Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Le conte tragique de Beauxbatons
Het was vroeg winter dit jaar. De dwarrelende sneeuw had het heuvelachtige landschap rondom Beauxbatons bedekt met een dun wit laagje. Een zielig zonnetje kroop tussen twee heuvels weg en maakte plaats voor een heldere maan. Een koude, akelige wind maakte het kasteel guur. Het was 3 december en ik, ik zat achter een van de met tralies bedekte ramen, die de wind niet tegenhield het kasteel af te koelen. Beauxbatons is voor de buitenstaanders een prachtige school met respectvolle, stijvolle, elegante leerlingen, maar niets is minder waar. Ouders stuurde hun kind zonder na te denken naar Beauxbatons om haar naam, zo ook de mijne.
Nadège d’Espérance, dat is mijn naam. 15 jaar oud en de dochter van de ‘Franse minister van Buitenlandse toverzaken’. Ik weet nog als de dag van gisteren mijn aankomst op Beauxbatons, de eerste toespraak van madame Mallemour.
Welkom mijn lievelingen, welkom op Beauxbatons. Onze magische school die gespecialiseerd is op opvoeding en bekent staat om zijn voortreffelijke leerlingen die zowel slim als mooi zijn. Jullie allen krijgen het volledige pakket ook al kan je het vak niet. Jullie zijn nu allemaal 13 jaar, ouder dan wanneer u zou beginnen op bijvoorbeeld Zweinstein, want Beauxbatons vindt dat zij de jongedames pas kan opvoeden als zij een jaar of 13 zijn. Ook wil ik een paar dingen verduidelijken, de kleding die jullie dragen is anders dan jullie gewend zijn van thuis. De niet-wezen zijn verplicht zich meerdere keren per dag te verkleden, zoals een echte dame betaamt. 5x per dag omkleden is verplicht. De eerste keer is van nachtjapon tot ochtendjapon. Van ochtendjapon naar schooljapon. Van schooljapon tot vrije tijd japon. Van vrije tijd japon tot avondjapon. Als laatste van avondjapon terug naar nachtjapon. Ook hebben jullie verschillende japonnen voor gelegenheden. U heeft een wandeljapon, een dansjapon, een reisjapon en een werkjapon. De oudere leerlingen zullen jullie de eerste week helpen met de verschillende jurken. Ook zijn jullie verplicht om gedurende de dag met een korset te lopen, flauwvallen zal iets zijn wat vaak zal gebeuren. De wezen hebben 4 japonnen: een nachtjapon, een schooljapon, een werkjapon en een dansjapon. Op onbeleefd gedrag of wangedrag staan hoge straffen. De wezen en de niet-wezen slapen gescheiden. De wezen in de kamer rechts van mij en de niet-wezen in de kamer links van mij. Dat was het voor nu, Bonne Nuit
Mijn goudblonde krullen vielen zacht over mijn gebogen rug en met mijn donkerbruine ogen keek ik langs de tralies naar buiten. Ik stak mijn hand uit het raam en liet sneeuwvlokjes op mijn hand verdampen. Ik zat in de slaapzaal voor de 2e jaars meisjes, die lag in de oost toren. De zaal was donker en leeg en alleen van een paar kleine kaarsen aan de muren kon je de bedden van elkaar onderscheiden. Het van stalen frame zag er armoedig uit. De bedden waren strak opgemaakt door degene die erbij hoorden. Een lichtblauwe wollen deken en een groot plat kussen lagen erop. Eigenlijk zat ik in de verkeerde slaapzaal, ik hoorde in de slaapzaal tegenover deze kamer, maar het uitzicht is hier beter. Ik hoorde duidelijk de zachte, bijna fluisterende stemmen vanuit de aangrenzende salon die gevuld was met de meisjes van Beauxbatons. Ik stond op en streek mijn avondjapon weer glad en liep naar de woonkamer. In de salon zat een grote groep meisjes, rijkeluismeisjes, want je werd alleen toegelaten op Beauxbatons als je redelijke aanzien had, als wees een grote erfenis en ouders die de hoge schoolkosten gemakkelijk konden betalen, zo niet, ging je maar naar Zweinstein of een ander lagere rang kostschool. Ik heb het over meisjes die hun toverstok warm lieten worden zodat ze hun haar konden krullen, vergis je niet, ik ben ook zo’n meisje. ‘Nadège, heb je het al gelezen? Malle wilt ons op dansles sturen voor het kerstgala dit jaar, het schijnt dat er belangrijke heren komen die ons misschien wel vaker willen ontmoeten, dan kunnen we weg van deze school!’ Mijn vriendin Eloise was degene die het tegen mij zei, ze had lang steil donkerbruin haar en stralende zeeblauwe ogen. ‘Ze nemen toch alleen de wezen, ik bedoel, Malle kan het niet maken als meiden met rijke ouders uitgehuwelijkt worden,’ zei ik glimlachend terwijl ik een glas witte wijn van een dienblad nam. ‘Vanavond is onze eerste les, dus niet te veel drinken. Malle vindt het vast niet zo als je zwalkend over de dansvloer loopt,’ zei Eloise wijs en ze trok de beker uit mijn hand en liet hem op de vloer vallen. ‘Zo’n weesje ruimt het wel op, die hoeven toch niets te doen,’ lachte Eloise. Ik grinnikte en keek even neerbuigend naar een aansnellend meisje, die haar werkjapon droeg die 3 keer versteld was en van veel slechte kwaliteit dan de mijne. Aristocratie had bijna alles te vertellen hier, buiten Mallemour dan, de meiden met rijke ouders hadden het hier te vertellen. De Franse aanhangers van Jeweetwel moorden veel volwassenen, vooral belangrijke of machtige en veel kinderen hebben al hun ouders verloren. Als er iets was wat je niet wou is dat je ouders vermoord worden, dat betekent dus dat je automatisch ‘’slaafje’’ werd.
‘Kan Louis trouwens een beetje dansen?’ vroeg Eloise, waardoor ik uit mijn gedachtewereld werd getrokken. Louis is mijn voormalige vriendje en zijn ouders waren zeer belangrijke aristocraten. ‘Ik heb werkelijk geen idee, zal vast wel,’ antwoordde ik afwezig. Achter ons was er tumult ontstaan, madame Mallemour was onopvallend binnengekomen en had wat gezien wat haar niet beviel. Wat wist ik niet, het enige wat ik hoorde was dat er iemand meegetrokken werd, waarschijnlijk naar de kerkers. ‘Wat was er?’ vroeg ik aan niemand in het bijzonder. ‘Belle had een glas laten vallen, het arme kind, haar ouders zijn gisteren vermoord en direct is ze verkast naar de andere slaapzaal. Ze went nog niet echt aan het leven dat ze nu heeft. We zien haar morgen wel weer bij het ontbijt.’ Was het antwoord. ‘Ze was niet bepaald een lievelingetje van Malle, dus 1 nacht in de kerker valt nog best mee,’ fluisterde Eloise in mijn oor. Ik haalde mijn schouders op, Belle had ik nooit gemogen, ze vond zichzelf te goed, dus mij part had ze een week in de kerkers gezeten. Na een klein kwartiertje kwam Mallemour weer terug naar de salon. Ze ging voor de knetterende openhaard staan en deed haar reusachtige handen in haar zij. Ze schraapte haar keel en sprak met haar zware stem: ‘Over een uur komen de gasten die tijdens de eerste dansles aanwezig zullen zijn. Ik verwacht jullie over 50 minuten in de danszaal, in dansjapon en geheel gekapt en opgemaakt.’ ‘O, jippie, les putassiers komen eraan,’ zei ik sarcastisch. O, ik had zo’n hekel aan die mannen, van die slechte echtgenoten die hier hun pleziertjes zochten of nog erger, oude ongehuwde mannen die hier een echtgenote zochten. Mallemour reageerde direct, liep naar mij toe en greep mij bij mijn haar. ‘Waag het,’ begon ze. ‘Doe het en het zal het laatste zijn wat u hier zal doen, ik stuur een brief naar mijn vader en het is over hier,’ siste ik tegen haar. ‘ta queule, chienne,’ zei Mallemour hardop, gericht naar mij natuurlijk. Om ons heen sloegen een paar meisjes hun hand verschrikt voor hun mond ‘Fou le camp,’ siste Eloise. Verrast keek ik haar aan, mensen proberen hier hun eigen zieltje te redden, het voor elkaar opnemen gebeurde zelden. Madame Mallemour rechtte haar rug en liep met haar gebruikelijk lompe passen weg. ‘Dat was serieus het domste wat je had kunnen doen, Na, ze had je kaal kunnen trekken ofzo!’ zei Eloise zacht. ‘Als ze dat had gedaan zat ze morgen in een hutje in de Alpen,’ zei ik verveeld. ‘Maar stel hè,’ begon Eloise. ‘Niks stel, ze kan me niets doen.’ Kortaf was mijn antwoord, ja ik was er van overtuigt dat er geen stel was. Eloise staarde strak naar haar schoenen en stond daarna op om zich samen met mij in onze Marie-Antoinette jurken te wringen. Ik was die dag totaal niet in de stemming om charmant te glimlachen naar die putassiers, Eloise had me al meerdere keren onder het omkleden gewaarschuwd voorzichtig te doen met wat ik deed en vooral hoe ik het deed. Na de drie kwartier die we nodig hadden om onze jurken, haar en gezicht te doen verzamelden alle meiden uit mijn jaar zich in de salon. Met deze groep, bestaande uit bijna 30 meisjes, de aristocratie, liepen we naar de danszaal. De wezen waren er al, om zich door Malle voorgesteld te worden aan de ‘’gasten’’. De danszaal was, naar mijn mening, de mooiste zaal van heel Beauxbatons. De vloer was van wit marmeren platen waarin kleine roze roosjes waren gewerkt. De wanden waren heel zacht blauw waarop engeltjes stonden en hadden een gouden omlijsting. Aan het plafond hingen gigantische gouden kroonluchters. In een hoek van de zaal stond het orkest. Aan een van de zijden stonden 21 zetels, voor onze ‘’gasten’’. Op de middelste zetel zat Malle met haar grote verschijning. Links en rechts van haar zaten de gasten. We wachtten in de opening van de grote deur, totdat Malle ons beviel verder te komen. We liepen naar het midden van de zaal en maakten een diepe revérence als begroeting. De mannen knikten als 1 met hun hoofd en Malle gebaarde ons naar onze danspartner te gaan. Danslessen waren bekend bij ons, Mallemour zocht je vaste partner aan het begin van het jaar uit en als het dan gebeurde dat je wees werd, kreeg je een andere wees als partner. Mijn partner was Louis, hij is het niet altijd geweest, vroeger had ik een andere Jean, maar sinds Louis mijn vriendje is en Jean wees zijn we omgewisseld. Ik liep richting Louis die als begroeting een klap op mijn kont gaf. ‘Ook hallo,’ mompelde ik. De dansles had een vaste volgorde van de dansen. Eerst de quadrille, die we met meerdere paren deden. Dan de polka en als laatste de Weense wals. Nadat Malle in haar gigantische handen had geklapt begon het orkest met de quadrille. De gasten lieten hun blik rustig en zoekend door de zaal gaan. Ik zag in mijn ooghoek dat een jongeman aan de linkerzijde van Malle haar aanstootte en naar mij knikte. Eloise zag me kijken en schudde waarschuwend met haar hoofd. Toen de quadrille afgelopen was gebaarde Malle mij en Louis meer richting haar te komen en daar onze plek te nemen. Ik stond nu dichtbij genoeg om de jongeman goed te kunnen zien. Hij was eind twintig, vrij lang, met donkere ogen en een Spaans uiterlijk. Hij was zeer modieus gekleed en toen hij mij zag kijken, rechtte hij zijn rug en knikte naar me. Ik keek hem neerbuigend aan en richtte mijn blik weer naar Louis. De polka zette in nadat iedereen op de goede plaats stond. Hij was gelukkig snel voorbij, ik had een hekel aan het veel te snelle ritme en het op en neer gespringen dan onze gasten ‘’amusant’’ vonden. De Weense wals was absoluut mijn favoriet, met het vele draaien dat zulk mooi effect gaf. De jurken waaiden dan uit en van bovenaf leken het net ballen. Het orkest zette weer in, op een stuk dat ik bijna uit mijn hoofd kon mee neuriën. Het was de 2e wals symfonie van Shosakovich. Met het plezier dat ik niet lang meer had gehad draaide ik rond de zaal. Braaf klapten we voor het orkest toen het stopten en maakten we een revérence naar onze partners. Snel liep ik door de dansparen richting Eloise, die aan de andere kant van de zaal al bij de glazen wijn stond. ‘Wie is die man aan de linkerkant van Malle?’ vroeg ik direct. Eloise ging op haar tenen staan en tuurde naar hem. ‘Ik weet het niet, misschien is het zijn eerste keer hier,’ zei ze. ‘Heerlijk hè, die wals, ik ben gewoon helemaal duizelig!’ kakelde ze verder. Ondertussen kwam er vanaf de andere kant een jongen aangesneld, die ik herkende als Jean. Toen hij bij ons aan was gekomen, maakte ik een snelle revérence en vroeg wat er was. ‘U moet naar madame gaan, er heeft een gast naar u gevraagd,’ zei hij glimlachend. ‘Dankje,’ zei ik tegen hem, glimlachte terug en tegen zei Eloise: ‘Mádame weet dat ik geen wees ben, waarom moet ik überhaupt komen?!’ Eloise haalde haar schouders op. ‘Misschien als reserve ofzo?’ Ik liep langzaam richting Malle en de nieuwe monsieur. Ik boog voor hem en keek Malle vragend en uitdagend aan. ‘Dit is monsieur Sicillias, hij heeft naar u in het bijzonder gevraagd,’ stelde Malle hem voor. ‘Enchanté,’ zei ik met mijn ogen draaiend. Hij kuste mijn niet-uitgestoken hand door hem gewoon te pakken. ‘Ik ben geen wees, dus fou le camp,’ beet ik hem toe. Malle vertrok haar gezicht en probeerde te lachen terwijl haar ogen vuur schoten. ‘Ze maakt maar een grapje, nietwaar mademoiselle…’ De rest van haar zin werd onderbroken door een aansnellend meisje die een brief in haar hand had. ‘Madame, –ze boog diep- deze brief is net aangekomen. Hij moest met spoed naar u gebracht worden,’ sprak ze. Malle excuseerde zich en ging op haar zetel zitten. ‘Wat is uw naam,’ vroeg Sicillias aan me. ‘Nadège d’Espérance,’ antwoordde ik kortaf. Ik keek naar Malle, die een grijns op haar gezicht kreeg. ‘U danst erg goed,’ begon Sicillias weer. Ik negeerde hem en bleef naar Malle kijken. Na een paar minuten stond ze op en gebaarde me naar haar toe te komen. Zonder naar Sicillias te buigen liep ik richting haar. ‘Ik heb net een brief gekregen van het ministerie. Beiden van uw ouders zijn om het leven gekomen bij een aanval vanmiddag…’ De rest kreeg ik niet mee. Langzaam werd het donker voor mijn ogen en mijn korset verbood het om dieper te kunnen ademen. Ik voelde een hand op mijn schouders en daarna werd het zwart.
Het volgende moment schoot ik verschrikt overeind, nadat een er vlugzout onder mijn neus gehouden werd. Ik lag op de vloer van de danszaal. Eloise was naast mijn hoofd gehurkt en Louis stond ongeïnteresseerd bij mijn voeten. ‘Ze is weer bij!’ riep Eloise uit. ‘Wat was er?’ vervolgden ze zacht. ‘Mijn ouders,’ begon ik. Er ontstond een krop in mijn keel en ik voelde een traan over mijn wang glijden. Eloise keek me verschrikt aan en sloeg haar hand voor haar mond. ‘Laat een bed voor haar klaarmaken,’ beval Malle aan een voorbijgaande wees. ‘Ze heeft toch al een bed?’ vroeg Louis verbaasd. ‘In de ándere kamer,’ benadrukte Malle. Louis keek haar nog verbaasder aan. ‘Monsieur en Madame dood?’ Malle knikte bevestigend. Louis keek me aan en sprak de harde woorden: ‘Het is uit, wees.’ En liep toen weg. Ik keek naar de vloer naast me waar de druppels tranen neerkwamen. Ook Eloise stond op en liep zonder emotie weg. Ik voelde een hand op mijn schouder, een olijfkleurige hand. Een rilling liep over mijn rug toen ik naar het verlangende gezicht van Sicillias keek. Er floepten een paar scheldwoorden uit mijn mond die bestraft werden door een harde ruk aan mijn haar. ‘Au!’ riep ik uit. ‘Blijf van me af, feeks,’ snauwde ik naar Malle. Nog een ruk aan mijn haar. Ik zag een pluk haar in de hand van Malle, die ze daarna op de grond liet vallen. Zacht snikkend bleef ik op de grond zitten met mijn krullen voor mijn gezicht. Ik hoorde Malle zeggen tegen Sicillias dat hij morgen kon komen voor een afspraak met mij, dat ik nu nog van de schrik moest bekomen en dat ik morgen er wel klaar voor zou zijn. Sicillias bukte, streek met een vinger over mijn wang en blies langs mijn nek. Ik kneep in mijn jurk en deed mijn lippen stijf op elkaar. Kippenvel kroop over mijn hele lichaam en nadat Sicillias de zaal had verlaten trok Malle me aan mijn haar tot opstaan. Een klap in mijn gezicht volgde en daarna moest ik een ander weesje volgen naar mijn nieuwe bed. Ik keek hoopvol richting Eloise, maar deze keek weg toen ze me zag kijken.
Een traan rolde over mijn wang toen ik op mijn nieuw harde bed zat en mijn haar aan het uitkammen was. Het meisje dat me had gebracht liet zich naast me neerzakken en keek me aan. ‘Zal ik je uitrijgen?’ vroeg ze. Ik knikte en stond op. Met kundige vingers reeg ze me uit en verliet me na haar naam te hebben gezegd, Caressa. Ik keek treurig naar mijn nieuwe jurken, mijn nieuwe kamer waar ik de avond begonnen was en daarna naar een kleine handspiegel waarin ik mijn bleke en grauwe gelaatstrekken kon zien.
De volgende dag was een ware verschrikking. De normale lessen waren weer begonnen. Wezen en niet-wezen hadden gescheiden les en vrijwel zonder toverstok. Mensen waren niet verbaasd mij te zien in mijn nieuwe klas, het was voor hen bijna dagelijks dat er leerlingen weggingen of bijkwamen. Ik bracht samen met Jean de dag door, hij was de enige die ik goed kende en hij steunde me door mijn klusjes te doen of de harde straffen van leraren op zichzelf af te schuiven. Zo rond 5 uur werd ik uit de klas gehaald voor mijn afspraak met Sicillias. ‘Succes en doe geen domme dingen.’ Was wat Jean tegen me zei toen hij Malle in de deuropening zag staan. Malle trok me aan mijn arm mee naar de andere kant van het kasteel, waar de gastenverblijven waren. We liepen door de hoge eikenhouten deur aan het einde van een gang. Malle liet me stoppen en greep me bij mijn gezicht vast. ‘Als ik klachten hoor, dan weet ik je te vinden,’ zei ze kwaadaardig en als voorproefje sloeg ze me in mijn gezicht. Ik hield mijn hand op de nu rood geworden wang en keek haar met een dodelijke blik aan. Ik draaide me om en klopte zacht op de deur. Na nog geen 2 tellen ging deze open en zag ik Sicillias staan. Zonder hem te begroeten of ook maar iets te zeggen liep ik naar binnen en ging in het midden met mijn armen over elkaar staan. ‘Ik wil je geen kwaad doen, kom zitten,’ begon hij slijmerig. Ik negeerde hem en bleef staan. ‘Zit!’ beval hij, nu wat minder aardig. ‘Nee,’ antwoordde ik. Sicillias liep naar me toe en kuste in mijn hals. In een reflex sloeg ik hem midden in zijn gezicht. ‘Chienne,’ siste hij. ‘Ik hoop dat je ouders vredig mogen wegrotten,’ vervolgde hij. De tranen sprongen weer in mijn ogen en woede bekroop me. Toen deed ik het stomste wat ik had kunnen doen, ik verzamelde spuug in mijn mond en spuugde hem midden in zijn gezicht. Jean had me gewaarschuwd, maar hij kende me en wist dat ik er niets van zou aantrekken. Woede stond er in Sicillias’ ogen te lezen en het enige wat hij zei was: ‘Brand in de hel.’ Daarna klopte hij op de deur en kwam er een ander weesje naar binnen. ‘Haal de madame,’ beval hij. Nog geen 2 minuten later kwam Malle aangestormd, met een poging om gracieus binnen te komen. ‘Wat deed ze?’ vroeg ze kortaf. Nadat Sicillias had verteld wat ik wel niet allemaal gedaan had, overdrijven is ook een kunst, trok Malle me mee naar buiten en kwamen de eerste klappen in mijn gezicht weer. ‘3 weken opsluiting,’ siste ze. Ik werd door iemand anders meegenomen naar een grote trap naar beneden. De gangen daar waren donker en koud. Er hingen een paar fakkels aan de muur en om de paar meter was een zwarte deur met luikje en een groot slot. Hier en daar hoorde ik huilende meisjes en stampende voeten van jongens die ook opgesloten zaten. Aan het einde van de tweede gang deed de wachter de deur open en duwde me de cel in.
Mijn ogen moesten even wennen aan het donker en ik hoorde de deur op slot gaan achter me. De cel had een klein met tralies afgesloten raampje. Er lag een wollen deken op de grond en een klein krukje in een hoek, een emmer in de andere hoek en meer was er niet. Ik liet me zakken op het krukje met mijn hoofd leunend tegen de koude muur. De tijd ging langzaam hier, in het donker zonder gezelschap. Voor mijn gevoel uren later kwam de wachter binnen met een tinnen bordje voedsel en een tinnen beker water. Hij zette het neer op de grond en ging zonder wat te zeggen weer weg, het enige gezelschap wat ik zou hebben de komende 3 weken. Ik had geen idee hoe het er hier aan toe zou gaan, de wezen die terug kwamen uit de kerkers waren altijd heel stil en gevoelloos. Ik at mijn eten langzaam op en begon uit het raampje te kijken. Ik trok mijn benen om me warm te houden en keek zoals elke avond naar de maan. Het deed me herinneren aan een kort liedje wat ik vroeger zong: Oh nuit vient apporter à la terre. Le calme enchantement de ton mystère. L’ombre qui l’escorte est si douce. Si doux est le concert de tes voix chantant l’espérance. Si grand est ton pouvoir, transformant tout en rêve heureux.
De weken gingen te langzaam voorbij. Elke dag had hetzelfde ritme, opstaan, eten, naar buiten kijken, eten, slapen. Het vermoeide me. De wachter had nog steeds geen woord tegen me gezegd en het enige geluid wat ik hoorde was het huilende geluid van andere. Eens in zoveel tijd hoorde ik deuren hard dichtslaan en Malle komen, die tijd deed ik mijn oren dicht tegen het snijdende gegil wat altijd volgde. Na, voor mijn gevoel een jaar, 2 en een halve week was het mijn beurt. Ik hoorde Malle’s stem van veraf en haar lompe voetstappen waren niet te verwarren met die van de wachter. Ik sloot mijn ogen en bleef op het krukje zitten. De deur ging open en de wachter sloot hem nadat Malle binnen was gekomen. ‘Sta op,’ zei ze. Ik negeerde het en bleef zitten. Ze liep naar me toe en sloeg me in mijn gezicht om me vervolgens aan mijn haar omhoog te trekken. Tranen brandden achter mijn ogen, maar ik liet ze niet toe. ‘Monsieur Sicillias sprak over een schande en komt hier nooit meer naartoe, dat en nog meer dingen heb je op je geweten, meisje,’ zei ze zacht. Ik zei niks en keek Malle aan, recht in haar ogen. Ze rammelde me door elkaar en sloeg nog eens. ‘Weet hoelang ik hier al naar heb verlangd, dat stomme wicht dat al vanaf haar aankomst zich tegen me verzet, o, mijn wraak!’ Ik voelde hoe ze haar hand balde en uithaalde naar mijn neus. Ik was loom geworden van de tijd dat ik hier zat, niet meer in staat om tegenstand te bieden en het volgende moment voelde ik mijn neus breken en beet op mijn lip om het niet uit te gillen. Ik voelde stroompjes bloed via mijn neus over mijn wang en op de grond druppelen. ‘Zo lang heb ik hiervan gedroomd,’ mompelde Malle en ze duwde me van haar weg. Krachteloos was ik door het weinige eten en het weinige zonlicht en ik viel als een lappenpop op de grond. Ze schopte me, met de scherpe punt van haar schoen, meerderenmalen tegen mijn ribbenkast en ik merkte hoe fijn ze dit vond aan haar gelach en haar steeds harder wordende aanvallen. Het volgende moment greep ze naar haar toverstok en liet hem opwarmen. Mijn ogen werden groot van angst en ik kroop richting de muur bij elke stap die ze deed. Ze lachte honend en pakte me op bij mijn haar. Ik probeerde haar aan te kijken met moed, zonder angst, maar dat lukte me niet meer. Met mijn hoofd gebogen keek ik naar de stoffige grond onder me, vrezend voor hetgeen wat gebeuren zou. De toverstok zag rood van de warmte en de lucht eromheen trilde. Ik schudde langzaam met mijn hoofd en prevelde ‘nee.’ Malle lachte en raakte me met de stok overal waar ze maar bij kon. De brandende pijn verspreidde zich door mijn hele lichaam en ik krijste om vergiffenis en een nieuwe kans. Het enige wat Malle kon wat lachen. Nadat ze gestopt was zakte ik weer in op de grond, huilend en gillend van de pijn. ‘Weet je welke dag het is, 24 december, kerstavond. Iedereen danst en viert feest. Dat vriendinnetje van je, Eloise is je vergeten en loopt aan de arm van dat ex-vriendje van je en hebben de beste tijd van hun leven, zonder jou, misbaksel. Je ouders hadden zich moeten schamen voor zo’n monster als jij,’ sprak ze. Ik wist dat ze gelijk had, over Louis en Eloise. Ik dacht aan Jean, die me eigenlijk het dierbaarst was en ik schaamde me ervoor dat ik hem zo had laten vallen. Lang om na te denken had ik niet. Malle was weer op adem gekomen en ging op me zitten om. Haar klappen raakte me overal, op mijn gezicht, mijn hals, mijn armen die ik beschermend voor mijn gezicht geslagen had. Ze trok en rukte aan mijn haar en hele plukken lieten los en verspreidden zich als een wolk om mijn hoofd. Ik voelde de pijn niet meer, als in een trance liet ik alles over me heenkomen. Na een tijdje scheen Malle het niet leuk meer te vinden en stond ze op. Ze spuugde in mijn gezicht en wenste me dood. Daarna klopte ze op de deur en ging weg. De wachter keek niet eens naar me en sloot de deur achter Malle. Verslagen bleef ik liggen, bloedend uit de vele wonden en brandend op de verbrande plekken. Bewegen deed te veel pijn en zelfs huilen ging niet meer. Boven me hoorde ik gelach van het kerstgala en het orkest dat vrolijk liedjes speelde. Ik had geen besef meer van tijd en bleef liggen in het schijnsel van de maan. Toen deze hoog in de hemel stond sloot ik mijn ogen en hoopte in slaap te vallen en dan niets meer te voelen. Vermoeidheid greep me en mijn ademhaling werd langzamer. Ik hoorde de deur opengaan, maar keek niet op. Ik voelde iemand bij me komen zitten en ik deed mijn ogen voorzichtig open. De persoon was dichtbij me komen zitten en streelde met zijn hand over mijn wang. ‘Jean,’ bracht ik met moeite uit. Hij suste me en pakte mijn hand vast. ‘Pijn,’ mompelde ik. ‘Ik weet het, rustig maar,’ zei hij zacht. Met zijn hand veegde hij een paar plukken losgevallen haar uit mijn gezicht weg en dwong me hem aan te kijken. ‘Ik weet niet wat madame gezegd heeft, je moet weten dat wat ze ook gezegd heeft, ze loog. Ze probeert je alleen maar te breken, kapot te maken.’ Huilend deed ik een poging om dichter tegen hem aan te kruipen. ‘Niet bewegen,’ fluisterde hij. ‘Ga, ga ik dood?’ stotterde ik. ‘Ik, nee natuurlijk niet.’ Zelfs ik zag dat hij loog. Mijn lichaam voelde moe aan en ik hoorde stemmen ver weg mijn naam roepen. Ik gebaarde hem dichterbij te komen en fluisterde: ‘Het spijt me.’ Jean glimlachte droevig en kust mijn beurse wang. De stemmen dwongen me te luisteren en me over te geven aan de vermoeidheid. Met moeite hield ik mijn ogen open. ‘Ik heb altijd van je gehouden,’ zei Jean zacht. Het klonk ver weg en bijna onhoorbaar boven de stemmen. ‘Ik ook van jou,’ bracht ik uit. Ik zag hem glimlachen en hij nam mijn hoofd op schoot. ‘Niet weggaan,’ prevelde hij. Ik schudde mijn hoofd. De vermoeidheid was te groot, de stemmen te hard. Ik voelde niets meer behalve het steeds zachter wordende geklop van mijn hart. Een fel wit licht aan de andere kant van de kamer, de bron van de stemmen. Er werd gezongen en de wals gespeeld, gelachen en gedanst. Het nam me over, het licht werd groter en zoog me op. Het laatste wat ik voelde waren lippen op de mijne en toen niets meer…
|
Verhalenwedstrijd 5 Christiane - 1
daar houd ik wel van 
(hoewel het uithuwelijken niet echt een prettig idee is xD)
I've seen Sweeney Todd more times than many therapists would consider emotionally healthy 
