|
xhermoine
|
Geplaatst op 16-06-2011, 17:16 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Estee:
Zuchtend liep ik de inhoud van mijn koffer nog eens door. Ik was er van overtuigd dat ik iets was vergeten maar blijkbaar had ik alles ingepakt. Ik pakte de koffer en zeulde die naar beneden. Jerre zat aan keukentafel de krant te lezen en keek op toen ik binnen kwam. ‘Eén koffer maar, dat is een record voor jouw doen.’ zei hij verbaasd terwijl hij een slok van zijn koffie nam. Ik schudde lachend mijn hoofd. ‘Maar één koffer inderdaad, maar dit is wel mijn grootste en mijn Louis Vuitton-reistas staat nog boven.’ ‘Gaat je Louis Vuitton mee? Man, dat ding weegt super veel.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ja, en daarom moet jij hem ook naar beneden dragen.’ Jerre verslikte zich in zijn koffie en keek me aan maar na één strenge blik van mij liep hij naar boven om de koffer te halen. Oké, nu heb ik alles. Ik liep naar de kapstok en haalde mijn bordeauxrode mantel er van af. Ik viste mijn mobiel uit mijn Chaneltasje en toetste het nummer van Chanel in om te vertellen dat ik er klaar voor was.
‘En maar twee kopjes koffie per dag, begrepen, anders krijg je van die gele tanden. En je zorgt dat mijn huis geen zwijnenstal is als ik thuis kom!’ voor de laatste keer gaf ik Jerre een preek voordat ik weg ging. ‘Ja hoor, je bent me moeder niet.’ Kwam er als kinderlijk antwoord uit zijn mond. Chanel stond achter me en grinnikte even. Ik drukte voor de laatste keer een kus op zijn mond en draaide me toen om naar Chanel. ‘Nog zo’n klein kind soms,’ siste ik tussen mijn tanden door terwijl ik de voordeur achter mijn kont dichttrok. Chanel grinnikte weer. ‘Oh wacht maar tot dat jij een vriend hebt,’ waarschuwde ik haar dreigend.
Toen we de hotelkamer binnen kwamen was ik toch een beetje overdonderd. We kwamen in een immense ruimte met een prachtige marmeren vloer en marmeren zuilen. Er was een zit hoek met grote bordeauxrode banken met zoveel kussen dat je er in kon verdwalen en er lag een tapijt op de grond dat zo prachtig mooi was dat je eigenlijk speciale schoenen aan moest doen om er overheen te lopen. Er was een raam dat van het plafon tot aan de vloer liep en het liet je een prachtig beeld zien van Parijs. Verder stond er een glazen eettafel en stoelen van het zelfde materiaal als in de banken in de zithoek en er hing een prachtige lamp boven. Ik liep verder en liet Chanel ook binnen. Ik kwam in de gang met de slaapkamers. Ik deed de eerste de beste deur open en zag een enorme slaapkamer. Alles was in de tinten paars en wit. Er lag een tapijt van de mooiste kleur paars die ik ooit gezien had. Er stond een Queensize bed met witte lakens en paarse kussentjes. Er stond ook een bankje voor in dezelfde paarse kleur als de kussens. In de hoek stond een gepolijst tafeltje waar je u tegen zegt en er stonden twee stoelen aan de weerskanten, allebei paars natuurlijk. ‘Chanel,’ roep ik. ‘je hebt jezelf weer overtroffen hoor!’ ‘Je had toch niks anders van mij verwacht,’ hoorde ik haar stem terug roepen. Ik gniffelde. Ik ging weer terug naar de zithoek waar Chanel aan de eettafel was gaan zitten. Ik deed mijn Miu Miu’s uit en liep over het tapijt. ‘Oh my lanta, dit moet je voelen Chanel,’ riep ik uit terwijl ik voorzichtig over het ultra zachte tapijt gleed. Chanel barstte in het lachen uit. ‘Es doe eens even normaal, joh!’ ‘Nee, voel dan. Kom op!’ spoorde ik haar aan. Chanel schopte haar hakken ook uit en kwam op het tapijt staan. ‘Wow, dat is écht heel erg zacht.’ Zei ze. Ik knikte als teken dat ik daarmee instemde. Ik liep naar de glazen eettafel waar ik mijn Chaneltasje had weggezet en viste mijn mobiel eruit. ‘Hoe duur is bellen vanuit Parijs?’ riep ik naar Chanel die met haar wang over het tapijt ging. ‘Weet ik veel,’ Ik besefte dat ik niet veel aan Chanel had en zocht het nummer van Jerre in mijn contactlijst. Hij ging over, en over,en over en na een klein minuutje nam Jerre pas op. ‘Hallo snoes,’ klonk het schijnheilig. Ik hoorde harde muziek op de achtergrond. ‘Hooi, ik wilde even bellen om te zeggen dat we in het hotel zijn aangekomen,’ deelde ik hem mee. ‘Nou, dat is fijn om te horen. Is het mooi daar?’ ‘Oh ja, echt wel! Chanel is een topper in het boeken van de prachtigste hotel kamers.’ Ik hoorde de muziek harder gaan. ‘Jerre, waar ben je?’ vroeg ik argwanend. Er kwam geen antwoord. Ik hoorde iets breken. ‘Jerre, is dat mijn peperdure kristallen wijnglas?’ vroeg ik nu kwaad. ‘Nee hoor! Nog veel plezier, schat, doei doei!’ Tuut, tuut, tuut, tuut. Ik gooide mijn iPhone weer in mijn tas en liep naar mijn koffers. Nadat ik alles in de paars-witte kamer had gezet besloot ik mijn kast maar in te ruimen. Ik begon eerst met de kleren die moesten hangen. De chique jurken en jurkjes eerst. Daarna kwamen de gewone jurkjes en frivole topjes en toen de jasjes en vestjes. Ik vouwde mijn broeken, shirts en rokken keurig netjes op en sorteerde ze op kleur. Daarna legde ik de rest in de opbergmanden weg. Wat inhield, sokken, panty’s, ondergoed, bh’s en sjaals. Toen ik klaar was met inruimen keek ik tevreden naar mijn resultaat. Ik deed de kast dicht, draaide me om en liep naar Chanel.
Dit bericht is gewijzigd op 16-06 17:16.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 25-07-2011, 18:15 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Chanel
Ik was ook wel een beetje overdonderd door de kamer, ik had hem een dag daarvoor geboekt en het personeel in mijn beste Frans gedwongen de kamer prachtig te maken. Mooi was de kamer wel, ik moet mijn complimenten aan hen geven. Ook stonden er, op mijn verzoek, op bijna ieder tafeltje een grote bos met fleurige en geurige bloemen. Mijn kamer was trouwens niet wit en paars, maar champagne kleurig met beige, en mahoniehouten details. Ik trok mijn 2 koffers achter mij aan de kamer in en ging op een sofa zitten. De reis van het vliegveld hier naartoe had ik het idee dat er iets miste, maar ik had geen idee wat. Ik zuchtte en opende mijn eerste koffer. We zouden hier voor onbepaalde tijd blijven, ik had wel van tevoren geboekt voor 2 weken, maar erbij zeggende dat het gemakkelijk met een maand kon uitlopen. Een medewerkster van de receptie zei dat dat geen probleem was, omdat deze kamer toch hoogstens 2x per jaar geboekt werd. Ik pakte een stel op elkaar gestapelde jurken als eerste en keek met een kritische blik de kledingkasten in. Qua mijn kast opruimen en opgeruimd houden was ik bijna neurotisch, alles moest een eigen, goede plaats hebben. ’Lady I’m falling so please don’t go, my heart is in pain, cause I love you so. All I need is a night with you, oh baby don’t go I’m in love with you,’ neuriëde ik zachtjes. ‘Voor wie is die derde slaapkamer? Jouw parijzenaartje mag toch wel bij jou in bed?’ riep Estee me toe vanuit de gang. Uit schrik liet ik een zijden jurkje uit mijn handen vallen en vloekte binnensmonds. ‘Estee, die derde slaapkamer is niet voor mijn Parijzenaar, we zijn Rachelle vergeten op te halen!’ Ik schoot mijn nude Dior pumps aan en greep naar mijn handbagagetas in de woonkamer. ‘Ik ga haar wel halen, vraag jij even rond naar een mooi restaurant hier in de buurt?’ vroeg ik aan Estee. Ze knikte nog net voordat ik de deur achter me dicht trok. Ik stormde de gangen door en vroeg bij de receptie naar een taxi. Ze lieten er een voorrijden en met een kort bedankje van mij liep ik weer weg. Ik stapte in de grote mercedes die voor de poort van het hotel stond. ‘D’aéroport Charles de Gaulle, s’il vous plaît,’ commandeerde ik de jonge man achter het stuur. ‘Vous restez quand même encore un peu?’ (u gaat toch nog niet weg?). ‘Non, j’ai oublié ma copine à l’aéroport.’ Oké, dat klonk echt vreselijk. Ik ving zijn blik via de spiegel en ik zag de grijns op zijn gezicht. Zijn diepblauwe ogen op de weg gericht, zijn scherp gevormde kaaklijn naar voren, het niet goed geschoren kuiltje in zijn kin. Ik schudde mijzelf direct wakker, een franse chauffeur = no-go. We spraken nog verder over al het pracht van Parijs, hij vertelde over zijn appartement op de Champs-Élysée en dat hij alleen maar taxichauffeur is om van het gezeur van zijn vader af te komen. Vlak voor het vliegtuigveld gaf hij mij zijn kaartje, voor het geval ik weer een vriendin zou vergeten. Ik gaf mijn nummer en hij beloofde me een van de mooiste plekjes van Parijs te laten zien –zijn slaapkamer waarschijnlijk- en me uit eten te nemen.
‘Was je me vergeten ofzo?’ riep Rachelle me toe terwijl ze met haar koffer naar me toe liep. ‘Nee hoor, totaal niet, Estee is alvast met onze koffers naar het hotel gegaan, omdat we je niet konden vinden,’ loog ik. Rachelle knikte met een half opgetrokken wenkbrauw. ‘Laten we maar naar het hotel gaan,’ vervolgde ze.
‘Rachelle, het spijt me zo, we waren het helemaal vergeten en in de ban van Parijs gingen we gewoon naar het hotel!’ riep Estee direct toen Rachelle en ik binnen kwamen. Ik sloeg mijn ogen ten hemel, zuchtte en keek Estee verzuchtend aan. ‘Dankjewel Es, ik deed zo’n mijn best om Rachel voor te liegen,’ zei ik verwijtend. Estee wierp mij een stralende, onschuldige glimlach toe en omhelsde Rachelle als wijze van begroeting. ‘Ik heb bij Pierre Gagnaire geboekt, kostte me wat moeite, maar we eten daar om 6 uur,’ deelde Estee me mee. ‘Oe, goed gedaan Estee, daar staat normaal gesproken een wachttijd van een paar maanden voor!’ riep Rachelle uit. Rachelle plofte neer op een van de sofa’s, schopte haar pumps uit en zuchtte van verlichting. ‘Je weet dat het al 5 uur is? En het bijna een half uur rijden is vanaf hier en dat we er verplicht netjes uit voor moeten zien?’ vroeg ik aan Rachel. ‘Tjaa, dan moet ik me ook maar gaan klaar maken, anders vergeten jullie me weer…’ grinnikte ze. Ik stak mijn tong naar haar uit en liep terug naar mijn eigen kamer. Ik koos uit mijn kledingkast een matte marineblauwe lange strapless jurk uit, pakte een paar bijpassende pumps en legde een paar zwarte bloemetjes met kleine diamantjes klaar als haaraccessoires. Ik douchte snel, schoot mijn kleding aan, maakte me simpel op met een stel felrode lippen, stak mijn haar op, pinde de bloemen erin en spoot wat coco mademoiselle op. Aangezien ik als eerste klaar was, belde ik de receptie op om weer een taxi voor te laten rijden. Ik pakte een simpele zwarte clutch en deed daar mijn lippenstift en portemonnee in. Als laatste zocht ik in mijn handbagagetas mijn mobiel en opende het pas aangekomen sms’je waarin stond: ‘Je suis arrivé en Paris, peut-être je te vois. Yoann.’. Ik sloeg een verrast gilletje en liet me vallen op mijn bed.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 05-08-2011, 15:07 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Estee
Nadat ook ik gedoucht had, deed ik mijn nude-kleurige Marc
Jacobs- jurkje aan, zocht een paar zwarte pumps van Miu Miu erbij en een bijpassende tas. Daar stopte ik mijn mobiel in, mijn klein agendaatje wat ik altijd bij me had en mijn lipgloss. Ik schoot mijn pumps aan en deed mijn oorbellen, zichtloos, in mijn oren. Ik liet mijn haar voor wat het was want het zat prachtig nadat ik het had laten opdrogen. ‘Klaar!’ riep ik toen ik naar Chanels kamer liep. Daar lag Chanel op haar bed met haar mobiel in haar hand. ‘Chan?’ vroeg ik. No answer. ‘Chane-hel!’ riep ik terwijl ik naast haar op haar bed plofte en haar mobiel uit haar hand gritste. Vluchtig las ik het sms’je door. ‘Yoann?’ vroeg ik toen ik klaar was. ‘Gourcuff?’ Chanel knikte. Ik gilde. ‘Niet!’ riep ik uit terwijl ik me languit achterover liet vallen. ‘Echt wel,’ krijste Chanel. Rachelle kwam de kamer binnen. ‘Waarom gillen jullie heel Parijs bij elkaar?’ vroeg ze verbaasd. ‘ Rach, dit is serieus, Chanel heeft net een sms’je gehad.’ Zei ik. ‘ Wauw, een sms’je…’ zei Rachelle en het sarcasme droop er vanaf. ‘Niet zomaar een sms’je hoor, van Gourcuff!’ vervolgde ik toen terwijl ik met pretoogjes naar Rachelle keek. ‘Niet!’ gilde Rachelle terwijl ze de mobiel aanpakte en doorlas. Ik kwam weer bij en keek naar de klok. ‘Oh mijn god, we zijn al veel te laat. Straks is onze tafel weg!’ Snel duwde ik Chanel overeind en we liepen naar de liften die ons naar de taxi zou brengen. Net toen we weg wilden rijden gilde Chanel: ‘Wacht, mijn tasje!’ ze deed de portier open en rende zo goed als kwaad dat het ging op haar hoge hakken naar binnen. Enkele minuten later kwam ze hijgend de taxi binnen. ‘Let’s go!’ riep ze tegen de taxichauffeur en die begon te rijden.
‘Nous avons reserve.’ Zei ik in mijn beste Frans terwijl ik de man die achter de balie stond aankeek. Die knikte en vroeg op welke naam. ‘Van Erpers Rooijaards.’ Het klonk vast afschuwelijk maar mijn naam kun je toch moeilijk op z’n Frans uitspreken. ‘Marche avec moi, je vous accompagne jusqu'à votre table.’ De knappe ober begeleidde ons naar een vier persoons tafel en schoof onze stoelen netjes aan toen we gingen zitten. Hij ging weg en kwam even later terug met drie menukaarten. Terwijl hij de menukaarten aan Rachelle en Chanel gaf keek ik even rond. Het was een grote, ronde ruimte met lichte muren. Boven de gezellige tafels hingen sierlijke kroonluchters die gedimd licht schenen op de klanten in het restaurant. ‘Wat willen jullie?’ vroeg ik aan Chanel en Rachelle toen er opnieuw een ober bij onze tafel kwam staan die mij met een aparte blik aankeek. ‘Pour moi, Coq au vin à la Bourguignonne.’ Zei Rachelle tegen de ober. ‘ Et pour moi, la Bouillabaisse.’ Vervolgde Chanel terwijl ze haar menukaart terug gaf aan de ober die nu met een doordringende blik naar mij keek. ‘Cassoulet pour moi.’ Zei ik terwijl hij mijn menukaart terug nam en mijn hand daarbij aanraakte. Ik schrok van zijn koude vingers. Snel draaide hij zich om en liep weg. ‘Wat een creep!’ fluisterde ik toen hij buiten gehoorafstand was. ‘Vind je? Ik vond hem wel charmant.’ Zei Rachelle. ‘Dan heb je zijn blik nog niet gezien toen hij naar mij keek-‘ ik werd onderbroken door Chanel. ‘Rach, jij mag niet aan andere mannen denken!’ Rachelle keek verbaasd en trok haar wenkbrauw op. ‘Hoezo dat nou weer?’ vroeg ze verbijsterd. Grinnikend keek ik haar aan. ‘Wat als Jesús erachter komt.’ Vroeg ik terwijl ik een wenkbrauwkriebel deed. Rachelle, die dit duidelijk niet had verwacht, bloosde en nam snel een grote slok van haar rode wijn. ‘Wat is er met hem?’ vroeg ze quasinonchalant terwijl ze haar servet uitvouwde en op haar schoot legde. ‘Jullie zijn gespot, schat.’ Zei Chanel die Rachelle doordringend aankeek. ‘Ge-gespot?’ stotterde Rachelle die nu van Chanel naar mij keek en weer terug. ‘We zijn niet gek, Rachelle, waarom heb je ons niks verteld?’ vroeg ik terwijl ik ook een slokje na van mijn wijn. ‘Er is niks. Volgens mij vind hij me niet eens leuk!’ zei Rachelle hopeloos. ‘Niet leuk! Jij bent niet goed bij je hoofd, hij vind je geweldig, al vanaf de eerste keer dat hij je zag!’ riep ik uit zodat er verscheidene mensen omkeken. Ik verontschuldigde me en keek weer naar Rachelle die opnieuw bloosde.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 16-08-2011, 16:49 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Chanel
Kijk, en hier hadden we haar. Die leuke roze/rode kleur op haar wangen. Breed glimlachend trok ik mijn wenkbrauw op en zei: ‘Was het leuk in Sevilla, als we de foto’s moeten geloven, was het ontzettend gezellig, als je begrijpt wat ik bedoel. Kusje hier, knuffeltje daar. Als het aan mij ligt worden jullie in plaats van Shakira en Piqué...cute; Spains most nauseating couple.’ Rachelle werd zo mogelijk nog wat roder en stamelde wat woordjes die zo zacht waren dat ik ze niet verstond, was ook niet erg want mijn aandacht ging alweer naar iets anders. ‘Daar is Estees obertje met ons eten! Laat mij je eens van dichterbij bekijken, zit je aan Estee, dan zit je aan mij,’ mompelde ik zachtjes. De ober kwam eraan en ik moet zeggen, hij is knap. Zo’n typische parijzenaar, ijdel en had duidelijk last van een ongelooflijke ego. Hij liep rechtstreeks naar onze tafel en zette als eerste Rachelles bord neer met, zoals je gewend bent in chique restaurants, een iniminie portie van haar eten. ‘Merci,’ mompelde Rachelle, nog na blozend. Ik tikte Estee onder de tafel aan en gaf haar een onopvallend tekentje met mijn vinger. Mijn bord was aan de beurt, dus ik rechtte mijn rug, boog lichtelijk voorover en keek hem half knipperend, op mijn charmants aan. Hij keek me even onderzoekend aan, en voor de rest niets, zette mijn bord neer met een ‘s’il vous plaît’. Mijn mond vertrok zich een paar seconden in een verontwaardigde trek en met moeite kreeg ik hem weer terug in mijn fake glimlach. Rachelle hikte, het was of door mijn actie, of door de wijn die verkeerd viel, ik hoopte dat laatste anders moest ik nog even verder gaan met het blozend maken van haar gezichtje. Het Estee tafereel was wat leuker om te zien, hij boog lichtjes toen hij haar bord neerzette. Toen hij weg wou lopen knipoogde hij en gaf haar een soort van luchtkusje. Mijn mond viel open van verbazing, net zoals die van Estee en die van Rachelle. We zaten alle drie vliegen te vangen. ‘Wat een lef,’ mompelde Rachelle. ‘Volgens mij wilt hij zo meteen meer dan alleen fooi van je Es..’ grinnikte ik. ‘Ik denk dat ik maar even moet zeggen dat ik al een vriend heb,’ zuchtte Estee. ‘Niet doen! Dit is leuk, amusement tijdens het eten!’ zei Rachelle, die duidelijk de aandacht naar iemand anders wou plaatsen. Ik nam een hapje van mijn vissoep, waarom had ik dit ook alweer besteld?! Ik haat vissoep…
We lieten het onderwerp Rachelle en Jesús maar voor wat het was, ik zou hem wel gaan uithoren tijdens mijn verjaardagsbal. Na ongeveer 20 minuten kwam de ober weer, met 3 glazen champagne –die wij niet besteld hadden- en zette die neer voor elk van ons. Van het huis, kregen we erbij te horen. ‘Ik zou die maar niet drinken, er zit vast een of andere rapedrug in ofzo,’ zei ik glimlachend toen Estee onderzoekend naar haar champagne keek. Ze knikte, tuitte haar lippen en maakte een smakkend geluidje. ‘Wat te doen, wat te doen,’ lachte Rachelle. Ik pakte mijn glas en ruilde hem om met die van Estee. ‘Mij moet ie toch niet, dus als ik bewusteloos word, doet hij er toch niets mee,’ deelde ik mee. Estee lachte en gooide haar haar over haar schouder. ‘Ach, ze nemen altijd de knapste hè.’ ‘Of degene die het snelst toehapt,’ zei ik achteloos. ‘Hee, ik beet niet toe! Ik heb Jerre toch!’ verdedigde Estee zich direct. ‘Hoe gaat het trouwens met hem, zonder jou thuis om alles heel te laten,’ vroeg Rachelle. ‘O, heel goed hoor, ik hoop alleen dat er nog 1 van mijn kristallen glazen over is als ik thuis ben. Ik ga even naar het toilet,’ deelde Estee mee terwijl ze haar servet neerlegde en opstond van haar stoel. Ze liep weg en toen ze uit het zicht was boog Rachelle zich naar mij toe. ‘Zullen we even een geintje uithalen?’ vroeg ze. Ik knikte: ‘Waar denk je aan?’ ‘De ober vertellen in welk hotel we zitten, Estees naam en nummer geven.’ Er kwam een grijns op mijn gezicht, ik wist dat ik dit terug zou krijgen en nog eens 10 keer zo erg, maar vriendinnen doen dit nou eenmaal! Ik stak mijn hand op naar de ober en hij kwam direct aanlopen. ‘Vite, donnez-moi votre mobile et je mettrai notre hôtel, le nom de ma copine et son numéro de téléphone,’ beval ik hem. Hij fronste. ‘Pourqoui?’ vroeg hij. ‘C’est drôle,’ glimlachte Rachelle. De ober haalde zijn schouders op en viste zijn mobieltje uit zijn broekzak. Ik greep het en toetste de gegevens in. ‘Ze komt er al aan,’ siste Rachelle. Ik duwde de mobiel in zijn hand en zei hem weg te gaan. ‘Merci,’ mompelde hij en snel liep hij verder. ‘Wat deed hij nou weer hier?’ vroeg Estee toen ze weer ging zitten. Ik haalde mijn schouders op: ‘Hij zal wel op zoek zijn geweest naar jou.’
Na ons toetje rekenden we snel af, Estee wilde snel weg bij de ober en daarna 3 uur in bad liggen weken omdat ze zich vies voelde. De ober knipoogde samenzweerderig naar mij en Rachelle toen we weggingen. We hielden een taxi aan en redent terug naar het hotel. De ober liet er geen gras over groeien, we zaten nog geen 10 minuten in de taxi of Estee kreeg een sms’je. Je t’adore stond erin, zonder afzender en voor Estee een onbekend nummer, maar wij weten wel van wie die komt en ik heb zo het gevoel dat hij het hier niet bij zal laten.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 08-12-2011, 20:07 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Kort stukje dit keer, sorry guys!
Estee:
Ik hoorde mijn mobieltje bliepen in mijn tasje. Ik deed hem open en viste mijn mobiel eruit. Ik ontgrendelde het scherm en las een sms. 'Oh my goodness, van wie komt dit in hemelsnaam?' vroeg ik verbaasd toen ik het Franse woordje las. Ik keek Chanel en Rachelle aan. Die zaten heel opvallend, al was het waarschijnlijk onopvallend bedoeld, elkaar aan te kijken. 'Wat?' vroeg ik nieuwsgierig maar er begon iets te dagen bij mij. 'Het is toch niet die irritante ober? Toch?' vroeg ik onzeker terwijl ik van de één naar de ander keek. 'Nee, helemáál niet!' zei Chanel, op een toontje die vroeg hoe ik durfde te beweren dat zij mijn telefoonnummer hadden gegeven. 'Chanel?' zei ik dreigend. 'Hoezo denk ik dat ik het nou weer heb gedaan, misschien was het Rach wel die het deed.' Ik verplaatste mijn blik van Chanel naar Rachelle en weer terug. 'Was het Rachelle?' vroeg ik kwaad. Ik kwam een eindje overeind toen de taxi over een hobbel in de straat reed. 'Nee,' Chanel keek beschamend naar beneden. 'Chanel, ik haat je op dit moment echt heel erg!' Ik probeerde heel geloofwaardig over te komen maar diep in mijn hart wist ik dat ik nooit kwaad zou kunnen worden op mijn beste vriendinnetje. 'Dan zul je het volgende ook niet leuk vinden.' vervolgde Chanel.
Vermoeid liet ik me op de bank vallen. Ik zakte meteen in de diepe kussens die erop lagen. Ik had met net comfortabel genesteld toen ik de beltoon van mijn mobiel weer hoorde. Ik zuchtte en keek naar mijn mobiel die op de tafel lag, hij trilde en lichtte op. 'RACH!' schreeuwde ik naar Rachelle die in er vlakbij stond. Rachelle draaide zich om en keek me aan. 'Wat?' vroeg ze, nogal kwaad kijkend omdat ik naar haar had geschreeuwd. 'Wil je even mijn mobiel aangeven?' 'Natuurlijk, mademoiselle van Erpers Rooijaards. Ze pakte mijn mobiel en gooide die in mijn richting, ik ving hem op en nam toen op. 'Qui, pour Estee!' kakelde ik vrolijk in de telefoon. 'Estéé?' klonk het in de telefoon, met een Frans accent. 'Who is this?' vroeg ik nogal verdwaasd aan mijn telefoon, in het Engels. 'It's Miguél, from the restaurant?' Het klonk in een belachelijk gebrekkig Engels. 'Miguél, I don't know any Miguél's.' zei ik tegen de telefoon terwijl ik naar Rachelle seinde dat ze mijn richting op moest komen. Rachelle kwam aanlopen en ging naast me zitten terwijl ik de telefoon op luidspreker zette. 'You do know me, I'm the waiter, remember?' Er begon iets te dagen in me, en Rachelle proestte van het lachen. Ik gebaarde dat ze stil moest zijn. 'Well, Miguél, I don't want you to call me anymore. You're pretty anoying.' Met die woorden hing ik op. Ik gooide mijn mobiel in de bank en stond toen op met de mededeling dat ik naar bed ging.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
Pure Football. - 3
