|
jackie
|
Geplaatst op 12-12-2010, 17:14 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
helloooooooow mensjes! ik ist back met het laatste deel van Yera! En weet je wat ik heb besloten? Nee? Natuurlijk niet, nu ik zal het jullie vertellen;
Jullie kunnen een deel van de afloop bepalen. Jullie kunnen namenlijk bepalen of ze samen komen! jaja echt waar. en weet je ook hoe? Nee? Natuurlijk niet! dat is simpel, stuur mij een PB met wat je wilt, wil je dat ze samen blijven? wil je dat ze ieder hun eigen weg gaan? of heb je liever een andergekoppeld aan Yera? Of misschien aan Yessat? Stuur dit allemaal via de mail! (een stem dat wordt gegeven via dit tropic wordt niet meegerekend) En heb je een voorkeur of het goed komt tussen Daina en Yera? Laat het me weten
De koppels waar je op kan stemmen:
Yera - Yessat
Yera - Horoné
Yera - Meranka
Yessat - Havadith
anders: Namelijk?
zo dat ben ik ook weer kwijt nou tot de volgendekeer maar he
na het stukje natuurlijk, en vergeetniet te reageren
Proloog
Samen met Haalikaj zwom ze naar buiten. Het was alweer een hele maand geleden, toen ze Yessat voor het laatst had gezien. En ze miste hem. Ze miste hem vreselijk. Haalikaj probeerde haar zoals gewoonlijk op te vrolijken, maar ze zuchtte alleen maar.
“Laat maar Haalikaj, er is toch niks aan te doen. Het is niet leuk, maar ik weet het anders ook niet,” haar ogen stonden droevig en er stonden tranen in.
Het was duidelijk dat ze niet wist wat ze moest doen. Haalikaj leek even na te denken en glimlachte toen.
“Kom op Yera, we gaan naar onze vrienden toe, dan kan je je gedachte even afleiden!” zei ze vrolijk.
Yera keek haar even onderzoekend aan, maar haalde toen haar schouders op. Zo erg kon het niet zijn toch? Daarna knikte ze naar Haalikaj en glimlachte. Het was gemaakt, dat zag je zo, maar Haalikaj deed of ze het niet zag, pakte de hand van Yera en trok haar mee.
Na ongeveer 10 minuutjes zwemmen kwamen ze bij een hele groep meerminnen en meermannen van ongeveer haar leeftijd. Ze had een verdwongen glimlacht op haar gezicht en groette hen. Honoré glimlachte naar haar en gaf Yera en Haalikaj een glimlacht. Yera voelde zich meestal niet zo op haar gemak bij hem.
“heey Haalikaj, Yera, ik heb jullie lang niet gezien!” zei hij vrolijk.
Yera knikte alleen lichtjes, en keek toen de rest van de groep rond. In de laatste maand had ze hun een beetje kunnen leren kennen, maar toch bleven haar gedachte maar bij 1 meerman.
Yera glimlachte pijnlijk ze wou nu niet aan hem denken, hij had haar teveel pijn gedaan. Toch voelde ze weer tranen opkomen. Had ze het wel goed gedaan? Had ze beter zijn aanbod aan kunnen nemen? Had ze terug bij hem moeten komen?
Opeens werd ze ruw uit haar gedachten verstoord.
“luister je wel Yera?” vroeg de zachte stem van Honoré. Toen pas merkte ze dat hij een arm om haar middel had.
“Wat is er Horoné” vroeg ze, “sorry maar ik lette even niet op, dus ik heb het niet gehoord.”
Horoné glimlachte “Maakt niet uit, maar er is net verteld dat we nu voorgoed een einde gaan maken aan de vijandigheid van Liaci. Doe je mee?”
Yera keek hem met geschrokken ogen aan maar knikte, ze kon niet veel anders, en misschien zou Yessat beseffen dat ze niet met zich zou laten sollen!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 20-03-2011, 18:40 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
lieke:
bedankt voor je reactie.
het verhaal blijft van mij. het einde staat al zo goed als vast, ik wil alleen weten wat jullie denken dat een leuk koppel is om mee te eindigen.
dracoishot:
bedankt voor je reactie
havanka:
ik ist nu verder gaan, maar woordt niet boos na dit hoofdstuk want het is een beetje een rot einde. maar dat moet hahaah ik weet namelijk heo het afloopt! (6) *kijkt gemeen*
waarschuwt voor kliffhanger
veel leesplezier (L)
Hoofdstuk 1
Zenuwachtig zwom Yera heen en weer. Ze was er een paar dagen geleden achter gekomen wat ze van plan waren, en eerlijk, Yera was er helemaal niet blij mee. Ook al wilde ze het zo graag ontkennen, ze was bang dat Yessat wat zou overkomen. Ja ze hield nog steeds van hem. Haalikaj keek haar aan.
“ doe eens niet zo zenuwachtig Yera, dat is nergens voor nodig. De voorbereidingen zijn bijna klaar. Met een beetje geluk zijn we binnen vier maanden van ze af.” Zei ze trots. Angstig keek Yera haar aan.
“ weet je zeker dat het een goed idee is? Ik bedoel er zijn heus ook wel onschuldige bij toch? Ze kunnen nooit allemaal zo zijn.” Vroeg ze onzeker.
Haalikaj keek haar vreemd aanl. “ Dat meen je toch niet? zei ze verbaast, waarna er een glimlach op haar gezicht verscheen. “ik begrijp het al,, je denkt nog steeds aan Yessat en bent bang dat hem wat gebeurd. Dat je hem kwijt raakt. Maar Yera. Je bent hem al kwijt. En eigenlijk, eerlijk gezegd, ik denk dat je hem nooit hebt gehad. Dus leg je er bij neer. Je moet verdergaan! Je verdiend beter.” Zei ze toen. Ze had een harde, blik in haar ogen, maar die verdween toen ze tranen in de ogen van Yera zag. “Yera,” begon ze, maar Yera schudde haar hoofd.
“ ik wil graag even alleen zijn,” fluisterde ze, daarna zwom ze weg.
Aan de rand van het dorp bleef ze even twijfelend staan, maar ging toen toch naar buiten. Ze ging buiten het dorp op de grond zitten. Ze legde haar hooft op haar vin, op de hoogte van haar knieen en zuchtte. ‘wat als Haalikaj gelijk heeft? Heeft hij ooit echt van mij gehouden’ dacht ze somber.
‘maar als hij niet van me houdt, waarom zou hij dan zoveel moeite te doen om vergeving te maken. Geef hem toch een kans,” fluisterde een stem in haar hoofd maar Yera schudde haar hoofd.
“elke keer als ik hem een kans geef, dood hij me bijna,” jammerde ze. Ze viel ze snikkend in slaap.
Toen Yera wakker werd was het op eens een stuk minder kouwd. Verbaast keek ze om zich heen. Er lag ineens een dikke deken over haar heen. Het was een deken die ze heel goed kende. Ze had er heel lang onder geslapen. Maar dat was maanden geleden. Toen ze hier over na dacht, ging ze met een ruk overeind zitten. Ze keek om zich heen.
Daar een paar meter van haar vandaag. Daar zat hij. Ze slikte. Hij keek haar aan met ondoorgrondelijke ogen.
Langzaam rees hij op en kwam naar haar toe. Automatisch kroop ze een stukje achteruit, terwijl haar ogen op zijn gezicht gericht bleven.
“Blijf uit mijn buurt!” zei ze boos, maar hij luisterde niet naar haar en bleef naar haar toe te komen.
Ze probeerde nog een stukje naar achter te gaan, maar ze zat daar als versteeds. Ze keek hem met grote ogen aan. De glinstering in zijn ogen, die haar normaal lieten blozen, maakte haar nu alleen maar banger. Ze voelde haar hart in haar keel kloppen.
“ Blijf daar!” probeerde ze nog een keer, maar ze was bang. Hij was ongeveer drie meter van haar vandaan en nog steeds kwam hij dichterbij. De ogen van Yera vulde zich langzaam met tranen van angst. Een eenzame traan rolde uit haar ogen.
“ Nee,” fluisterde ze. “ Nee ga weg! Blijf uit mijn buurt! Laat me met rust Yessat!” ze gilde zijn naam.
De tranen rolde nu ongecontroleert over haar wangen. De blik in zijn ogen stond krankzinnig, net zoals de glimlach op zijn lippen. Angstig sloot ze haar ogen. Ongewild kwam de droom van 2 nachten geleden terug voor haar geest.
droom
Langzaam zwom Yera naar het andere dorp. Ze had haar keuze gemaakt. Ze was nu onderweg naar Yessat om haarkeuze te vertellen. De dorpelingen keken haar vreemd na. Ze hadden haar waarschijnlijk nooit gezien. Dat was niet zo gek. Ze kwam hier nooit.
“ uuhm, mag ik u iets vragen?” vroeg ze aan een oudere vrouw.
“ Natuurlijk mijn kind, wat kan ik voor je doen?” antwoordde ze vriendelijk.
Yera glimlachtte. Naar haar.
“ Ik ben opzoek naar iemand. Kent u Yessat misschien?” vroeg ze de vriendelijke vrouw.
De vrouw leek even na te denken. “ ja ik zag hem in het park. Als je over drie straten naar rechts gaat, dan zwem je er zo tegen aan.” Yera glimlachte naar de vrouw, bedankte haar en zwom weg. Ze volgde de instructies van de vrouw en vond als nel het park. Ze zwom naar binnen en keek om zich heen. Overal waren kinderen aan het spelen, waar ze om mocht lachen. Toen zag ze hem. Zo snel mogelijk zwom ze naar hem toe, met een stralende glimlach op haar gezicht. Toen ze een paar meten van hem vandaan was, stierf haar glimlach weg. Ze stopte met zwemmen en keek geschrokt naar Yerssat. Dit kan niet waar zijn!
Ineens keek Yessat op. Eerst was er duidelijk schrok in zijn ogen te zien, maar al snel veranderde die blik. Hij kreeg een gemene grijns op zijn gezicht en zwom naar haar toe. Ze schudde haar hoofd en ging een stukje bij hem uit de buurt.
“ waarom” was het enige wat ze zei.
Hij grijnsde naar haar en sprak langzaam.
“Waarom?” vroeg hij. “waarom wat? Waarom ik alles heb gedaan wat ik heb gedaan?” ze knikte “dat is heel simpel. Ik vind het leuk om je zo te zien. Te zien lijden . dacht je echt dat ik je echt leuk vond?” de tranen stroomde over haar wangen. “je bent-“
Op dat moment schrok ze op uit haar gedachte door een vingen onder haar kin. De vinger tilde haar kin op, waardoor ze recht in de ogen van Yessat keek.
“je bent van mij,” fluisterde hij in haar oor.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 28-03-2011, 11:31 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
liekebedankt voor je reactie. Ik weet alleen zeker dat je niet zo blij bent met dit hoofdstuk, ik verveel me nu heel erg op school, dus ik heb hem in een uur getypt, maar hij is wel wat ik wou.
Ik ga me verbergen voor jullie, omdat ik weet dat jullie dit niet zo leuk gaan vinden! Maar vergeet niet te reageren (K)
Hoofdstuk 2
Langzaam werd Yera wakker. Ze knipperde een paar keer met haar ogen en keek omhoog. Ze zag dat ze nog buiten was en keek verbaast om zich heen. De deken van afgelopen nacht lag weer om haar schouders heen. Haar hele lichaam deed pijn en de tranen stonden in haar ogen. Langzaam kwam de vorige avond weer terug. De tranen liepen nu over haar wangen. Hoe kon hij! Hoe kon hij haar dit aandoen. Hij zei dat hij spijt had, maar dan doet hij dit!
Yessat zat in zijn kamer in het dorp. Hij sloeg zijn handen voor zijn ogen. Wat had hij gedaan! Hij wist nu zeker dat hij haar nu al helemaal nooit meer terug zou kunnen krijgen. Wat miste hij aar. Hoe kon het dat hij zoiets doms had gedaan! Hij zou zichzelf nooit vergeven, net als zij hem nooit zou vergeven, daar was hij zeker van. En dat was nog niet zo gek ook! Hij had haar zoveel pijn gedaan. Hij schudde zijn hoofd en zwom de kamer uit. Hij moest met Daina praten. Zij wist waarschijnlijk wel wat hij moest doen.
Daina zwom fluitend door het huis. Gavatel keek haar na. Hij was blij dat hij was vergeven, maar hij miste zijn zusje. Daina en Yessat hadden allebei verteld dat ze haar niet hadden gezien. Opeens kwam Yessat de kamer binnen zwemmen.
“Daina, kan ik met je praten?” vroeg hij zachtjes.
Het was duidelijk dat hij ergens mee zat. Daina keek op en knikte. Ze zwom langzaam achter hem aan.
Buiten de kamerdeur keek ze hem verveeld aan.
“Wat is er?” vroeg ze verveeld. Yessat keek naar de grond en mompelde wat onverstaanbaars.
“wat?” zei ze verbaast.
Ikhebietsvreselijksgedaan!zevergeeftmenooit!” mompelde hij wanhopig.
‘oké dat is al een vooruitgang, nu nog wat rustiger. Kom op Yessat wat is er aan de hand, ik heb niet de hele dag de tijd!” zei ze nu geërgerd.
Yessat haalde diep adem. “ik heb aan Yera gezeten, zonder dat ze het wil! Wat moet ik doen, ik wil haar niet kwijt.” Zei hij toen.
Geschrokken keek Daina haar aan. Haar ogen stonden ineens treurig, ze had spijt van wat er was gebeurd. Wat voor vriendin was ze! Ze schudde haar hoofd.
“h-hoever ben je gegaan?” vroeg ze zachtjes, ze was bang voor het antwoord.
Yessat keek naar beneden, hij durfde zijn zusje niet aan te kijken, maar zei niks. Daina sloeg haar hand voor haar mond.
“Dat meen je niet?!” zei ze geschrokken. “Zeg me dat je dat niet meent!”
Yessat schudde zijn hoofd en zuchtte.
“ik heb dat wel gedaan! Wat moet ik doen Daina! Ik wil haar niet kwijt, maar ze zal me nooit vergeven!” snikt hij nu. Hij huilde, voor het eerst sinds jaren.
Gavatel luisterde stiekem mee aan de deur. Zijn hart bonsde in zijn keel. Zijn zusje, hier in de buurt? Hij luisterde niet eens meer verder. Hij moest zijn zusje vinden, haar weer vast houden. Wat Yessat had gedaan om haar was een probleem voor later. Hij zwom snel naar de achterdeur en zwom snel naar buiten. Hij moest haar zien! Zelfs als hij niet wist waar hij heen moest.
Langzaam kwam Yera overeind en keek naar haar lichaam. Er waren duidelijk blauwe plekken over haar lichaam en het deed haar pijn. Langzaam pakte ze haar topje, die uit elkaar was gescheurd en hield hem tegen haar borst aan. De tranen stroomde over haar wangen. Wat moest ze doen? Waarom deed hij dit?
Langzaam maakte ze haar weg terug naar het dorp. Ze merkte nu pas hoever ze weg was van het dorp. Ze moest nog een heel eind, en ze was bang van de reactie van de andere. Wat zouden ze zeggen. Wat zou Haalikaj zeggen? Ze was dom geweest, dat waas zeker.
Zo snel als hij kon zwom Gavatel rond. Ineens zag hij een meisje. Ze was half naakt, en het was duidelijk dat ze verdriet had. Zelfs van deze afstand herkende hij Yera. Hij voelde haat en woede opborrelen in zijn borst. Het was duidelijk wat Yessat had gedaan en hij zou alles doen om Yera uit de buurt van zijn beste vriend te houden. Zo snel mogelijk zwom hij naar haar toe.
“YERA!” riep hij zo hard als hij kon. Geschrokken keek ze om.
Ineens hoorde Yera haar naam. Ze keek angstig om zich heen, recht in de ogen van Gavatel. Ze was blij dat ze een bekende zag, maar ze was ook bang. Wat zou hij doen? Waarom was hij hier?
Angstig zwom ze achteruit, maar voor ze het wist zat ze vast in zijn strakke omhelzing. Hij trok haar dicht en beschermend tegen zich aan. Voordat ze wist wat er gebeurde of wat ze deed, sloeg ze haar armen om hem een en begroef haar gezicht in zijn borst. Daarna begon ze nog onregelmatiger te snikken in zijn armen. Eindelijk het gevoel van een beetje veiligheid, in de armen van haar broer.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 26-04-2011, 09:12 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
jeetje, sorry dat het zo lang duurde, maar ik heb het hoofdstuk een paar keer over geschreven, ik kwam er niet uit. 1x was ik hem kwijt ineens zomaar weg! en dat was de beste! ik moest hem herschrijven maar ik was toen niet tevreden, dus vandaar dat het zo lang duurde.
maar wat vinden jullie (ik wil jullie mening, ik beloof niks) moet de familie van Yera terug komen in het verhaal? ik hoor het wel
hier is het volgende hooofdstuk
Hoofdstuk 3
Langzaam hield Yera op met snikken. Ze keek Gavatel beschaamt aan. Wat moest ze nu zeggen? Ze wist het niet. Daarom keek hem niet aan, maar in plaats daarvan keek ze naar de grond. Waarom was dit zo moeilijk. Waarom moest dit alles met haar gebeuren. Ze zuchtte, draaide zich om en wou wegzwemmen maar een hand hield haar tegen. Hij pakte haar bij haar bovenarm vast. Niet zo hard, maar toch stevig genoeg, zodat ze zich niet los kon trekken. Met een snelle beweging draaide hij haar om en tilde haar kin omhoog. Toen ze hem aankeek was hij op verlies van woorden. Wat moest hij zeggen. Haar ogen stonden treurig, alsof ze niet meer opgevrolijkt kon worden. Dit maakte Gavatel heel boos.
Yessat wist niet meer wat hij moest doen. Hij durfde Daina niet aan te kijken. Op dat moment hoorde ze een deur dichtslaan. Yessat was bleek. Het was waarschijnlijk Gavatel, wat betekende dat hij hun gesprek had gehoord. Zo snel mogelijk zwom hij naar de deur toe en trok hem open. Hij had gelijk, Gavatel was weg. Daina was achter hem aan gezwommen en zuchtte.
“kom op, laten we maar achter hem aangaan, voordat hij wat doms doet,” zei ze.
Ze trok Yessat aan zijn hand mee, mee naar buiten, achter Gavatel aan. Op dat moment zagen ze hem wegzwemmen. Ze zwommen zo snel en onopvallend mogelijk achter hem aan. Hij was duidelijk naar iets op zoek.
Wat ze toen zag, brak Daina’s hart. Daar was Yera, haar beste vriendin. Ze zag er zo verslagen uit. Het bracht tranen in haar ogen om het meisje zo te zien. Ze had al zoveel meegemaakt.
Ze zag dat Gavatel op haar afzwom en haar omhelsde. Ze zuchtte en draaide haar hoofd weg, ze keek naar Yessat en zag dat hij naar beneden keek. Hij had het er duidelijk moeilijk mee. Je zag echt dat hij spijt had.
“ik, ik moet gaan,” fluisterde Yera. Ze wilde niet langer bij Gavatel zijn, ze schaamde zich te erg. Wat moest hij wel niet van haar denken.
Ze zwom zo snel mogelijk weg, hopend dat hij haar niet zou volgen. Die hoop wat te vergeefs. Toen ze bij de open plek was, werd ineens haar arm vastgepakt.
“Wacht ik ga met je mee, ik laat je niet meer alleen.” Zei hij vastbesloten
Yera schudde haar hoofd. Ze wilde hem niet mee hebben. Ze schaamde zich teveel. Maar die blik in zijn ogen zei genoeg. Ze zou hem niet van gedachten kunnen laten veranderen. Hij bleef haar aankijken en ze zuchtte.
Langzaam knikte ze. “o..kee,” zei ze verslagen. “laten we maar snel gaan, ik weet zeker dat Haalikaj anders bezorgd wordt.
“STOP!” hoorde Yera op dat moment. Als versteend bleef ze op haar plek staan, zonder zich om te draaien. Haar hart versteende bij het horen van die stem. De tranen en angst was duidelijk in haar ogen. Langzaam draaide ze zich om, net als Gavatel. Haar hart bonsde in haar keel en ze ging een stukje achteruit, terwijl ze strak in de hand van Gavatel kneep. Er ontsnapte één woord aan haar lippen….
“Y-Yessat,”
Dit bericht is gewijzigd op 26-04 09:13.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
jackie
|
Geplaatst op 07-06-2011, 10:35 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 4
Haar ogen waren groot en gevuld mat schrik.
“wat doe jij hier,” hoorde ze Gavatel boos tegen Yessat zeggen. Yessat kon dan zijn beste vriend zijn, maar dit had hij niet mogen doen.
Yessat kneep zijn ogen samen naar zijn vriend. “ik zou graag Yera willen spreken,” zei hij zachtjes, waarna hij er duidelijk “alleen,” aan toe voegde. Hij keek Gavatel niet aan, zijn blik was alleen gericht op Yera, die hem bang aanstaarde en half achter Gavatel stond. Het enige wat ze kon doen was haar hoofd schudde. Ze wou hem niet zien, niet horen en niet met hem praten!
Yessat kwam een stukje naar voren, waardoor Yera weer wat naar achter ging. “Blijf uit mijn buurt,” gilde ze trillerig en in paniek. Ze trok zich los van Gavatel en zwom zo snel mogelijk was.
Gavatel voelde de hand van Yera uit zijn handen verdwijnen, waardoor hij zich snel omdraaide. Hij zag Yera snel wegzwemmen. Weg van hem en van Yessat. Het was duidelijk dat ze bang was. Snel zette hij de achtervolging in. Hij moest haar bijhouden en zorgen dat er niks gebeurde hij zou het zichzelf nooit vergeven. Zo snel als hij kon zwom hij achter haar aan, maar hij zag de afstand steeds groter worden. Zwom hij maar net zo snel als Yessat, dan kon hij haar met gemak bijhouden…
Yessat zag dat Yera zich angstig wegtrok en wegzwom. Het was duidelijk dat hij overstuur was. Hij voelde een steek in zijn hart. Dit was zijn schuld. Het was zijn schuld dat ze zo over stuur was. Hoe heeft hij dit kunnen doen. Zo snel mogelijk zwom hij achter haar aan. Hij zag dat Gavatel ook achter haar aan zwom. Hij zou haar niet inhalen. Mooi! Dacht hij, dan kon hij rustig met Yera praten. Hij verhoogde zijn tempo en zwom Gavatel voorbij. Hij zwom zo hard als hij kon. In de verte zag hij al de rand van het dorp. Als ze daar voorbij was, zou hij haar niet kunnen volgen, maar hij zag de afstand tussen hun twee verkleinen. Hij stak zijn handen uit en strekte zich zo ver mogelijk. Met een beetje geluk kon hij haar net op tijd te pakken krijgen. Hij zag de rand van het dorp steeds dichterbij komen, net als Yera. Hij kneep zijn ogen samen.
Ineens voelde Yera iets aan haar arm en keek ze om. Tot haar schrik zag ze dat Yessat haar arm had weten te pakken. Door haar schik, verloor ze haar evenwicht, waardoor ze naar de bodem viel.
Nog vlak voor ze de grond raakte voelde ze een paar sterke armen om haar lichaam heen slaan, en ze kwam niet op de harde grond terecht, maar op een persoon. Angst was in haar ogen geschreven toen ze op keek naar Yessat.
“laat me gaan,” fluisterde ze zachtjes. Ze probeerde los te komen, maar Yessat wou haar niet laten gaan.
“Ssht, stil. Ik zal je loslaten, als je naar me luistert en me uit laat praten,” fluisterde hij in haar oor, maar Yera leek hem niet te horen, zo erg probeerde ze los te komen. Hij zuchtte.
Yera,” zei hij toen en draaide haar onder hem. “luister nou naar me!” voegde hij er boos aan toe.
De blik in Yera’s ogen brak zijn hart, maar hoe kon hij met haar praten als ze zo erg probeerde weg te komen?
Yera keek angstig om zich heen. Op dit moment durfde ze Yessat niet aan te kijken, bang om een triomfantelijke lach op zijn gezicht te zien. Ze was dom geweest om hem te geloven, maar dat gebeurd haar niet nog een keer, ze zou hem niet nog een keer vertrouwen. Hij had al vaak genoeg bewezen dat ze niks voor hem betekende. Ze zou weg blijven van hem. Met dit in gedachte probeerde ze hem van zich af te duwen. Ze had niet eens door dat hij haar onder zich had gekregen. Dit maakte haar alleen maar banger. Dit was niet hoe ze wou liggen. De tranen stonden in haar ogen, zo bang was ze. Wat moest ze doen, ze wist zeker dat hij haar niet zomaar zou laten gaan. Wat moest ze doen?
“laat me gaan,” wist ze uit te brengen, maar hij antwoordde niet.
“Beloof nu maar dat je niet wegzwemt en naar me luistert, dan zal ik je loslaten,” zei hij langzaam, de worden op haar in laten zinken.
Langzaam merkte hij dat ze stilviel onder hem. Langzaam stond hij op, en keek op haar neer. Ze zag er zo schattig uit, zoals ze daar lag. Hij haalde diep adem.
“Yera,” fluisterde hij, maar toen stopte hij weer. Hoe moest hij dit vertellen? Hoe kon hij zeggen dat het hem speet? Ze zou het nooit geloven! Dat wist hij zeker. Hij haalde weer diep adem.
“Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen,” fluisterde hij, “ik weet niet wat me bezielde toen ik je tegen kwam. Ik wil je zo graag bij me hebben, je betekend zoveel voor me, en toch, toch doe ik je weer pijn. Ik weet dat ik dit niet goed kan praten, ik weet zelfs niet hoe ik dit goed moet maken. Wat kan ik doen om je te laten vergeten wat er is gebeurd, niks waarschijnlijk. En dat is niet eens raar. Ik heb iets bij je gedaan, wat niemand ooit zou mogen doen, en ik heb er spijt van. Ik heb er zoveel spijt van!” Yera wou haar mond open doen om iets te zeggen, maar hij stak zijn hand op. “asjeblieft Yera, laat me uit praten. Het is al zo moeilijk. En ik weet dat je me niet gelooft, maar ik meen het. Als er iets is wat ik over kan doen, zou dit het zijn. Maar ik kan de tijd niet terug draaien, dus ik zal alles doen om het te verzachten. Zelfs als dat mijzelf zoveel pijn zou doen, dus asjeblieft Yera, wat kan ik doen, zodat je weer tegen me praat, zodat ik weer bij je in de buurt kan komen!” eindigde hij wanhopig. H ij keek haar angstig aan en wachtte op haar antwoordt.
Yessat zag verschillende emoties over haar gezicht schieten, terwijl hij angstig op haar antwoord wachtte. Hij moest en zou het horen…
Dit bericht is gewijzigd op 07-06 10:36.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 18-09-2011, 18:52 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
tja vanka, het nieuwe hoofdstuk staat er maar of je het leuk vind...
Hoofdstuk 5
Yera schudde haar hoofd, de tranen stonden in haar ogen en ze schudde haar hoofd. Hoe kon hij nu denken dat hij iets kon doen? Hij had genoeg gedaan, of teveel eigenlijk. Ze probeerde wat te zeggen maar er kwam geen geluid uit haar mond. Wat als hij het meende… Dan gaf ze hem geen keuze, terwijl hij het wel verdiende. Ze haalde een keer diep adem en keek hem recht in de ogen. Het zag er naar uit dat hij oprecht was en dus meende wat hij zei, maar kon ze daarvan op aangaan. Wilde ze hem nog een kans geven? Hield ze nog van hem? Op de laatste vraag was het antwoord ja, heel duidelijk ja zelfs. Ze hield van hem, maar hield ze genoeg van hem om hem nog een kans te geven? Kon ze de pijn nog een keer aan? Had ze het ervoor over? Toen ze in zijn ogen keek zei een stem in zijn hoofd ja, maar dat kon ze natuurlijk niet zeggen.
“Yessat?” fluisterde ze achtjes. “Yessat als het echt waar is wat je zegt, wil ik je een kans geven. Ik wil je zo graag nog een kans geven, maar je moet ook begrijpen dat het voor mij ook moeilijk is. Elke keer als ik je een kans geef, wordt mij weer duidelijk dat je het toch niet meende. Telkens doe je weer wat om mij te laten weten dat je me niet leuk vind dat je me niet mag en dat ik maar een spelletje voor je ben. Ik wil dat niet. Ik wil een jongen die echt van me houd en waarvan ik dit ook weet. Ik wil een jongen waarvan ik zeg hij is betrouwbaar maar toch ben ik op jou verliefd geworden. Daarom vind ik dat je jezelf moet bewijzen. Laat me zien dat je het echt meent, dat je echt meent wat je zegt en je krijgt een kans van me.” Zodra ze die woorden had gezegd zwom ze weg, zo ver mogelijk bij hem uit de buurt.
Yera was net thuis bij Haalikaj en zuchtte. Ze mocht niet nadenken over wat er net was gebeurd, maar ze kon niet anders. Waarom zou hij nou weer contact met haar willen. Hij kon veel beter krijgen, dat wist zelfs zij, maar toch wou hij haar. Was het een gemeend compliment of was het allemaal een grap? Ze kon er niet over uit! Straks speelde hij weer met haar en ze bleef erin trappen. Hoe kon ze dit doen? De tranen stroomde over haar wangen. Hoe meer ze er over nadacht, hoe zekerder ze wist dat het een grap was, een spel. Wat moest ze doen ze kon het niet aan als hij haar nog een keer liet staan!
Yessat zwom versuft terug en legde zijn hoofd op zijn handen. Hoe kon hij Yera bewijzen dat hij het meende, anders wou ze hem helemaal niet meer zien, dat begreep hij wel. Hij was al blij dat hij deze kans kreeg, maar hij moest ervoor zorgen dat ze in hem bleef geloven want anders zou hij haar voorgoed kwijt zijn. Dat mocht niet gebeuren.
Eindelijk was hij thuis aangekomen en zwom gelijk door naar zijn kamer. Hij moest iets bedenken om te zorgen dat Yera deze keer bij hem bleef. Hij had haar nodig…
Op zijn kamer zwom hij de hele tijd heen en weer, wat moest hij doen? hij hoefde Daina niet om hulp te vragen, ze zou hem uitlachen en zeggen dat het zijn eigen schuld was, het zelfde gold voor Gavatel, die zou zelfs nog zeggen dat hij uit de buurt van Yera moest blijven. Dat hij haar al genoeg had gaan gedaan, maar hij kon haar niet verlaten, ze behoorde tot hem, net als hij tot haar behoorde. Hoe kon hij haar dit duidelijk maken?
De volgende ochtend werd Yera met een schrok wakker. Ze droomde weer van wat Yessat haar had aangedaan, maar in haar droom lachte hij haar ook uit. Ze kon zijn stem nog steeds horen.
“Wanneer leer je het nou prinsesje, je bent alleen maar een speeltje voor me, je betekend niks. Je bent dom om te denken dat ik ooit iets voor je kan voelen!”
De tranen stroomde over haar wangen, ze wist het wel! Het was allemaal een grap, waarom zou ze anders deze droom hebben. Yessat was niet te vertrouwen, dit had hij al meerdere keren bewezen! Ze was ook zo dom om hem te vertrouwen. Ze zou hem straks opzoeken en vertellen dat ze zich bedacht. Dat als ze dit durfde natuurlijk… Ze wist dat ze het niet durfde en als ze hem zag zou ze geen woord over haar lippen krijgen. Ze zuchtte en sloeg haar ogen neer, wat moest ze toch doen?
“Yera?” vroeg Haalikaj, terwijl ze de deur open deed. “Er staat hier iemand voor je aan de deur, ik herken hem vaag, maar ik kan hem even niet plaatsen, zal ik hem wegsturen, of wil je hem spreken?” vroeg haar vriendin lief ze giechelde een beetje en keek Yera geheimzinnig aan.
Yera haalde diep adem, hij moest gekomen zijn, dat wist ze zeker. Ze zou hem zelf vertellen dat hij weg moest, dat ze hem niet meer wou zien. Ja! Dat zou ze doen.
“Laat maar Haali, ik zal binnen een paar minuten komen, wil je dat tegen hem zeggen?” Haalikaj knikte en zwom weer weg. Yera haalde diep adem en keek in de spiegel. Haar haar hing in haar gezicht dus ze veegde het er uit. Daarna zwom ze naar de kast en deed een topje aan. Ze was verbaast dat Haalikaj zo reageerde, maar zwom toen naar haar slaapkamer deur. Ze haalde diep adem en zwom naar de woonkamer toe. Daar stond Yessat, met een bos Waterlelies…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
Yera: het leven gaat niet altijd zoals je wilt, - 1
past precies bij mij
!!! Ik wil meer lezen!! Verder!!!