Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Spijt; als haren op de huid
1.
Hoeveel spijt kun je van iets hebben wat je ooit gedaan hebt? Ik ben in een klap mijn vrijheid, mijn droom en mijn beste vriend kwijt. Alles zou ik er voor over hebben om het allemaal terug te draaien. De pijn in mijn hart is ondragelijk. Nooit heb ik zoveel spijt gehad als nu. De nachtmerrie waar ik nooit meer uit zal kunnen ontwaken.
Ik voelde de ogen van mijn vader in mijn rug branden toen ik me omdraaide en wegliep. De trein stond klaar voor vertrek.
Ik wilde mijn vader niet teleurstellen, natuurlijk wilde ik dat niet. Zeker nu niet. Niet nu mijn moeder.. Ik voelde de tranen in mijn ogen branden en beet op mijn lip. Snel stapte ik in de trein en probeerde het nare gevoel weg te drukken. Toen ik nog even over mijn schouder keek, zag ik dat mijn vader zich inmiddels had omgedraaid. Ik wist precies wat voor blik hij nu in zijn ogen had. En ook waarom.
“Adelin?” klonk een gedempte stem. Een kloppend geluid. “Adelin, kan ik binnenkomen?”
Het geluid kwam van buiten de coupé. Ik had de lichtgele gordijntjes dichtgetrokken voor wat meer privacy, maar er zat een klein kiertje in het midden.
Er was één oog en een halve neus te zien. Het oog was een donker kleur groen met ietwat bruin bij de pupil.
“Antoinette!” riep ik verrast door het raam. Er verscheen een hand voor de kier die dringend klopte en daarna naar de deur wees.
“Oh!” Ik sprong op van de kleine sofa en deed gauw de deur van het slot.
“Bedankt dat je me ook binnenlaat!” zei Antoinette half geërgerd en half geamuseerd. Haar rossige haar droeg ze in een losse vlecht. Met kleine vlugge stappen liep ze naar de sofa om vervolgens daar neer te ploffen. Haar ogen keken me doordringend aan. Ik wist precies wat ze dacht op dit moment en ik wist ook dat ze op het punt stond een vraag te stellen. Vlug keek ik weg.
Antoinette schraapte haar keel; ze wilde waarschijnlijk mijn aandacht. Na een lange stilte keek ik haar weer aan. Antoinette keek bezorgd naar me terwijl ze met haar handen de kreukels uit haar rok streek.
“Ze is.. Weg..” wist ik nog net uit te brengen. Ze stond op en stapte langzaam op me af.
Ik voelde hoe er zich een brok in mijn keel vormde. Achter mijn ogen brandden de tranen. De troostende arm van Antoinette raakte mijn schouder.
In onze“Salle à manger”, ofwel onze eetzaal leek helemaal niks veranderd. Onze tafel was al behoorlijk druk zoals gewoonlijk. Antoinette zat geanimeerd te praten met Cherise, een meisje met donker stijl haar dat een jaar hoger zat dan wij. Ik staarde voor me uit en liet het gebabbel naar de achtergrond verdwijnen. Even liet ik mijn gedachten de vrije loop.
Oude herinneringen kwamen in me op. De danslessen die ik kreeg. Mijn moeder die lachend toekeek hoe mijn vader en ik dansten in de kamer. Mijn vader kon niet zo goed dansen als ik, maar dat maakte niet uit. Mijn moeder daarentegen was professioneel danseres. Ze leidde de leraren van dansscholen op. We hadden zelfs een prijzenkast aangeschaft om al haar prijzen in op te bergen.
“Jullie gaan te snel! Jean! Let op je voeten!” coachte mijn moeder vanaf de zijlijn. “Dit is het tempo”, zei ze en ze gaf het ritme van de muziek al klappend aan. Ze lachte erbij.
Ik weet niet meer op welk moment ik mijn ogen sloot, maar ik schrok wakker uit mijn overpeinzingen toen ik aangestoten werd door Antoinette. Vlug opende in mijn ogen. Vrijwel alle mensen aan mijn tafel staarden mij aan, bijna ongegeneerd.
Ik raakte mijn gezicht aan en voelde dat mijn wang helemaal nat was. Gelukkig wist Antoinette de aandacht van mijn waarschijnlijk knalrode hoofd af te leiden.
“Kijk! De eerstejaars!”
Ik was gered door de eerstejaars.
Achter de eerstejaars aan kwam ons schoolhoofd madame Asticé. Iedereen in de grote zaal stond op en luisterde naar het beginpraatje voor de eerstejaars. Ik weet nog goed dat ik daar stond. Zenuwachtig, dat was ik vooral. Verder voelde ik me al vrij snel thuis.
Madame Asticé sprak met een zangerige stem over de schoolregels en de verdeling van de vertrekken. Onderling ruilen was niet gepast, dat deed ook bijna niemand. Iedereen diende zich aan de indeling te houden die aan het begin van het eerste jaar bepaald was. Dat vind ik trouwens een hele goede leermethode. Zo dwingen ze je conflicten op een volwassen manier op te lossen. Ik zat vanaf het begin al met Antoinette op de kamer. Mede doordat we jarenlang bij elkaar op de kamer zaten, hebben we nu zo’n hechte band. We kennen elkaar echt door en door.
Madame Asticé sprak de laatste woorden:
“Je vous souhaite la bienvenu. Vous serez l’orgueil de ‘L’Académie de Magie Beauxbâtons’ ”
Zo sluit ze trouwens altijd af. Die twee laatste zinnen zijn elk jaar exact hetzelfde.
Madame Asticé liep naar haar stoel bij de leraren. Pas nadat ze zat, gingen wij ook zitten. Het koor van bosnimfen begon te zingen en er verscheen eten op de tafels.
Ik begeleidde een klein groepje eerstejaars naar hun eerste les. De school is heel groot en als je er voor de eerste keer bent, dan zijn al die gangen best verwarrend. Afijn ze waren dus verdwaald en dan is het de taak van een ouderejaars om ze de weg te wijzen.
“Hé!”hoorde ik ver achter me. Ik draaide me om en zag dat Reno me probeerde bij te houden. Reno was vrij groot, maar toch moest hij flink doorlopen om me bij te houden. Zijn zwarte haar zat in de war en zijn wangen vertoonde een kleine blos.
“Begeleid je de eerstejaars naar hun les?” vroeg hij terwijl zijn ogen die van mij zochten.
“Ja,” zei ik kort. Ik had niet veel zin in een gesprek, zelfs niet met Reno.
Reno veegde het haar uit zijn ogen waardoor het nog warriger zat dan eerst.
“Hebben ze nu niet les in de zijvleugel?” vroeg hij iets zachter.
“Klopt.”
Hij keek me ongemakkelijk aan en schraapte zijn keel.
“Dan zou ik je adviseren de andere kant op te gaan; je loopt nu richting de danszaal,” mompelde hij.
Reno liep uiteindelijk mee naar de zijvleugel. De hele weg ernaartoe zei hij niks, iets wat ik wel prettig vond. Toen we vlakbij het lokaal waren verbrak hij de stilte.
“Ik heb het gehoord.. Dat van je moeder. Ik wilde alleen even zeggen..” Hij nam een hap adem. “Ik vind het heel erg voor je,”zei hij zacht terwijl hij naar de grond bleef kijken.
“Ja,” zei ik kort.
“Als je iets kwijt wil dan kan je naar me toe komen,” vervolgde hij.
“Oké.”
Er volgde een ongemakkelijke stilte. Ik was blij toen we het klaslokaal bereikte.
De eerste dansles na de vakantie was normaal gesproken een gemakkelijke les -de leerlingen moeten meestal even inkomen- zo na de vakantie, maar madame Vacilé scheen veel zin te hebben in het nieuwe jaar. Normaal gesproken zou ik daar blij mee zijn geweest, maar ik kon mijn gedachten niet bij de les houden.
Ik geloof dat ik die les Louis, mijn danspartner drie keer had weggeblazen. Één keer zó hard dat hij tegen de grond sloeg en een van zijn vingers brak. Madame Vacilé keek me verwijtend aan en wees naar de banken die langs de zijlijn stonden. Toen ze Louis vinger had genezen kwam ze naar me toe.
“Ga maar even naar mijn kantoor, mademoiselle Bourget. Na de les kom ik naar u toe.”
Na de les kwam Madame Vacilé inderdaad naar het kantoor. Ze was op z’n zachts gezegd niet blij met het feit dat ik me niet kon concentreren. Ik denk niet dat ze van mijn situatie op de hoogte was aangezien ik een lange en pijnlijke preek kreeg.
“Ik snap niet wat u bezield!” brieste Madame Vacilé terwijl ze met een hand haar dikke haar naar achter veegde. “Ik hoop dat u begrijpt waar u al jaren voor hebt getraind?”
Ik voelde me met de minuut kleiner worden. “Ik kan me gewoon niet concentreren,” wist ik uit te brengen.
“U kunt zich niet concentreren?” snauwde de lerares.
Ik dacht wel dat ik wist waarom ze zo reageerde. Het gerucht ging namelijk dat ze zich ooit had opgegeven om aan de wedstrijd mee te doen. Ze vertegenwoordigde onze hele school. Toen het eenmaal zover was dat ze moest dansen, durfde ze niet meer. Pas na een week of drie kwam ze weer op school. Heel veel mensen namen het haar kwalijk. Het was alsof ze een stukje eer wilde terugveroveren door een van háár leerlingen te laten winnen in de wedstrijd.
“Ik zou zorgen dat u zich weer volledig richt op een van de moeilijkste dingen die u te wachten staat. De wedstrijd”
Zij had gemakkelijk praten. Ik bedoel; zij had haar moeder niet deze zomer verloren. Zij had haar moeder niet gevonden midden in de nacht. Zij had niet het blauw aangelopen gezicht gezien. De uitpuilende ogen..
Blijkbaar had ik weer geschreeuwd in mijn slaap, want ik werd door elkaar geschud door Antoinette. Ik opende mijn ogen en begon ongegeneerd te huilen. De tranen stroomden over mijn wangen.
Antoinette kwam de kamer weer in. Ik had niet eens gemerkt dat ze weggelopen was.
“Hier”, zei ze terwijl ze een glas water voor me neerzette. “Vandaag gaan we naar madame Pomfresh, dan kunnen we kijken of ze iets aan die nachtmerries kan doen.
Ik schudde mijn hoofd.
De nachtmerries waren verschrikkelijk, maar het was erger als ik ze niet had. Ik bedoel.. Het is dan alsof ik mijn moeder niet belangrijk genoeg vond. Alsof ik haar vergat. Ik wilde alles behalve mijn moeder vergeten.
De volgende ochtend aan het ontbijt kwam madame Pomfresh naar me toe.
“Antoinette vertelde me van je nachtmerries”, zei ze terwijl ze bezorgd naar me keek. Ze leek mijn gezicht extra goed in zich op te nemen. “Kind, je ziet er verschrikkelijk uit!” zei ze op een neutrale toon. “Ik verwacht je na je lessen bij de ziekenboeg!” Met die woorden draaide ze zich weer om en liep weg.
“Wat wilde madame Pomfresh van je?” klonk een stem achter me. Ik keek om en zag Francois staan. “Je komt toch wel naar de les vandaag?” voegde hij bezorgd toe. “Ik bedoel”, hij werd rood. “Je hoeft niet per se. Dat met je moeder enzo..” hij stopte.
“Tis al goed”, zei ik met een gemaakte glimlach waarna ik me weer terugdraaide naar mijn bord. Ik merkte wéér dat iedereen naar me keek. Ik haatte het. Ze konden doodvallen met hun starende blikken. Ik stond op en liep naar mijn les.
’s Avonds nam ik een van de felpaarse pilletjes die madame Pomfresh me had gegeven. Ze had erop gestaan dat ik het probeerde. Het water wat ik erbij had gehad was niet genoeg om de bittere smaak weg te spoelen. Ik trok een vies gezicht.
Antoinette kwam de keuken ingelopen en sprak me aan.
“Ga jij morgen avond ook nog naar de Maandans?”
De Maandans: eens in de maand, de avond voor volle maan, gingen de beste dansers van mijn school naar een open plek in het bos om daar, tot zonsondergang, de Maandans te doen. Het is een oude traditie van onze school. Een soort ritueel dat na verloop van eeuwen zijn betekenis verloren heeft.
Ik knikte en glimlachte. Na de Maandans voelde ik me altijd heerlijk. Het is zowel geestelijk als lichamelijk uitputtend. Het helpt je je zorgen even te vergeten, omdat je –tijdens het dansen- gewoonweg niet kan piekeren.
“Lijkt me heerlijk!” zei ik met een lach op mijn gezicht. Antoinette glimlachte ook.
“Ik dacht wel dat je daar oren naar had.”
Opeens wist ik weer waarom ik zo goed bevriend was met Antoinette. Ze begreep meestal al zonder dat ik het hoefde te zeggen wat ik nodig had. Als ik met haar een gesprek voerde wist ze precies wanneer ze iets moest zeggen en vooral, wanneer ze haar mond moest houden. Antoinette en ik voelden elkaar heel goed aan.
Ik geeuwde. “Ja, laten we maar gaan slapen. Morgenavond wordt vast weer geweldig”, beantwoordde Antoinette mijn geeuw. Ze haalde haar vlecht eruit en pakte een borstel. “Weet je wat ik zo mooi vind aan de Maandans?” zei ze zachtjes terwijl ze haar haar borstelde. Ik hield mijn mond. Wetende dat ze geen antwoord verwachtte. “Bij de Maandans lijkt alles zo één. Begrijp je wat ik bedoel? Je danst als één. Je bent gewoon even een klein detail in het landschap.” Ik knikte. ”Het lijkt op dat moment gewoon zó volmaakt!” zei ze met een zucht. Ik had inmiddels mijn schooluniform voor mijn pyjama verruild. “Het enige wat ik jammer vind,” zei ze terwijl ze haar bostel weglegde en naar haar bed liep,” is dat het maar duurt tot zonsondergang. Ik zou best de hele nacht willen dansen.” Ze geeuwde ook en stapte in bed. Ik maakte een instemmend geluid en ging ook liggen. Ik zou zelf ook best de hele nacht willen dansen, maar dat was niet verantwoord. Ten eerste moesten we de volgende dag gewoon naar school en ten tweede, waren er ’s nachts wezens actief die je liever niet tegen zou willen komen. Even schoot de ‘Stik-De-Moord’door mij hoofd.
“Hé!” onderbrak Antoinette mijn gedachten. “Het is jouw beurt om de kaarsen uit te blazen!”
De volgende dag kon ik niet wachten tot het eindelijk het eind van de middag was. Het vooruitzicht om alles even te vergeten, deed de tijd bijna stilstaan. Toen we uiteindelijk klaar waren met de lunch, schoten Antoinette en ik naar ons vertrek om ons om te kleden. We wisselden van schoolgewaden naar onze danskleding en trokken daar overheen nog een gewaad aan; het was vrij koud voor de herfst van dat jaar.
Toen we weer naar buiten liepen kwamen we Léopold en Cézàr tegen. Beiden staken ze een arm uit naar ons, die we beleefd aannamen. Gezamenlijk liepen we naar de open plek in het midden van het bos. Ik zag Cherise en Vélà. Eigenlijk waren het elk jaar dezelfde mensen. Een enkele keer kwam er een nieuweling bij.
“Ik heet u van harte welkom op deze Vollemaansmiddag”, zei de leidster onze groep. Haar partner was een sterk gebouwde man met zwart haar. “De opdracht van de dans van deze maand is ‘Oostenwind’. Ik zal rondlopen en u eventueel helpen met het behalen van het juiste resultaat.” De opdrachten die we elke maand kregen waren creatief en flexibel. Het gaat er bij zo’n opdracht vooral om dat je doet wat je lichaam je ingeeft.
We waren al ruim een uur aan het dansen toen ik plotseling iemand opmerkte. Bij de dichtstbijzijnde boom zat een jongen tegen de stam geleund. Reno.
Ik voelde mijn wangen licht kleuren.
“Adélin!” siste Cézàr met wie ik samen danste, “let een beetje op je voeten.” Ik was per ongeluk op zijn tenen gaan staan. De instructrice schraapte haar keel en keek ons aan. Ik glimlachte even en concentreerde me daarna weer op het dansen, zoals een echt danseres betaamd.
Aan het eind van de middag klapte de lerares in haar handen. Het begon al schemerig te worden en de zon was al grotendeels verdwenen. De lerares bedankte ons voor onze aandacht en inzet en maakte een lichte, sierlijke buiging. Haar partner gaf haar een arm en met lichte passen verdwenen ze richting het paleis.
“Dat was me de middag wel”, hoorde ze Vélà tegen Léopold zeggen. Ze veegde haar blonde haar naar achter en liep ook naar het paleis. Onderweg werd ze ingehaald door Léopold die een geanimeerd gesprek met haar begon.
Ik knikte kort naar Antoinette en we maakten aanstalten om richting de school te lopen, toen Reno op ons afliep en zijn keel schraapte. Antoinette giechelde zachtjes en keek me veelbetekenend aan. “Ik zie je in onze kamer”, zei ze snel en ze liep met vlugge passen weg.
Een ongemakkelijke stilte.
“Neem mijn arm”, terwijl hij zijn arm uitstak.
We liepen rustig samen over het terrein van de school en praatten over niks bijzonders. Toen het helemaal donker geworden was, bedacht ik me opeens iets. Ik had mijn uil al een paar weken niet gezien en ik vroeg me af of er iets met haar aan de hand was. Eerder die dag had ik mezelf voorgenomen om na de dansles even langs het Aviarium te gaan. Ik zei Reno gedag en liep snel naar het gebouw waar onze uilen meestal rustten.
Toen ik binnenkwam zag ik vrijwel meteen mijn uil zitten. Belle, een grote, bruine lachuil. Het beestje was al oud en dat was duidelijk te zien. Haar veren zaten een beetje in de war en haar op haar ogen was een lichte vorm van staar te zien. Waarschijnlijk was ze de brief helemaal vergeten af te leveren.
Lachuilen zijn over het algemeen de beste postuilen die er maar bestaan. Ze kunnen vliegen bij warm weer, maar ook koude omstandigheden vrezen ze niet. Het zijn vrij sterke beestjes en ze kunnen meestal tot 3,5 kilo aan post dragen.
Aan de poot van deze uil zat een brief gebonden. “Rustig maar Belle”, suste ik de uil terwijl ik voorzichtig de brief pakte. Ondertussen aaide ik haar over haar nek. “Waarom ben je me de brief niet komen brengen?” vroeg ik het beestje. Inmiddels had ik de brief van haar poot gekregen en ik vouwde hem open.
‘Serdaigle, 15 oktober 1654
Aan mijn lieve dochter, Adélin,’
Dit was van mijn vader. Ik herkende het handschrift meteen. Vader stuurde niet vaak brieven, zeker niet als daar geen serieuze aanleiding toe was. Zijn brieven waren altijd zakelijk en zeiden meteen waar het op stond. De zin ‘aan mijn lieve dochter’ was ik dan ook helemaal niet van hem gewend. Ik las verder.
‘Het is rustig hier in Serdiagle. Desondanks is het dreuzelaantal is hier gestegen, dus moeten we voorzichtig zijn met het beoefenen van magie. Je zusje danst nog wel veel, maar dat kan niet veel kwaad, aangezien dat ook een dreuzelactiviteit is. Élène kan niet wachten om ook naar Beaubatôns te gaan.
Over het dansen gesproken. Mij is ten ore gekomen dat je je hebt ingeschreven voor de 5jaarlijkse danswedstrijd van Beaubatôns. Ik ben zeer trots op je en ik weet zeker dat je moeder dat ook zou zijn als ze het wist.’
Deze brief nam ineens een heel andere wending. Ik had nooit verwacht dat Vader me zo’n brief zou sturen. Ik voelde een diep brandend gevoel in mijn maag. De laatste regels waren:
‘Wij zullen de wedstrijd natuurlijk bijwonen en dus vanaf de aanvang van de eerste ronde aanwezig zijn.
Ik hoop snel iets van je te horen.
Vader’
Ik geloof dat ik wel een halfuur met de brief in mijn hand stond, toen ik een besluit nam.
Ik moest die wedstrijd winnen.
Ken je het gevoel dat je zó moe bent dat zelfs een goede nacht slapen je niet genoeg energie lijkt te geven? Ik kan me verder ook niet veel herinneren van die nacht, behalve dat ik heel onrustig droomde en dat ik de dag daarna te laat kwam bij mijn les ‘Bezweringen’.
2.
Ik kan me niet meer precies herinneren hoeveel ik getraind heb voor mijn wedstrijd. Wat ik wel weet is dat ik elk kleine beetje vrije tijd dàt ik had besteedde aan het oprekken van mijn spieren en het doen van oefeningen. Het gaf me een goed gevoel. De tijd dat ik bezig was, hoefde ik niet na te denken en ’s avonds was ik zó moe dat ik in een keer in slaap viel. Ik denk nu wel dat het een soort van vlucht was. Een vlucht voor de werkelijkheid met als doel: de wedstrijd winnen die mijn moeder ook ooit gewonnen had.
Antoinette’s blik was op mij gericht. Argwanend keek ze me aan.
“Ga je alwéér dansen?” zei ze ietwat beschuldigend. “Je hebt vandaag al de les ‘Duelleren tegen Zwarte Magie’ gemist.. Vind je niet dat je wat overdrijft in dat hele wedstrijdgedoe?” Ik snuifde. “Ik bedoel.. De wereld vergaat niet als je die wedstrijd niet wint. Ik weet dat je er veel waarde aan hecht en het is ook niet mijn bedoeling om..”
“Wat weet jij er nou van?” onderbrak ik haar ruw. “Je hebt geen idee hoe belangrijk dit voor me is! Hoeveel het voor mij betekend!”
“Jawel Adélin, maar het is niet de bedoeling dat..”
“Hoe weet je wat de bedoeling is dan! Wil je dat ik net zo eindig als Vacilé? Wil je dat ik met een schuin oog aangekeken wordt, omdat ik de wedstrijd heb verloren?” Antoinette knipperde even met haar ogen. Ze was niet gewend dat ik zo tegen haar sprak.
“Ik weet zeker dat dàt niet zal gebeuren. Madame Vacilé was namelijk..”
Ik onderbrak haar voor de derde keer. “Madame Vacilé’s carriere is toevallig wel gestrand na haar verlies van de wedstrijd!” Nu begon Antoinette haar geduld ook te verliezen. Haar handen balden zich tot vuisten. Ze kneep zo hard dat haar knokkels wit werden.
“Je zal je moeder niet terugkrijgen als je die wedstrijd wint!” schreeuwde ze bijna. Een pijnlijke stilte viel. Antoinette keek me boos aan.
Ik had nooit verwacht dat ze me zo zou aanspreken. We hadden soms wel wat onenigheid, maar we hadden nog nooit geschreeuwd tegen elkaar. Ik was misschien onredelijk in deze discussie, maar op dat moment kon het me niet zoveel schelen. Hoezeer ik geschokt was door haar manier van praten, nog meer geschokt was ik om de woorden die zij sprak. De woorden boorden zich als messen in mijn hart.
Antoinette draaide zich om en blies de kaars uit, waarna ze in haar bed ging liggen. Ik liep de deur uit en ging direct door naar de danszaal. Oefenen.
De weken vlogen voorbij en ik zag de wedstrijd naderen. Mijn vader en Élène zouden over precies vier dagen hier zijn. De wedstrijd zelf was over vijf dagen. Antoinette merkte niks meer aan op aan mijn oefendrang en ik had het idee dat ze mij een beetje ontweek. Normaal gesproken zat ik in de klas altijd naast haar, maar als ik nu de klas inliep, moest ik concluderen dat ze al naast iemand anders zat. Meestal zat ze naast Maloceur een jongen met blond stijl haar, wiens scheiding precies op het midden van zijn hoofd zat. Zijn donkere ogen gleden meestal even van Antoinette naar mij. Vervolgens richtte hij zich volledig op Antoinette. Ik had het idee dat híj het niet erg vond dat Antoinette mij ontweek.
Ik ging zitten aan een leeg tafeltje en legde mijn boeken neer. De leraar van ‘Magische dieren’ kwam voor de klas staan en eiste de aandacht op. Ik sloeg zuchtend mijn boek open op de aangewezen pagina en begon aantekeningen te maken op het perkament.
“Hé!”
Ik keek op en zag Reno naast me staan. “Mag ik naast je komen zitten?” vroeg hij. Ik knikte en keek daarna weer naar mijn boek. Reno ging in stilte naast me zitten en pakte zijn boeken. Zijn boek “Fabeldieren en hun eigenschappen” zag er een beetje verweerd uit. Hij zag me kijken en lachte. “Nog van mijn vader. Ik ben blij dat we geen nieuwe boeken nodig hadden. Ik houd van oude boeken. Niets is mooier dan een boek waarvan de pagina’s al licht vergeeld zijn”, zei hij. Ik knikte en probeerde een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Reno leek het niet op te vallen.
“De les van vandaag gaat over ‘wezens van de nacht’. Wie kan er een aantal wezens opnoemen die zich ’s nachts buiten ophouden?”
Ik keek naar Antoinette, die natuurlijk haar hand opstak. Maloceur volgde direct haar voorbeeld en keek haar grijnzend aan. Antoinette’s blik richtte zich voor enkele seconden op mij, waarna ze weer vlug voor zich uit keek. Het leek alsof ze probeerde haar gezicht in de plooi te houden.
“Mademoiselle Roux?” de lerares keek naar Antoinette.
“Weerwolven, vampiers en zompelaars”, wist Antoinette te vertellen.
“Correct. Op één aspect na. Weerwolven worden niet officieel als wezens van de nacht gezien. Weet u ook waarom?” de lerares keek naar de persoon naast Antoinette.
“Een weerwolf is vaker overdag te zien dan ’s nachts, omdat het in wezen een mens is. De ziekte van de weerwolf openbaart zich maar eens per maand. Aangezien de persoon met de weerwolfziekte dus meer mens dan wolf is wordt er van uit gegaan dat het een dagwezen is,” Maloceur sprak de woorden plechtig uit en keek daarna om zich heen. Een klein lachje verscheen om zijn lippen toen de lerares zijn antwoord goedkeurde. Ik had graag diezelfde lach van zijn gezicht willen vegen.
Toen de les was afgelopen schoot Antoinette de klas uit, op de voet gevolgd door Maloceur. Ik keek ze na.
“Zeg Adélin. Is er iets gebeurd tussen jou en Antoinette?” vroeg Reno voorzichtig. “Ik bedoel. Jullie waren eerst onafscheidelijk enzo en ik dacht..” Ik zuchtte vermoeid.
“Ik heb haar geloof ik nogal kwaad gemaakt,” zei ik. Ik boog mijn hoofd licht naar voren en mijn haar viel voor mijn gezicht. Reno legde een hand op mijn schouder en zuchtte.
“Ik zou het goed maken, als ik jou was. Jullie hebben elkaar nodig.” Ik knikte.
De volgende morgen had ik nog steeds niks tegen Antoinette gezegd. Ik was gewoon tè bang dat ze voor altijd onze vriendschap zou verbreken. Noujaa, wat er nu nog aan vriendschap over was. Ik zat aan de ene kant van de tafel terwijl Antoinette aan de andere kant van de tafel zat. Haar gezicht had ze van mij afgewend.
“Hebben jullie het gehoord?” vroeg iemand naast me. Cézàr. “De avond na de laatste Maandans zijn er verdachte figuren rond onze school gezien!” hij kon zijn stem bijna niet bedwingen. “Dat betekent dus dat we ze hadden kunnen zien!” hij keek de tafel rond om te zien of iemand zijn verhaal interessant genoeg vond om te luisteren. Een aantal mensen keek hem nieuwsgierig aan.
“Ik heb gehoord dat volgende Maandans misschien wordt overgeslagen!”
“Onzin Cézàr!” riep een jongen aan de andere kant van de tafel.
“Nou..” zei een klein meisje met roodbruin haar die schuin tegenover Antoinette zat, ”ik heb ook gehoord dat het misschien wordt afgelast. Ze denken aan een weerwolf.” Ik verslikte me bijna in mijn eten. Er werd luid gemompeld.
“Een weerwolf?” zei de jongen schamper. “Zeg ik weet niet of je het wel door hebt, maar binnenkort is de 5jaarlijkse danswedstrijd. Ìk heb gehoord dat er zigeuners bij zullen zijn,” hij lachte spottend,” ik betwijfel of ze het erg op prijs zullen stellen dat je ze een groep weerwolven noemt.”
“Ik heb het ook maar gehoord”, pruttelde Cézàr nog na. Hij keek een beetje opgelaten om zich heen. “Ik moet naar de les”, mompelde hij terwijl hij zijn tas pakte en richting de uitgang verdween. Ik had wel een beetje medelijden met hem. Arme Cézàr.
’s Avonds in onze slaapkamer zat ik stil mijn bed. Ik voelde een lichte spanning in mijn buik, toen plotseling de deur open ging. Antoinette kwam gehaast binnen. Er was een gespannen uitdrukking op haar gezicht te lezen. Toen ze mij zag kijken draaide ze haar hoofd weg.
“Antoinette,” begon ik zwakjes, “Antoinette, het spijt me. Ik keek naar beneden en voelde tranen in mijn ogen brandden. Even bleef het stil toen ik plotseling hoorde snikken. Antoinette was op haar bed gaan zitten en hield haar handen voor haar gezicht. “Waarom huil je?” vroeg ik oprecht verbaasd.
“I-ik dacht d-dat ik teve-her was gega-an”, klonk haar snikkende antwoord. “Ik da-dacht dat ik je kw-kwijt was.” Ik kon een lichte glimlach op mijn gezicht niet onderdrukken. Goede Antoinette. Zíj was bang dat ze te ver was gegaan, terwijl ìk eigenlijk diegene was die niet rechtvaardig geweest was. Ik liep op haar af en legde mijn hand op haar schouder, waarop ze met waterige oogjes opkeek.
“Jij hebt geen schuld. Ik verwijt je niks, je probeerde me alleen te helpen. Zeggen wat je dacht dat goed voor me was. Dat is een echte vriendin. Zeggen waar het op staat, terwijl je weet dat ik het misschien niet leuk zal vinden.” Ik gaf haar een knipoog. Ze begon weer te snikken en omhelsde me.
“Nu niet gaan huilen hoor!” waarschuwde ik met een lachje. “Uithuilen doe je maar bij je vriendje.” Antoinette keek me verbaasd aan. “Maloceur,” beantwoordde ik haar onuitgesproken vraag met een klein knikje. Antoinette rolde met haar ogen.
“Spreek me niet van hem,” zei ze, “hij achtervolgt me al de hele dag! Ik heb hem net af weten te schudden door te zeggen dat ik nodig moest. Hij had net een romantisch plekje voor de school uitgezocht om te gaan zitten.” We lachten samen.
“Het is weer goed dus?” vroeg Antoinette voorzichtig toen we uitgelachen waren.
“Natuurlijk!” antwoordde ik snel. Ik vertelde maar niet dat ik nog steeds van plan was om die wedstrijd te winnen. Hoe dan ook.
De dag van de wedstrijd was eindelijk aangebroken en óveral waren heksen en tovenaars te zien. De hele tuin van het paleis was bezaaid met allerlei kleuren tenten. Er waren kraampjes met etenswaren en drinken voor tijdens de wedstrijd. Ook kon je bij sommige kraampjes Stiltekijkers kopen, voor als je alleen het dansen wilde volgen en niet de aanmoedigingen van de mensen eromheen. Mijn vader zat al ergens op de tribune. Hij wilde per se de beste plaatsen veroveren voor hem en Élène. Ik zag hem zitten en probeerde zijn aandacht te trekken, maar mijn vader staarde voor zich uit en leek niks door te hebben.
“Élin!”riep mijn zusje vanaf een van de kraampjes met zoetwaren. Ze noemde me al Élin sinds ze klein was, omdat het korter en eenvoudiger was. Mijn zusje leek veel op mij. Ze was klein voor haar leeftijd en ze was tenger gebouwd. Ik was op haar leeftijd precies hetzelfde. Onze haarkleur was ook dezelfde kleur bruin en had dezelfde structuur. Het enige verschil waren onze ogen. Ik had donkerbruine ogen, terwijl die van mijn zusje blauw waren.
Élène stond me aan te kijken en lachte lief. Ze wees naar het kleurrijke snoepgoed en trok een smekend gezichtje. Ik rolde met mijn ogen en mijn zusje lachte. Ze wist dat ik niet goed ‘nee’ tegen haar kon zeggen.
Ik kocht een paar ketelkoeken voor haar en mijn vader en besloot er nog wat zevenkleurensiroop bij te doen voor beiden. Terwijl mijn zusje op een karamelkever kauwde –die ze van de verkoper had weten te ontfutselen- liepen we naar de tribune. Mijn vader staarde nog steeds voor zich uit. Hij leek vermagerd in de periode dat ik hem niet gezien had. Hopelijk zou hij een beetje opfleuren als ik de wedstrijd zou winnen. Dat zou hem vast goed doen.
“Vader!” riep Élène. Mijn vader keek ietwat verstrooid op, maar toen hij ons aan zag komen lopen grijnste hij breed. Toen keek hij naar het eten en drinken wat in mijn armen had. “Och, dat had toch niet gehoeven?” Ik legde alles op zijn schoot neer.
“Alles moet op!” zei ik vrolijk en ik aaide mijn zusje nog even over haar hoofd. “Ik moet nu gaan. Ik moet nog omkleden, opwarming doen, concurrenten begroeten..”
“Mag ik nog wel afscheid van je nemen?” onderbrak mijn vader me. Hij wachtte niet op antwoord en omhelsde me. “Succes!”
Op het podium staan is niet heel moeilijk. De handeling voordat je op het podium bent is veel moeilijker. De eerste ronde is heel gemakkelijk. Bij de eerste ronde gaat het er vooral om dat je laat zien of je gevoel voor ritme hebt. Je wordt dan ingedeeld in kleinere groepen die afzonderlijk van elkaar het podium opgestuurd worden. Zo heeft de jury een beter overzicht over de mensen die er dansen. Eigenlijk kijken ze vooral of je goed genoeg bent voor de tweede ronde. Ik was er zeker van dat ik door die eerste ronde heen kwam. Het schoolhoofd kwam op het podium. Ze heette de mensen die waren gekomen van harte welkom. Er waren mensen van onze school, maar ook buitenlandse scholen waren aanwezig. Een beetje afgezonderd van de rest zat ook een groep mensen. Ik vermoedde dat dat de zigeuners waren.
Eindelijk mochten we het podium op. Veel van de dansers van mijn groepje vergaten de buiging naar de jury al en diep van binnen moest ik lachen. Dit werd een eitje.
“Naar de tweede ronde gaan” schalde de stem van één van de juryleden. Ik was stil en wachtte af wanneer ik mijn naam zou horen. Mijn naam werd als tweede geroepen. Ik liep naar voren en maakte een lichte buiging naar het publiek. Er werd luid geklapt en ik kon even een glimp van mijn vader opvangen. Hij schreeuwde iets terwijl hij zijn vuist triomfantelijk in de lucht sloeg. Andere mensen werden naar voren geroepen. Ik keek om me heen en zag dat het overgrote deel meisjes waren. Van de groep die nu op het podium stond waren er twee jongens. Ik vond dat altijd weer apart om te zien. Ik zag nu ook dat Cherise ook op het podium stond. Ik lachtte en zwaaide naar haar. Ze gaf een knipoog en stak een duim op naar me. De rest van de mensen die op het podium stonden, kende ik niet. Er waren dit jaar weinig mensen van onze school door.
Het jurylid sprak inmiddels verder.
“Zoals jullie misschien wel weten is het centrale punt van de tweede ronde; duelleren. Duelleren wordt ook wel gezien als het oorspronkelijke doel van het dansen. Het is zeer jammer dat ze deze oude bewegelijkheidoefeningen bij veel andere academies hebben afgelast. Terwijl de andere scholen alleen de blessures nog maar zagen, heeft Beaubatôns gelukkig deze oude vorm van duelleren behouden. Zij zagen het voordeel in de strijd. De duelleerders met deze techniek zijn opgegroeid zijn uitermate behendig en toverstokvaardig. Juist omdat het hele lichaam wordt ingezet om de spreuken af te vuren.”
Er klonk een kuchje van uit het publiek. Er klonk een geroezemoes en dus maakte het jurylid zijn verhaal snel af.
“De bewegingen in de tweede ronde zullen diep en minder sierlijk zijn dan wat we vanavond gezien hebben. De aanvang van de tweede ronde is om 10 uur morgenochtend.” Het jurylid stapte van het podium en Madame Asticé verscheen weer. Iedereen op de tribune werd weer stil.
“Ik wil u namens de school hartelijk bedanken voor uw komst van vandaag. Verder wil ik melden dat er in onze school een warme maaltijd voor u klaarstaat. Ook zijn er in het paleis extra slaapplaatsen beschikbaar. Bereid u voor op een warm welkom.”
Madame Asticé knikte licht voordat ze het podium verliet. Er klonk applaus.
Het was gezellig druk in “La Salle à Mangé. Er waren verscheidene tafels bijgezet en met het oog op kerst was de zaal versierd. Er zweefden grote gouden bollen als grote zeepbellen in de lucht en de huiselven hadden grote ijssculpturen gemaakt. Samen met de extra kaarsen die aangestoken waren gaf het een geweldige sfeer.
Ik zocht met mijn zusje en mijn vader een lege plek die groot genoeg was voor ons drieën. Uiteindelijk vonden we die. In een hoekje van de zaal tegenover Malocour. Deze trok een gezicht en liep weg. Zijn hoofd hield hij opgeheven.
“Wie was dat?” zei mijn vader licht geamuseerd.
“Een klasgenoot van mij. Hij vindt Antoinette leuk”, zei ik simpel. Mijn vader glimlachte. Élène had onze korte conversatie niet gevolgd en keek ons nu verbaasd aan. Ze had haar mond vol met stokbrood, wat het voor haar onmogelijk maakte om naar de situatie te vragen.
“Je deed het geweldig”, zei mijn vader plotseling. Ik keek hem aan en zag zijn ogen licht glimmen. Hij was trots.
Na het eten was ik zo moe geweest dat ik gelijk mijn bed in was gestapt. Ik hoorde nog net dat Antoinette binnenkwam en tegen me wilde praten. Toen was ik weg.
De volgende morgen was ik alweer vroeg op. De toch wel zenuwen in mijn lijf zorgden ervoor dat ik gewoonweg niet verder kon slapen. Ik begon rondjes te lopen in de kamer. Vandaag was de tweede ronde. Hier hing het vanaf. Ik voelde de spanning in mijn buik groeien. Wat als ik het niet zou halen? Hoe zou mijn vader reageren? Hij zou zeker weten teleurgesteld zijn. Ik wist het gewoon zeker. Ik had de trots wel in zijn ogen gezien toen hij sprak over mijn eerste ronde. Ik voelde een steek in mijn buik. Ik kon hem gewoonweg niet teleurstellen! Ik moest dit doen voor hem en mijn moeder. Ik moest..
“Adèlin?” klonk het slaperig vanuit de hoek van Antoinette. “Ben jij dat?” Ik moest haar hebben wakker gemaakt met het ijsberen.
“Sorry, dat ik je wakker heb gemaakt,” zei ik schuldbewust. “Ik kon niet meer slapen.”
“Het geeft niet,”zei Antoinette terwijl ze zich uitgebreid uitrekte,”zullen we maar ontbijten dan?”
We zaten als enige in de zaal. Gelukkig waren de huiselven zo vriendelijk geweest om meteen de haard aan te steken. Zo bleven we in ieder geval warm.
“Weetje wat er vanavond eigenlijk is?” sprak Antoinette terwijl ze met een pook in het vuur porde. Ik zuchtte. “Vanavond is de uitslag. Fijn dat je het me helpt herinneren.” Zei ik chagrijnig. Vlug keek ik Antoinette aan. Ze lachte mistroostig. “Vanavond missen we de Maandans; afgelast wegens de wedstrijd.” Dat was ik door de spanning helemaal vergeten! Ik vond het vooral vervelend voor Antoinette. Ik mocht tenminste vandaag nog dansen. Ik zou waarschijnlijk zo moe zijn na die tijd dat ik toch niet meer wilde dansen. Dat ik mijn krachten wilde sparen, mits ik doorwas, natuurlijk. Morgen was de finale.
De tweede ronde werd binnen gehouden. De danszaal was magisch vergroot om alle mensen en de stoelen in te huisvesten. Tussen de stoelen en het toneel Mijn vader had zich iets verslapen en had daardoor minder goede plekken dan gister. Ik had hem meerdere keren in zichzelf zien mopperen. Waarschijnlijk had hij er nogal de pest over in. We stonden met alle mensen die de tweede ronde hadden gehaald op het podium, inclusief madame Asticé.
Van de zestien overgebleven deelnemers werden briefjes met hun naam in een grote glazen kom gedaan. Deze werd op een tafeltje op het midden van het podium gezet. Madame Asticé pakte er twee namen uit. Ik was heel blij toen ik hoorde dat mijn naam daar niet bij zat. Ik haatte het om het spits af te moeten bijten.
Een van de jongens en een meisje met donkerrood haar liepen naar madame Asticé. “De bedoeling is dat je elkaar raakt met alle spreuken die je kent. Je moet de tegenstander zo snel mogelijk uit zien te schakelen –niet letterlijk natuurlijk-. Je mag alle spreuken gebruiken die je kent behalve: ‘Crucio, Amnesia Completa, Avada Kedavra en Imperio. Ook spreuken die het hellevuur doen oplaaien mogen niet. De eindspreuk moet altijd ‘Paralitis’ zijn” Daarna kwamen nog een paar spreuken die verboden waren, waar ik nog nooit van gehoord had. Toen moest iedereen van het podium. Er klonk een bel en de wedstrijden waren begonnen.
Ik was zo verschrikkelijk zenuwachtig tijdens mijn wedstrijden, dat ik me amper kan herinneren wat er allemaal gebeurde. Ik weet alleen nog dat ik me op dat moment niet zo goed voelde. De keren dat ik op het podium geroepen werd had ik goed en vlug gehandeld. Cherise was de eerste ronde al uitgeschakeld door een van de jongens. Ik voelde me bij elk stapje dat ik dichter bij de finale kwam, beroerder worden. Ik hoorde mijn vader ergens vaag op de achtergrond juichen toen ik mijn tegenstandster handig tegen de grond had gewerkt met een combinatie van de vloek van Beentjeplak en een verlammingsspreuk. Het leek alsof ik alles door een soort van roes beleefde.
Mijn naam werd voor de laatste keer geroepen. Ik maakte een lichte buiging naar de jongen. Daarna keerden we elkaar de rug toe en namen enkele stappen om ons vervolgens om te draaien. Er klonk een belsignaal.
“Paralitis!” brulde de jongen gelijk. Ik ontweek de spreuk handig en gebruikte mijn favoriete spreuk. “Tarantallegra!” riep ik terwijl ik met mijn toverstok op hem wees. Hij sprong achteruit, maar dat kon niet voorkomen dat hij geraakt werd door de spreuk. Een verontwaardigde schreeuw weerklonk vanuit zijn mond. Ik glimlachte. Eer dat hij hier uit was, was hij waarschijnlijk zo uitgeput dat hij amper meer kon lopen. Hem daarna verlammen zou een eitje zijn. Hij gaf zich echter niet snel gewonnen. “Obscuro!” brulde hij terwijl hij heftig met zijn arm zwiepte. De spreuk kwam daardoor extra snel aan. Ik schrok even toen het zwart werd voor mijn ogen. Ik hoorde het publiek juichen en roepen. Waarschijnlijk was de jongen even van zijn overwinning aan het genieten.
Snel begon ik rondjes te draaien. Ik draaide steeds harder om mijn eigen as. Ik weet nog dat ik dit moest oefenen in een donkere kamer van mijn moeder. Ze wilde dat ik een beter evenwicht kreeg zonder dat ik me kon oriënteren op mijn omgeving.
Ik hoorde de jongen lachen en iets roepen in een vreemde taal zijn voeten maakten nog steeds ritmische geluiden. Ik verzamelde al mij kracht en stak mijn toverstokhand uit. De jongen was stil, waaruit ik uit opmaakte dat hij het gezien had.
“Protego!” brulde ik. Het krachtveld dat uit mijn toverstok spoot was zo krachtig dat het een soort van explosie veroorzaakte. Opeens kon ik weer zien. Waarschijnlijk had verdedigingsspreuk de vervloeking uit mijn lichaam verdreven. De jongen was door de plotselinge kracht tegen de muur gesmeten. Hij zakte in elkaar en leek bewusteloos. Geschokt keek ik naar de jury. Een van de juryleden maakte een geruststellend gebaar. Vanuit het publiek klonk een stem. “Maak het af, Adélin!” ik herkende de stem van Reno.
Ik draaide me om en wees krachtig op de jongen. “Paralitis.”
Antoinette joelend op me afgerend. Achter haar zag ik mijn zusje aan komen rennen.
“Je hebt het gehaald!” gilde ze. “Je zit in de finale!” Ze vloog me om de hals en wurgde me bijna in haar omhelzing. “Die laatste wedstrijd was gewoon! Wauw!”
Plotseling hoorde ik mijn vader’s stem. Ik had hem niet aan zien komen lopen.
“Snel en krachtig! Je denkwerk is ook niks op aan te merken.”
“Ik was bijna bang dat je van het podium af zou lopen,” ratelde Antoinette, “dacht je soms dat je hem vermoord had?” Ondertussen werd ik halverwege mijn middel omhelst door mijn zusje. Ze lachte vrolijk toen ik haar aankeek. “Nu moet je morgen tegen het meisje met die zwarte krullen toch?” zei ze plompverloren. Dat klopte. Morgen moest ik duelleren tegen het zigeunermeisje.
3.
Ik weet niet meer precies wat er die avond gebeurd is. De gedachten van de finale morgen spookten in een doorlopende stroom door mijn hoofd. Ik wilde die wedstrijd winnen.. Ik móest hem winnen. Wat ik me nog kan herinneren is dat ik me op een gegeven moment excuseerde en de zaal uitliep; ik voelde me raar. Zwak. Mijn zusje staarde me teleurgesteld aan terwijl de rest van de mensen aan tafel vrolijk verder praatte.
Ik weet nog dat ik naar buiten liep. Mijn gedachten waren warrig. Buiten zag ik een schaduw laag over de grond wegschieten, hetgeen me nog meer deed denken aan mijn moeder.
Haar afschuwelijke dood. Het verdriet dat me weer overviel deed zo’n pijn aan mijn borstkas dat ik het gevoel had dat ik over moest geven. Ik ben naar de zigeuners op zoek gegaan. In mijn hand hield ik mijn toverstok. Daar aangekomen trof ik het meisje alleen. Ik sprak haar aan. Ik vertelde hoe ik me voelde. Ze lachte. De pijn in mijn borstkas werd erger. Ze lachte me gewoon uit! Ze zei me dat ze geen zielige verhalen hoefde te horen, dat ze de wedstrijd gewoon ging winnen. Ik voelde de woede en onmacht in mij suizen. Toen wist ik niks meer.
Toen ik weer wakker werd was het nog steeds donker. Ik hoorde iemand fluisteren. Vandaag was de dag van de wedstrijd! Ik schoot omhoog en stootte direct mijn hoofd. Wat was dit? Ik voelde boven me. Het leken een soort van. Spijlen? Waar was ik? Dit was zeker niet mijn eigen bed! Ik voelde hoe mijn angst groeide
“Hallo?” ik rammelde paniekerig aan de spijlen en riep nogmaals.
“Adélin, hou je rustig, alsjeblieft,” de stem van mijn vader die zowel teleurgesteld als verdrietig klonk. “Vader! Haal me hier uit!” Tranen stroomden over mijn wangen. Wat was er gebeurd?
Na wat uren leek te duren deed een onbekende man het deksel van het luik open. Hij keek me door de tralies aan en glimlachte triest.
“Laat me eruit”, zei ik zwakjes. De man knikte en deed ook de tralies van het slot. Ik stond moeizaam op en trok me aan de tralies uit de kooi. De man was intussen in een stoel gaan zitten en gebaarde dat ik ook moest gaan zitten. De ruimte waar we ons in bevonden was klein en leek een beetje op een laboratorium. Ik ging voorzichtig zitten in een stoel tegenover hem. Wantrouwend keek ik hem aan. Waarom had mijn vader mij niet geholpen toen ik het hem vroeg? Was dit de man met wie hij aan het fluisteren was?
“Het spijt me,” waren de eerste woorden die de man zei. Ik geloofde er niks van.
“Wat spijt u?” vroeg ik hem zo neutraal mogelijk.
“Het experiment,” zei hij zacht terwijl zijn handen zachtjes trilden.
“Experiment?” herhaalde ik kort. De man knikte en haalde een oud boekwerk tevoorschijn. Hij sloeg het open op een bladzijde. Ik keek hem half aan en begon toen te lezen.
‘Onderzoekproject: Weerwolf
Datum: 1654, 24 december,
Onderzoekobject: Adélin Bourget’
Mijn adem stokte in mijn keel. Dat was gisternacht! Hoe kon het? Verbijsterd keek ik de man aan. Ik wees op mezelf, niet in staat om te praten. Hij knikte alleen. Ik las verder.
‘Het onderzoek is gestopt. Zoals we al vreesden ging de Maandans niet door. Het werd afgelast door de wedstrijd. Even hadden we een kleine hoop dat we haar naar buiten konden lokken. Toen ze echter eenmaal buiten was, is zij ons ontgaan. We hebben daarna nog geprobeerd te corrigeren en haar alsnog te vangen, maar er waren al teveel ooggetuigen.
Dit keer is er een slachtoffer gevallen. Een leerling:
Reno Tembre’
|
Verhalenwedstrijd 5 Howlingwolf - 1
een pluspunt!! 
I've seen Sweeney Todd more times than many therapists would consider emotionally healthy 
geen probleem 
