|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 30-03-2011, 21:58 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Sianata staarde hopeloos naar de maan. In haar hoofd speelde een klein filpmje af, het moment waarop Edward op de piano boven speelde en Sianata naast hem zat. Hij speelde op dat moment een prachtig nummer. Het liedje speelde door haar hoofd. Sianata begon spontaan te neuriën. Demon keek Sianata aan. 'Wat is dat voor een liedje?' vroeg hij. 'Een liedje die Edward een keer vor me had gespeeld.' antwoordde Sianata. Sianata zuchtte. Twee schimmen kwamen Zweinsveld ingelopen. Sianata begon te staan en siste, maar algauw bleken het Delphin en Edwrad te zijn. Sianata slaakte een zucht van gerustheid uit en ging weer op het dak zitten. Edward kwam aangevlogen en ging zitten naast Sianata. Hij sloeg een arm om haar heen en keek samen met haar naar de maan. Sianata legde haar hoofd op z'n schouder en keek naar de kamer waarin het meisje had gestaan. Het licht was uit en het meisje lag in bed. Emily leek te gapen. Sianata glimlachte en zei: 'We kunnen maar beter terug gaan. Het heeft geen zin om hier de hele nacht op niks te wachten.' Delphin knikte. 'Ja, we kunnen maar beter gaan. Dit heeft geen zin.' Delphin nam Emily op de rug en vloog samen met Edward, Sianata en Demon terug naar het kasteel. Samen liepen ze de gang op naar de Grote Zaal. Ze glipte binnen en legde Emily neer op een bed. Er stonden kleine bedjes in de Grote Zaal. Edward en Sianata schoven hun bedden naast elkaar en kropen in elkaars armen. Sianata sloot haar ogen alsof het leek dat ze sliep. Mevrouw Anderling kwam langsgelopen en controleerde of ze wel sliepen. Sianata keek nog even naar Delphin en Emily. Delphin had Emily in z'n armen genomen en had en deken over haar heen gelegd. Sianata glimlachte. Demon lag ver weg in de zaal op een bed. Vlakbij Davey in de buurt. Sianata sloot haar ogen en wachtte af tot de dag tot z'n einde kwam...
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 12-07-2011, 10:17 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Het gebruikelijke beklemmende gevoel alsof je door een buis geperst werd. Sasuke had haar hand stevig vast. Achter voelde ze iets zwaars tegen zich aan bonken. Met een zachte plop verschenen ze ergens in een groot bos. Het was aardedonker. Met een kreet stormde er een donkere gedaante op hen af. Er was dus een dooddoener meegereisd. Sasuke trok Rosalie aan de kant. De gedaante viel met een zware bons op de grond. Rosalie pakte haar toverstok en fluisterde ''lumos!'' De dooddoener lag dood op de bosgrond, hij had een snee in zijn hals; het bloed dat eruit liep kleurde de sneeuw rood. Ze keek naar Sasuke; hij had een met bloed besmeurd mes in zijn hand. ''Waar zijn we?'' fluisterde Rosalie. Sasuke keek rond. Toen Rosalie dacht dat ze geen antwoord zou krijgen zei hij, ''Ik weet het niet. De dooddoener heeft ons hierheen gebracht, als laatste reddingsmiddel denk ik, daarmee redde hij het leven van de andere dooddoeners. Zij zullen nu wel weer bij Jeweetwel zijn.'' ''Best nobel eigenlijk.'' zei ze zacht, met een blik op de dode dooddoener. Rosalie draaide zich om en stak haar hand naar Sasuke uit, ''Kom, we gaan terug.'' Sasuke antwoorde niet, hij aarzelde, leek ergens mee te zitten. ''Sasuke...?'' fluisterde ze. Nog geen antwoord. Hij leek iets te willen zeggen. ''Wat is er?'' Stilte. Een tijdje keken ze elkaar alleen aan. Net toen Rosalie zich weer om wilde draaide pakte Sasuke haar hand vast. ''Wacht!'' Rosalie keek hem aan. ''Laten-'' hij leek eens diep adem te halen. ''Laten we er vandoor gaan.'' Rosalie glimlachte, ''Ja dat doen we nu ook, ik wild net terug gaan naar Zweinstein-'' ''Nee.'' zei Sasuke. ''Dat...dat bedoelde ik niet.'' Langzaam drong het tot Rosalie door. ''Bedoel je...?'' ''Ja! Laten we gewoon weg gaan, jij en ik. Doen wat we willen, waar we willen!'' zei Sasuke op doordringende toon met iets van...enthousiasme? Even was het stil. ''We hebben geen verplichtingen en zijn gewoon vrij!'' voegde Sasuke eraan toe. ''Ik... Weet je wel wat je allemaal zou moeten opgeven?'' fluisterde Rosalie. ''Ik geef niks op.'' zei Sasuke gerustellend. ''We kunnen Emily, Delphin, Edward en Sianata zo vaak zien als we willen.'' Rosalie keek hem met grote ogen aan. ''Je meent het echt, hè?'' ''Samen naar de Sahara, de Big Ben, Nieuw Zeeland!'' hij ging dichterbij staan en keek haar diep aan, ''Jij en ik.'' Rosalie legde haar handen om zijn gezicht, ''Laat me...erover nadenken, oke?'' Sasuke kuste haar, ''Natuurlijk.'' Samen verdwijnselde ze voor de smeedijzeren poort van Zweinstein. Tijdens de wandeling naar het kasteel dacht Rosalie na over de plannen van Sasuke... Samen weg gaan. Ze zouden kunnen doen wat ze willen, gaan waar ze willen. Dat idee van vrijheid trok haar erg aan, moest ze toegeven. Alles doen waar ze altijd van gedroomd had samen met Sasuke, waar ze voor altijd bij wilde zijn. Ze glimlachte, ze voelde de blik van Sasuke op haar gezicht en ze wist dat hij wist dat ze het ging doen. ''Aan het eind van de kerstvakantie,'' fluisterde ze, ''Dan hebben we nog tijd om... afscheid te nemen.'' Sasuke knikte. ''Je weet dat we ze zo vaak kunnen opzoeken als we willen, zo nodig elk weekend.'' Dat stelde haar enigszins gerust. Ze glipte de Grote Zaal binnen en slopen naar het bed naast Sianata en Edward. ''Rosalie!'' Sianata omhelsde haar, ''Je leeft! Sasuke! Ik dacht dat jullie er geweest waren!'' ''Alles is goed.'' zei Rosalie sussend, ''Er waren dooddoeners, eentje verdwijnselde met ons. Na het gevecht zijn we meteen terug gekomen.'' Edward zag bleek, bleker dan normaal. ''Ik...Gelukkig zijn jullie heelhuids teruggekeert.'' Rosalie glimlacht naar hem. Op dat moment kwam proffessor Anderling de zaal weer binnen. Vlug ging iedereen liggen en hield hun mond. Sasuke bleef bij Rosalie slapen.
Dit bericht is gewijzigd op 12-07 11:12.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 12-07-2011, 19:21 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Sianata ging weer liggen in de armen van Edward. Ze vond dat Sasuke wat anders deed dan normaal, alsof hij over iets nadacht wat niemand mocht weten. Sianata schudde haar hoofd. Edward keek haar aan en fluisterde zacht: 'Wat is er?' 'Ik denk dar Sasuke iets verbergd maar ik weet het niet zeker.' Erward glimlachte en zei: 'Peins er maar niet te veel over, schat.' Sianata knikte en deed alsof ze sliep. Na uren lang wachten brak langzaam de ochtend aan. Sianata opende haar ogen en keek naar de zon die naar binnen scheen. Zo mooi als deze week begon zo rot eindigde het nu. Die stomme dooddoeners ook. Ze verpestte de hele week meteen. Sianata zuchtte en kroop dichter tegen Edward aan. Nu voelde z'n lichaam heerlijk warm aan. Ze dacht aan de dag dat Edward haar in een vampier veranderde. Zo'n pijn zou ze nooit meer willen voelen. Sianata wist zeker dat ze Edward nooit meer kwijt zou willen. Sianata keek naar Edward en glimlachte naar hem. Edward keek haar aan met z'n goudbruine ogen en glimlachte terug. Hij trok haar naar zich toe en gaf een kusje op haar mond. 'Je hoeft nietvoorzichtig met me te doen hoor.' 'Weet ik, maar er zijn ook andere bij.' Sianata glimlachte. 'Hihi ja dat is waar.'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 22-07-2011, 18:20 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie opende haar ogen; het was nog amper licht. Ze had er genoeg van te doen alsof ze sliep en stond dus op. De zaal lag vol slapende leerlingen, inclusief Sasuke. Ze sloop langs het bed waar Edward en Sianata lagen, Edward keek haar vragend aan. Rosalie legde een vinger op haar lippen en glipte de Grote Zaal uit. Ze had nog zo'n twee uur voor het ontbijt en besloot een bad te nemen in de badkamer van de Klassenoudste. Nadat ze een nieuw setje kleding, haar toilettas en haar krultang gehaald had in haar slaapzaal, haastte ze zich naar de vijfde verdieping. Toen ze aankwam bij het standbeeld van Boris de Beteuterde tikte ze met haar toverstok op de muur en fluisterde 'Limoentjesfris.' Ze ging de prachtige badkamer binnen. Ze vulde het enorme verzonken zwembad in het midden van het vertrek met water, ijswit schuim en zwaar geparfumeerde paarse wolken die vlak boven het wateroppervlak bleven zweven. Rosalie stapte in het hete water. Ze zwom een paar rondjes onder water en dacht, alweer, na over de plannen van Sasuke. Haar gedachten dwaalden rond in een antwoordloze circel, dus na een half uur stapte ze uit het bad en sloeg een grote pluizige witte handoek om zich heen. Ze had nog genoeg tijd dus besloot ze haar haar zorgvuldig te krullen. Toen ze zich ook had opgemaakt en zich had aangekleed keek ze op de klok; ze had nog maar 5 minuten voor het ontbijt. De zeemeermin op het schilderij glimlachte naar haar toen ze de badkamer verliet. Op de gang kwam ze niemand tegen dus alle leerlingen zaten al aan het ontbijt. Enkele minuten later stapte ze de grote zaal binnen, haar ogen flitste door de zaal en zochten haar vrienden. Ze zaal was weer in zijn oude staat hersteld. Delphin grijnsde en zwaaide naar haar. Rosalie glimlachte terug en liep naar hem toe. Ze ging tussen Delphin en Sasuke in zitten. 'Wat zie je er mooi uit.' begroette Sasuke haar met een lach. Rosalie kuste hem op zijn wang, 'Dank je.' Edward keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan, 'Lekker geslapen?' Rosalie wierp hem een geïriteerde blik toe. 'Nee, niet echt.'
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 24-07-2011, 20:54 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Sianata porde in Edward's zij en keek hem serieus aan. Dar soort grapjes waren niet grappig op zo'n morgen als vandaag. Edward begreep haar blik en keek haar veronschuldigend aan. Sianata glimlachte en beantwoordde zijn verwarde gezicht met een kus, maar Sianata trok zich algauw terug toen Ze merkte dat mensen naar hun keken. Sianata ging normaal zitten en keek naar hoe de mensen aten. Algauw verzonk Sianata in haar gedachten en dacht aan de dag dat Edward haar had veranderd. Alles leek opeens zo lang geleden. Sianata slikte even en kwam weer bij zinnen. Ze voelde algauw dat Edward haar hand had gepakt en keek haar glimlachend aan en drukte een kus op haa lippen. Sianata gleed algauw met haar hand door z'n haar. Voordat ze het wist was het ontbijt afgelopen. Sianata rukte zich vorzichtig los en stond op. 'Wat nu?' fluisterde ze zacht in zichzelf. 'We gaan nu gewoon op de bankjes zitten die er nu verschenen zijn.' fluisterde Edward zachtjes in haar oor en trok haar voorzichtig mee op een bankje en ze ploften samen neer. Algauw lagen ze in elkaar verstrengeld en keken naar de duizenden langslopende meisjes die jaloers naar haar keken. Er was 1 meisje dat alleen naar Edward keek. Ze leek verliefd naar hem te kijken. Even liet Edward z'n ogen over het meisje heen glijden maar Sianata kreeg algauw weer de aandacht...
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 14-09-2011, 17:32 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Sianata zweeg en haar vingers gleden over de zachte stof van Edwards shirt. Sianata keek Edward aan en glimlachte. Hij glimlachte terug en z'n vingers gleden over Sianata's gezicht. Z'n zachte en warme lippen raakte voorzichtig de hare. Algauw veranderde de onschuldige kus in een wilde zoen. Het meisje van daarnet kwam nu naar hun toegelopen. 'Edward, kan ik je spreken?', vroeg ze en keek hem vragend aan. Hij knikte en drukte snel een kus op de lippen van Sianata. Ze glimlachte even en ging toen languit op de bank liggen. Sianata staarde naar het plafond. Het was bewolkt buiten en de regen viel langzaam naar binnen, zonder dat ze nat werden. Sianata staarde naar buiten en Rosalie tilde haar voeten op en ging op de bank zitten. Daarna legde ze Sianata's voeten op haar schoot. Ze glimlachte en keek Sianata aan. 'Je mag haar nu al niet he?', vroeg ze en keek haar aan. Sianata schudde haar hoofd. 'Hoe ze naar Edward kijkt. Ik kan haar nu al niet uitstaan!', ratelde Sianata. Rosalie knikte. 'Begrijp ik', zei ze en legde haar hand zorgelijk op haar been. 'Maar pas op dat je haar niet te erg toe takelt', zei Rosalie zorgelijk. 'Ik beloof kniks', gromde Sianata kort. Rosalie knikte en Sianata stond op. Ze liep naar de gang en trof daar het meisje met Edward aan. Haar hand lag flirtend op z'n arm. Sianata gromde en Edward keek haar geschrokken aan. 'Sia, dit is niet wat het lijk', zei hij in dezelfde geschrokken toestand. 'Weet ik', zei ze met een grijns en liep richting het meisje. 'Ga jij maar alvast naar binnen', zei Sianata en keek hem even kort aan. Edward knikte en liep terug naar binnen. Het meisje draaide zich geschrokken om. Sianata stond plotseling achter haar. 'Blij voortaan met je vingers van m'n vriendje af', gromde Sianata. 'Maar... Ik wist niet eens dat hij..' 'Had beter moeten opletten. Ik lig niet zomaar met het te zoenen', kapte Sianata woedend haar zin af. 'Ik zal de volgende keer opletten', zei ze. 'Dat is je geraden, maar jammer voor jou komt er geen volgende keer', zei Sianata en haar hand haalde het haar uit de nek van het meisje. Voorzichtig ontblootte Sianata haar tanden. Sianata legde haar hand op het mond van het meisje en zette haar tanden in het nek van het meisje. Het meisje wilde gillen, maar omdat Sianata's hand erop lag hoorde niemand haar. Nog voordat Sianata het meisje had leeggezogen ging de deur open. Sianata sprintte weg en verstopte haarzelf achter een pilaar. Ze glipte verder het kasteel in en verborg haarzelf in een kamer...
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
Chika
|
Geplaatst op 14-09-2011, 18:11 |
Reageer
|
Berichten: 51
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Emily liep door de gangen naar de slaapkamer. Ze zat te denken aan de dag dat delphin en alle andere hadden ontdekt dat ze wolf was. Ze vond t zelf ook wat raar dat ze opeens veranderde. Emily schudde haar hoofd om de gedachte weg te wissen. Ze liep naar de deur van de slaapkamer, en opende hem. Daar lag Sianata op de bank. Emily keek haar fronsend aan. Sianata schrok en sprong op. "Sorry ik wist niet dat.." begint Emily. "Nee, geeft niks. Ik had hier ook niet moeten zijn om uit te huilen." "hoe bedoel je?" Ze fronst weer. "Nee niks." Sianata wuift met haar hand de woorden weg. Emily loopt naar haar toe. "Wat is dat bij je mond..?" Ze gaat met dr vinger langs het rode gloedje. Sianata kijkt haar verschrikt aan.
Dit bericht is gewijzigd op 14-09 18:12.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
I'm going to fight for you until your heart stops beating. |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 19-10-2011, 20:45 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie zag nog net een schaduw wegschieten toen ze de grote, houten deur opende en het bordes op liep. Ze verstijfde toen ze het gruwelijke schouwspel zag. Daar, op de granieten trappen lag het toegetakelde lichaam van het meisje dat tijdens het ontbijt naar haar broer had gestaard. Ze herkende haar meteen aan haar rossige haar en haar met sproeten overdekte gezicht. Ze zat waarschijnlijk in het vijfde jaar. Een grote, bloedige wond ontsierde haar keel. Een paar seconden kon Rosalie zich niet bewegen. Verschillende gedachten raasden door haar hoofd. Moest ze het lijk verbergen? Of het laten liggen zodat de familie en vrienden meteen wisten dat ze omgekomen was? Edward, Sianata of Delphin moest het gedaan hebben… Edward zou zoiets nooit doen. Niet bij iemand doe nog een hele toekomst voor zich had liggen. Delphin? Hij kon zijn dorst de laatste tijd veel beter onder controle houden dus hij was het ook niet geweest. Waarom zou Sianata dit gedaan hebben? Uit jaloezie? Ze besloot het lijk te verbergen; Sianata was ten slotte haar vriendin. Rosalie trok haar neus op en gooide het lichaam over haar schouder. Daarna flitste ze het Verboden Bos in. Na een paar minuten was ze in het hart van het bos. Ze legde het lichaam neer en groef een diepe kuil. Daar legde ze het lijk in en gooide de aarde weer terug in het gat. Ze keek nog een paar seconden naar de berg aarde, ze vond het echt heel erg dat het leven van dit onschuldige meisje zo ruw was afgekapt, en rende toen terug naar et kasteel. Toen ze bij het enorme kasteel aankwam zag ze Sasuke tegen een muur zitten. Hij was verdiept in een dik boek. Ze probeerde geruisloos langs hem te glippen maar, helaas, zag hij haar. ‘Rosalie!’ Rosalie draaide zich om en sloeg haar ogen neer. Steeds als ze de laatste tijd naar het gezicht keek waar ze zo van hield laaide er vanbinnen weer de twijfel en angst op. Twijfel, of dit wel de goede keus was. Moest ze wel weg gaan? En angst om haar vrienden en familie te verlaten. Sasuke legde een vinger onder haar kin waardoor ze wel gedwongen was hem aan te kijken. Hij glimlachte en drukte een kus op haar lippen. Rosalie probeerde te glimlachen. ‘Ik moet gaan. Ik moet Sianata vinden.’ Sasuke keek haar verward aan maar liet haar los. ‘Oke, ik zie je straks wel.’ Ze draaide zich snel om en ging het kasteel binnen. Waar zou Sianata nu zijn? Rosalie besloot dat ze het beste eerst in haar slaapzaal kon kijken. Even later liep ze de slaapzaal binnen, waar ze zag dat Sianata languit op een bankje lang. In haar mondhoek zat een donkerrode veeg. Rosalie’s ogen schoten vuur. Sianata sprong op en deinsde achteruit. ‘Waarom?’ Sianata sloeg haar ogen neer. ‘Ik kan er niet tegen. Hoe ze Edward aankeek. Hoe ze hem aanraakte.’ Rosalie keek even naar haar vriendin. Sianata leek er ook niet gelukkig mee. Rosalie zuchtte en sloeg en arm om haar vriendin heen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
melanie-wolf
|
Geplaatst op 20-10-2011, 12:43 |
Reageer
|
Berichten: 467
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
'Het spijt me, maar iets in me wakkerde gewoon omhoog. Ik kon er echt niets aan doen', stamelde ze en sloeg haar armen ook om Rosalie heen.
'Wat zal Edward nu wel niet van me denken? Gaat hij me nu verafschuwen?', vroeg Sianata en keek Rosalie aan.
'Ik weet het niet', zei ze en keek Sianata vol medeleven aan.
'Rose, ik heb dit echt niet willen doen, maar iets in me dwong me er gewoon toe.Ik deed het..', maar nog voordat Sianata nog wat kon zeggen hoorde ze iemand landen op het balkon.
'Wie zou je verafshuwen?', vroeg de bekende stem van Edward.
Sianata veegde snel net laatstje beetje bloed uit har mondhoek en draaide zich om naar Edward.
'Oh, we hadden het over een paar meiden. Ze doen nogal raar tegen ons', zei Sianata en keek Rosalie even aan.
Die zweeg en keek Edward aan..
Dit bericht is gewijzigd op 20-10 12:43.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
The Cullens are part of my life, so they will never leave me |
|
|
Chika
|
Geplaatst op 20-10-2011, 12:48 |
Reageer
|
Berichten: 51
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Emily was naar haar kamer gelopen. Ze had een paar minuten voor zich uit gestaard. Wat was er met Sianata aan de hand? Wat was dat bloed? Ze schrok op toen ze hoorde dat iemand naar Sianata ging. Emily ontspande weer en stond op. Ze liep naar de kast toe en pakte er een fotoboek bij. Ze sloeg hem open en keek naar de foto's. Ze glimlachte en mompelde; "Wat was dat een fijne tijd". Ze schrok op van een geluid. Ze spitste haar oren. Het geluid bleek van buiten te komen. Een soort.. geschreeuw? Emily rende naar de deuren van het balkon, gooide ze open en ging op het balkon staan. Ze keek naar beneden, niemand. Weer hoorde ze het geschreeuw. Het kwam van het bos. Ze sprong van het balkon en landde op de grond. Snel veranderde ze en rende het bos in.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
I'm going to fight for you until your heart stops beating. |
|
|
Scarlett
|
Geplaatst op 23-10-2011, 16:12 |
Reageer
|
Berichten: 1313
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Rosalie zag Edward zijn wenkbrauw optrekken. ‘Normaal maken jullie je er nooit druk om dat we er niet zo bij horen?’ Rosalie kneep even geërgerd haar lippen dicht. Waarom moest Edward juist nu zo opmerkzaam zijn? ‘Ja,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Maar dit was de druppel die de emmer deed overlopen.’ Edward protesteerde verder niet maar liep naar Sianata en sloeg een arm om haar heen. ‘Je hebt ons toch?’ fluisterde hij zorgzaam. Rosalie zag het schuldgevoel in Sianata’s ogen, maar dit had ze zichzelf aangedaan. Niet lang daarna ging iedereen naar bed, of, in het geval van Delphin, Edward, Sianata en Rosalie, deden alsof ze naar bed gingen. Om één uur was Rosalie ervan verzekerd dat iedereen op de slaapzaal sliep en wilde ze net opstaan toen ze de deur krakend open hoorde gaan. Rosalie verstijfde en bleef doodstil liggen. Sloffende voetstappen die steeds dichterbij kwamen. Ze bereidde zich voor op een gevecht en ontblote haar tanden. ‘Rosalie?’ Het was Sasuke. Ze liet opgelucht haar adem ontsnappen. Sasuke tilde de rode fluwelen deken op en ging naast haar liggen. ‘Weet je wel hoe laat het is?’ klaagde Rosalie. Sasuke grinnikte en sloeg zijn armen om haar heen. Rosalie dacht aan Sasuke’s droom: de wereld rondreizen. Een enorm schuldgevoel overspoelde haar, want ze wist dat ze zijn droom ging verpesten. Ze kon niet mee. Ze wílde niet mee. Ze wilde hier blijven, op Zweinstein. Maar niemand mocht het nog weten. Sasuke fluisterde haar naam en gaf haar een kus.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Any fool can tell the truth, but it requires a man of some sense to know how to lie well.' |
|
|
Chika
|
Geplaatst op 25-10-2011, 15:51 |
Reageer
|
Berichten: 51
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Emily was inmiddels alweer in Zweinstein. Ze had niks gevonden, maar wist wel zeker dat ze iets had gehoort. Het was donker in de gangen en ze keek om zich heen of er niemand was. Op haar tenen loopt ze door de gangen. De fakkels brandden een zacht licht in de lange gangen. Na een tijdje komt ze bij de deur van de slaapkamer aan. Even blijft ze staan, maar doet de deur open. Ze ziet geen hand voor ogen. Na een tijdje vind ze haar bed. Ze gaat liggen en doet haar ogen dicht.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
I'm going to fight for you until your heart stops beating. |
|
|
ROLLENSPEL#2 - 14
