem ik aan dat je begroef bedoeld
|
‘Kom je mee naar de les?’ Vroeg ze
|
die v in vroeg moet met een kleine letter, niet?
*
Hmm, ik kom even terug op punt 1
|
en Gabriel weet van geen ophouden. Hij probeert altijd een gesprek met me te beginnen,
|
Ik zat ernaast, het is dus toch een ander persoon:P
|
‘Misschien moet je vragen hoe het met haar gaat, ik denk dat zee
|
E te veel
Kun je bokken nu ook al lezen?
|
‘Deal. Ik wacht op je na het avondmaal, ik zie je bij het schilderij van Merlijn en Arthur op de tweede verdieping.’ Hij knikte kort naar zijn zussen die me heel even aankeken en gemeen lachten en toen liepen Les Trois weg. Ik had er nu al spijt van dat ik had toegezegd om te komen.
|
Ik voorspel niet veel goeds:P Vlug verder lezen !
|
‘Wat moet Jeweetwel nou met een stelletje studenten?’ Vroeg ik uit het veld geslagen. De mondhoeken van Les Trois krulden omhoog
|
Ik wist het 
|
Alain leek de tijd van zijn leven te hebben en zwiepte weer met zijn toverstok. Dit keer voelde ik het bloed uit mijn keel stromen. Ik sperde mijn ogen open. Ik wist het, dit waren mijn laatste momenten.
|
Oke, ik geef toe dat ik een rituele slachting niet aan zag komen
|
‘Les Trois hebben de ontvoerd en bijna vermoord.
|
hebben de ontvoerd?
‘Maar…’ Zei Gabriel geheimzinnig. ‘Ik heb zelfs nog beter nieuws!’
‘Nóg beter?’ Vroeg ik verbaasd.
‘Ja, Fleur heeft me teruggeschreven!’ Riep hij blij en begon meteen voor te lezen uit de brief die hij van mijn nachtkastje afpakte.
|
Goed verhaal met een geniaal einde xD Twee plot twists in een korte periode, knap gedaan! Het verhaal leest lekker weg, tot nu toe de beste die ik heb gelezen. Maar, ik moet kikkertje nog lezen  Go Kikkertje =D
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Alexx
|
Geplaatst op 17-01-2011, 20:40 |
Reageer
|
Berichten: 564
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 17-01-2011, 20:36 Howlingwolf schreef:
[...]
Dit is iets wat me gelijk al opviel :P een raam achter een wc-hokje?
Geweldig verwoord! Ik vind je stuk sowieso erg mooi qua beschrijvingen, maar deze zin sprong er echt uit voor mij
Je vertaling van de uilenvleugel is trouwens ook erg origineel!
Mooi bedacht! (je hebt de naam toch afgeleid van het franse werkwoord 'Craindre'? of heb ik het mis? Ik hou wel van namen met een betekenis  )
xD lmao!
Het verhaal is simpel opgebouwd, maar erg mooi verwoord! De details zijn goed uitgewerkt en erg beeldend! Zeer mooi geschreven! Graag gelezen!
*thumbs up*
|
oeeh dankje! ^^
heb er wel mijn best op gedaan, die beschrijvingen enzo
oh, over dat wc hokje: toen V het me liet lezen, kwam ik erachter dat ik het niet zo goed had beschreven als ik graag gezien had.
mjn bedoeling was om de wc een soort grote ruimte te maken, waarvan een muur dus een enorm cirkelvormig raam had. lang de andere muren stonden allemaal wchokjes. Aurelie zat dus in zo'n hokje en Fleur stond in de deuropening, waardoor de lichtgevende cirkel vanachter haat straalde.. zo'n idee dus :P
ja, over de achternaam. 'craignait' is frans voor 'gevreesd'
@ superdreuzel: ja, je hebt groot gelijk
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 19-01-2011, 21:49 |
Reageer
|
Berichten: 6331
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Vond het einde juist goed, dus voor mij is het einde een pluspuntje.
Wil er nog een paar dingen bij toevoegen:
+ Goede titel, past goed bij het verhaal.
+ Alice heeft het al gezegd, maar wil het nog een keer zeggen. Erg mooie beschrijven van Beauxbatons! Zo zou ik het me best wel kunnen voorstellen.
+ Leuk dat Gabriel zo veel moeite doet voor Fleur, terwijl hij eigenlijk geen schijn van kans maakt. En in het begin vond ik hem erg irritant, maar op het einde viel dat weer mee ^.^
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
Verhalenwedstrijd 5 Alexx - 1
I've seen Sweeney Todd more times than many therapists would consider emotionally healthy 
