|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 21-08-2010, 11:34 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hier is hoofdstuk 6 alweer!! Het gaat hard!!
Hoofdstuk 6:
Mystery zocht al uren naar het andere deel van het verhaal. Ze keek onder de kaarsen. Bij het raam, maar daar lag het niet. Ze keek onder de urn, maar te vergeefs. Nergens lag het briefje. Mystery zakte hijgend in elkaar. 'Waar kan het zijn? Het einige wat ik nog verder heb gezien is nog een deur!!' zei ze hijgend in zichzelf. Nergens lag het. De enige plek waar ze niet had gekeken was in de urn van haar vader. Ze stond met moeite op. Ze was uitgeput door het zoeken. Ze stond nu voor het altaar. Met pijn in haar hart haalde ze de deksel van de urn. Daar lag een envalop. Mystery pakte het. Opeens verscheen er allemaal rook. Het kwam uit de urn. Mystery schrok en zette een paar stappen achteruit. Er kwam nog meer rook uit de urn. De hele kamer was mistig. De rook trok langzaam weg. Er stond een doorzichtige man in de kamer. Mystery stopte even met ademen van schrik. Het was haar vader die daar stond. 'Vader?' vroeg Mystery aan de schim. 'Mystery?' vroeg de schim terug. 'Papa!!' gilde Mystery. 'O... Mystery!!!' riep haar vader uit. Hij zweefde naar haar toe. 'Hoe.. Wat... Uhh..... Hoe?' stamelde Mystery. 'Mijn geest zat gevangen in die urn. Ik moest wachten tot iemand die urn open maakte.' Mystery begon te huilen. 'O.. Papa. Ik mis je zo!!' zei Mystery snikkend. 'Ik mis onze tripjes naar Folks.' 'Ik ook hoor, lieverd.' Hij sloeg zijn geesten armen om haar heen. Mystery had het gevoel alsof ze echt omarmd werd. Even leek het alsof haar vader echt nog levend was en bij haar was. 'Ik wou dat je terug kon. Naar de mensenwereld.' 'Ik zou dat wel willen, maar het kan niet.' Ik heb geen lichaam meer. Dat weet je.' 'Ja, dat weet ik.' zei Mystery teleurgesteld. 'Je bent wel groot en mooi geworden.' grapte de geest van haar vader. Maar Mystery kon er niet om lachen. Mystery stopte snel de briefjes in haar zak. 'Pap, ik moet terug naar boven. Mama is waarschijnlijk erg bezorgd.' Haar vader knikte. 'Dat is waar. Ik blijf hier wachten tot je ooit terug komt.' Mystery knikte en pakte een fakkel. Met de fakkel in haar hand, en de brieven in haar zak, liep ze de donkere trap op....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 31-08-2010, 15:46 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
alweer hoofdstuk 7!! gaat echt hard!!
Hoofdstuk 7:
Na al die traptreden te hebben beklomen kwam Mystery bij de deur aan. Ze opende de deur. Ze kwam uit in de bibliotheek. Ze deed de deur zachtjes dicht en schoof de boekenkast terug op z'n plek. Mystery ging weer in de vensterbank zitten en keek naar buiten. De regen tikte zachtjes op de ruit. Regendruppels rolden naar beneden op de ruit. De wolken waren donkergrijs en er was geen stukje blauwe hemel te zien. Zelfs de zon was niet te zien. Opeens klonk er een luid gedonder. Het kwam van de wolken vandaan. Mystery stond op en ging op de krote kussen in de vloer van de bibliotheek zitten. Ze waren lekker zacht. Mystery legde haar hoofd op een van de kussens. Algauw werden Mystery's ogen zwaar. Ze sloot haar ogen en viel in een diepe slaap. Een wereld vol dromen en nachtmerries. Maar Mystery trok zich er niets van aan. Het was zo mooi en vredig. Zo anders en onnatuurlijk. Mystery zag haar vader in haar droom. Hij zat onder een grote treurwilg. Hij had een witte lange broek aan en een witte blous. Mystery liep naar hem toe. Maar hij vervaagde. Mystery huilde en schreeuwde. Zo voelde het toen haar vader stierf. Alsof hij verdween. En nooit meer terug kwam. Er zat al jaren een grote leegte in Mystery. Die nooit opgevuld kon worden. Geen enkele vriend van haar moeder kon die leegte opvullen. Ze waren allemaal muziekant en lelijk. Ze dachten altijd dat ze Mystery wel konden opvrolijken, maar in tegendeel. Mystery schold ze altijd uit. Ze zei altijd: 'Je kan de leegte niet opvullen!! Je zal nooit de plaats van mijn vader innemen!!' Daarna werd haar moeder altijd boos op haar en dan stuurde ze de man het huis uit. Altijd moest haar moeder dan met haar praten. Met een deur ertussen. Want anders zou Mysterty met dingen gaan gooien. Maar de laatste tijd neemt haar moeder geen mannen meer mee. Omdat Mystery bij de vorige man een vaas tegen z'n hoofd had gegooid. Ze hadden ruzie, Mystery en die man. Zijn naam was Hendric. Mystery en hij hadden altijd ruzie. De laatste keer ging het over dat Mystery haar kamer niet opruimde. Maar hij was juist opgeruimd. Mystery werd toen erg boos en pakte een vaas van de dressoir en gooide die naar de man. Hij kwam tegen zijn hoofd. Daarna moest Handric naar hte ziekenhuis. Sindsdien heeft haar moeder geen vriendje meer gehad.
Mystery ontwaakt uit haar dromen land door een geluid. Mystery schrikte en stond meteen klaar wakker op. De de deur achter de boekenkast ging zachtjes open. Er werd aan de boekenkast gerommeld. Mystery pakte een vaas en stond klaar om aan te vallen. De boekenkast schoof zachtjes opzij. Toen Mystery zag wie het was liet ze bijna de vaas door de schrik vallen.....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 04-09-2010, 22:21 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
ty  hier is hoofdstuk 8!!
Hoofdstuk 8:
Leonard kwam voorzichtig de kamer binnen schuiven. Hij liep naar Mystery toe en pakte de vaas van Mystery over. 'Laat die maar staan', zei hij. Mystery bloosde. Leonard zette de vaas op een bureau. Daarna liep hij weer naar Mystery toe. Hij knuffelde haar. 'Het is goed om je weer te zien.' 'Ja, leuk om je weer te zien', stamelde Mystery. Leonard leit haar los. 'Maar.. Wat doe je hier?' 'Ik?', vroeg Leonard, 'Ik ben de gang gevolgd die uit mijn huis komt.' 'Ik liep rond in mijn huis en toen vond ik een deur die naar een gang leidde. 'Het huis waarin ik woon was eerst een huis van m'n opa. Maar die is helaas overleden. Hij was goed bevriend met je vader.' Mystery stond met open mond naar hem te kijken. 'Daar leidde dus die andere deur naar toe.' Leonard knikte. 'Ja, die loopt naar mijn huis.' Mystery wist niets te zeggen. Wat moest ze hier nou op zeggen? Moet ze hem vertellen dat ze hem leuk vond? Nee!! Dat zeker niet. Straks vind hij haar niet leuk! Mystery zag dat hij naar haar keek. 'Is er iets?', vroeg ze zachtjes. 'Nee hoor. Maar ik denk dat ik maar ga. Straks word mijn vader ongerust.' 'Ja is goed. Ik ga ook maar.' Leonard gaf snel een kus op haar wang en liep de deur uit. Hij liet Mystery blozend maar ook verward achter. Ze wist niet wat ze moest denken. Mystery liep naar haar kamer. Er rustte een grote stilte in haar kamer. Mystery plofde neer op haar zitzak en zette haar leptop aan. Ze meldde zich aan op msn. er was niemand online. Mystery keek dan maar op een chatroom. Ook daar was niemand online die ze kende. Ze werd hopeloos en sloot de computer af. Ze legde de laptop weg en pakte een schriftje. Ze begon met een gedicht te schrijven. Ze schreef:
Mijn hart van steen.
En een ziel van hout.
En niet dat ik erom ween.
Met mijn lippen van goud.
Niets dat mij raakt.
Of niets dat mij deert.
Niets in mijn omgeving dat mij interresseert.
Mijn huis verwoest en vernield.
Alles gaat mij te snel voorbij.
Mijn hoofd dat schreeuwt om jou.
Het gaat niet alleen om jou maar ook om mij.
Ik zeg dan dat ik van je hou.......
Dit bericht is gewijzigd op 07-09 19:52.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 16-09-2010, 20:13 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
.. alweer hoodstuk 9!!
Hoofdstuk 9:
Mystery keek ernaar. Ze vond het een slecht gedicht, maar liet het zoals hij was en gooide hem ook niet weg. Mystery legde het schriftje neer. Ze staartde ernaar. Opeens werd er geklopt op de deur. 'Mystery? Ben je er nog?' zei haar moeder met een hopeloze stem. 'Ja, denk je dat ik weg kon gaan ofzo.' zei Mystery. Even was het stil achter de deur. 'Mag ik binnen komen, Mystery?' zei haar moeder emt een tril in haar stem. Het klonk alsof ze elk moment in tranen uit kon barsten. 'Ja.' zein Mystery zachtjes. Alsof het haar minder pijn zou doen. Haar moeder kwam voorzichtig binnen. Haar ogen waren rood en haar kleren waren doorweekt. Haar haar zat erg wild. Nog wilder dan normaal. 'Mystery.' zei haar moeder vragend. Mystery staarde door het raam. 'Wat wil je van me? Me weer willen slaan? Net als vroeger?' zei Mystery met een brok in haar keel. Vroeger werd ze vaak door haar moeder geslagen als ze iets verkeerd deed. Mystery wist dat maar al te goed. Die beelden kon ze maar niet uit haar hoofd krijgen. 'Nee, Mystery. Ik wil mijn excusses aanbieden. Voor wat ik al die jaren verkeerd heb gedaan.' zei haar moeder met een trillende stem. 'Je kan het niet terug draaien. Alles wat jij me hebt aangedaan kan je niet ompraten!! Ik Zal het nooit vergeten!!' zei Mystery boos. Haar moeder begon te huilen. 'Ik wilde het niet... Ik wilde dat het niet dat het zou gebeuren.' Haar moeder trilde terwijl ze dit zei. 'Waarom deed je het dan.... Waarom sloeg je me?' zei Mystery droog. 'Ik.... Ik.. Ik wilde je alleen maar leren wat goed en slecht was.' Haar moeder's gehuil werd harder. 'En daarom sloeg je me!! Alleen omdat je me wilde leren wat goed en slecht was?! Dat is geen reden.' zei ze en ze stond op. Mystery begon nu ook te huilen. Snikkend zei ze: 'Ik zou het je nooit kunnen vergeven. Maar...' 'Maar...' zei haar moeder met een beetje hoop in haar stem. 'Maar ik vergeef het je alleen omdat je mijn moeder bent.' Haar moeder vloog haar snikkend in de armen. 'Het spijt me zo. Voor alles wat ik heb gedaan.' Mystery legde haar hoofd op haar moeder's schouder. Haar zwarte lange haren hingen voor haar gezicht. 'Er is wel één voorwaarde.' Haar moeder keek haar aan. 'Wat.. Vertel me wat!! Ik zal alles voor je doen.' 'Je bent vaker thuis en we gaan vaker wat samen doen.' 'Maar....' 'Als je wilt dat ik gelukkig bent en ik je vergeef houdt je je aan deze voorwaarde.' Haar moeder knikte. 'Oke.. Ik doe het. Ik laat de rest van het tournee cancelen. Dan kunne we samen leuke dingen doen.' Mystery knikte en veegde de tranen van haar gezicht. Haar moeder pakte haar mobiel en belde haar manager. Mystery zag haar de gang op verdwijnen. Ze keek naar de deuropening naar haar bibliotheek. Daar stond de geest van haar vader en knikte. De laatste traan rolde over haar gezicht....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 01-11-2010, 15:02 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
ty
Hoofdstuk 10:
Mystery hoorde haar moeder praten op de gang. Het klonk boos en onbegrijpelijk. Mystery liep naar de geest van haar vader. Hij omarmde haar. Mystery legde haar hoofd op de schouder van haar vader. 'Je hebt het goed opgelost, lieverd.' zei hij zacht. Haar moeder kwam haar kamer niet meer binnen. 'Pap?' zei ze. 'Ja.' antwoordde hij. 'Ik wil hier weg.' zei ze zacht. 'Kom, we gaan samen naar Folks. Alleen jij en ik. We gaan een nieuw huis intrekken. Ik betaal de meubels.' zei hij en haalde een creditcart uit z'n broekzak en legde die in de handpalm van Mystery. Ze gritste haar tas van de bank in de inloopkast en pakte haar auto sleutels. Samen liep ze met haar geest vader naar de garage. Hij ging zitten op de pasagierstoel. Mystery nam plaats achter het stuur. Ze stak de sleutels in het slot en startte de auto. Ze reed het erf af de straat op. Haar vader zei helemaal niks en staarde voor zich uit. Mystery staarde naar het bordje met de tekst: 'U verlaat Central City '. Deze keer hield ze zich in en zei ze niks. Na een paar minuten rijden kwamen ze aan bij Folks. Ze reed langs het kleine restaurantje en langs de middelbare school. Daar, vlakbij het restaurant, stond Leonard. Sianata stopte en haar vader verdween. Leonard zag haar en stapte bij haar in de auto. 'Wat doe jij hier?' vroeg Leonard. 'M... Ik ben hier opzoek naar een vakantiehuisje.' antwoordde Mystery en keek hem aan. Zijn blauwe ogen keken haar aan. Zijn hand gleed over haar wang en streelde haar lippen. Mystery keek hem verlegen aan. Langzaam kroop hij naar haar toe, maar hield zichzelf tegen. 'Mystery, van mijn vader mag ik je nooit meer zien.' zei hij met tranen in zijn ogen. Tranen prikkelden achter Mystery's ogen. Leonard drukte een kus op haar mond en vertrok. Mystery liet haar hoofd op de stuur vallen en viel in snikken uit. Het begon te regenen. En in het dorpje Folks was een luide getuuter te horen.....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 06-12-2010, 21:24 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
tring wat veel zeg.... plostelinge inspiratie.. have fun.. ( maar niet voor Mystery)
Hoofdstuk 11:
Tranen vloeide over haar wangen en vielen op haar schoot. Ze haalde haar hoofd van het stuur en keek naar de plek waar Leonard had gezeten. Een deprisief nummer denderde door de radio. Het regende nog harder. Er zat een kuil in de stoel waar Leonard had gezeten. Mystery begon nog meer te huilen. Ze trok de deur open en rende de regen. Ze rende de bos in. Het liedje van de radio denderde door gaar hoofd.
'Werd de tijd maar teruggedraaid
Liep jij maar voor t eerst m’n leven binnen
Zou ik maar weer alles willen doen alleen voor jou
Zei je nog maar één keer zacht;
M'n lief ik hou van jou.'
Mystery rende de hele tijd door het bos. Het leek alsof ze in slow motion door de bos heen rende. Ze sprong over rotsen en omgevallen bomen. Ze keek niet uit en struikelde over een boomstronk. Mystery belandde op de grond. Huilend lag Mystery op de grond. Haar mascara doorgelopen en haar haar door de war en vol met bladeren. De geest van haar vader verscheen naast haar. Hij stak zijn hand uit en hielp haar overeind. Mystery stopte met huilen en snikte. Haar vader spreidde z'n armen en omhelsde haar. Tranen prikte achter haar ogen. Het leek alsof iemand een mes door haar hart had gestoken.....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
My story... - 2
past precies bij mij