|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 12-08-2010, 16:14 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Proloog:
Het muziek speelde in Mystery's hoofd. Haar lied zat helemaal in haar hoofd. Ze zat achter de piano en haar vingers speelde vanzelf het liedje. Dan misschien wel zonder tekst maar het was mooi. Dat zei haar moeder in ieder geval.
Haar leven was begonnen als een kleine baby. Met vader. Maar rond haar 5de veloor ze haar vader. Hij was een beroemde acteur. Hij kon als de beste piano spelen. En zij had die kunst van hem overgenomen. Voordat haar vader stierf bouwde hij een groot huis. Omdat hij wist dat hij stierf, had hij voor z'n vrouw en kind, het zo mooi mogelijk gemaakt.
De tranen sprongen in haar ogen. Dit nummer had haar vader speciaal voor haar geschreven. Mystery stopte met spelen en klapte de piano dicht en liep de kamer uit. Ze rende de trap op en liep naar de tuin. Daar lag het meer waaronder de urn van haar vader zat. Goudkleurige vissen zwommen rondjes om elkaar heen. Het leek zo oneindig en zo vredig. Zoals haar vader het altijd zei. Zo ongeschonden en onaantastbaar.
Had effe inspiratie en daar kwam dit uit... Ik weet niet wat jullie ervan vinden. En of jullie meer willen horen hoor.. xD anders stop ik er gwn mee...
Dit bericht is gewijzigd op 14-08 11:37.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 12-08-2010, 17:37 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
ik zal dan maar weer verder schrijven.... xD
Hoofdstuk 1:
Mystery zat op haar kamer. Ze lag op haar hemelbed naar het schilderijtje op de bovenkant vam het bed te kijken. Er waren engeltjes en mooie bloemen op geschilderd. Dat had haar moeder gedaan. Haar moeder is kunstenares en zangeres. Ze was dus veel weg en altijd op tour. Mystery bleef altijd thuis. Ze had geen zin om naar die stomme tours te gaan. Het enige wat ze daar kon meemaken was luisteren naar haar moeder en beroemde mensen ontmoeten. Het boeide haar niet zo veel. Mystery stapte met moeite uit haar bed. Ze liep naar de bibliotheek die verbonden was met haar kamer. Mystery liep langs de hoge boekenkasten. Ze hield van lezen. Haar vader nam altijd boeken voor haar mee. Hij vond de meeste op een markt of bij een oude boekenwinkel. Mystery hield van oude boeken. Mystery pakte een boek uit de verste boekenkast op de 2de plank. Ze liep ermee naar het grote raam en plofte neer op de kussens. Ze legde het boek op haar schoot en sloeg de eerste bladzijde om. Daarna begon ze te lezen. Uren en minuten verstreken in stilte. Totdat André, de butler, haar riep. 'Mevrouw!! Uw eten staat klaar!!' Mystery deed een boekenlegger van een wolf, haar lievelingsdier, tussen de bladzijde waar ze was gebleven en liep de grote lange trap af. Mystery liep naar de eetzaal. Ze keek naar de plek aan de overkant van de tafel. Die was leeg. Alweer. Haar moeder was niet teruggekomen. Tussendoor haar touren zou ze af en toe terugkomen. Vandaag was zo'n dag. Maar haar moeder was niet komen opdagen. Mystery ging boos op haar stoel zitten. Ze was niet gekomen terwijl ze het had belooft. 'Is er iets mevrouw?' 'Waarom is ze er niet?' 'Ze had het te druk, zei ze.' 'Te druk voor mij.' 'Nee mevrouw, ik moet u teleur stellen, maar dat is niet waar.' De tranen sprongen in Mystery's ogen. 'Ze had het belooft!!' 'Weet ik mevrouw, maar...' 'Ze had het ***DOMME belooft!!!!!!' Huilend rende Mystery weg. Ze pakte haar jas uit de hal en trok hem aan. Huilend rende ze het huis uit de regen in. Ze rende langs de bomen en de oprit. Ze rende langs huizen tot ze bij haar plekje kwam. Huilend plofte ze neer. Ze was buiten adem en snikte. Tot er een stem zei; 'Vanwaar die grote verdriet?' 'Een lang verhaal.' zei Mystery snikkend. 'Vertel het me maar toch.' 'Mijn moeder is aan het touren. En vandaag zou ze vrij hebben. Ze zou terug komen naar huis. Maar dat heeft ze niet gedaan. Ze had het te druk. Dus liet ze haar eigen dochter in de steek. Alleen maar voor haar stomme werk!!' 'Oke, ik begrijp het.' Nu pas keek Mystery op en keek van waar de stem vandaan kwam. Het was en een knappe jonge man. Hij ging naast haar zitten. En samen praatten ze uren lang.....
Dit bericht is gewijzigd op 13-08 15:23.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 12-08-2010, 21:06 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hier gaat hij weer verder..
Hoofdstuk 2:
Mystery was uiteindelijk samen met Leonard, want zo heette hij, teruggegaan naar haar huis. Leonard had haar met zijn auto teruggebracht. Leonards ogen werden groot bij het zien van haar huis. Mystery lachte. Voor het eerst weer sinds haar vader's dood. Leonard pakte haar hand. Mystery glimlachte naar hem. Samen liepen ze naar de deur. Mystery belde aan. André deed open. Verbaasd zei hij; 'Mevrouw!!' Mystery vrikte haar hand ongemakkelijk los. Ze was verliefd. Dat wist ze zeker. Mystery gaf Leonard nog een knuffel en zei hem gedag. 'Ik spreek je nog wel.' zei Mystery ongemakkelijk. 'Ik m.. Bel je nog wel.' 'Is goed. Zie je!!' schreeuwde Mystery nog na. Daarna reed Leonard het erf af. Mystery deed de deur dicht en liep naar binnen. André keek haar verbaasd aan. 'Is er iets André?' 'Nee mevrouw. Het spijt me.' 'Maakt niets uit André.' Mystery gaapte. Ze was moe. Dus liep ze de trap op haar slaapkamer. Mystery kleedde zich om en trok haar badjas aan. Daarna poetste ze haar tanden en deed ze haar haar in een staart. Toen liep ze haar kamer weer in en legde ze haar badjas op een stoel in haar inloopkast neer. Daarna ging ze in haar bed liggen. Ze trok de dekens over zich heen. Ze luisterde naar de regen die tikte op de ruit. Ze keek ernaar. De druppels die naar beneden rolden gaven een treurige sfeer. Ook het licht van buiten maakte het nog somberder. Mystery draaide zich maar om. Uiteindelijk viel ze in een diepe slaap. De volgende ochtend werd ze wakker door het licht van de zon die door het raam scheen. Mystery stond op en liep naar het raam. Het gras was nat. Het zag er heel mooi uit. Dat vond Mystery tenminste. Ze hield van de regen. Op een of andere manier trok de regen haar meer aan dan de zon. Haar vader hield ook van regen en binnen zitten. En hij hield ook van boeken. Mystery had veel van haar vader. Ze leek ook wel een beetje op hem. Dat zei haar moeder tenminste. Ze had altijd wel wat te zeggen als ze klaar was met haar werk of ze had vakantie. Haar moeder wilde altijd op reis. Ergens anders heen. Ze hield ook veel van verhuizen. Mystery daaraan tegen bleef liever op een plek. En weg gaan op vakantie vond ze ook niet zo leuk. Maar toch. Ze ging altijd wel naar een plek op vakantie. En dat was Forks. Ze het leuk daar. Die stad trok haar erg aan. Als klein kind was ze daar vaak met haar vader heen geweest. Zonder haar vader was er niks aan. Hij maakte altijd onderweg flauwe grapjes. Haar moeder ging nooit mee. Ze was op tour of had geen zin. Als haar moeder op tour was gingen ze soms wel een maan of langer.. Ze hadden daar zelfs een vast huisje. Maar toen haar vader stierf was ze daar nooit meer heen geweest. Het huis is nog steeds van haar en haar vader. Maar haar moder is van plan om het te verkopen, omdat 'Mystery er toch niet meer komt.' Dat raakte Mystery hard. Telkens probeerde ze haar moeder over te halen om het te houden. Er staan nog spullen in die Mystery wil hebben en die van haar verleden zijn. Zoals de fotoboek van haar en haar vader....
Dit bericht is gewijzigd op 14-08 13:10.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 13-08-2010, 15:11 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hier gaat het weer verder....
Hoofdstuk 3:
Mystery pakte haar tas. Ze ging naar Forks. Ze ging de spullen uit het huisje ophalen. Mystery pakte de truck uit de garage. Mystery stapte in en startte de auto. Toen reed ze weg, opweg naar Forks. Ze reed langs het bordje: 'U verlaat Central City'. Mystery zuchtte. Alsof haar vader bij haar was, reed ze de weg naar Forks. Na een paar minuten kwam ze bij het huisje van haar vader aan. Mystery pakte de sleutels van het huisje. Ze parkeerde haar auto voor het huisje. Mystery herkende de plekken nog waar ze vroeger als klein kind had gespeeld. De rode verf van de schommel was er bijna af. Het was eraf getrokken of was eraf gevallen door de regen. Ook het staal onder de verf was helemaal verroest. Mystery stak het sleutel in het slot. Ze draaide de sleutel om en duwde de deur open. De geur van oude meubels en vochtige muren kwam haar tegemoet. Mystery stapte de hal in. De planken kraakten onder haar voeten. Mystery liep de woonkamer in. De oude bank en de tv stonden er nog. Mystery liep verder de kamer in. Daar stond de grote tafel waar haar vader altijd z'n krant aan zat te lezen als hij niks te doen had. ze liep door naar de keuken. De groene kastjes waren er ook nog. Haar vader hield van groen. Zij van paars. Dus zaten er kleine paarse streepjes in ze kastjes. Er was nog een deur in de keuken. Die was verbonden met te tuin. Mystery opende de deur met haar sleutel. De rood oranje rozen stonden in de bloei. Mystery hield van die rozen. De vissen in de vijver leefden nog. Maar het grasveldje lag er wat minder mooi bij. Overal zat onkruid. Mystery liep weer naar binnen terug naar de hal. Het kleedje dat op de grond lag was helemaal verkleurd. Mystery liep de trap op. De traptreden kraakten bij elke stap die ze zette. Mystery wist nog wat haar kamer was. Ze opende de deur van haar kleine kamertje. Er stond een klein paars bureautje. Er stond ook en bedje met een paars dekbed. Op het nachtkastje naast het bed stond een fotolijstje. Daarin zat er een foto van haar en haar vader. Mystery stopte het in haar tas. Opeens zag Mystery iets op het plankje boven het bureautje staan dat haar aandacht trok. Het was een groot rood boek. Mystery pakte het van de plank en veegde het stof. In gouden letters stond er geschreven; 'Fotoboek'. Dit was wat Mystery zocht. Deze stopte ze ook in haar tas. Zie liep weer naar beneden de deur uit. Het grote witte huis zag er onbewoont uit. Mystery veegde nog snel het stof van de ramen. Daarna stapte ze in haar auto. Ze legde haar tas naats haar neer. Later zal ze wel nog meer spullen halen. Mystery stopte de sleutel van de auto erin en startte de auto. Daarna reed ze weg. Opweg naar Central City....
Dit bericht is gewijzigd op 14-08 13:15.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 13-08-2010, 20:12 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
zo hier alweer hoofdstuk 4.. waarschijnlijk komt het later uit..
Hoofdstuk 4:
Na een uurtje rijden kwam Mystery het bordje: 'Welkom in Central City' tegen. Ze was alweer bijna thuis. Mystery reed over smalle weggetjes en padjes. Daarna kwma ze aan bij de grote witte villa. Mystery deed haar auto in de garage. Daarna pakte ze haar tas en liep ze via de deur in de garage het huis in. Ze holde naar boven en plofte neer op haar bed. Ze pakte de fotoboek uit haar tas en sloeg de eerste bladzijde om. Als eerste zag ze een foto van haar en haar vader. Lachend in een pretpark. Mystery lachtte in zichzelf. Het viel haar nu pas op dat ze dezelfde ogen als haar vader had. Goudbruine ogen. Mystery sloeg om naar de volgende bladzijde. Daar zag ze alleen een foto van haar vader. Zittend op een bankje in het park waar zij altijd speelde. Daaronder was een oude foto te zien van Mystery in de zandbak. Ze sloeg de bladzijde weer om. Daar zag ze zichzelf op haar kleine bedje liggen. Ze sliep zo te zien. In haar armen lag een klein beertje. Mystery herkende dat beertje. Die lag op het bed in het huisje in Folks. Zo bekeek Mystery de foto's een uur lang. Van het parkje tot aan het meertje in de buurt toe. Verder kwam ze niet, want er werd geklopt op de deur. 'Ja?' 'Mevrouw? Uw moeder is thuis.' 'Wat?! Dat meen je niet.' zei Mystery verbaasd. 'Dat meen ik wel, mevrouw.'Mystery deed de deur met een ruk open en duwde André opzij. Mystery rende de trap af. Ze hoorde de grote deur open gaan. 'Mama?' Haar moeder met wild kort haar kwam door de deur verschenen. 'Mama!!' Mystery rende de trap af. Haar moeder stond beneden met haar armen wijd. 'Mystery!!' Mystery rende de trap af en dook in haar armen. Mystery begon te huilen. 'O.. Meid. Wat ben je toch groot geworden. En ik mis je echt heel erg als ik op tour ben.' 'Ga dan niet.' zei Mystery snikkend.' 'Lieverd, ik kan neit anders. Hoe moet ik anders geld verdienen?' 'M.. Geen idee. Maar we verzinnen wel iets.' 'Lieverd.' zei haar moeder strijkend door haar haar, 'Ik kan niet zomaar stoppen met m'n tour. Dat gaat niet.' 'Wanneer ben je klaar?' '28 Augustus pas.' 'Dat duurt nog 4 maanden!! Dat duurt echt te lang!!' 'Ga dan mee!!' 'Je weet hoe ik ovr die mensen daar denk.. Dus nee, Ik ga niet mee.' Mystery trok zich uit haar moeder's armen en rende naar boven naar haar kamer. Ze deed de deur op slot. Zo kon haar meoder niet naar binnen. Mystery holde naar de bibliotheek en ploft neer op de kussens in de vensterbank. Daar lag het boek waarin ze beig was. Mystery pakte het op en sloeg de bladzijdes om. Het papier kraakte tussen haar vingers....
Dit bericht is gewijzigd op 14-08 11:39.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 16-08-2010, 17:08 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hier.. zo als beloofd.. hoofdstuk 5...
Hoofdstuk 5:
Mystery was verdiept in haar boek. Ze las maar door en door. Tot ze bij het einde van het boek kwam. Mystery legde het boek terug op z'n plank. Opeens schoof er een boekenkast open. En smalle lange trap ging naar beneden. Fakkels gaven een klein beetje ligt. Mystery pakte een fakkel en liep zachtjes de trap af. Alleen haar voetstappen waren te horen in de hal. Haar voetstappen galmde in de hal. Mystery kwam aan het einde van de trap. Ze kwam terecht op een helder verlichtte ruimte. De ruimte was onder het meer. Blijkbaar had haar vader een geheime kamer gebouwd. Mystery ging onder het meer staan. Je kon alle vissen in het meertje zien. Haar moeder zat te huilen aan het randje van het meer. Haar tranen vielen in het meer. Mystery ging bij een raampje staan. Nu zag ze nog meer vissen zwemmen. Het was een mooi gezicht. Er zwommen zelfs hele grote tussen. Mystery had eigenlijk nog niet goed om zich heen gekeken. Op een altaar stond een potje. Dat was blijkbaar de urn van haar vader. Mystery liep naar de urn toe. Er stonden kaarsjes naast. Ze brandden nog lichtjes. Alsof iemand ze een uur van tevoren het had neergezet. Ook lag er een envalop bij. Haar naam stond erop. Mystery raapte de envalop op. Ze opende het voorzichtig. Er klonk een zacht geluid van scheurend papier door de kamer. De envalop was open. Een geelverkleurde brief lag erin. Mystery haalde hem eruit. In gekrulde letters stond er: Lieve lieve Mystery, je zal nu wel ondertussen erg groot zijn. En zal je nu pas de geheime kamer hebben gevonden. Maar ik wilde je dit nog even laten weten. Jij bent heel speciaal Mystery. Je naam al maakt je speciaal. Terwijl ik dit schrijf moet ik al huilen. Maar je moet het weten. Het moet gewoon. Het leventje van je moeder en mij begon heel normaal. Toen je moeder een paar weken van je zwangr was wist ze het nog niet. Je moeder vond het maar raar dat ze de laatste tijd maar niet ongesteld was geworden. Dus wachtte ze nog een week. Maar ze was nog steeds niet ongesteld. Dus ging ze bij de apotheek een test halen. Na dat ze die test had gedaan bleek ze dus zwanger te zijn. Dat was voor haar heel erg onverwacht. Voor mij ook. Je moeder had moeite om het me te vertellen. Toen ze het uiteindelijk had vertelt was ik eigenlijk heel erg blij. Maanden verstreken en we gingen voor het eerst kijken. Toen bleek er niet 1 maar 2 baby's in je moeders buik te zitten. Daarna hadden we een afspraak gemaakt voor de volgende week. Die week verstreek snel. Toen deden ze weer een ego. De 2de baby, die een week daarvoor er nog zat, was plotseling verdwenen. Je moeder schrok. Maanden duurde het voordat je moeder zou gaan bevallen. Voor de dokters was het ook een grote vraag waar de 2de baby was gebleven. Uiteindelijk kreeg je moeder haar eerste wee. Toen al lag je moeder in het ziekenhuis. De dokters wilde haar namelijk in de gaten houden. Die avond, toen je moeder ging bevallen, hoorden we gehuil van een wolf. Precies op dat moment werd jij geboren. Verder kwam Mystery niet, want dat was het einde van de bladzijde. En op de andere kant was er ook neit geschreven. Dus moest er in deze kamer nog een briefje liggen. Mystery liep de kamer rond. Opzoek naar het andere deel van haar vader's verhaal....
Dit bericht is gewijzigd op 16-08 17:09.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
|
|
|
|
|
|
My story... - 1
