|
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 04-01-2012, 16:13 |
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dat was mij nog niet helemaal duidelijk... maar ik vind het geen probleem 
Alleen moet wel eerst stuk voor mijn verhaal over Zwadderich schrijven, anders ben ik wel erg gemeen voor fleur.. (en jouw en sd) maar tot nu toe heb ik daar geen inspiratie voor....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
morgan
|
Geplaatst op 21-01-2012, 16:19 |
|
Berichten: 2683
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Na lang wachten een volgend hoofdstuk, mensen!!
De strijd om Kat
In Morgans huis was het een drukste van jewelste. Een paar figuren zaten – correctie – hingen voor de tv en ze hadden Kat hardhandig van de bank gejaagd, onder luid gevloek van Morgan. Een ander deel zat in de koelkast – volle koelkast – om alle net gedane boodschappen te verorberen. Het laatste deel zat in de badkamer – niet zo’n volle badkamer, het is een grote badkamer – met Morgans make-up te spelen.
Bij Ginny’s huis…
‘Asociaal dat die dooddoeners zomaar mijn huis hebben overgenomen!’ klaagde Morgan. ‘Vinden jullie het niet asociaal?’ Ze keek naar de rest die onderuit gezakt op de bank hing en aan één stuk door zapten, tot grote ergernis van Moss.
Opeens gilde Ginny.
‘Wat?’ vroeg Morgan. ‘Brandon?’
‘Nee!’ antwoordde Ginny. ‘De dooddoeners hebben je huis!’
‘Goh,’ zei Morgan.
‘Maar dan hebben ze Kat ook!’ ging Ginny verder. ‘Arme Kat! Straks… straks…’
‘Straks wat?’ vroeg Morgan. ‘Straks maak je de rest van je zin af?’
‘Straks geven ze Kat het Duistere Teken!’ zei Ginny met grote ogen.
Morgan dacht even na, een koppige Kat, achterna gezeten door dooddoeners die hem/haar het Duistere Teken wilden geven. Nee, dat zou ze niet lukken. Of wel?
‘Morgan?’ vroeg Nathalie. ‘Leef je nog? Weet je, wat Ginny zegt kan best gebeuren.’ Ze knikte om haar woorden te bevestigen.
‘Ik denk het niet,’ klonk het van onder de bank.
Iedereen ging onder het meubelstuk kijken.
‘Vincent, wat doe je daar?’ vroeg Ginny geïrriteerd.
‘Niks,’ zei hij verdacht onschuldig.
‘Vincent, wat doe je daar?’ vroeg Ginny weer.
‘Geloof een man toch op zijn woord!’ smeekte Vincent.
‘VINCENT, GESTOOFDE DWERG, WAT DOE JE DAAR?’ gilde Ginny kwaad.
‘Oké, ik beken!’ jammerde Vincent. ‘Ik was aan het roken, ik was het!’
‘En wát rookte je precies?’ wilde Nathalie weten, terwijl ze ondertussen druk opzoek was naar een pollepel.
‘Een boek,’ antwoordde Vincent zachtjes. ‘Maar ik dacht dat ik je er een plezier mee deed, Ginny, want…’
‘Welk boek?’ vroeg Ginny.
Vincent haalde een boek achter zijn rug vandaan.
Moss, Nathalie, Nat-Halie, Gabriëlle, Morgan, Lieke, SuperFrank en Quintin gilden en ze bedekten snel hun ogen, alleen SuperFrank niet, die bedekte zijn oren tegen het gegil.
‘Een… een…’ stotterde Nathalie.
‘Verrader!’ Moss wees beschuldigend naar Ginny.
‘Maar ik… van Morgan gekregen!’ Ginny wees snel naar Morgan.
‘Dat is niet waar!’ protesteerde Morgan. ‘Ik zou je nooit een Twilight-boek geven!’
‘Wel waar!’ zei Ginny. ‘Verrader, je hebt het voor mijn verjaardag gegeven! Ik zei nog dat ik het het afschuwelijkste cadeau vond dat ik ooit heb gekregen.’
‘Ik weet niet eens wanneer je jarig bent!’ jammerde Morgan.
‘En nog liegen ook!’ Ginny sloeg beledigd haar armen over elkaar.
Nat-Halie keek van Morgan naar Ginny. ‘Of ze spelen heel goed toneel, of het is waar en Morgan probeert te liegen.’ (De lezer mag zelf uitmaken wat waar is, het ligt eraan of u in team Ginny of in team Morgan zit.)
‘Rook maar lekker door, Vincent,’ zei Lieke. ‘Het vervuilde boek moet vernietigd worden.’
Vincent knikte en trok zich weer terug onder de bank, om daar verder het boek op te roken.
‘Maakt niemand zich meer zorgen om Kat?’ vroeg Gabriëlle opeens.
Morgan keek op bij het horen van de naam van haar huisdier. ‘Je hebt gelijk. We moeten Kat redden!’
‘Naar Morgans huis en daar voorbij!’ schreeuwde Quintin enthousiast.
‘Daar voorbij?’ herhaalde Ginny.
‘Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we voorbij Morgans huis moeten om Kat terug te krijgen,’ legde Quintin uit.
‘Of je moet gewoon naar het toilet,’ merkte Nathalie op.
‘Dat ook,’ knikte Quintin. ‘Maar dat komt bij Morgan wel.’
‘In een huis vol dooddoeners?’ vroeg Nat-Halie.
‘Hm, misschien toch in mijn eigen huis dan maar,’ zei Quintin.
‘Bange kip!’ riep Nathalie meteen. ‘Pok pok poook!’
Quintin keek beledigd en hij trok arrogant zijn neus op. ‘Wacht maar! Ik zal gaan toiletteren in een huis vol dooddoeners!’
‘Succes,’ zei Lieke. ‘Nou, laten we een haarbal gaan redden.’
‘Wát zei je daar?’ vroeg Morgan.
Nathalie sloeg dreigend met haar gevonden pollepel op de binnenkant van haar hand. En Ginny haalde een honkbal knuppel onder haar bank vandaan, aangegeven door Vincent.
‘Wie zei wat?’ vroeg Lieke onschuldig. ‘Ik hoorde niemand iets zeggen.’
Plotseling kwam Ruby blaffend de kamer in gerend en binnen een seconde hing ze aan Lieke’s been.
‘Oké, ik beken!’ schreeuwde Lieke meteen.
‘Watje,’ mompelde Nathalie zachtjes. ‘En dat noemt zichzelf een Griffoendor. Hoeveel zou zij Anderling hebben betaald?’
‘Ik zei haarbal, maar ik bedoelde die lieve, pluizige kat natuurlijk!’ zei Lieke. ‘Doe me geen pijn!’
‘Hm.’ Morgan dacht even na. ‘Het is dat mijn Kat in levensgevaar is. Op naar Kat!’
Ze liepen met z’n tienen de deur uit, onder het genot van een strijdkreet. Ruby liep er luid blaffend achteraan.
In Morgans huis...
Kat keek verbaasd naar de nieuwe mensen die in het huis van zijn/haar baas rondliepen. Wie waren dat? Waar was zijn/haar baasje? Zou zij deze mensen kennen? Voor het eerst in Kats leven lag hij/zij niet lui op de bank, maar hield hij/zij alert het huis in de gaten.
‘Zou dit te eten zijn?’ vroeg Noot en hij hield Sneep een zakje chips voor. ‘Ik ken het niet en het ziet er raar uit.’
‘Dat is iets van Dreuzels,’ legde Sneep uit. ‘Ze noemen het chips, volgens mij.’
‘En waar smaakt het naar?’ vroeg Noot.
‘Dat is verschillend, dacht ik. Het ligt eraan welk zakje je pakt. Probeer maar.’
Noot opende het zakje chips – paprika – en nam er een handvol chips uit. Toen hij het net in zijn mond had gestopt spuugde hij het gelijk weer uit. ‘Bah!’ klaagde hij. ‘Het smaakt nergens naar.’
‘Laat mij eens proberen,’ zei Sneep en hij stak zijn hand uit om het zakje chips aan te pakken.
Noot gaf hem het zakje. Sneep nam er wat van en knikte goedkeurend. ‘Dat is nog eigenlijk best lekker,’ zei hij en hij at het zakje chips verder op.
Voldemort was in Morgans kamer op strooptocht. Hij trok de kledingkast open en hij keek ernaar met een bedenkelijk gezicht. ‘Vrouwen,’ zei hij op spottende toon. ‘Vreselijke wezens.’ Zijn oog viel op een oude doos onderin de kast. ‘Hm.’ Hij ging door zijn knieën en hij pakte de doos. Op het deksel stond: de kindertijd van Morgan. Voldemort grinnikte schaapachtig. Haar eigen huis en alsnog schrijft ze haar naam op de doos. Was ze soms bang dat iemand haar kindertijd zou claimen? Wie zou nou Morgans kindertijd willen?
Voldemort ging met de doos op het bed zitten, hij keek om zich heen, alleen een Kat die zijn/haar ogen op Voldemort had gericht.
‘Wegwezen, mormel,’ zei Voldemort. ‘Ksst!’
Kat had hier geen boodschap aan en hij/zij bleef gewoon in de deuropening zitten.
‘Je bent maar een kat,’ zei Voldemort en hij haalde het deksel van de doos. Meteen viel zijn oog op een roze pakje. Vol bewondering haalde hij het uit de doos en hij ging staan om het goed te kunnen zien. ‘Een… mijn… balletpakje!’ Hij kreeg tranen in zijn oogje. ‘Eindelijk!’
Opeens klonk er beneden een harde klap, alsof er iets – of iemand, je weet het niet – tegen de voordeur aan werd geslagen.
Buiten…
‘GINNY, JIJ ROERBAKDWERG!’ gilde Morgan kwaad. ‘NIET MET DIE KNUPPEL TEGEN MIJN VOORDEUR AAN TIMMEREN!’
‘Het is geen timmeren, maar slaan,’ zei Ginny eigenwijs en ze haalde weer uit.
‘JE WAAGT HET NIET!’ krijste Morgan hysterisch. ‘MIJN KAT IS DAAR BINNEN!’
‘Ja, waarom zou ik anders tegen de deur aan “timmeren”?’ vroeg Ginny.
‘Ik zal je helpen!’ bood Nathalie aan. Ze ging naast Ginny staan en ze klopte met haar pollepel op de deur.
‘NIET MIJN IKEA DEUR!’ Morgan leek een hartverzakking te krijgen.
De deur ging open en Noots ongeïnteresseerde gezicht verscheen, daarachter een paprikachips-etende Sneep (die vuil werd aangekeken door Nathalie, dat was háár zakje chips!).
‘Wij kopen niet aan de deur,’ zei Noot beleefd.
‘Wij verkopen helemaal niks!’ snauwde Moss. ‘Misschien een paar klappen, maar dat is alles!’
‘Wij komen met u praten over God,’ zei SuperFrank kalm. ‘Heeft u een God?’
Noot dacht even na en hij keek naar Sneep. Die haalde zijn schouders op en hij liep naar de woonkamer.
‘Ik heb een Heer,’ vertelde Noot.
‘Is hij een verlosser?’ vroeg SuperFrank.
‘Van wat?’ wilde Noot weten.
Nat-Halie zuchtte diep en ze leunde op Gabriëlle´s schouder. Ze viel om en verward keek ze om zich heen. Waar was Gabriëlle en nog belangrijker… Wie was Gabriëlle?
‘Genoeg onzin! We komen binnen!’ besloot Moss. ‘Waar is Kat?’
‘Kat? Bedoel je die haarbal?’ vroeg Noot.
‘Wát zei je over mijn kat?’ vroeg Morgan beledigd.
Ginny liet haar knuppel zien en Nathalie sloeg weer dreigend met haar pollepel op de binnenkant van haar hand.
‘Ik zou maar gauw bekennen als ik jou was,’ zei Lieke.
Noot keek naar degene die dat gezegd had en hij zag Lieke staan. ‘Lieke! Dat is lang geleden! Hoe gaat het met je? Hoe is het met je man en kinderen?’
Moss keek Lieke vreemd aan. ‘Welke taxichauffeur heb je aan de haak geslagen?’
‘Ik heb helemaal geen taxichauffeur aan de haak geslagen!’ riep Lieke.
‘Ik zou maar gauw bekennen als ik jou was,’ zei Gabriëlle.
Dus dáár is ze, dacht Nat-Halie.
‘Maar er valt niets te bekennen!’ zei Lieke gefrustreerd. ‘Ik heb geen man en ook geen kinderen!’
‘En nog liegen ook,’ mompelde Quintin.
‘Genoeg!’ zei Morgan, toen Lieke er tegenin wilde gaan. ‘We breken mijn huis in, ik wil Kat terug!’
‘En laten jullie ons dan weer hier zitten?’ vroeg Noot hoopvol.
‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Morgan. ‘Maar ik kan jullie ons hele plan niet vertellen.’
Noot trok een niet-perfecte wenkbrauw op.
‘Aan de kant!’ brulde Nathalie en ze duwde Noot aan de kant voor hij kon reageren.
‘Au!’ jammerde Noot toen hij hard tegen de muur aan kwam.
‘Watje,’ mompelde Nathalie.
De rest stormde de hal ook binnen en binnen de kortste keren zat het huis bomvol.
‘Wat moet dat hier?’ vroeg Sneep toen SuperFrank, Quintin en Vincent de woonkamer binnenkwamen om te kijken of Kat daar was.
‘Wat moet dát hier?’ vroeg Quintin en hij knikte naar een levensgrote Twilight-poster die aan de muur was gehangen.
‘Wat is wat?’ vroeg Sneep.
‘Pas op, ze hebben wapens!’ riep Noot vanuit de gang.
‘Een Twilight-poster met Taylor Lautner!’ antwoordde Sneep snel.
‘Houd je daar nog steeds van?’ vroeg SuperFrank. ‘Na al die jaren?’
‘Altijd,’ antwoordde Sneep plechtig.
‘Hm… dubieus,’ mompelde Vincent.
‘Hoe kom je aan dat woord?’ vroeg SuperFrank.
‘Vond ik in een puzzelboekje dat ik laatst rookte,’ antwoordde Vincent.
Boven klonk er veel gerommel en de mannen – correctie – jongens gingen kijken. Morgan, Moss, Ginny (Nathalie zat in de keuken te eten), Lieke, Nat-Halie en Gabriëlle lagen voor de badkamer om onder de kier door te kunnen kijken. Er zat iets of iemand/iemanden in de badkamer. De jongens gingen erbij liggen en ze vochten om een plekje om ook te kunnen kijken.
Onverwacht ging de badkamerdeur open en Bellatrix kwam naar buiten, gevolgd door Narcissa en Dolochov.
‘Ik heb ze zelf opgemaakt!’ Bellatrix stak trots haar armen uit naar Narcissa en Dolochov.
‘Mijn make-up!’ Morgan kreeg grote ogen en ze zocht steun – al lag ze al op de grond – bij Moss, die toevallig het dichtstbij lag.
‘Dat is waar, jouw make-up,’ knikte Bellatrix.
Narcissa had veel te veel rode oogschaduw op en Dolochovs lippen waren veel te dik opgemaakt met groene (!!!) lippenstift.
‘Mijn huis, oké,’ zei Morgan en ze stond op. ‘Mijn kat, oké. Maar mijn MAKE-UP! Nu zitten er dooddoener bacillen op!’
‘Ik ben geen dooddoener, zo diep zal ik nooit zinken,’ zei Narcissa hooghartig.
‘Jullie duivelsgebroed!’ Morgans vinger trilde toen ze naar het drietal wees.
‘Nee, jij bent lekker aardig,’ merkte Dolochov op.
Er klonk een luid gemiauw uit de slaapkamer van Morgan en iedereen keek als één man om.
‘Kat!’ Morgan liep snel naar haar slaapkamer, gevolgd door de rest, dooddoeners en vrie… de rest.
Daar stond Voldemort, worstelend met Kat.
‘Smerige vlooienbal! Laat me met rust of ik vermoord je met mijn Avada Kedavra vloek!’ schreeuwde Voldemort. Hij wist Kat van zich af te gooien en het beestje kwam verderop in de kamer terecht. Hij/zij school snel onder het bed.
Morgan schraapte haar keel. Voldemort keek op. Morgan maakte haar handen tot vuisten, Ginny liet haar honkbalknuppel zien en Nathalie – die even voor de verhaallijn naar boven was gekomen – sloeg met haar pollepel op de binnenkant van haar hand.
‘Ah, Morganda,’ zei Voldemort vriendelijk. ‘Klaar om te sterven? Nooit gedacht dat je je vrijwillig zou overgeven.’
‘Dat zou je wel leuk hebben gevonden, niet?’ vroeg Morgan. ‘En noem me geen Morganda.’
‘Morganda, Morganda!’ zong Voldemort. ‘Ooooh, Morganda, Morganda!’
Morgan trok een wenkbrauw op en ze keek bedenkelijk naar Moss, Lieke, Ginny en Nathalie die hun schouders ophaalden. Daarna keek ze weer naar Voldemort die nu een dansje deed bij zijn liedje.
‘Morganda, Morganda!’
‘Wat denk je hiermee te bereiken?’ vroeg Morgan.
Voldemort stopte abrupt. ‘Word je niet boos?’
‘Ik ben te kwaad om boos te zijn,’ antwoordde Morgan.
‘Wat?’ mompelde Voldemort niet-begrijpend.
‘Mijn kat, mijn arme kat!’ riep Morgan uit. ‘Waar is het?’
‘Onder het bed,’ zei Voldemort. ‘Maar vanaf nu is het mijn kat. Hij of zij wordt een dooddoener!’
Moss viel flauw en Nathalie liet van schrik haar pollepel vallen op Moss’ hoofd.
‘Had je gewild!’ zei Morgan. ‘Het is mijn kat!’
‘Je moet dat beest verdienen!’ zei Voldemort.
‘Best,’ zei Morgan. ‘Ik kan je in alles verslaan. Zeg maar wat ik moet doen!’
‘Aaah!’ Bellatrix rende de slaapkamer in en ze griste het roze balletpakje van Morgan uit Voldemorts handen. ‘Eindelijk een balletpakje zoals ik altijd al wilde hebben!’
‘Oh, mijn God, Bella!’ schreeuwde Voldemort. ‘Je kan niet zomaar mijn balletpakje afpakken!’
‘Hij is van mij!’ zei Morgan ontzet. ‘Het komt uit mijn kindertijd.’
‘Ja, nog even daarover,’ zei Voldemort. ‘Waarom schrijf je, in jouw huis, je naam op een doos waar je spullen van je kindertijd in bewaard? Serieus, ben je bang dat het gestolen wordt?’
‘Geen commentaar op mijn organisatorische vaardigheden,’ zei Morgan.
‘Zeg, hoe krijgen we Kat nou terug?’ vroeg Moss, die bij was gekomen.
Twintig minuten later op Zweinstein…
‘Je kon niet je mond houden. Je moest het gewoon zeggen!’ mopperde Morgan op Moss. ‘Kijk niet vreemd op als er straks “per ongeluk” een Beuker tegen je hoofd aan vliegt.’
‘Was jij niet de Zoeker?’ vroeg Moss verward.
‘Niet als jij mijn dag hebt verpest,’ antwoordde Morgan. ‘We hadden Kat kunnen opeisen, maar nee, jij moest je mond weer opendoen.’
‘Alsof jouw stemgeluid fijn klinkt!’ snauwde Moss.
‘Oké!’ klonk Voldemorts stem vanaf de overkant van het veld. ‘We spelen een eerlijk potje en de winnaars mogen Kat hebben! Geen valstrikken, mensen!’
‘En dat zeg jij?’ vroeg Vincent. ‘Dude, waar is je neus? Je moet hem niet in andermans zakken laten zitten, man. Zo raak je hem kwijt.’
‘Bedoel je niet zaken?’ vroeg SuperFrank.
‘Ik bedoel zakken,’ hield Vincent vol.
‘We beginnen!’ meldde Voldemort. ‘Narcissa, gooi die bal omhoog! Schiet eens op!’
Ze gooide de bal de lucht in en Moss greep meteen de Slurk. Ze vloog tussen de dooddoeners door naar de doelpalen. Bellatrix en Sneep zaten op haar hielen.
‘Moss!’ Ginny kwam naast haar vliegen. ‘Gooi de bal naar mij!’
‘No way! Ik kan dit!’ zei Moss.
Opeens werd ze opzij geduwd door Noot en ze liet de bal vallen. Zuchtend dook Ginny achter de bal aan.
‘Hé, brulaap!’ schreeuwde Moss naar Noot. ‘Waar heb jij leren vliegen? We zouden eerlijk spelen! Kom hier!’ Ze zette de achtervolging in om Noot een paar rake klappen te geven.
Vanaf de tribune keken SuperFrank en Lieke toe. Lieke voelde een steek van verraad toen Morgan Moss, Nathalie, Nat-Halie een plaats in het team had gegeven. Het was Zwadderich-volk! Wat dacht Morgan wel niet? Ze zou niet gaan juichen voor Morgans team. Lieke kon zelf wel uitmaken wat ze wilde doen. SuperFrank daarentegen moedigde de spelers luidkeels aan. Die twee was de rol van een supporter gegeven. Maar Lieke had daar geen boodschap aan.
Morgan keek naar het veld onder zich. Tot nu ging het niet echt goed. Voldemorts team had al twee keer gescoord! Haar team nog geen een keer, al had Nathalie wel al een paar telefoonnummers bemachtigd van enkele dooddoeners.
Lucius zweefde ook hoog in de lucht. Hij was ook een Zoeker. Dat hij hoogtevrees had en dat hij gilde als een speenvarken toen Voldemort hem op een bezem zette, had niemand wat uitgemaakt.
‘Spelen, stelletje watjes!’ schreeuwde Morgan.
‘Alsof jij zoveel doet!’ riep Nathalie vanaf de doelpalen.
‘Meer dan jij doet!’ riep Morgan terug. ‘Je kan geen één bal tegenhouden!’
‘Oh, en dat maak jij even uit,’ zei Nathalie eigenwijs. ‘Ik weet veel meer af van Zwerkbal dan jij, mevrouwtje!’
‘O ja? Waarom voer je je taak dan niet goed uit?’ vroeg Morgan.
‘Omdat ik er geen zin in heb en ik heb er geen behoefte aan,’ besloot Nathalie en ze sloeg haar armen over elkaar, waarbij ze bijna van haar bezem viel.
Plots vloog er een Beuker vlak langs Morgans hoofd.
‘Oké, wie was dat?’ bulderde Morgan meteen.
Moss gaf snel de knuppel terug aan Vincent – die samen met Quintin tot Drijver was benoemd – en ze vloog verdacht onschuldig de andere kant op.
Morgan mompelde iets onverstaanbaars – vooral Chinese scheldwoorden – en ze keek om zich heen. Was dat nou echt de Snaai daar? Toen Lucius erop af vloog, wist ze het wel zeker. Ze zette de achtervolging in, wat niet moeilijk was, omdat Lucius niet sneller dan vijf kilometer per uur vloog. Hij begon tegen Morgan een heel verhaal over snelheidsregels zo hoog in de lucht. Morgan had er geen boodschap aan en ze vloog hem voorbij.
‘Deze keer lukt het je niet!’ riep Nathalie naar Dolochov die eraan kwam met de Slurk. ‘Deze bal houd ik tegen, grappenmaker!’
‘Grappenmaker?’ herhaalde Dolochov. ‘Dat is een nieuwe!’ Hij gooide de Slurk richting de middelste doelpaal en hij scoorde.
‘De volgende bal houd ik tegen!’ voorspelde Nathalie. ‘Wacht maar, grappenmaker!’
Opeens klonk er luid gejuich van twee mensen. Het waren niet SuperFrank en Lieke, al deed SuperFrank heel erg zijn best. Het waren Lucius en Morgan. Ze stonden allebei op de grond vrolijk op en neer te springen.
‘Stoppen!’ schreeuwde Voldemort. ‘Waarom doen jullie zo achterlijk?’
‘Zeg jij,’ merkte Morgan op. ‘Als je het echt wilt weten, wat je blijkbaar wilt, ik heb de Snaai gevangen.’
‘Echt niet! Ik heb hem!’ zei Lucius.
Beide Zoekers hielden iets in hun handen.
‘Vanzelfsprekend geloof ik het speenvarken,’ zei Voldemort.
‘Wie?’ vroeg Ginny.
‘Lucius,’ antwoordde Voldemort. ‘Nou, laat zien, jongen.’
Lucius opende zijn handen en inderdaad, de Gouden Snaai lag daar.
‘Maar…’ Morgan opende haar handen. Een gouden steen? ‘Wat is dit voor zieke, dubieuze grap?’
‘Je hebt verloren!’ zei Voldemort simpel. ‘Jij verliest, wij winnen, we gaan naar huis met mooie dingen! Jij verliest, wij winnen, we gaan naar huis met mooie dingen!’
‘En met Kat!’ zei Sneep blij.
‘Niet mijn kat!’ zei Morgan, bijna in tranen.
‘Morgan, haal adem,’ zei Ginny. ‘In en uit, in en uit.’ Ze kreeg een klap van Morgan, was daar niet gecharmeerd van en Morgan kreeg een klap terug.
‘Ik heb hem!’
Iedereen keek om naar het figuurtje dat met Kat over het veld rende.
‘Quintin?’ mompelde Morgan. ‘Hij heeft Kat gered! Haha!’ Ze wendde zich tot Voldemort. ‘Jij verliest, wij winnen, we gaan naar huis met mooie dingen!’
Dit bericht is gewijzigd op 27-01 21:58.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Ik hou van het leven, ik hou van de zon. Ik open de deuren, en flikker van het balkon  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
morgan
|
Geplaatst op 24-02-2012, 21:17 |
|
Berichten: 2683
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Voldemort kreeg tranen in zijn ogen, maar veegde ze snel weg met Lucius’ lange haren. ‘Plaag me niet, Morganda!’ Hij snoot luidruchtig zijn neus in Lucius’ haar, die zijn Heer kwaad aankeek. ‘Wat kijk je nou, Lucius?’
Lucius’ blik verzachtte en hij zei op zwoele stem: ‘Ik ben kwaad op Morganda, Heer.’
Morgan werd steeds roder en kwader en ze stond op het punt om een paar rake klappen uit te delen.
Plotseling kwam professor Smalhart uit de schaduw (niemand weet waarom) en hij glimlachte zijn beroemde glimlach. Iedereen keek om naar het net verschenen persoontje, waren niet van hem gecharmeerd, en ze gingen verder met hun conversatie. Professor Smalhart was geschokt en even dacht hij dat hij van zijn stokje zou gaan. Hij haalde diep adem – in en uit, in en uit – en ging snel met een kam door zijn blonde haren. Daarna toverde hij weer zijn bekende glimlach tevoorschijn en liep naar het groepje op het Zwerkbalveld toe.
‘Goedendag, mensen!’
Iedereen keek om naar de bekende binnenvaller.
‘Hey,’ mompelde Moss ongeïnteresseerd.
Professor Smalhart kende die toon niet, iedereen was altijd in hem geïnteresseerd, en hij was even uit het veld geslagen. (Een doordenkertje.) Hij kwam terug gekropen en voegde zich weer bij het groepje.
‘Wat voeren jullie deugnieten in jullie schild, vanmiddag?’ zei hij even opgewekt als altijd (alsof hij net niet het veld had verlaten voor een aantal minuten, waarin Morgan nog kwader was geworden en waarin Vincent aan de haren van Sneep was begonnen).
Voldemort keek op naar Smalhart en staarde hem even verwijtend aan. ‘Je verstoort ons gesprek. We zijn net aan het bespreken hoe we Kat terugkrijgen. Waar is Quintin gebleven met dat beest?’
‘Dat beest?’ herhaalde Morgan.
‘Autch,’ zei Ginny zachtjes en ze haalde haar honkbalknuppel achter haar rug vandaan.
Nathalie haalde de bekende pollepel tevoorschijn en hield die dreigend in haar handen.
‘Moet ik daar bang van worden?’ vroeg Voldemort.
‘Dat is de bedoeling, je mag zelf kiezen,’ zei Ginny. ‘We gaan je hoe dan ook slaan, er is geen weg terug.’ (Nogmaals: Dit is een kindvriendelijk verhaal.)
‘Hoe noemde je mijn kat?’ vroeg Morgan. Haar ogen waren vervaarlijk samengeknepen.
‘Ik zei: “Dat beest”,’ antwoordde Voldemort uitdagend.
‘Nu heb je hem te pakken,’ zei Ginny op een dreigende toon.
‘Grijp hem!’ krijste Morgan.
Met meerdere strijdkreten renden Nathalie, Ginny en Morgan naar Voldemort. Nu werd Voldemort toch een beetje bang, dan had hij toch nog gevoel. Vlug rende hij weg voor de meiden. Maar zij waren met z’n drieën en Voldemort was in zijn eentje. Uiteindelijk werd hij ingehaald en kreeg hij genadeloos klappen.
Professor Smalhart keek verbaasd toe. Waarom deed niemand iets aan hun gedrag? Waarom waren ze niet geïnteresseerd in hem? Wat had hij verkeerd gedaan? Hij haalde nog een keer de kam door zijn haren, misschien lag het daaraan. Weer toverde hij zijn glimlach tevoorschijn en wendde zich tot Moss, die een gesprek probeerde aan te knopen met een norse Sneep. (‘Oh, Sneepie!’)
‘Mag ik jou vragen waarom iedereen die meiden hun gang laten gaan?’ vroeg Smalhart.
‘Nee, dat mag je niet vragen,’ zei Moss en ze ging verder met haar gesprek met Sneepie. ‘Dus, heb je al eens die shampoo geprobeerd die ik je voor je verjaardag heb gegeven?’
‘Welke shampoo? Wat is shampoo?’ zei Sneep niet-begrijpend.
Moss schudde wanhopig haar hoofd, terwijl Smalhart dacht dat hij een hartaanval zou krijgen. Iemand sprak hem tegen! Normaal zouden mensen gillend flauwvallen als hij iets aan hen vroeg. Wat was er gebeurd sinds hij zijn geheugen had verloren? Wat hadden die vervloekte Ron en Harry gedaan? Of was die curieuze vrouw voor hem toch half jongen?
‘Zeg, edele jonkvrouw.’
‘Wie, ik?’ Moss draaide zich om.
‘Ja, jij. Ben jij toevallig half jongen?’ vroeg Smalhart.
‘Hoeveel heeft Morgan je verteld? Ik had nog zo gezegd dat ze het niet door mocht vertellen!’ zei Moss.
‘Dus toch!’
‘Je herkent nog geen grap als het vlak voor je staat.’
Smalhart trok zijn perfect geëpileerde wenkbrauw op. Weer schudde Moss wanhopig haar hoofd, hoe vaak had ze dat vandaag al wel niet gedaan?
Opeens kwam Quintin weer het veld op, zich afvragend waarom hij niet achtervolgd werd door gewelddadige Dooddoeners, of een woedende Morgan die tegen hem schreeuwde dat hij met zijn vieze, stinkende thee-junk handen van haar geliefde kat af moest blijven. (Quintins persoonlijke mening over de hygiëne van zijn handen, was dat ze erg schoon waren.) Hij zag Voldemort afgeranseld worden door Ginny, Nathalie en Morgan. Verderop stond Moss professor Smalhart goed in de gaten te houden, terwijl ze aan Sneep een hele lijst shampoo-namen voordroeg.
Professor Smalhart keek om naar Quintin. ‘Goedemiddag, jongeman.’
Quintin bleef met open mond staan en moest daarna zachtjes giechelen. Hij verstopte zijn rode gezicht achter Kat, die zijn/haar staart opstak naar professor Smalhart.
Nat-Halie en Gabriëlle, die even waren gaan toiletteren, kwamen ook het veld weer op. Gabriëlle zag professor Smalhart staan, en ze begon meteen al zachtjes te giechelen. Nat-Halie koos ervoor dit te negeren. Bij de professor aangekomen, keek hij de meisjes met een verblindende glimlach aan. Gabriëlle gilde en viel daarna flauw van deze actie. Nat-Halie keek afkeurend naar Gabriëlle en haalde haar neus op.
´Doe toch eens normaal,´ mompelde ze afkeurend.
Smalhart keek vreemd naar de lege plek op de grond, waar Nat-Halie tegen had staan praten.
‘Wat kijk je naar haar?’ snauwde Nat-Halie meteen. ‘Heeft ze soms iets van je aan?’
Smalhart stond met een mond vol tanden.
‘Ja, daar kijk je wel van op, niet?’ ging Nat-Halie verder, om deze professor eens goed te zeggen waar de dingen op stonden. ‘Zomaar naar meisjes kijken, hè? Voel je je wel helemaal goed in je hoofd?’
Professor Smalhart keek hulpeloos om zich heen. ‘Als het mijn haar niet is, zit er dan soms iets op mijn gezicht?’
Moss haalde haar schouders op en wendde zich weer tot Sneepie. ‘Anti-roosshampoo doet ook wonderen.’
Sneep keek steeds norser en de woorden: “Twintig punten aftrek van Zwadderich en strafwerk, mevrouw Kip!” lagen op het puntje van zijn tong. (De echte achternamen worden niet genoemd, onze personages wensen anoniem te blijven.) Moss had professor Sneep zo vaak tot wanhoop gedreven, dat hij zelfs van zijn eigen afdeling punten had afgetrokken. Hij compenseerde dat door Nat-Halies denkbeeldige vriendin, ook wel Gabriëlle genaamd (wie is Gabriëlle?), punten toe te kennen voor extra inzet. Daar werd Nat-Halie nog weleens kwaad om. Moss zit niet de klas bij bovengenoemde leerlingen, maar het gaat om het idee.
Moss keek professor Sneep uitdagend aan. Ze wilde dat hij de woorden zou zeggen, zodat zij een reden had om nog langer dan nodig was op Zweinstein rond te hangen. Er was hier altijd wel iets leuks te doen. En de leraren noemden zó vaak haar naam als ze er was, ze moesten wel van haar houden. Vooral professor Anderling die altijd zo overweldigd was van Moss’ aanwezigheid, dat ze er flauw van viel.
Ondertussen bij een kramperende (Word keurt het niet goed, maar wij vinden het hét woord van 2012) Voldemort…
‘En dat dit je nog lang mag heugen!’ schreeuwde Nathalie kwaad.
‘Euhm… Nat,’ begon Morgan. ‘Hij is net in elkaar geslagen door drie jongedames. Geen jongen zal dat ooit vergeten.’
‘Maar hij is al een oude man!’ zei Nathalie.
‘Nou ja!’ zei Voldemort beledigd.
‘Ook die vergeten het niet,’ schudde Morgan.
‘Ja, waarom zou je mij ook verdedigen, Morganda?’ vroeg Voldemort kwaad. ‘Ik ben je man!’
‘Niet meer!’ protesteerde Morgan. ‘Toch?’ Ze keek vragend naar Ginny, die haar schouders ophaalde.
‘LIEKE!’
Lieke kwam af op Morgans hulpkreet. ‘Ja? Wil je je fout toegeven? Je deelde Zwadderich-volk in in het Griffoendor-team!’
‘Jij bent de enige die je daaraan stoort, dus je opmerking wordt genegeerd,’ ging Morgan verder. ‘Zeg, jij hebt rechten gestudeerd, toch?’
‘Ja, een paar maanden.’
‘Goed genoeg.’
‘Maar we zijn nog getrouwd!’ piepte Voldemort. ‘Ik heb de papieren bij me!’
‘Laat maar eens zien, dan,’ zei Lieke.
Voldemort graaide in zijn gewaad, steeds dieper en dieper. ‘Ben er bijna.’ Hij graaide meer en meer. ‘Bijna…’Hij graaide nog meer en meer. ‘Ja!’ Hij haalde een roze papiertje tevoorschijn. ‘Nee, dit is mijn rijbewijs.’
‘Je rijbewijs?’ vroeg Ginny. ‘Wat moet jij met een rijbewijs? Wat heb je gedaan om hem te krijgen? De rijinstructeur (ja, Word telt dit goed) misleid? Crucio? Nee, geen crucio.’
‘Wat is er mis met crucio?’ vroeg Voldemort.
‘Dus je hebt hem met behulp van crucio gekregen?’ zei Ginny.
‘Dat is wat jij ervan maakt,’ zei Voldemort betweterig. Hij graaide nog meer in zijn zakken en haalde uiteindelijk een heel boek eruit. Die opende hij en daar haalde hij weer de juiste papieren uit. ‘Ja, ik moest ze wel veilig opbergen.’ Hij gaf ze aan Lieke.
Lieke pakte ze aan en hield ze omhoog tegen de zon. ‘Hmmm…,’ mompelde ze. ‘Ze zien er echt uit.’
‘Aan wiens kant sta jij?’ snauwde Morgan. ‘Zeg dat ze nep zijn!’
Nathalie haalde haar pollepel weer tevoorschijn en Ginny pakte haar honkbalknuppel.
‘Oké, oké, ik zie het al. Ze zijn nep!’ zei Lieke.
‘Dat is niet waar! Net zei je nog dat ze echt waren,’ protesteerde Voldemort.
‘Nee, dat leek zo. Ik heb goed gekeken en ze zijn nep!’
‘En dat betekent dat je dus niet mijn man bent!’ zei Morgan.
‘Waarom lieg je, Morganda?’ zei Voldemort dramatisch en hij pinkte een traantje weg. ‘Je doet me pijn.’
‘Liefde doet pijn,’ zei Morgan wijs. ‘En noem me geen Morganda!’
‘Dat maak ik zelf wel uit!’ zei Voldemort brutaal. ‘Ik mag mijn ex noemen zoals ik wil.’
‘Dus je geeft het toe?’ vroeg Morgan. ‘En ik ben je ex niet! Ik ben helemaal niks van jou! We zullen leven alsof we elkaar nog nooit hebben liefgehad. Voor mij zal dat geen zware taak zijn.’
‘Ik zal er ook geen traan om laten!’ Voldemort greep naar Lucius’ haar en veegde zijn gezicht ermee droog. ‘Je zal sterven, Morganda!’
‘Noem me geen…’
‘Jaja,’ zei Voldemort snel. ‘We weten het nu wel.’
‘Vrees niet!’ klonk het opeens.
Iedereen keek om naar de tribunes waar Superwrak… wie? SuperFrank nog zat.
‘Vrees niet!’ herhaalde hij. ‘Ik ben behaard.’
‘Wat?’ mompelde Narcissa met een van afkeer vertrokken gezicht.
‘Het kan geen kwaad,’ ging SuperFrank verder en hij kwam ook het veld op. ‘Hey, dude.’ Hij knikte naar Smalhart.
Dit keer giechelde Smalhart en hij draaide verlegen zijn gezicht weg.
‘Wat heeft hij?’ vroeg SuperFrank.
‘Hij heeft een oogje op je!’ zei Narcissa.
‘Oh, dear boy. The horror!’ zei Bellatrix.
‘Oh, mijn God, Bella!’ zei Voldemort. ‘Praat geen Engels.’
SuperFrank keek met nog meer afkeuring naar de blozende Smalhart, en zette zijn speech voort. ‘Laten we, als we het niet eens kunnen zijn over van wie Kat is, dat schepseltje verdelen.’
‘Schepseltje?’ herhaalde Ginny.
‘Verdelen?’ volgde Nathalie.
‘O ja, Kat,’ mompelde Morgan, die haar huisdier even was vergeten.
‘Zo meent ze het vast niet,’ zei Quintin geruststellend en hij aaide Kat over zijn/haar kop.
Bellatrix liet nu willekeurig haar blik over het veld gaan. Ze stopte bij Nathalie die, na zoveel tijd, nog steeds een jurk aan had van Bellatrix. (Toen ze lang geleden inbraken in Bellatrix’ huis, trok Nathalie een jurk aan van Bellatrix.)
‘Wat kijk je?’ vroeg Nathalie. ‘Heb ik soms iets van je aan?’
‘Nou, eigenlijk,’ begon Bellatrix en ze bekeek Nathalie van top tot teen. ‘Staat je wel goed.’
‘Wat?’ Nathalie keek haar sceptisch aan. ‘Voel je je wel goed?’
‘Natuurlijk,’ zei Bellatrix. ‘Dat is namelijk míjn jurk.’
‘Oh, mijn God, Bella. Hoe durf je iemand ervan te beschuldigen dat ze jouw jurk aan heeft?’ zei Voldemort.
‘Het is zo!’ zei Bellatrix. ‘Wie heeft hier rechten gestudeerd?’
Lieke keek fluitend de andere kant op. Helaas voor haar had Bellatrix haar door.
‘Jij!’ snauwde ze.
Lieke keek even achterom of er nog iemand anders stond. ‘Wie, ik?’ vroeg ze toen bleek dat er niemand stond.
‘Ja, jij. Jij hebt rechten gestudeerd. Ik heb toch het recht om er iets van te zeggen als iemand anders mijn kleren aan heeft zonder toestemming?’
Lieke dacht even na. ‘Ja, daar heb je het recht toe. Maar het kan tegen je gebruikt worden.’
Bellatrix keek haar even niet-begrijpend aan, maar wendde zich toen weer tot Nathalie. ‘Dus, jij hebt mijn jurk aan.’
‘En wat wilde je eraan gaan doen?’ vroeg Nathalie brutaal. ‘Ik heb een pollepel en ik ben niet bang hem te gebruiken.’
Bellatrix kneep haar ogen samen. ‘Ik heb een heel leger achter me en ik ben niet bang om die te gebruiken.’
‘Welk leger?’ vroeg Narcissa.
‘Nu niet, zusje,’ siste Bellatrix.
‘En wat wil je dat ik doe?’ vroeg Nathalie.
‘Ik wil mijn jurk terug,’ zei Bellatrix.
‘Maar je hebt hem al die tijd nog niet gemist.’
‘Nu wel.’
‘Wat een slap excuus,’ merkte Nathalie hoofdschuddend op. ‘Ik denk dat ik deze jurk houd en als ik hem zat ben dan… verbrand ik hem… ritueel.’
‘Een rituele verbranding?’ Bellatrix kreeg grote ogen. ‘Jij!’ Ze wees beschuldigend naar Nathalie.
‘Ik?’ zei ze onschuldig.
‘Ja, jij!’
‘Ik?’
‘Nee, Quintin,’ zei Bellatrix sarcastisch.
‘Quintin?’
‘Nee, jij!’
‘Ik?’
‘Ja!’
‘Wat?’
‘Wat?’ Bellatrix moest even nadenken.
‘Ja, ik heb het nog steeds,’ zei Nathalie zelfvoldaan. ‘Ik heb je mooie hoofdje op hol gebracht.’
Dit keer stond Bellatrix met een mond vol tanden. Ze dacht even na. ‘Heer, moet ik dit pikken?’
‘Het gaat om een jurk, Bella. Daar bemoei ik me niet mee,’ schudde de Heer van het Duister. ‘Ik vind dat je dit zelf moet oplossen.’
‘Maar moet ik dit dan pikken?’
‘Ik stel hier de vragen!’ snauwde Voldemort. ‘Wat denk jij, Bella? Moet je dit pikken?’
‘Maar…’ Bellatrix keek beduusd naar Nathalie die haar nog steeds uitdagend aankeek.
‘Ik ben benieuwd hoe dit zal eindigen,’ fluisterde Morgan tegen Moss.
‘Jep, dit is pas goede tv,’ knikte Moss. ‘Waar is de popcorn?’
‘Ik stel hier de vragen!’ brulde Voldemort weer. ‘Waar is de popcorn?’
‘Zoet of zout?’ vroeg Lucius.
‘Ik stel…’
‘Ja! De vragen,’ viel Noot zijn Heer in de rede. ‘Wilt u zoet of zout?’
‘Ik zou zout nemen,’ adviseerde Narcissa.
‘Oh, mijn God, Narcissa! Ik kan zelf wel mijn beslissingen nemen!’ zei Voldemort. ‘Ik ben Bellatrix niet! Noot, welke raad jij aan? Zoet of zout?’
‘Nou, uwe Heerigheid. Ik ben persoonlijk een fan van zoet…’
‘Zout dus,’ besloot Voldemort.
‘Waar gáát dit over?’ vroeg Ginny gefrustreerd. ‘Hebben we nog een doel vandaag?’
‘Ja, mijn kat!’ schreeuwde Voldemort.
‘Jóúw kat?’ zei Morgan ontzet. ‘Er zit geen haar op dat beest dat van jou is!’
‘Hóé noemde je Kat?’ vroeg Nathalie.
‘Ik maak zelf uit hoe ik mijn dier noem!’ zei Morgan kwaad. ‘Quintin, kom hier met mijn kat!’
Er gebeurde niks.
‘Quintin?’
Quintin was niet te bekennen, evenals Vincent. Ze waren verdwenen…
To be continued…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Ik hou van het leven, ik hou van de zon. Ik open de deuren, en flikker van het balkon |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Na zweinstein 3 - 18
) 