|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 28-08-2010, 16:11 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
oke hier komt ie:
'Niks, Niks, altijd is er niks aan de hand en kijk! Zie ik eruit als een meisje waarmee alles goed is?' op Sophias gezicht was niks te zien van haar woedde maar Draco hoorde het overduidelijk in haar stem.
'Sophia, kalmeer'. Hij zei het uiterst rutig. Het hielp niet, helemaal niet.
'Moet ik kalmeren? Moet ik kalm zijn? Na wat er gebeurt is? Ik kan hem wel vermoorden!'
'Als dat je kalmeert, doe dat dan'
'Sophia?' Draco keek vragend rond, ze was ineens verdwenen nadat hij ''Als dat je kameert, doe dat dan'' had gezegd.
Zou ze echt?
Nee toch? Haar eigen broer?
Ja en wat dan noch? Hij zag haar toch ook niet als zus, ofwel?
Elaine en Ruben keken elkaar even verliefd aan en liepen toen weer verder het kasteel in, terug naar de leeringenkamer.
Daar was niemand van de anderen. Wel waren er een jongen en een meisje uit hun jaar.
Bijde nodigde ze Elaine en Ruben uit voor een potje toverschaak. Ze namen de uitdaging aan en Ruben schaakte met de jongen, die Rudolf bleek te heten en Elaine schaakte met het meisje, die Jasimine werd genoemd. Na een halfuurtje had Elaine van Jasmine gewonnen. Jasmine en Elaine praatten druk over vanalles en nog wat, wat ze ook tijdens het schaken deden, en werden zo in korte tijd vriendinnen. Ruben en rudolf daarin tegen deden vele malen langer over het schaakpotje. Ze waren nu al een uur bezig en het zag er naar uit dat het gelijkspel werd. Maar ineens kwam uit de hoek van het bordt een loper tevoorschijn. Ruben offerde zijn paard op en maakte een einde aan de loper. Rudolf keek ineens heel vrolijk en een zet later nadat hij een soldaat had verplaatst was het spel toch echt afgelopen. Rudolf won.
Rudolf en ruben gaven elkaar ene hand en grijnsde, twee nieuwe vriendschappen waren geboren.
beetje klein maar heb weinig tijd
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 11-09-2010, 21:42 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Emely liep na door de school gedwaald te hebben naar de hal om naar buiten te gaan. Ze had behoefte aan frisse lucht.
Ze liep het terrein van Zweinstein op, richting het meer. Toen ze vlakbij het meer was, bleef ze staan. Guaron zat bij het meer. Emely draaide zich meteen weer om om naar het kasteel te lopen, ze had nu geen zin om hem te zien of te spreken.
Guaron zag haar omdraaien en kwam overeind. “Em, we moeten praten” zei hij zacht, maar hard genoeg om het voor haar verstaanbaar te maken.
“Ik heb geen behoefte om met je praten,” zei Emely en draaide zich even naar hem om. Een korte tijd keken ze elkaar aan tot Emely wegliep.
“Em, loop nou niet weg, alsjeblieft!” riep Guaron haar achterna en kwam overeind om haar te volgen. Al snel had hij haar ingehaald en greep haar pols vast.
“Je kunt niet voor me weg blijven lopen,” zei hij duidelijk. Emely keek even naar zijn hand om haar pols en keek hem toen aan.
“Ik kan me vergissen hoor, maar volgens mij zei jij dat we elkaar minder aandacht moesten geven!” siste ze. Guaron zuchtte.
“Je weet best wat ik daarmee bedoelde. Ik wil niet dat Dálina zich nog ellendiger gaat voelen, ze heeft al meer dan genoeg aan haar hoofd. Ze is de liefde van misschien wel haar leven verloren en moet nu dus in haar eentje een kind groot brengen. Dat is nogal veel, voor iemand van 17.”
Emely keek hem strak aan. “Dus moeten wij doen alsof er niks meer is tussen ons? Vind je dat niet erg oneerlijk? Dálina weet wat wij voor elkaar voelen,” zei ze snibbig “wat ik in ieder geval voel,” zei ze er zacht achteraan.
“Je weet best dat ik van je houd, dus ga niet zo beginnen, Em. Ik hou van je, maar we moeten even afstand nemen.”
“En wat als ik dat niet wil?!”
“Probeer je eens in Dálina te verplaatsen. Hoe zal zij zich voelen als ze ons dicht bij elkaar ziet?”
“Dan zal ik denken dat jullie gek op elkaar zijn.. En dat het voor jullie wel zo had moeten zijn.. Jullie verdienen het om gelukkig te zijn, daarbij hoef je geen rekening te houden met mij”
Emely en Guaron keken geschrokken om toen ze iemand achter zich hoorde, iemand die ze niet aan hadden horen of zien komen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 20-09-2010, 09:06 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Mooi stuk! Sorry dat ik zo lang weg was... heb heel weinig tijd vanwege extreem veel huiswerk aan het begin v.h. jaar  Zal niet zo lang stukje zijn
'Hebben jullie Sophia gezien?' vroeg Draco aan Elaine en Ruben in de leerlingenkamer. Naast Elaine zat een meisje en naast Ruben een jongen.
'Hallo, ik ben Rudolf', zei de jongen. Draco groette afwezig.
'Ik ben Jasmine' zei het meisje. Ook de ze groette Draco afwezig terug.
'Nou, hebben jullie Sophia nou gezien of niet?'
'Nee sorry' zei Elaine.
'Hoe ziet ze eruit?', vroeg Jasmine.
Snel legde Draco uit hoe Sophia eruit zag en in wat voor stemming ze waarswchijnlijk zou zijn.
'Die heb ik gezien ja' zei Rudolf.
'O? Ja..., waar?'
Rudolf twijfelde even 'nou... ze was bij de uilen vleugel.. en..'
'En wat..?' vroeg Draco gierig.
'Dat weet ik niet.'
'Kom op jo.. je moet iets gezien hebben!'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 26-09-2010, 13:48 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
“Het spijt me, maar ik heb niks gezien” zei Rudolf en draaide Draco zijn rug toe. Draco werd boos en liep op hem af.
“Ik zie dat je liegt! Waarom vertel je niet gewoon wat je gezien hebt, waar is Sophia en wat is ze aan het doen?” gromde Draco woedend. Rudolf keek hem aan.
“Ik heb je al gezegd dat ik haar voor het laatst bij de Uilenvleugel zag, maar wat ze precies ging doen, weet ik niet. Misschien dat ze er nog is.” Rudolf liep langs Draco, naar de slaapzaal.
Dálina deed een kleine stap naar voren, zodat ze in het licht stond. In haar armen had ze de slapende Luna.
“Dálina.. ik had je niet gehoord” zei Guaron zacht en geschrokken.
Dálina deed nog een stap naar achteren. “Maar ik heb wel gehoord wat ik moest horen. Ik wil dat jullie gelukkig zijn, Guaron.. Misschien zou het in het begin zeer doen, maar jullie waren al samen voordat ik met Ma.. hem was.” Zei Dálina zacht. De tranen sprongen in haar ogen toen ze zijn naam uit wou spreken. Guaron liep snel op haar af en sloeg een arm om haar heen.
“Het spijt me” zei hij zacht en omhelsde haar. Dálina legde haar hoofd tegen zijn borst, de tranen gleden over haar wangen. Emely snelde ook naar voren en nam Luna van Dálina over, zodat ze haar armen vrij had.
“Ik.. ik ben gewoon zo boos, verdrietig” zei Dálina snikkend.
“Niemand neemt je dat kwalijk liefje” zei Guaron sussend. Dálina keek met betraande ogen op naar hem
“Je vindt het niet raar dat ik boos ben?” vroeg ze zacht, door haar tranen heen. Guaron schudde zijn hoofd.
“Nee, ik vind het absoluut niet raar. Hij is opeens weg, jou alleen latend met jullie dochter. Natuurlijk ben je boos. Maar weet ook, Marten zou deze keuze nooit zelf gemaakt hebben. Alleen sterft hij liever dan dat hij jullie in pijn achterlaat” zei Guaron zacht.
Dálina knikte langzaam en barste toen weer in tranen uit. “Ssh, huil maar lekker uit” zei Guaron zacht.
Emely liep langzaam weg, zo zacht dat Guaron en Dálina haar niet hoorde vertrekken.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 10-10-2010, 12:25 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Draco draaide zich abrupt om en keek met een vernietigende blik naar Rudolf die langzaam naar de slaapzaal liep. Vanaf toen ging alles ineens heel snel.
Elaine, Ruben en Jasmine stonden nog achter Draco. Draco's hand schoot onder zijn mantel vandaan. Even zagen Elaine, Ruben en Jasmine ene houten voorwerp in zijn hand. Zijn toverstaf.
'Je liegt!', schreeuwde Draco, 'je weet het!'
Rudolf verstrade.
'ik lieg niet' Rudolf draaide zich om. Om een of andere reden had Rudolf tranen in zijn ogen. Jasmine zag het, en schrok.
Draco zag het ook. Hij was verbaasd. Waarom had hij tranen in zijn ogen?
Draco staarde Rudolf aan, het leek eeuwen maar het was nog geen seconde later toen Dracos gezicht veranderde. 'Imperio!' riep hij.
Rudolf draaide zich om, de spreuk miste.
'Bombarda!' riep Rudolf.
Behendig ontweek Draco de spreuk. Elaine zorgde ervoor dat de spreuken geen schadde aan richtte.
Geen andere dan hunzelf, dit moesten ze zelf maar uitvechten.
'Crucio'
Een voltreffer.
Dálina stopte plotseling met huilen.
'Wat is er?' vroeg Guaron op zijn hoede. Niemand stopte zomaar met huilen.
Dálina zei niks en keek gespannen naar het water.
Guaron keek haar aan, alleen op zijn ezicht was iets van zijn ongerustheid af te lezen, netzoals bij Dálina.
Toen Dálina niks bleef zeggen volgde hij haar blik.
Het water weerspiegelde wat er achter hun gebeurde.
Dit bericht is gewijzigd op 10-10 12:25.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 13-10-2010, 20:58 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Rudolf viel spartelend op zijn rug op de grond. Jasmine snelde op hem af en knielde bij hem neer. “Hou op!” zei ze smekend tegen Draco, maar Draco trok zijn stok niet terug. Hij keek toe, zijn blik doods.
“Hou op Draco!” zei Elaine, maar ook zij werd genegeerd door Draco. Op dat moment kwam Sophia de leerlingenkamer weer in en die keek geschrokken naar het tafereel voor zich.
Ze schrok toen ze de voor haar nog onbekende jongen op de grond zag liggen, Draco’s stok op hem gericht.
Draco had nog niet door dat Sophia er was, zijn ogen waren op Rudolf gericht. Sophia deed een paar passen naar voren, in Draco’s richting.
Ruben deed een paar stappen naar voren toen hij zag waar Sophia heen liep.
“Sophia, nee, niet doen!” zei Ruben toen hij voorzag wat ze wou doen. Elaine keek geschrokken op, van Ruben naar Sophia.
“Sophia, nee!”
Guarons ogen werden groter en hij draaide zich om. “Laat haar los!” riep hij meteen.
Het is kort, maar heb weinig tijd..
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 18-10-2010, 08:53 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Je maakt het me wel moeilijk, , en hoe kom ik hier uit....
Nu durfde Dálina zich eindelijk ook om te draaien, en wat z zag was nog erger dan het in het water had geleken.
In het water had ze maar twee mannen zien staan. De werkelijkheid was veel en veel erger, het waren er vijf.
En daar rende Guaron recht op af.
'Guaron stop!'
Het had al geen zin meer.
De mannen hadden Guaron en Dálina al lang gezien. Er werd wat gegromd en gebromd wat Dálina niet verstond, niet omdat ze niet binnen gehoor afstand stond, maar omdat het een haar onbekende taal was. Eén man hield haar vast, terwijl de anderen vier op Guaron en Dálina afliepen.
'En wat nu?' siste Dálina, die mensen mochten niet bij Luna in de buurt komen, of bij Guaron, of bij Emely, maar bij die laatste waren ze helaas al.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 21-10-2010, 13:18 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
“Guaron, blijf staan!” zei Dálina bang, maar vel genoeg. Guaron had weer een paar passen in de richting van de mannen gedaan, om Emely te helpen.
“Ik ga hier niet toekijken hoe ze Emely hebben, Dál.. Als ze haar gaan martelen moet ik gewoon wachten? Dat kan je niet van me verwachten..” zei Guaron en deed weer een paar passen in de richting van Emely en de mannen.
“Doe het niet, Guaron, ik smeek het je..” zei Dálina, maar Guaron liep door.
“Ik wil niet nog iemand van wie ik hou kwijtraken..” zei Dálina er fluisterend achteraan.
Guaron bleef staan toe hij dit hoorde en draaide zich naar haar om. Hij keek even naar zijn zusje en liep toen weer op haar af.
“Je raakt me niet kwijt, dat beloof ik je. Maar ik wil Emely ook niet kwijtraken, dus ik moet haar helpen..” zei Guaron zacht.
Hij trok haar even in zijn armen. “Ga naar binnen, breng jezelf in veiligheid” zei hij zacht bij haar oor en liet haar toen los.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 31-10-2010, 13:13 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Dálina keek haar broer aan. "Ik laat je nu niet alleen Guaron" zei ze en bleef koppig staan. Guaron keek even om naar zijn zusje. "Dit is niet het moment om koppig te zijn, Dálina. Ga naar binnen, ik wil je niet kwijtraken" zei hij en keerde haar weer de rug toe. Hij deed een stap in de richting van de mannen en Emely.
Dálina keek hem bang na en deed toen wat hij gezegd had, ze ging naar binnen.
Toen ze bij de deur was keek ze nog een keertje om, Guaron stond nu vlakbij de mannen en Emely. Ze slikte even en liep toen de school in, op weg naar de leerlingenkamer, naar Luna.
Guaron stond bij de mannen en keek van Emely naar de voorste man. "Laat haar los, ze heeft jullie niks gedaan" zei hij, zijn hand lag op zijn zak, op zijn toverstok.
"Zet dat maar uit je hoofd, wat wil je doen met je toverstok? Wij zijn met z'n 6en, we kunnen makkelijk een tovenaartje van 17 jaar oud aan." Één van de mannen was op hem afgekomen en sprak hem aan in gebrekkig Engels.
"Wat willen jullie van haar?" vroeg Guaron, en hield zijn hand op zijn toverstok. De man keek even naar zijn hand op zijn zak en keek toen weer naar Guaron.
"We willen dat jullie ons helpen, en dat doen jullie waarschijnlijk alleen maar als we er iets tegenover zetten"
Guaron keek de man even niet begrijpend aan. "Waarmee helpen?" vroeg hij toen, zijn ogen schoten weer even naar Emely.
"Met Eleazar uit de weg ruimen"
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 06-11-2010, 14:46 |
Reageer
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Guaron's mond viel letterlijk open.
'Hoe komt het dat jullie precies ons vinden en vragen om Eleazar uit de weg te ruimen?' vroeg hij verbaasd.
Verbouwereerd keek de man die hem aansprak naar Guaron.
Toch zei hij niks, maar hij maakte een hand gebaar.
Plotseling lieten zijn mannen Emely los.
Emely rende naar Guaron toe en hij sloot zijn armen om haar heen.
'Waarom laat je haar nu los?' vroeg Guaron.
'Omdat ik weet dat je ons gaat helpen' was het antwoord.
Dálina liep snel naar de leerlingenkamer. 'Zuiverheid' momeplde ze en liep snel naar binnen. Sophia lag op de grond, net zoals een andere jongen, Elaine en een meisje omhelsde elkaar huilend. Draco huilde ook. 'Wat is hier gebeurd?' vroeg Dálina. Niemand antwoordde, maar een van de andere leerlingen in de kamer pakte Luna en gaf deze aan Dálina, deze bedankte woordloos
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 07-11-2010, 18:24 |
Reageer
|
Berichten: 1429
moderator
Verstuur privé bericht
|
Dáline keek naar Sophia en toen naar Draco. “Wat is er gebeurd?” vroeg ze zacht, Luna tegen zich aanhoudend. Draco keek met tranen in zijn ogen op, maar schudde alleen maar zijn hoofd.
“Elaine? Ruben?” vroeg Dálina toen zacht aan de twee, maar ook deze gaven geen reactie. Dálina liep met Luna in haar armen naar Sophia en knielde bij haar neer. Ze voelde de pols van Sophia en haalde opgelucht adem toen ze zag dat Sophia nog adem haalde en nog een polsslag had.
“Ze moeten naar de Ziekenzaal” zei Dálina en keek naar Ruben, Elaine en het voor haar onbekende meisje “zouden jullie me willen helpen?”
Ruben was de eerste die zich herpakte en hij liep op haar af. “Ik zal professor Slakhoorn op de hoogte brengen, zodat hij ze naar de Ziekenzaal kan sturen” zei hij rustig. Dálina knikte en liep met Luna naar de bank. Ruben liep de leerlingenkamer uit, om Slakhoorn te zoeken en op de hoogte te brengen.
“Hoe weet je dat?” vroeg Guaron verbaasd. Hij streelde Emely troostend over haar rug. Emely had haar hoofd tegen zijn borst gelegd, de tranen gleden daardoor op zijn shirt.
“Omdat je niet wil dat zij of je zus en haar dochter wat overkomt, toch?” zei de man rustig. Guaron slikte even, maar zweeg.
“Als je slim bent, doe je dus precies wat ik zeg, mijn mannen kunnen haar zo weer van je overnemen” zei de man en keek even naar Emely. Emely keek met betraande ogen op naar Guaron.
“Doe het, voor mij” zei ze zacht snikkend. Guaron aarzelde even, maar knikte toen.
“Ik doe het”
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
Mijn verhaal over Zwadderich deel 2 - 1
