|
xhermoine
|
Geplaatst op 06-07-2010, 12:02 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Christiane en ik hebben, allebei als enorme voetbalfans, besloten om een verhaal te maken over het WK. We schrijven het vanuit de ik-vorm dus als ik schrijf, schrijf ik vanuit Estee: mijn personage. En als Christiane schrijft, schrijft ze als Chanel: haar personage.
Reacties en commetaar welkom!
Veel plezier!
We zetten de personages er even bij zodat je ze leert kennen.
Naam: Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards.
Bijnaam: Estee, Fredje.
Leeftijd: 19.
Uiterlijk: Egale huid, haar tot net boven de helft van haar rug, donkerblond en grove krullen. Lange, sierlijke wimpers. Klein, maar prachtig mondje en volle donkerroze lippen. Een beetje zandloper-figuurtje, maar niet te erg. Slanke middel en mooie heupen. Rechte, witte tanden en een fijn neusje. Lange nagels en sierlijke vingers en donkerbruine ogen. 1.73 en mooie ronde vormen.
Innerlijk: Zelfverzekerd, intelligent en heeft goed gevoel voor humor. Is vrolijk en perfectionistisch. Koppig en lief. Zorgzaam en zegt wat ze wil. Creatief en avontuurlijk en kan in benauwde situaties heel kalm blijven.
Voetballer: Meerdere, David Villa, Manuel Neuer, Iker Casillas, Fernando Torres en Arjen Robben en Xabi Alonso [geschoren]
Extra: Haar vader is Chief Executive Officer ofwel de hoogste baas van het bedrijf bij een grote beursgenoteerde multinational zoals bijvoorbeeld Shell, maar dan bij Adidas. Haar moeder is dé top-advocate van Europa. Ze wonen in een riant landhuis dat staat in een bosrijke omgeving. Zowel het landhuis als de grote tuin zijn beide een rijksmonument. Heeft een eigen appartementje aan de gracht is Amsterdam. Maar ze is daar alleen als ze voor haar werk of met vriendinnen in Amsterdam is. Ze ontwerpt mede voor Louboutin en Burberry. Ze studeert architectuur en wil later binnenhuisarchitect worden. Spreekt niet zoveel talen als haar vriendinnen maar wel Nederlands, Engels, Duits en Chinees en ook redelijk Spaans door een snelcursus.
Lievelingsmerken: Burberry, Louboutin, Versace, Chanel, Prada, Gucci, Scapa, UGG, Adidas en DKNY.
Naam: Franceline Chanel van Capelle
Bijnaam: Celine, Chanel
Leeftijd: 20
Uiterlijk: Lang bruin grof krullend haar met goud/bruinige highlights highlights, honingbruine grote ogen die goudkleurige puntjes hebben en lange gekrulde zwarte wimpers. Heel blank uiterlijk. 1.70 lang en slank gebouwd. Mooie vormen en een slanke middel. Lange benen en altijd gelakte teennagels. Mooie slanke vingers met lange nagels. Scherpe cupidoboog en een iets dikkere onderlip. Zacht rode lippen en rechte spierwitte tanden. Fijn gebogen wenkbrauwen
Innerlijk: Modebewust, verwend, spontaan, vrolijk, hartelijk, flirterig, smetvrees, make-up gek, nieuwsgierig, sportief, houdt van uitgaan, kookliefhebber, kak
Voetballer: Verschillenden. Fabio Coentrao, Fernando Torres, Simon Kjaer, David Villa, Cesc Fabregas, Jesus Navas, Yoann Gourcuff,
Extra: Pa is een van de bazen van de Fifa en wonen in een grote villa in het Gooi, verschillende vakantiehuizen. Moeder is ex-model en nu een socialiste. Grote staf in dienst. Pa is vaak weg. Franceline doet nog wel eens modellenwerk, studente chirurgie en heeft een grote vriendinnenkring. Spreekt 7 talen vloeiend: Nederlands, Engels, Frans, Duits, Spaans, Portugees, Deens. Favoriete merken: Chanel, Gucci, Louis Vuitton, Dolce & Gabbana
Dit bericht is gewijzigd op 11-07 12:18.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 06-07-2010, 13:00 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Estee:
‘Pahaap!’ roep ik door het trapgat naar beneden, geen reactie. ‘Kan ik u misschien helpen, mademoiselle?’ Ik draai me om en zie een lange, kalende man staan. ‘Oh, ja James, zou je alsjeblieft even mijn vader kunnen halen.’ James knikte en liep de trap af. Ik loop weer terug naar mijn kamer, grits mijn witte iPhone met zwarte kristalletjes bezet van het dekbed met zebraprint, en toets het nummer van Chanel in terwijl ik mezelf in de grote leunstoel laat vallen. Ik houd het tegen mijn oor aan en strijk met mijn handen door mijn donkerblonde haren. Ik, Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards, probeerde mijn aller aller beste vriendin, Franceline Chanel van Capelle, te bereiken. ‘***.’ Ik druk op het rode hoorntje, in gesprek. Ik kijk naar de achtergrond van mijn mobieltje. Nog geen 10 seconde later ging de telefoon. Snel drukte ik op ontvangen. ‘Met Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards.’ ‘Haai, met Chanel. Waarom zeg je toch altijd je hele naam aan de telefoon.’ ‘Omdat ik weet dat je dat irritant vind. En omdat als het iemand van mijn werk is, ik wel sjiek moet klinken. Maar omdat ik zag dat jij het was deed ik het express.’ Ik strijk nog een keer met mijn hand door mijn haar terwijl ik Chanel aan de andere kant van de telefoon hoor lachten. ‘Maarre, hoe gaat het met je?’ vervolgde ik. ‘Dat weet je best, ik heb je een halfuur geleden al aan de lijn gehad.’ Zei Chanel. ‘Ja, klopt maar ik vond het gewoon leuk om te vragen, maar waar spreken we af?’ ‘Weet ik veel, weetje wat, ik kom wel gewoon langs jou.’ ‘Oké, prima, hoelang nog?’ ‘Hooguit een kwartiertje!’ Ik kijk op de klok, het was nu kwart over een. ‘Oké, tot zo dan!’ ‘Tot zo!’ Ik drukte weer op het rode hoorntje, liep naar de andere kant van mijn kamer en keek in de enorme spiegel en draaide goedkeurend een rondje. Ik had een beige skinnyjeans aan , een wit, laag uitgesnede t-shirtje erop en een goude ketting met bedeltjes. Ik loop naar de overloop richting de schoenenkast. Ik stap in een enorme ruimte vol met schoenen. Alle vormen, kleuren, hoge hakken of gewoon platte schoenen. Ik loop gelijk naar rechts en pakte mijn beige gladiatorhakken. Ik trek ze aan en loop weer terug naar mijn kamer. Er werd zachtjes op de deur geklopt. ‘Ja?’ Een lange, redelijk gespierde man met grijs haar kwam haar kamer binnen. ‘James zei dat je me zocht.’ ‘Ja, dat klopt. Ik wilde vragen of ik nog wat geld mag, Chanel komt zo meteen langs en we moeten flink shoppen!’ ‘O ja, waarvoor dan?’ ‘Kom op pap dat weet je best, we gaan over een paar dagen naar Afrika en dan moeten we wel genoeg leuke, luchtige kleren hebben.’ Haar vader keek bedachtzaam. Toen knikte hij. ‘Gebruik mijn pas maar.’ Hij haalde een portemonnee uit zijn achterzak, deed hem open en haalde er een gouden pas uit. ‘Dankjewel pap.’ Haar vader glimlachte en liep toen weer de deur uit. Jaja, Afrika, dat las je goed. Ik en Chanel gaan namelijk naar het WK 2010 in Zuid-Afrika. Omdat de vader van Chanel een van de bazen is van FIFA en mijn vadertje lief is het hoofd van de Adidas, een van de grootste sponsors. Dus die moeten daar allebei naartoe. Ik en Chanel hebben tot het laatste toe gesmeekt, en uiteindelijk mocht het. Wij gaan ook! Zonder toezicht en zonder ouders. In een apart hotel, en misschien wel in een andere stad. En we kunnen naar elke wedstrijd die we willen. ‘James!’ roep ik. Na een minuutje klopte er iemand op de deur. ‘Kan ik u helpen mademoiselle?’ klonk gedempt van achter de deur. ‘Je mag binnenkomen.’ James kwam naar binnen. ‘Zou je misschien mijn auto kunnen wassen?’ ‘De rode Audi TT cabriolet of de witte Fiat 500?’ ‘De Audi. En vergeet niet het dak dicht te doen.’ James knikte en verliet de kamer weer. Ik wierp weer een blik op de klok. Nog zeven minuten ongeveer. Ik pak mijn laptop van mijn ontwerpbureau af en ga weer in de leunstoel zittten. Ik klap hem open en zie de screensaver; Een foto van Fernando Torres. De lievelingsvoetballer van Chanel en mij! Ik open het ontwerp-programma en ga nog even verder met het huis waar ik mee bezig was. Ik, Estee, studeer om architecte te worden en ik ontwerp kleding mede voor Burberry en Louboutin. Mijn opleiding, architectuur en mode, is mijn leven! En mijn familie en vrienden natuurlijk ook, dat spreekt voor zich. Dan hoor ik het buitenhek knerpend en piepend open gaan. Ik loop naar het raam en schuif de gordijnen nog een stukje verder open. Er komt een cabrio het erf oprijden. Ik doe de gordijnen weer dicht, pak mijn zwarte Wayfarer zonnebril van mijn bureau en mijn grote, hoe zal ik het noemen, mijn grote Chanel-shoptas. Ik pak de lift, die moet je gewoon hebben als een rijk persoon, naar beneden en loop naar de voordeur. Ik strijk nog een keer met mijn hand door mijn donkerblonde lokken. James stond al bij de voordeur zie ik. Ik loop naar de deur die hij voor me open doet. 'Dankjewel James.' Hij knikte even stijf en deed toen de deur achter mijn kont weer dicht. 'Hoezo chagerijnig.' mompel ik terwijl ik naar Chanel loop.
Dit bericht is gewijzigd op 06-07 16:19.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 06-07-2010, 18:05 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Pov Franceline (oftewel Chanel…)
Ik had net Estee neergelegd en mijn met roze diamantjes bezetten mobiel weer in mijn felrode Gucci tas gestopt toen ik ons dienstmeisje aan hoorde kloppen. ‘Ja, kom binnen Claire!’ riep ik naar haar toe terwijl ik richting mijn schoenenkast liep. ‘Ik hoorde u aan de telefoon, moet ik Pierre vragen de Porsche voor te rijden?’ vroeg ze voorzichtig. Ik glimlachte en knikte. ‘Dankjewel, graag, ik denk dat we met Estee’s cabrio gaan dus hij hoeft me alleen af te zetten,’ zei ik. Claire knikte en sloot de deur achter zich weer. Ik hurkte voor mijn schoenenkast en greep een paar witte Chanel sandalen die goed matchten met mijn schattige witte jurkje met een breed rood lint. Ik pakte mijn musthaves lijstje van mijn bureau en stopte dat samen met mijn rode lak portemonnee in mijn tas. Het was alweer tijd om weg te gaan. Ik liep naar de andere kant van mijn kamer, waar een hoeveelheid posters van voetballers hing. Vlug gaf ik een kushandje naar iedere poster, ja ik weet, obsessed… ‘Tot vanmiddag,’ zei ik, eigenlijk tegen mijn posters. My Lord, ik ben echt zielig, sta gewoon te praten tegen een poster… Ik liep expres te trap af, we hadden wel een lift, maar ik moet in shape blijven voor Zuid-Afrika.
Een aantal uur later liep ik samen met Estee in de PC hoofdstraat, aan onze armen bungelden veel grote tassen vol met kleding, schoenen, accessoires, beauty producten etc. Beiden hadden we verscheidene winkels leeg gekocht en hoopte dat het allemaal in onze koffers pasten. ‘Ik heb er zo veel zin in! Ik heb een lijstje gemaakt met welke voetballers ik allemaal wil praten en op de foto wil, als het even kan hun nummer krijgen. Zullen we vip kaarten hebben denk je?’ vroeg Estee. Ik haalde mijn schouders op. ‘Pappie regelt wel wat we willen. We kunnen waarschijnlijk naar alle wedstrijden, misschien naar trainingen en voor zo ver ik weet logeren we telkens in een ander hotel met andere teams,’ zei ik onverschillig, ik probeerde cool te blijven maar het had me allemaal zo veel moeite gekost! Ik heb dus vanochtend een brief gekregen met de uitnodiging of we met het Spaanse team mee willen vliegen, allemaal mooi lief en aardig maar zover ik weet, woon ik niet in Spanje. Pappie heeft dus geregeld dat we met een privé vliegtuig naar Madrid gaan en vanaf daar mee vliegen met het Spaanse team, het had me wat gesmeek gekost maar nu zit ik wel mooi bij Fernando Torres in 1 vliegtuig! Estee weet dit nog niet en ik wil wachten het haar te vertellen als ze wat drinkt, en dan wel een paar passen van haar weg staan en hopen dat het haar neus uitkomt. ‘Zullen we een terrasje pakken?’ onderbrak ik Estee terwijl ze weer aan het doorratelen was over hoe geweldig het wel niet was dat ze al die voetballers mocht ontmoeten. ‘Is goed, ik ben uitgedroogd!’ zei Estee terwijl ze een stapje harder liep. We stopten bij een chic uitziend terrasje op de hoek van de straat en bestelden wat te drinken. Ik wachtte geduldig op het moment dat Estee net wat koffie in haar mond had en zei nonchalant: ‘Ik kreeg vanochtend een brief dat we met het Spaanse team vliegen.’ Estee’s ogen sperden open, maar jammer voor mij slikte ze eerst haar koffie toe om het daarna uit te gillen. ‘Meen je dat! O my, dan zitten we in hetzelfde, Torres, o my.’ Ik liet haar even uitrazen en dronk alsof er niks gebeurd was mijn koffie op. ‘Heeft je pa dat geregeld?’ vroeg Estee toen ze weer op adem was gekomen. ‘Ik kreeg een uitnodiging en mijn pa heeft het verder geregeld. We vliegen 6 juni richting Madrid, privé natuurlijk, en daar wacht als het allemaal goed gaat het Spaanse team op ons om dan met z’n allen door te vliegen.’ ‘Wat geweldig!’ Was het enige wat Estee nog kon uitbrengen. ‘Ga je je Spaans nog bijschaven?’ vroeg ik na een tijdje aan Estee, ik sprak het vloeiend, Estee simpel gezegd, niet. ‘Kan jij het me niet leren?’ vroeg ze. Ik trok een wenkbrauw op. ‘Je hebt 2 auto’s en je vraagt mij Spaans te leren? Neem een privé leraar voor die 2 weken die je nog hebt.’ ‘Dat is een beter idee ja,’ zei Estee en ze keek nadenkend voor zich uit.
Die laatste 2 weken vlogen voorbij en voor ik het wist zaten mijn pa en ik in zijn Rolls Royce. Mijn twee gigantische koffers waren tot het uiterste gevuld en ik had Claire moeten vragen of ze erop kon zitten zodat ik ze dicht kon doen. De tweede koffer zat minder vol, die gebruik ik voor het geval ik dingen koop in Zuid-Afrika. Ik had een wat grotere witte Chanel tas mee als handbagage. Het was 2,5 uur vliegen van Schiphol naar Madrid, waar we 1 uur hadden om te rusten te lunchen en even wat winkeltjes te bekijken en daarna een lange zit van ongeveer 10 uur naar Kaapstad. We zouden om ongeveer half 12 ’s avonds aankomen in Kaapstad. We moesten 1 uur van te voren aanwezig zijn op Schiphol en dus is het nu kwart over 8 en halen we Estee op. Als we 5 minuten van haar huis af zijn sms ik haar dat ze buiten moet staan zodat we haar kunnen oppikken. Ik had voor het gemak een witte Stella McCartney jeans aan en een luchtig los groen haltertopje met bloementjesprint. In mijn tas zat een witte Chanel blazer, voor het geval het ’s avonds op het vliegveld koud zou zijn. Ik had Gucci muiltjes aan met een lage hak, iets waar ik dag naar dag de hele wereld op kan lopen. Ik streek door mijn bruine krullen en wachtte tot Pierre de 2 koffers van Estee in de kofferbak had gedaan.
Niet heel veel later, nadat we waren ingecheckt en de paspoortcontrole hadden gedaan liepen we door de vele winkeltjes, kochten een stapel tijdschriften en ik nog een paar parfums. Toen kwam toch echt het moment dat ik afscheid moest nemen van mijn pa. ‘Veel plezier schat, misschien zie ik je daar nog. En als ik ook maar 1 bericht hoor dat een van die lompe voetballers je heeft aangeraakt! Ik laat hem ophangen aan zijn voetbalsokken,’ zei hij onheilspellend. Ik lachte en kust mijn pa op zijn wang. ‘Ik red het wel! Tot daar, denk ik?’ was mijn afscheid. Mijn vader knikte en Estee trok me mee naar de plek waar we met een busje naar ons vliegtuig gebracht zouden worden. Het kleine privévliegtuigje van de FIFA had het basisaantal piloten en geen stewardessen, voor die 2,5 uur vonden ze dat niet nodig. Het was knus ingericht met een paar leren witte fauteuils en een minibar met drinken. ‘Ik heb er zoveel zin in!’ bleef Estee de hele reis herhalen. Ik gaf haar telkens gelijk en lachte om haar dromerige ogen telkens als ze het over haar voetballers had en lag dubbel nadat ze haar doelenlijstje had voorgelezen.
De tijd ging langzaam voorbij en na een hele tijd niks te hebben gedaan landden we op het vliegveld in Madrid. ‘We zijn er! Eindelijk ontmoeten we het Spaanse team!’ riepen we tegelijkertijd opgewonden. De reis had me verandert, ik was niet meer koudbloedig, maar net als Estee nogal kippig. We vlogen elkaar om het hals en checkten of alles nog goed zat, werkten onze make-up bij en spoten nog wat parfum op. De koffer zouden direct naar het nieuwe vliegtuig gestuurd worden, en ik hoopte dat dat allemaal goed zou gaan. Dus liepen we gearmd met onze tassen bungelend aan ons andere arm over het vliegveld van Madrid, goed om ons heen kijkend of we de rood met gele trainingspakken van het Spaanse team zouden zien. Maar nergens een trainingspak te zien. ‘Ik denk niet dat ze eruit zien zoals we gedacht hadden,’ mompelde Estee tegen mij terwijl ze goed om zich heen keek. ‘Dit is toch achterlijk! Een groep van, hoeveel zal het zijn, 30 man moet toch wel opvallen! Ik, hè, dat was nergens voor nodig!’ Ik wreef over mijn arm, waar Estee net een tik op had gegeven. ‘Ik zie ze, o my, daar is Torres!’ zei ze opgewonden. ‘We moeten een bijnaam voor hem verzinnen, anders weet die dat we het telkens over hem hebben… Sproetje?’ zei ik fronsend. ‘Tijdelijk is sproetje goed, tot we meer over hem te weten komen,’ zei Estee. ‘Kom, gaan we naar ze toe,’ zei ik en ik rechtte mijn rug en liep met charmante passen naar de bondscoach, Vincente del Bosque. ‘Excuse me, you are the coach of the Spanish team right?’ zei ik met een vaste stem, wat me veel moeite kostte aangezien ik stijf stond van de zenuwen. De man draaide zich om en nam Estee en mij glimlachend op, engerd. ‘Yes I am, you two are Estee and Franceline right. You’re looking just like the pictures I’ve seen,’ zei hij. ‘¿Son estas las chicas en que queremos esperar?’ Hoorde ik een stem achter me zeggen, eentje die me bekend voorkwam van alle interviews die ik had gehoord. Ik draaide me glimlachend om. ‘Si, somos Estee y Celine,’ zei ik terwijl ik midden in het gezicht keek van Xabi Alonso. De adem van Estee naast me leek even te stoppen en ik grijnsde licht. ‘My Spanish is not very well, so speak English to me please, I can understand you but my lovely friend can’t speak Spanish so…’ vervolgde ik. ‘Fernado.’ Hoorde ik naast me terwijl een man Alonso wegduwde. Nu was het mijn beurt om mijn adem te laten stoppen, ik keek midden in het gezicht van Fernando Torres, ik had het gevoel alsof ik flauw viel…
Vertaling ene spaanse zin:
Zijn dit de meisjes waarop we moesten wachten?
Dit bericht is gewijzigd op 09-07 14:49.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 09-07-2010, 10:51 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Estee:
‘Doe normaal, joh! Het is Torres maar.’ Sis ik terwijl ik Chanel overeind probeer te houden. Maar ook ik stond even perplex, hij was in het echt veel en veel knapper. Ik rechtte toen mijn rug en stapte op hem af. ‘Fernando Torres, right? I’m Estee and this is my lovely friend Chanel.’ Ik geef hem een hand en leg mijn andere hand op zijn arm. Als loyale begroeting. Hij lacht. ‘It’s very nice to meet you guys.’ Hij loopt weer weg. ‘Kom we moeten even naar dat leuke winkeltje.’ Zeg ik tegen Chanel die nog steeds bewonderend Fernando in zich opnam. ‘Hallo? Contact?’ ‘O, sorry, welk winkeltje?’ Snel liepen we naar het winkeltje en stapten naar binnen. Even later kwamen we weer naar buiten met allebei een grote tas aan onze arm bungelend. ‘Ik snak naar koffie.’ Zegt Chanel tegen mij. ‘Ik ook.’ Snel lopen we naar het dichtstbijzijnde koffie zaakje en lopen naar binnen. ‘A decaf vanilla coffee, please.’ Zeg ik tegen het jonge ventje achter de kassa. ‘And a cappuccino with extra foam.’ Voegt Chanel toe. We rekenen af en ik kijk op mijn mobiel. ‘Kom op, opschieten, we hebben nog maar vijf minuten om bij het vliegtuig te komen. Eenmaal aangekomen zien we net dat Torres met Alonso instapt. Ze glimlachen naar ons. ‘Oh my god, we hebben net Torres ontmoet.’ Giechelt Chanel. ‘Ja, weet ik!’ We waren zo blij dat we bijna vergeten waren in het vliegtuig te stappen. ‘Are you guys coming?’ vroeg een onbekende man. ‘O ja, natuurlijk.’ Snel liepen we naar het vliegtuig en stapten naar binnen. Het was groot en alles was bekleed met mooi zwart leer. Elke voetballer zat al naast elkaar dus onze droom om naast Torres te zitten viel in duigen. Snel liepen we naar een vrije bank en ploften we erop. Ik trok een tijdschrift uit mijn lichtgele Scapa-tas en sloeg de open terwijl Chanel bewonderend naar alle voetballers keek. ‘Niet zo kijken, ben je wanhopig ofzo?’ vroeg ik grijnzend. ‘O ja, je hebt gelijk.’ Chanel ging recht zitten en viste ook een tijdschrift uit haar tas.
Het was nu kwart voor 12 in de nacht en het was koud buiten. Het is dan ook wel winter in Zuid-Afrika maar toch ik had gedacht dat het warmer zou zijn. We zijn net uit het vliegtuig gestapt en ik heb snel mijn vestje aangetrokken die de hele reis netjes opgevouwen in mijn tas had gezeten. ‘In welk hotel zouden ze zitten?’ vroeg Chanel aan mij. ‘Ik hoop het Protea Hotel North Wharf want daar zitten wij ook.’ ‘Waarom vragen we het niet gewoon?’ vraag ik dan aan Chanel. Echt weer zo’n geniaal idee van mij. ‘Doe jij dan.’ Pusht ze me. ‘Oké, als jij dat wil.’ Zeg ik schouderophalend. ‘Eens even kijken.’ Mompel ik terwijl ik naar de voetballers kijk. Dan zie ik David Villa lopen. Ik stap er zelfverzekerd op af en leg mijn hand op zijn schouder. Hij draait zich vragend om. ‘Excuse me, I ask myself the hotel in which you sit.’ ‘Oh, I don’t really know. Wait a minute. Fernando!’ roept hij dan. Fernando Torres komt aanlopen. ‘What?’ ‘Do you know in which hotel we are?’ ‘Something with Protea I think.’ Mijn adem stok even. In dat hotel zitten wij! ‘That happens, we sit in that hotel to!’ ‘Okay, we see you there.’ Zegt Torres dan tegen mij met een grijns en hij loopt weg. Ik loop weer terug naar Chanel die met een jaloerse blik naar mij kijkt. ‘Waarom praatte je met Torres?’ vroeg ze behoedzaam. ‘Omdat hij wist in welk hotel ze zaten.’ ‘En welk hotel?” ‘Hetzelfde als de onze!’ Opeens is Chanel’s blik helemaal niet jaloers meer. ‘Kom we gaan naar de auto die voor staat.’ Zegt ze dan en ze haakt haar arm in de mijne. ‘Vergeet niet dat hij voetballer is, hé? De hele vrouwenwereld ligt aan zijn voeten.’ zeg ik nog even snel maar ik zie Chanel alleen maar grijnzen.
We komen aan bij een groot, indrukwekkend gebouw met pleisterwerk en ‘Protea Hotel North Wharf’ in het glas geëtst. En aan de overkant staat een groepje fotografen die hun lenzen op de deur richten. Ze wachten zeker op de voetballers van Spanje. Bedenk ik bij mezelf. We stappen uit en lopen naar de glazen deur. Die duwen we open en we komen in een immense ruimte, met marmeren tegels op de vloer en met rode velours stoelen. Een receptiebalie en een enorme kaars van Jo Malone op de tafel in het midden. We lopen naar de receptie en sluiten achter een hoogzwangere vrouw aan die tranen met tuiten huilt. Haar man staat naast haar, houdt haar hand vast, en zegt gespannen: ‘Lieverd, we kunnen de baby best Grisabella noemen als jij wilt, ik wist gewoon niet dat je het meende.’ De vrouw achter de balie geeft hen twee pasjes en de man en de vrouw gaan weer weg. ‘Wat kan ik voor jullie doen?’ vraagt ze dan vriendelijk. ‘We komen inchecken.’ ‘Oké, op welke naam?’ ‘Capelle.’ Antwoord Chanel. ‘Oh ja, het penthouse met alles erop en eraan.’ Zucht de vrouw. ‘Wat zou ik daar graag willen zitten. Hier zijn jullie pasjes, kamer 678, geniet van het verblijf.’ Er komt een piccolo aansnellen. ‘Kan ik uw koffers overnemen?’ ‘Ja, ze staan daar bij de deur.’ Zeg ik en ik wijs op de vier immense koffers die we bij de deur hebben laten staan. De piccolo knikt en rent met zo’n karretje naar de koffers toe.
We stappen de lift in die helemaal zwart is van top tot teen. En het was zo schoon dat je jezelf kon zien. We drukten op de grote P en de lift zette een schokkerige beweging in. ‘Wat spannend, in welke kamers zouden ze voetballers slapen?’ vroeg ik aan Chanel. Die haalde haar schouders op. ‘Ik hoop vlak bij onze kamer, maar dan een verdieping lager want het penthouse is de enige op de 11de etage. Zouden er nog meer voetbalteams in dit hotel zitten?’ vroeg ze toen. ‘Ik hoop het!’ We kwamen bij het penthouse aan. We haalden een pasje door de deur en die klikt open. Ze zwaaiden de dubbele deur van mahoniehout open en kwam in een oogverblindend appartement. Alles was in rode en bruine tinten behalve de keuken die spierwit was. De vloer had wit marmer en vloerverwarming. De keuken had prachtige designerskastjes en er was zelfs een kookeiland. ‘Perfecte keuken voor jou!’ Roep ik naar Chanel die in de woonkamer stond. De woonkamer had een bruine dressoir waar een enorme televisie opstond. Er lag een rood, langharig kleed op de vloer waar een glazen tafel opstond. De bank was bruine en had rode kussens. Er waren ook twee bruine fauteuils met in allebei een rond, rood kussen. Snel liep ik naar de deur die waarschijnlijk leidde naar de slaapkamers en badkamers. Ik liep regelrecht naar de zwarte deur aan het eind van de gang die prachtig afstak tegen de witte muur. Alsof die kamer voor mij bestemd was zwaaide ik de deur open en kwam in een sprookje terecht. Er was een hemelbed, ook van mahonie hout, maar het was zwart geverfd. Het had witte lakens en witte, sierlijke gordijnen. Er stond een zwart dressoir met net zo’n grote tv als in de woonkamer en de ramen gaven uitzicht aan een donkere hemel en een matzwarte zee. Ook hier lag een langharig kleed, maar deze was wit. Er zaten ook twee deuren. Ik zwaaide de deur open waar ‘closet’ opstond en kwam in een fantastische ruimte terecht. Ook hier lag marmer maar dan zwart, de kasten waren wit en je had allerlei verschillende kasten. Links stonden twee kasten waar schoenen en tassen in moesten en rechts een lange kast voor de kleren. Ik liep verder en kwam nu in een ronde ruimte waar een ronde, rode poef stond en een prachtige kaptafel met een enorme spiegel. ‘Fantastisch.’ Mompelde ik. Ik liep weer terug naar de gang en mijn oog viel op een witte dubbelde deur die me net nog niet was opgevallen. Ik doe ze open en kom een enorme ruimte. Met een zwembad. ‘Chanel, kom snel!’ Roep ik. ‘Wat?’ zegt Chanel die binnenkomt. ‘Óh wauw.’ Zucht ze dan als ze het zwembad ziet. Dan gaat de bel. Ik loop naar de deur en doe die open. Het is de piccolo. ‘Hier zijn jullie koffers.’ Hijgt hij terwijl hij ze een voor een naar binnen draagt. ‘Dankje wel!’ Hij kijkt hoopvol naar mijn tas. ‘Doehoei!’ Zeg ik dan terwijl ik de deur voor zijn neus dichtsla. Hij best wel een fooi kunnen krijgen hoor, maar dan had hij niet zo begerig naar mijn tas moeten kijken. Ik sleep mijn eerste koffer, een enorme knalgele. Naar mijn kamer. Daarna kom ik terug en zie ik Chanel slepen. Ik heb de nijging om te lachen wat is echt heel lachwekkend om te zien dat iemand zijn koffer niet van zijn plek af krijgt. Maar ik doe het niet omdat ik er vast ook zo belachelijk uitzie. Ik werp even snel een blik op de klok. Het is al kwart voor een. Ik probeer de laatste koffer van zijn plek af te krijgen maar trekken werkt niet. Ik kijk bedenkelijk en besluit dan om te duwen. Dat gaat beter. Na een tijdje staat ook mijn tweede koffer op mijn kamer. Ik schop mijn hakken uit en leg ze zorgvuldig in de schoenen kast. Net als mijn tas die ik in het tassenrek leg. ‘Ik pak morgen wel uit.’ Mompel ik dan terwijl ik mijn koffer voorzichtig openmaak om mijn pyjama te pakken en de toiletspulletjes. Uiteindelijk vind ik ze. Ik poets mijn tanden en haal mij make-up eraf. Ik doe mijn zijden japon aan en stap in het bed dat heerlijk zacht is. Ik heb de koffers naar de kast gesleept en pak ze morgen uit. Ik trek het ooggedoetje, wat je ’s nachts op je ogen legt maar waarvan ik de naam steeds vergeet, over mijn ogen en ga eens lekker op mijn zij liggen.
Dit bericht is gewijzigd op 09-07 21:21.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 09-07-2010, 17:38 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Sorry, had ik even zin in…
Franceline Chanel van Capelle
Ik hoorde Estee in haar bed klimmen terwijl ik nog wat kleding uit mijn koffer haalde. Ik kon toch niet slapen, was er nog te wakker voor. Mijn slaapkamer was eigenlijk precies hetzelfde als die van Estee, wat je eigenlijk ook wel kon verwachten. Ik had mijn oortjes van iPod in mijn oren en neuriede het deuntje van de muziek mee. Ik stond op en liet mijn kleding in de steek. Ik liep door de ‘’woonkamer’’ (jep, zo groot was het…) en neuriede: ‘I’m gonna break break your break break your heart.’ (liedje: break your heart van Saio Cruz) Toen ik hard mannelijk gelach hoorde dat zelfs door het dubbele glas te horen was. Mijn fijne wenkbrauw ging omhoog terwijl ik naar een van de grote ramen liep. Mijn blik ging naar beneden, naar het balkon onder ons penthouse. Daar stonden Sergio Ramos en Carles Puyol, de eerst was het haar van Puyol aan het invlechten. ‘Dus zo komt die aan zijn krullen,’ mompelde ik. Ik schoof het raam open en de koude nachtlucht kwam direct binnen. Ik rilde maar kon toch het verlangen om wat te zeggen niet weerstaan en riep: ‘Hé, Carles, that’s the secret of your curly hair! Looking sexy, girl!’ Puyol keek verbaasd om zich heen tot hij mij zag boven zich. ‘I’m always hot! These braids make me even hotter, don’t you think so?’ ‘Haha, indeed. Guys, sleep well!’ ‘Dulces sueños. We’’ll get you tomorrow morning for breakfast,’ riep Sergio naar mij terwijl hij een kushandje wierp. Ik lachte en wierp er een terug, daarna sloot ik het raam en liep naar de keuken. Daar dronk ik nog een beker thee en keek daarna op de klok boven te tv. Half 2 wees deze aan. Ik liep weer terug naar mijn slaapkamer, plukte mijn nachtjurkje van mijn bed en liep naar de badkamer waar ik heel mijn gigantische toilettas al had uitgestald en op zijn plek had gezet. Ik sprong nog even onder de douche, haalde mijn make-up van mijn gezicht, deed nachtcrème op, deed mijn haar in een losse vlecht (anders ging het pluizen, net als bij onze girly men Carles Puyol) en ging op mijn bed zitten. Ik stelde mijn kleine goudkleurige wekker (ik kan niet anders, het maakte me altijd rustig) in op 7 uur als wekker, zodat ik wanneer ik wakker werd op mijn gemak even kon sporten en mij aan kon kleden. Ik greep de afstandbediening van de airco en stelde hem in op 12 graden. (het moest gewoon koud zijn als ik ging slapen, zeikerd die ik ben…) toen ik hoorde dat de airco ging werken en een zoemend geluidje mij rustig maakte ging ik in mijn bed liggen, deed het licht met een knopje uit en ging slapen.
’s Ochtends werd ik wakker gemaakt door mijn wekker en de airco die was gestopte met zoemen. ‘Zumba tijd,’ mompelde ik terwijl ik gemakkelijker dan dat ik dacht mijn bed uitsprong en een shortje met wit topje met dunne spaghettibandjes aandeed. Ik deed mijn vlecht uit en moest weer denken aan Puyol vannacht, hoe gay kon je zijn… Ik draaide mijn haar in een knotje en pakte een Zumba dvd uit een van mijn koffers. Al half huppelend liep ik naar onze plasma tv en stopte mijn dvd in de dvd-speler. ‘Let’s Zumba!’ hoorde ik iets te hard uit de tv komen. ‘Fuck, straks is Estee wakker…’ mompelde ik terwijl ik als een bezetene de volumeknop op de grote afstandsbediening zocht. Thank god, was Estee een vaste slaper en was er wel meer voor nodig dan een volume op 35 om haar wakker te krijgen. Na drie kwartier gezumbaad (is dat überhaupt wel een werkwoord..) te hebben sprong ik weer onder de douche en deed een fleurig, los, lichtblauw D&G jurkje aan met mijn bijpassende slippers. Ik deed mijn haar gewoon los en spoot er wat haarlak overheen zodat het gewoon bleef zitten en niet overeind zou staan met deze vochtige lucht. (voor de Friends kenners, denk aan het haar van Monica in een van de cruise afleveringen..) en maakte me neutraal op, waardoor alleen mijn lange wimpers en mijn always rood gekleurde mond opvielen. Ik spoot nog wat parfum op en deed sieraden om, daarna liep ik terug naar de woonkamer en ging op de bank zitten. Ik moest denken aan wat Ramos vannacht zei en keek verschrikt naar de klok. Half 9, ik wist niet hoe laat ze bedoelde dat ze Estee en mij zouden ophalen, maar waarschijnlijk niet het 11 uur dat Estee had gehoopt. Ik besloot haar toch maar rustig wakker te maken. Nou ja, het rustig gedeelte was ik nooit goed in maar ik zal het subtiel proberen. Ik liep half huppelend (wat nou ochtendhumeur!) naar de deur die naar de slaapkamer van Estee leidde en klopt een vrolijk riedeltje op de houten deur. Geen reactie. ‘Estee, wake up!’ riep ik terwijl ik nog steeds voor de deur stond te kloppen. Nog steeds geen reactie. ‘Omg, is ze dood ofzo!’ zei ik hardop en deed de deur open. Estee lag vredig te slapen met haar hoofd naar het voeteinde. Wacht, haar kussen was mee en haar dekbed lag ook andersom. ‘Die is druk bezig geweest vannacht…’ dacht ik en ik liep naar haar toe. Ik plofte naast haar hoofd en schudde haar schouders op en neer. ‘Esteee, wakker worden!’ riep ik op een zeurderige manier. ‘Neehee, ik wil nog niet!’ mompelde Estee terwijl ze met haar kussen om zich heen sloeg. ‘Dan niet! Dan zie je Torres niet ontbijten!’ riep ik boos. Geen reacite… ‘Dan zien zo meteen de voetballers die ons komen halen voor het ontbijt je slapen,’ zei ik als laatste poging om haar wakker te krijgen. Estee schoot overeind. ‘Als je dat waagt!’ zei ze onheilspellend. ‘Dan wat?’ vroeg ik al wenkbrauw wiebelend. ‘Dan trek ik je jurkje omhoog waar iedereen bij is,’ was het antwoord van Estee. ‘O nee! Niet dat, alles behalve dat!’ riep ik dramatisch en ik trok het lichtgewicht uit haar bed en duwde haar de badkamer in. ‘Schiet op, het is kwart voor negen,’ zei ik en ik liep terug naar de bank en greep naar het informatie boekje over het hotel die op het dressoir lag en begon te lezen. Na een klein kwartiertje hoorde ik druk gepraat buiten onze hotelkamer en daarna een hoog stemmetje dat zei: ‘Ping pong, here we are, don’t let us wait, because than we are forced to kick the door in!’ ‘Tengo hambre.’ Hoorde ik een andere stem zeggen. ‘Niño!’ klonk er bestraffend. Ik stond op en liep naar de deur. Ik draaide hem van het slot af en hoorde ook op dat moment dat Estee aan kwam lopen. ‘Zo, dat heb ik snel gedaan, vind je ook niet?’ Ik knikte en deed de deur open. Daar stond een horde Spanjaarden ongeduldig te wachten en in het Spaans met elkaar te babbelen. ‘Ik hou de sleutel wel oké?’ zei Estee die de deur al op slot had gedaan en de sleutel in haar tasje had laten glijden. ‘So, let’s go!’ zei ik vrolijk tegen de groep (ik vind puberend een geschikt woord, als je zag hoe ze met elkaar omgingen) puberende voetballende Spanjaarden. Estee en ik gingen voorop en ik voelde de blikken op onze lichamen branden, viespeuken! Ik draaide me om en zei: ‘If you ever, ever touch this (Ik wees met mijn handen op Estee en mij) without permission, I personally will cut of your balls. Understand?’ Ik hoorde Estee naast mij lachen en de voetballers knikten verrast. We draaide ons weer om en liepen naar de lift. ‘We will go with the elevator, you guys go with the stairs or jump out the window or something,’ zei ik en ik stapte samen met Estee de lift in. De liftdeuren gingen dicht en Estee zei tegen mij: ‘Je bent niet erg aardig tegen ze hè!’ ‘Ach, het zijn net kleine kinderen en als je het niet gezien hebt, de knappe spelers zaten er niet tussen. Of heb jij Torres, Villa, Fabregas, Casillas of Navas gezien?’ ‘Nee, haha, tegen hun was je zeker direct stilgevallen!’ ‘Precies!’ zei ik toen de liftdeuren weer open gingen en we uit de lift stapten. We waren duidelijk eerder dan de voetballers, die waarschijnlijk de trap hadden genomen. Rustig liepen we naar het grote restaurant en gingen aan de tafel zitten waar een bordje op stond: ‘España’ We gingen tegenover elkaar zitten en hoopten beide dat Torres naast ons zou aanschuiven. ‘Hoe lang duurt traplopen?’ vroeg Estee op een begeven moment aan mij. ‘Misschien zijn ze echt uit het raam gesprongen,’ zei ik lachend. We gingen verder op een ander onderwerp toen er eindelijk Spaans gepraat en er voetballers binnen kwamen. De hele groep kwam binnen lopen en liepen naar de tafel waar ik en Estee al aanzaten.
Dit bericht is gewijzigd op 10-07 17:15.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 09-07-2010, 21:19 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Estee:
Leuke foto, Christiane. 
'Dus toch.' mompelde ik terwijl de voetballers bij hun aanschoven. Ik had nu een luchtig, wit zomerjurkje aan en mijn haren los en krullend. Chanel had me verteld over Puyol. 'Zit Sproetje erbij?' fluister ik tegen Chanel. 'Nee.' hoor ik Chanel jammerlijk zuchten. 'Alsof je over de duivel spreekt.' zeg ik dan. Torres, Casillas en Navas kwamen net binnen lopen en leken zich al een stuk minder kinderlijk te gedragen dan de rest van hun ploeggenoten. 'Buenos dias.' zeg ik dan in mijn gebrekkige Spaans. 'Buenos dias.' zeggen ze vrolijk terug. Ik kan wel een béétje Spaans, die cursus had zeker wel geholpen. Ik had extra lessen aangevraagd dan gebruikelijk maar dat kwam meerendeels omdat de man, of eerlijk gezegd jongen, die de cursus gaf uitermate aantrekkelijk was. Al had hij wel een ongelofelijk stomme naam: Kelvin. In gedachten haal ik mijn neus vies op. Wie noemt zijn kind nou Kelvin. Of Grisabella bedenk ik me net terwijl ik weer aan het stel denk dat gisteren voor ons stond. Maar Fernando kwam niet naast een van ons zitten maar hij ging er tussenin zitten. Het was een lopend buffet. 'Kom laten we iets gaan halen.' stel ik voor. Chanel stemt er mee in. We staan op en maken aanstalte om naar het buffet te gaan lopen. '¿Qué estás haciendo?' Hoor ik dan achter me zeggen. Dat verstond ik wel, het betekende 'wat gaan jullie doen'. Snel antwoord ik in mijn beste Spaans: ' Estamos despertando y tenemos hambre. ¿Qué piensa usted?' Ik hoor een er een aantal lachen en Torres roept: 'You go girl.' Glimlachend draai ik me om en loop naar het buffet waar Chanel al naartoe was gelopen. Even later kom ik terug met een mooi glimmend bord waarop nu een heerlijk hartig broodje lag met kaas, en een glas met verse jus d'orange. Ik en Chanel gaan weer zitten en zien dat de helft van de jongens weg is om ook wat eten te halen. 'Zullen we zometeen even naar het strand gaan?' stelt Chanel dan voor. 'Prima, maar eerst mij koffer uitruimen, het zal niet lang duren.' beloof ik haar dan.
Ik had het Chanel niet moeten beloven. Alleen al koffer nummer één uitpakken duurde een half uur. Nadat ik alles had opgeruimt en uitgepakt en mijn kamer had ingericht met spulletjes, was het al half 11. 'Wil je nog naar het strand of was je dat van plan tegen het avond eten?' vroeg Chanel ongeduldig terwijl ze tegen de deurpost leunde. Ik trok net mijn zalmroze Chiffonjurkje aan met ruches en biezen bij de zomen Daaronder had ik een sexy bandeau bikini met zwart/wit/goud streeppatroon aan. Waardoor de bikini een subtiele glamouruitstraling krijgt. Het heeft een strikkoord in de nek en clipsluiting op de rug. Met fashionable low-waist broekje. Ik pak nog snel mijn grote strandtas van Burberry en stop daar een handdoek in en nog wat belangrijke spulletjes volgens mij. 'Let's go!' roep ik dan en ik duw Chanel mij kamer uit. Na een kleine 10 minuutjes staan we op het strand. Het was dan pas kwart voor 11 maar het zand was gloeiend heet. Snel liepen we, nou ja liepen, het was meer rennend, naar een goed plekje. We spreidde snel onze handdoeken uit en deden onze strandjurkjes uit. We gaan liggen en ik pak mijn Vogue uit mijn tas. Ik haal mijn haar uit mijn nek zodat daar ook zon kan komen en zet een witte Wayfarer van Ray-Ban op. 'Dit is pas leven.' verzucht Chanel die ook een of ander blaadje uit haar tas had gevist. 'Precies, en het perfecte weer om een beetje bij te bruinen al moet ik strakjes nog wel even iets doen voor school. Opeens voel ik de brandende zon van mijn lichaam verdwijnen. 'Hé!' roep ik terwijl ik mijn zonnebril afzet en me omdraai om te kijken wie mijn zon verstoorde. Het was een jongen, ik schat van een jaar of twintig, eenentwintig, met donkerbruin haar en donkerbruine ogen waar ik groene spikkeltjes in zie. Hij heeft een wasbordje maar is niet één gespierde klomp vlees. 'Ik lig hier wel toevallig aan mijn kleurtje te studeren hoor!' Zeg ik dan. 'Ja, ik kan moeilijk uit je zon blijven als de bal hierheen rolt!'. Pardon, hoe durft hij zo onbeschoft te zijn? 'En mag ik dan vragen wie je bent?' vraag ik dan terwijl ik opsta. Ik kan zijn gezicht nu beter zien. Hij heeft vrolijke sproetjes over zijn wangen en neus, net als Torres, een een krachtige kaaklijn. Hij ís knap dat moet ik hem nageven. 'Jerre, Jerre Carlton. En wie ben jij als ik vragen mag?' 'Ik ben Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards.' zeg ik terwijl ik nochalant maar toch nijdig mijn haren over mijn schouder zwiep. 'Een dubbele achternaam? Wat ongelooflijk kak!' 'Nou..' Ik denk even na. 'Nou, misschien ben ik ook wel kak!' zeg ik dan. Meteen komt de gedachte in me op om mezelf voor mijn kop te slaan, wat een stóm antwoord! Jerre kijkt me grijnzend aan. 'Wát?' vraag ik dan uitdagend. 'Niets, je bent knap als je boos bent.' Hoe waagt hij het om dat tegen me te zeggen terwijl we knallende ruzie hebben. 'Duh, ik bén knap!' zeg ik dan. Ha, wat een top antwoord, ik bedoel ik ben knap dat weet ik zelf ook wel. Misschien moet ik zijn telefoonnummer vragen dan kan ik hem uitschelden wanneer ik wil. Ik hoor een stemmetje in mijn hoofd die zegt: 'Maar doe je het wel om hem uit te schelden, of is het iets anders?' Snel werp ik die gedachte weg. 'Dus, blijf je daar de hele dag staan of ga je nog iets zinnigs doen?' Hij grijnsd nog een keer en loopt dan weer terug naar zijn vrienden. 'Wacht!' roep ik dan. Ik zie de rood met gele bal liggen aan het eind van mijn handdoek. Ik zwaai met mijn been naar achter en geef de bal een flinke ram. 'Yes, right in the balls!' roep ik triomfantelijk terwijl ik lachend naar Jerre kijk die dubbelgebogen staat van de pijn. Ik klop mijn handen die vol met zand zitten af en ga weer naast Chanel liggen. 'Jij ook bedankt voor het helpen!' zeg ik sarcastisch. 'Ah, ik dacht dat je het wel alleen aankon.' en Chanel kijkt me grijzend aan.
Dit bericht is gewijzigd op 10-07 09:55.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 11-07-2010, 15:25 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Franceline Chanel…
Ik haalde mijn hand door mijn haar en frommelde het daarna in een knotje. Ik had mijn witte ruffles triangel bikini aan, die mooi kleurde met mijn al gebruinde lichaam. ‘Ik dacht dat je jezelf zou bewaren voor voetballers en niet voor voetballende vakantiegangers. Maar ja, who cares, je hebt zijn nummer toch niet!’ zei ik tegen Estee, die me een licht geïrriteerde blik toe wierp. ‘Wat?!’ riep ik onschuldig en ik sloeg nog een bladzijde om uit mijn Spaanstalige Vogue. Zo’n tijdschrift in het Spaans valt flink tegen, en ik maar denken dat ik het redelijk kan! We zaten nog een tijdje te relaxen en ik vroeg een aantal keer een vertaling aan wat Spaanse meiden die ook op het strand waren, tot ik mijn mobiel hoorde afgaan en aangaf dat ik een sms had ‘Van wie?’ vroeg Estee. Ik haalde mijn schouders op, onbekend nummer. In de sms stond: ‘I can see you, but you can’t see me! Haha!’ ‘Bel dat nummer!’ moedigde Estee mij aan. Ik drukte op het groene hoorntje en de telefoon ging over. Estee kroop dichter naar mij toe, zodat ze het gesprek kon horen. ‘Hey Celien! I’ve text you a few times!’ hoorde ik een mannelijke stem aan de andere kant zeggen, hij sprak met een zwaar Spaans accent. ‘With who am I speaking?’ vroeg ik wantrouwend. ‘With David Villa of course!’ zei David. ‘Hoe weet hij je nummer, je hebt hem toch niet gegeven?’ vroeg Estee. Ik schudde mijn hoofd en keek haar vragend aan. ‘How do you know my number?’ vroeg ik. ‘Do you got a minute?’ vroeg David. ‘Yes, I have,’ zei ik weer wantrouwig. ‘I got your number from Fernando, who get it from Sergio, who get it from Carles, who get it from Jesus, who get it from Cesc. And Cesc has stole your phone for a few minutes and wrote your number on a piece of paper…’ somde David op. ‘So, practically the whole Spanish team has got my number!’ concludeerde ik. ‘Si!’ zei David bevestigend. ‘Kut, I mean, thank Cesc for me and warning him that he prepared himself to the worst nights he ever has,’ zei ik dreigend, ik meende er niets van, hallo ‘s nachts wil ik slapen… ‘I’ll do that for you, I see you later babes! Do you know how I know that?! I can see you from my balcony, haha!’ Met die woorden hing hij op. Ik stopte mijn mobiel weer weg,nadat ik David’s nummer had toegevoegd en staarde naar ons hotel. En inderdaad, op een balkon 3 hoog stonden een groep Spanjaarden bij elkaar gepropt op die paar vierkante meter en ik herkende daar een aantal voetballers in. David (die kun je zelfs op een afstand herkennen aan dat sikje..) zwaaide overdreven toen hij zag dat Estee en ik naar hun keken. ‘Het eerste wat ik ga doen wanneer we weer terug zijn is een nieuw nummer aanvragen,’ zei ik tegen Estee, die vermakelijk lachte. Ik wierp haar een boze blik toe. ‘Dat is niet grappig!’ ‘O, jawel hoor, zie je hoeveel moeite ze voor je doen! Haha, ze vinden je leuk!’ lachte Estee. Even later kreeg ik weer een sms’je. ‘We must go to a press conference (persconferentie), you (Estee and you) must also come, said Del Bosque. We assembled at the bus for the hotel, about a half hour. Loves your Nando’ ‘Omg, zijn Engels is echt zo slecht als dat er gezegd word. En wie noemt zichzelf nou weer Nando?!’ zei Estee die direct na mij het sms’je gelezen had. ‘Weet je, laten we maar gaan…’ zei ik terwijl ik opstond en mijn spullen pakte. ‘Voeg je Fernando’s nummer nog toe?’ vroeg Estee, die ook opstond en haar spullen greep. ‘Tuurlijk, dan ga ik hem stalken.’ Estee keek me raar aan. Ik glimlachte naar haar en samen liepen we terug.
Een klein half uurtje later. Ik en Estee komen gehaast aan rennen, een half uur was absoluut té kort om ons klaar te maken! Ik had mijn bikini verruild voor een zwierig wit jurkje, mijn haar hing los en ik had mijn grote zwarte zonnebril op. Ook had ik me vlug even opgemaakt. Er bungelde een klein wit Prada tasje om mijn schouder en ik moest mijn best doen om goed te kunnen lopen op mijn torenhoge witte Jimmy Choo pumps. ‘There are our beauty’s!’ riep David, die langzaam naar ons toe liep. ‘I have warn Cesc as you ask. What do I get back from you?’ zei hij zachtjes terwijl hij rechts van me ging lopen. ‘What do you want?’ vroeg ik, direct erna wist ik dat het verkeerd was. ‘A night with you alone,’ zei hij zwoel. Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan en lachte daarna. ‘Not even in your dreams!’ zei ik tegen hem. ‘I’’ll get you! Before we go back to Spain, you and I have kissed a few time,’ zei hij half dreigend. ‘Juist…’ zei ik, wetend dat hij het niet zo verstaan. ‘For now, my present will be a cookie. Give it to me!’ beval hij terwijl hij keek naar het chocoladekoekje in mijn hand. ‘Sure, here, little child,’ zei ik en ik gaf hem het koekje, kleuter die hij is. Vlug liep ik door naar de bus, waar alle Spanjaarden tegen het raam van de bus waren gedrukt om te zien wat er gebeurde. Ik liep het trapje van de bus op, half wankelend op mijn hakken. Ik ging naast Estee zitten en nog voordat ik wat kon zeggen startte de bus.
Daar zaten we dan, in een benauwd warm, naar zweet stinkende zaal vol met journalisten. Gelukkig hoefden Estee en ik niet bij de spelers te zitten, straks zou de pers nog denken dat wij voor het ‘’amusement’’ mee waren! Het Spaanse geratel maakte het in mijn hoofd helemaal vol en ik had een knallende hoofdpijn. ‘Ik ga even naar buiten, heb hoofdpijn, ik ben zo terug,’ zei ik tegen Estee, die verveeld voor zich uit zat te staren en blij opkeek bij elk Spaans woord dat ze herkende. Ik liep naar de deur en ik voelde ogen branden in mijn rug. Ik negeerde ze en ging buiten om een laag muurtje zitten (nadat ik hem goed had schoongeveegd natuurlijk). Niet veel later kwam er een andere vrouw naar buiten. Ze was rond de 20 en had bruin krullend haar, dat mee bewoog wanneer ze liep. Ze had helderblauwe ogen die zich op mij richtte. ‘Hello,’ zei ze en ze kwam naast me zitten. ‘Rachelle,’ zei ze terwijl ze naast me kwam zitten. ‘Franceline, but you can call me Celine or Chanel, your choice,’ zei ik glimlachend. ‘Right, Chanel, were you from?’ vroeg Rachelle. ‘Netherlands, you?’ ‘Originally from England, but I moved to Holland to!’ ‘Really! Do you speak Dutch?’ zei ik geïnteresseerd. ‘Tuurlijk!’ zei Rachelle met een licht Engels accent. ‘Bij wie verblijf je, welk hotel?’ vroeg ik. ‘Bij de Nederlanders, maar ik vind het verschrikkelijk daar!’ zei ze met een zucht. ‘Ik kan vragen of je bij ons in het penthouse mag, we hebben nog een kamer over,’ stelde ik haar voor. ‘Kan dat! Geweldig! Jij bent toch met dat andere meisje, dat naast je zat. Bij wie zitten jullie in het hotel?’ vroeg Rachelle. ‘Spaanse team (Rachelle sloeg een gilletje), het zijn een stel kleuters! Jep, ik ben met Estee, dat meisje dat naast me zat. Gaan we terug? Ik vraag zo wel aan Del Bosque of je mee mag,’ zei ik terwijl ik opstond. ‘Kom je mee, straks maakt Estee zich zorgen.’ Rachelle knikte en we liepen naar binnen.
Dit bericht is gewijzigd op 11-07 17:37.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 12-07-2010, 14:15 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
POV; Estee:
Ik haalde mijn mobieltje uit mijn zak terwijl Chanel naar buiten loopt. Hé! Een gemiste oproep! Zal ik hem of haar bellen? Nee, dat is wanhopig. Ik kijk even naar Fernando die nu volop in het Spaans praat. Oké, niet bellen dus. Een sms’je? Ja, dat kan. Ik typ snel een berichtje in. Wacht, ik haal de woorden weer weg. Straks is het iemand die niet uit Nederland komt! Ik doe het wel gewoon in het Engels dat kan iedereen lezen:
Hi, you called me? I’ve no idea who you are. Could you at least say who you are? Xoxo.
Ja, dat kan. Ik stuur op het zendknopje en stop mijn iPhone weer in mijn tas terwijl ik weer luister naar de voetballers. Ik voel een vlaag warme lucht en draai me om. Ik zie dat de deur open gaat en Chanel binnen komt met een meisje met bruin, krullend haar tot net over haar schouders en zeeblauwe ogen.
‘Who the fuck is that?’ fluister ik in mezelf. ‘Estee? Dit is Rachelle.’ Stelt Chanel haar voor. Ik steek mijn hand uit en kijk Chanel vragend aan. ‘Ze kan gewoon Nederlands hoor!’ ‘Oké.’ Zeg ik opgelucht. ‘Nou, ik ben Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards.’ ‘Ja, ik ben Rachelle Gabrielle Rosalie Swann. Leuk je te ontmoeten!’ ‘Ja, van hetzelfde.’ Zeg ik met een glimlach terwijl ik weer ga zitten. Dan hoor ik Fighter van Christina Aguilera uit mijn broekzak komen. Snel pak ik mijn iPhone en kijk wie er belt. Het is Suze. ‘Hallo?’ vraag ik terwijl ik opsta en richting de gang loop. ‘Ja, met Suze.’ Zegt een harde vertrouwelijke stem. ‘Oh, hoi, je belt zeker om het ontwerp voor de nieuwe tassenlijn als ik me niet vergis?’ ‘Ja, precies, heb je die al opgestuurd?’ ‘Ja, dat heb ik op de dag gedaan voordag ik naar Zuid-Afrika ging. Als het goed is komen ze vandaag of morgen binnen.’ ‘Oké, dan zal het morgen wel komen want ik heb vandaag niets gehad.’ ‘Oké, als je ze nog niet hebt gehad dan moet je morgen maar even bellen want ik heb nog kopieën gemaakt die kan ik dan naar je faxen.’ Als ik hier een faxapparaat kan vinden, bedenk ik me bij mezelf. ‘Oké, dan veel plezier!’ ‘Dankjewel Suze!’ Suze verbreekt de verbinding en ik stop mijn mobiel weer in mijn zak. Maar voordat die er goed en wel in zit voel ik mijn mobiel weer trillen. Een sms’je van ‘de onbekende’ zoals ik het maar noem.
Why should I say to you who I am, you don’t say that to me either!
Er stond nog een vrolijk lachende smiley achter en ik schoot in de lach. Ik loop weer naar de zaal en plof naast Chanel neer, druk sms’end.
You know who I am! I know who I am and you know who you are. The only thing is, I don’t know who you are! Xoxo.
‘Wie is dat?’ fluistert Chanel naast me. ‘Oh, gewoon iemand.’ Fluister ik als wazig antwoord terug. ‘Gewoon iemand? Het zou me niks verbazen als het een van die voetbalstalkers is!’ zegt ze dan met een glimlach. ‘Ik moet eerlijk bekennen, ik heb ook geen idee wie het is! We sturen elkaar gewoon geheimzinnige en grappige smsjes!’ Chanel grijnst. Ik kijk na nog een paar minuten op mijn mobiel. Niks meer. Misschien is zijn of haar beltegoed op. Over een hij of zij gesproken. Ik weet zeker dat het een man is. Alleen mannen kunnen zo geheimzinnig doen. De Spaanse spelers staan op en ik zie dat nog een groep mannen opstaan. Het Spaanse elftal loopt naar de stoelen waar eerst de andere groep op zaten en de andere groep loopt naar de tafel met de microfoons. Dan lijkt het alsof mijn hart stil staat! Dat is Neuer. De knapste keeper aller tijden die bij Duitsland speelt. Ik heb voor de rest niets met Duitsland behalve met Neuer en Muller. Ik zie dat hij naar me kijkt en bloos een beetje. Maar hij glimlacht. Chanel port in mijn zij. ‘Wat?!’ vraag ik lichtelijk geïrriteerd. Dan voel ik mijn iPhone weer trillen in mijn zak. Snel haal ik hem eruit en druk op het berichtje:
It makes it very complicated. But I must tell you what people are saying behind you’re back......................you have a nice ass!
Dat meent hij toch niet?! Ik vind het een kut sms’je, maar ik voel met toch een beetje gevleid. Zouden de mensen dat echt zeggen? Snel typ ik terug:
When I’m thinking of you….. I think the sea. When I’m thinking of the sea….. I think of a jellyfish. And when I’m thinking of a jellyfish….. I’m thinking of you again!
Na een kleine drie kwartier is de persconferentie afgelopen en begint Chanel, die naast Rachelle staat, tegen me te praten: ‘Rachelle, die zit bij de Nederlanders in het hotel maar ze vind het vreselijk saai. Zou je het goed vinden als ze bij ons komt?’ ‘Ja, natuurlijk! Maar vind je vader dat ook goed?’ ‘Oh, daar had ik nog niet bij nagedacht, ik bel hem even.’ Chanel loopt naar een rustiger plekje om te kunnen praten. ‘Oh, dankjewel!’ roept Rachelle terwijl ze mij omhelsd. ’Moet je dit trouwens zien!’ Roep ik dan terwijl ik me de smsjes herinner. ‘You’ve got to be kidding me!’ roept Rachelle uit nadat ze smsjes heeft gelezen. Ik schud mijn hoofd. ‘En het stomme is, ik heb geen idee wie het is!’ roep ik wanhopig uit. Opeens voel ik twee handen op mijn schouders die me zachtjes opzij duwt. ‘Entschuldigen sie mich,’ zegt hij. Ik draai me om en kijk recht in het gezicht van Manuel Neuer. Hij stopt met mensen opzij te duwen en blijft staan terwijl hij zijn hand uitsteekt. ‘Haai, Manuel Neuer. And you are..?’ ‘Hello, I’m Estee Frédérique van Erpers-Rooijaards. Nice to meet you.’ ‘It’s also nice to meet you.’ Zeg ik met mijn grootste glimlach. ‘In witch hotel are you?’ Vraagt hij dan. ‘In the Protea Hotel North Wharf.’ ‘Oh, there’s the Spanish team as well, aren’t they?’ zegt hij een beetje teleurgesteld. ‘Yeah, they are. In which hotel are you?’ ‘In Chartfield Guesthouse.’ Hij kijkt een beetje sip. Alsof hij het jammer vind dat we niet bij elkaar in het hotel zitten. ‘But that’s beside our hotel!’ zeg ik dan. Zijn gezicht klaart op. Dan komt Torres aanlopen. ‘Hi, Estee. Hi Manuel. And this is..?’ vraagt hij terwijl hij naar Rachelle knikt. Ik voel dat Rachelle naast me staat te trillen. ‘I am Rachelle Gabriëlle Rosalie Swann.’ ‘Nice to meet you.’ Zegt hij vriendelijk. Chanel komt weer aanlopen. ‘Oh, hi Fernando and….?’ Ze kijkt naar Neuer. ‘Oh, yeah Manuel Neuer I see.’ Vervolgt ze dan. ‘Franceline Chanel van Capelle.’ Stelt ze zichzelf dan voor en ze schud zijn hand. ‘May I have your number?’ Vraagt hij dan aan mij. ‘Yeah ofcourse.’ Ik krabbel snel wat op een roze papiertje wat ik uit mijn tas vis en geef het aan Manuel. ‘Thank you, see ya Fernando.’ Zegt hij dan en hij loopt weer weg. ‘So, let’s get out tonight!’ stelt Fernando dan voor. ‘Don’t you guys need to rest for the games?’ vraag ik lachend terwijl ik Fernando vragend aankijk. ‘Why should I if I can be with you?’ antwoord Fernando lachend. ‘Hold on, I feel flatterd!’ roep ik. ‘That’s the idea!’ antwoord hij lachend. ‘Does David come along?’ vraagt Chanel geinteresseerd. ‘Ah, are you interested in him?’ vraagd Fernando plagend. ‘Maybe.’ Ontwijkt Chanel. ‘Okay, I’ll ask if he’s going.’ ‘Thank you.’ Antwoord Chanel dan met een grote glimlach. Rachelle had al die tijd nog niets gezegd. ‘About what time are you guys picking us up?’ ‘Well, about eight I think.’ Antwoord Fernando. ‘Okay, we’ll see you than!’ Fernando liep weer weg naar Villa en begon in het spaans te praten. David keek even om naar Chanel en grijnsde. ‘Mag het nou?’ vraagt Rachelle dan. ‘Wat?!’ vraagt Chanel die het telefoontje al weer helemaal was vergeten. ‘Bij jullie in het penthouse?’ ‘Oh, dat. Ja, het mag als je je maar gedraagd!’ ‘Tuurlijk, altijd!’ zegt ze vrolijk terwijl we naar het busje lopen.
Eenmaal weer terug in het penthouse lieten we eerst de kamer van Rachelle zien en sleepten haar koffers daarheen, die een chauffeur had gebracht. Daarna gingen we op de bank zitten en zetten de tv aan. De persconferentie was op tv en aangezien er toch niets anders was, keken we dat maar. Waarom vroeg je of Villa meeging. Ik dacht dat hij je stalkte?' vroeg ik aan Chanel. 'Ja, maar het wordt tijd om hem eens terug te pakken!' zei Chanel met een knipoog. ‘Zullen we zelf koken vanavond?’ stel ik voor. ‘Ja, leuk idee, wat wil je maken?’ vraagt Chanel. ‘Lamsfilet gevuld met spinazie en olijventapenade?’ stel ik voor. Chanel en Rachelle kijken me verbaasd aan. ‘Wat?! Ik heb toen straks even door de kookboeken hier gebladerd!’ Roep ik uit. ‘Oké, eten we dat. Het klinkt wel lekker. Hebben we de ingredienten in huis?’ vroeg Rachelle. Ik knik. ‘Ik heb toen straks boodschappen gedaan terwijl jullie Rachelles koffers uitpakten.’ Ik loop naar de keuken en even later zijn we flink aan het werk. Rachelle snijd de filets en Chanel maakt de olijventapenade terwijl ik het vuur aan probeer te krijgen. En na een klein halfuurtje zitten we gezellig te eten met een rood wijntje erbij.
Na het afwassen lopen we naar de kasten om kleding uit te zoeken en beginnen we ons alvast klaar te maken voor vanavond. Ik kies voor een cocktailjurkje met een contrastrijke look van transparante organza gecombineerd met glanzend satijn. Een bustier met siernaden, verwerkt met zachte baleintjes. Strapless en achter gesmokt. Vastgezette tailleband, met bindstrik achter. Ik neem een lekker warme douche en krul mijn wimpers voor een groter oogopslag. Mijn haren krullen grof nadat ik ze heb geföhnd en ik spuit er nog wat haarlak op. Ik maak zwoele smokey eyes en doe een lichte lippenstift op met daarover heen een dun laagje lipgloss. Net als ik mijn nagels laat drogen die ik net heb gelakt gaat de deurbel. ‘Ik ga wel!’ roep ik terwijl ik druk wapperend naar de deur ren. Ik doe de deur open en Fernando Torres, David Villa, Jesus Navas, Cesc Fabregas en Xabi Alonso komen naar binnen. ‘Hello, are you guys ready?’ ‘Almost!’ lach ik terwijl ik naar de bank wijs. ‘Have a seat.’ Ze gaan zitten en ik ren weer terug naar mijn kast terwijl ik een paar witte, torenhoge gladiatorhakken pak en aantrek. ‘Ik lijk wel 1.80!’ sis ik tegen mezelf terwijl ik in de spiegel kijk. Ik loop weer terug naar de woonkamer en zie dat Rachelle en Chanel al klaar zijn. ‘Let’s go!’ roep ik terwijl ik de deur open doe. Chanel heeft de arm van Villa al vast en ze knipoogd even naar me. Rachelle loopt naar Navas. Fernando komt naar mij. ‘Can I join you?’ vraagt hij terwijl hij zijn arm uitnodigend uitsteekt. ‘You bet you..’ zeg ik terwijl ik zijn arm aanpak.
Dit bericht is gewijzigd op 12-07 16:00.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 13-07-2010, 15:23 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Omg, V, your right! Sergio is omnin gay! Kusje, en een pets op je ass... Ahum, wil ik ook wel...
Enjoy!
Person of View: Chanel, aan de arm van David Villa.
En toch had die het weer voor elkaar gekregen, bijna liep ik gearmd met Cesc Fabregas, maar nee, meneer David we-will-kiss-before-we-go-to-Spain Villa had hem bijna weggeduwd en zijn arm in de mijne gehaakt. Eerst had ik eraan gedacht om mijn 10 centimeter hoge hakken aan te trekken, maar ik had me bedacht toen ik eraan dacht dat die Spanjaarden (met uitzondering van Nando) zo tussen de 1.70 en de 1.78 waren en ik als ik die hakken aan had, boven ze allemaal uit zou torenen. Ik had een strapless beige kleurig cocktailjurkje aan, die mijn gebruinde huid mooi uit liet komen. Om de taille zat een zwart lint die aan de zijkant op een strik eindigde. Ik had mijn zwarte Louboutins aan, het laagste paar wat ik mee had. Ik had mijn haar gekruld en er een dikke zwarte haarband in gedaan, waardoor mijn haar lichter leek. Ik had me opgemaakt met gouden oogschaduw en lange nepwimpers. Op mijn lippen deed ik een zacht rode kleur met een transparante lipgloss erover heen, mijn gezicht werkte ik nog wat af met bronzer. Ook mijn nagels waren goudkleurig en op elke nagel zat een klein zwart steentje. Ook Rachelle zag er mooi uit, ze had een kort zwart jurkje aan met opvallende witte accessoires. Haar krullende haar had ze opgestoken en met een witte bloem vastgezet. Ze leek vrij blij aan de arm van Jesus met-de-mooie-ogen Navas, die ook blij leek met haar. ‘Do you remember what I said this afternoon?’ vroeg David die de lift voor me open hield. ‘How can I forget that,’ antwoordde ik hem glimlachend. ‘I think that tonight will be the first one.’ ‘Haha, you wish! Dream on, David,’ zei ik tegen hem terwijl ik nog wat dichter tegen de kant schoof zodat iedereen erbij paste. ‘Je kan hem het best slaan als hij niet luistert,’ zei Rachelle lachend naast me. Jesus Navas keek haar even vreemd aan, niet dat hij weet wat er gezegd werd, maarja. ‘Zal ik doen, ik mep hem met mijn schoen,’ zei ik glimlachend. ‘Vooral doen! Estee heeft het wel gezellig met Fernando hè.’ Ik keek naar de twee tegenover ons, druk in gesprek, half met handen en voeten, Estee’s Spaans was niet zo goed en Fernando’s Engels ook niet echt. ‘Inderdaad, maar ze heeft vanmiddag iemand op het strand gezien die ze denk ik veel leuker vind!’ zei ik. ‘Oe, I like this kind of Gossip!’ reageerde Rachelle die even glimlachte naar Navas die haar raar aankeek door het plotselinge Engels. De lift stopte en de deuren gingen open, direct, alsof ik zijn bezit was, nam David mijn arm en liep naar buiten. ‘Are you in a hurry, walk slowly! I do not want to fall,’ protesteerde ik terwijl ik langzamer liep. David zuchtte diep en stond stil, om te wachten op de rest. Mijn draaiende ogen lieten Estee en Rachelle in de lach schieten. Xabi en Cesc liepen naast elkaar, en ik had meelij met hun. Ik keek even met zo’n blik die alleen meisjes snapten naar Estee, die direct naar Xabi liep en hem haar andere arm aanbood. Ik keek uitnodigend naar Cesc, die mijn andere arm nam en naar David zijn tong uitstak. Kleuters toch ook. We hielden een grote taxi aan en propten ons er allemaal in, ik werd verplicht om op de schoot van Villa te zitten, Rachelle moest bij Navas en Estee bij Fernando, anders was er gewoon niet genoeg ruimte. Voor sommige zou het misschien een droom geweest zijn om op zijn schoot te zitten, maar alsjeblieft, hij is zo irritant! Allereerst zat hij stoer te doen dat ik zo licht als een veertje ben en me gemakkelijk kon houden, ookal voelde ik dat hij een opgeluchte zucht sloeg telkens als ik ging verzitten. Ten tweede ging hij me de hele tijd in mijn zij prikken of kietelen. Ten derde klaagde hij dat er haar in zijn mond zat, mijn haar! Hallo, ik zou degene moeten zijn die zou mogen klagen en ten vierde gaf hij telkens kleine kusjes in mijn hals wat ik beloonde met een vinnige por met mijn elleboog. ‘I know you like me, Chanel, everybody likes me so I’ll get that kiss tonight, if you want it or not,’ fluisterde hij me toe na de zoveelste por. ‘Cesc, I want to sit on top of you, I want to go away from this freak!’ zei ik tegen de Spanjaard naast me. Hij keek me lachend aan en klopte op zijn schoot. ‘Come and sit!’ zei hij glimlachend. Ik was al bezig met opschuiven toen David me vastgreep en me tegen zich aandrukte. ‘Noooo! She’s mine! Don’t go Chanel, please!’ riep hij dramatisch. Ik zuchtte diep en probeerde me uit zijn houdgreep te krijgen, wat niet lukte. Thank God, we waren nog op 2 minuten afstand en dan was ik af van die mongool, die zich waarschijnlijk toch vol zou lopen gooien en er halverwege de avond vandoor zou gaan met een of ander sletje. ‘Are the other players coming to?’ vroeg Estee. ‘I think so, this is one of the only party’s for us, so I think that much footbalplayers coming to,’ antwoordde Xabi. De taxichauffeur, de gelukkige man, zat vermakelijk naar ons te kijken, het geworstel van mij, het gesmeek van David, de kribbige opmerkingen van Cesc naar David, Xabi die er erg relaxt bij zat, Rachelle die vrolijk zat de zingen en Jesus die haar af en toe bijviel, Estee die met haar handen en voeten wat aan Fernando aan het vertellen was en Fernando die absoluut geen idee had waar ze het over had. Die man had wat om thuis te vertellen hoor! Hij zette ons voor de deur van de club af en Fernando betaalde hem. ‘Eindelijk van hem af,’ zuchtte ik diep, Estee en Rachelle keken mij lachend aan en Estee zei tegen mij: ‘En ik maar denken dat hij op jou lijstje staat!’ ‘Staat die ook, maar ik had gewoon nooit gedacht dat het zo’n kleuter zou zijn!’ ‘What did you say?’ vroeg David aan mij. ‘That you are the hottest guy I’ve ever seen,’ zei ik sarcastisch terug. ‘Haha, that’s the truth, you see, I’ll get that kiss!’ zei hij lachend. Ik negeerde hem verder en we liepen met z’n alle naar binnen. Het was wel duidelijk dat onze reisgezellen niet de enige voetballers waren, we gingen net aan de bar zitten en we herkende al een aantal voetballers. ‘Dat word leuk! Ik ga nummers scoren, Es, Rachel, blijf hier, ik ga aan de slag!’ zei ik en ik liep door de menigte.
Een minuut of 10 later kwam ik terug met de nummers van de voetballers die ik op mijn lijstje had gezet: De Portugese verdediger Fabio Coentrao (die samen was met Cristiano Ronaldo, met zijn arrogante hoofd), de Deense verdediger Simon Kjaer en de Franse verdediger Yoann Gourcuff. De rest van mijn lijstje bestond uit de Spanjaarden die mijn nummer dus door de actie van meneertje Fabregas al hadden. Ik plofte naast Rachelle en bestelde een cocktail.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 14-07-2010, 09:47 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor de reacties. Dit is wel een lang stukje, maar ik had veel inspiratie!
Estee:
'Van wie heb je de nummer nu allemaal?' roep ik boven het harde geluid van de muziek uit. Chanel noemt alle mannen op waar ze langs is geweest. 'Waarom?!' vraag ik lachend maar niemand geeft er antwoord op. 'One beer, please!' roept een stem achter me en ik voel zijn warme adem langs mij oor strijken. 'Jerre?' vraag ik verbaasd. 'Dubbele achternaam?' roept hij dan terwijl hij het biertje van de barman aanpakt. Ik kijk verontwaardigd en leg mijn handen op mijn heupen. 'Ik heb ook gewoon een naam hoor!' 'Jaja, zal wel!' wuift hij mijn zin weg. Nouja zeg, dit pik ik echt niet hoor! 'Is he bothering you?' hoor ik achter me. 'Oh, Fernando, yeah he is bothering me.' 'I find nothing strange with such a crazy head!' Roept Fernando dan in mijn oor. Ik schiet in de lach. 'Yes, now you say it. He has a crazy head!' antwoord ik. Ik zie Jerre boos kijken. 'Heb je nu je stomme voetballertjes bij je?' 'What is he saying?' vraagt Fernando verbaasd. Ik vertaal de zin voor hem. Hij kijkt boos alsof hij Jerre zometeen gaat slaan. Wacht. Ik krabbel snel iets op een papiertje in het Engels dat ik aan Fernando laat zien. Die knikt en glimlacht. 'Not a stupid footballplayer, her boyfriend.' Ik zie Jerre verbaasd en geschokt kijken. Die zag hij niet aankomen. Dan komt David vrolijk aanhuppelen. 'Have you guys seen Chanel? I am going to give her a kiss!' vraagt hij. Ik glimlach, ik denk niet dat Chanel daar op zit te wachten. 'She's in the boystoilets waiting for you!' antwoord ik dan. David grijnst. ‘I knew she wants me!’ en hij huppelt weer weg. 'Are you really together? I think nothing of, prove it!' Roept Jerre boven de muziek uit. Ik kijk Fernando aan en die grijnst. 'Hoe bedoel je bewijzen?' vraag ik dan aan Jerre. 'Kus hem!' Ik slik, ik zag Fernando meer als een vriend. Maar blijkbaar vond Fernando het niet erg want hij drukte zijn lippen op de mijn. Ik hoefde mijn hoofd niet omhoog te doen want ik ongeveer even groot op mijn hakken. Hij kuste passievol. Hij haalde zijn lippen van de mijne en fluisterde in mijn oor: 'Was it credible?' Ik knik. 'It's nothing, we're just friends. Very good friends.' Ik knik weer en glimlach terwijl ik hij die van hem weghaal. Ik kijk Jerre triomfantelijk aan. ‘I’m going to Sergio and Iker if you don’t mind?’ ‘Yeah, I’ll be true. Just settle this.’ Antwoord ik en Fernando loopt weg. Ook Jerre wil weglopen maar hij struikelt over iemand anders zijn voeten. Meer dan de halve inhoud van zijn flesje bier valt over mijn schap, mijn jurk en mijn schoenen heen. Woest kijk ik hem aan. ‘Klootzak! Waar was dat voor nodig?!’ vraag ik kwaad. ‘Ik deed het niet expres, maar nu ik er zo bij nadenk had ik gewild dat het wel zo was.’ Hij grijnst hatelijk. ‘I don't have enough middle fingers to tell you exactly how I feel.’ Roep ik dan nijdig. Ik draai me om en mijn haar danst nijdig achter me aan terwijl ik naar Chanel loop die vrolijk staat te praten met Yoann. ‘Kom mee!’ roep ik terwijl ik aan haar arm trek. ‘Es, wat is er aan de ha….’ Ze maakt haar zin niet af want ze ziet de vlek op mijn jurk zitten. ‘Kom op, dat moeten we eruit krijgen!’ roept ze dan en nu trekt zij me mee richting de wc’s.
De volgende ochtend zit ik op de bank, met mijn lange pyjamabroek met vrolijke Paul Frank aapjes erop en een zwart hempje met mijn haar in twee losse vlechten, voor de tv met een grote mok koffie en mijn benen opgetrokken. Het is nu half 9 en normaal wordt ik nooit zo vroeg wakker maar ik kon toch niet meer slapen. Ik was net gebeld door Suze dat de ontwerpen nog niet binnen waren gekomen. Nu moet ik ze faxen maar ik had geen idee waar ergens in het hele gebouw en faxapparaat was. We waren die avond nog even gebleven maar het was toch niet meer leuk dus gingen we naar huis en hebben in het hotel aan de bar nog wat gedronken. Het was nog heel gezellig geworden en uiteindelijk konden we wel om de vlek lachen. Dan herinner ik me iets. Volgens mij had Sergio me verteld dat hun een faxapparaat in hun hotelkamer hadden staan. Weet je wat, ik ga er gewoon heen. Ze moeten toch trainen dus ze zullen wel vroeg op zijn. Zal ik in mijn pyjama gaan? Waarom ook niet? Ik doe snel mijn pantoffels aan en krabbel snel wat op een briefje voor Rachelle en Chanel. Dan weten ze straks waar ik ben als ze wakker worden. Ik pak mijn bewaarmap voor ontwerpen en loop de deur uit. ‘669, 668, 667, 666. Ah, 665.’ Mompel ik terwijl ik bij een deur blijf staan. Ik klop 3 keer op de deur en wacht rustig af. Met wie zou Sergio allemaal op de kamer liggen? Vraag ik mezelf af. Bij Fernando in ieder geval. En volgens mij ook bij David en Xabi en Xavi. Wat lijkt dat op elkaar zeg! Kom ik nou eigenlijk pas achter. De deur gaat open en ik zie Sergio staan in een geruite boxershort en een wit shirt. ‘Estee, what a suprise. What are you doing here?’ Zegt hij vrolijk terwijl hij me binnen laat. Hun suite leek erg veel op die van ons maar volgens mij hadden ze geen zwembad. De rest, Xavi, Xabi, David, Fernando en Jesus, zaten allemaal in de woonkamer heel geconcentreerd naar de tv te kijken. En allemaal in boxershorts sommigen hadden een shirt aan en andere zitten in hun blote bast zodat ik de sixpackjes kon zien. Als ik zie wat ze kijken schiet ik in de lach. ‘Spongebob, isn’t that a little childish for your age?’ ‘Says the girl with the monkey pajama pants and braids? You look like Pippi Longstocking!’ Lacht Fernando. ‘Yeah, you got me!’ geef ik toe. ‘Have a seat!’ roept David die naast zich op de bank klopt. ‘You have here a fax machine, right?’ vraag ik terwijl ik me tussen David en Xabi in wurm. ‘Yeah.’ ‘Can I use it?! It’s for my work and it’s really important.’ ‘Yeah, ofcourse. Nando, let the girl see the fax machine.’ Roept David Xavi gebiedend. ‘It’s a pleasure!’ roept Fernando terwijl hij opstaat en de gang in loopt. Ik pak de twee ontwerpen uit bewaarmap en loop Fernando achterna.
Als ik en Fernando na vijf minuten terug komen zitten de voetballers niet meer naar Spongebob te kijken maar naar mijn ontwerpen. Er zit kleding bij maar ook ontwerpen van appartementen. ‘You may very well designed!’ zegt Sergio. ‘Thanks a lot!’ zeg ik terwijl ik in de fauteuil naast de tv ga zitten. Fernando springt languit op de anderen die op de bank zitten met zijn hoofd bij David en zijn voeten bij Jesus. ‘Nice, two stink feet in my face!’ roept Jesus. ‘I’ve just been in the shower!’ roept Fernando terwijl hij een ontwerp van David afpakt. 'What do you do for work?' vraagt Xavi aan me. 'I study architecture and I also design for Louboutin and Burberry.' 'How come you're so rich?' vraagt Fernando nu. 'My father is the chief executive of the company listed in the major multinational Adidas. So he's filthy rich. And since your jerseys Adidas sponsors must go to South Africa.' antwoord ik. ‘Did you make this yourself?’ vroeg Fernando terwijl hij een A3 omhoog hield waarop een prachtige, beige cocktail jurkje te zien was. Vol met ruches een zwart lint met zwarte bloemcorsage om de taille. ‘Esto es sexy, ella se colgaba en su armario?’ Se le haría más atractivo aún!’ Vertelt Fernando tegen Sergio die grinnikt. ‘What did he say?’ vroeg ik. ’He said: This is sexy, does she would hang that in her closet? It would make her even sexier.’ Antwoorde David. ‘You think I’m sexy, some sweet. Especially because you definitely have no chance!’ David buldert uit van het lachen. ‘Bien por usted!’ Roept David. ‘You also thought she’s hot!’ zei Fernando tegen David. ‘Next time we do something fun I pull the sexy dress on so you have something to watch!’ zeg ik met een knipoog. ‘We have a deal!’ zei Fernando lachend. ‘Did you guys talked about me?’ vraag ik dan. ‘Yeah, Xabi an Nando can’t stop talking about you!’ roept Jesus. ‘You only talked about Rachelle! And everybody here thinks that Estee’s hot! We’ve talked about it before yesterday and yesterday to!’ roep Xabi beschuldigend tegen Jesus. ‘And David can’t stop talking about Chanel.’ Riep Sergio. ‘Ah, little sweet David. Do you have al little crush on Chanel?’ roep ik met een zangerig stemmetje terwijl ik mijn vlechten uit mijn haren doe. Ik krijg een rood kussen in mijn gezicht. ‘That, you shouldn’t do! Now I have to take you back!’ Ik strijk dreigend met mijn hand door mijn haar. Ik pak het kussen en ren op David af bij wie Fernando nog steeds op schoot ligt en maak een brullende gorillakreet terwijl ik vol met het kussen tegen David en Fernando aanram.
‘You are pretty strong for a girl.’ Zegt Fernando tegen me. We hebben net gevochten en ik zit tussen Xabi en Fernando ingepropt. ‘Do you think girls aren’t strong?’ vraag ik. ‘Duh, strength is something for man!’ ‘I’ll prove it. When should you train?’ vraag ik uitdagend. ‘Now that you mention it,’ Fernando kijkt op de klok. ‘’It’s already half past nine we have at ten o’clock in the training of the coach!’ ‘OK, I train with you! Just pick something else.’ Zeg ik terwijl ik naar mijn pyjama broek kijk. ‘We will see you downstairs, in the lobby.’ Ik sta op, grijp mijn bewaarmap en loop snel terug naar mijn suite. Als ik daar binnenkom zitten Chanel en Rachelle voor de tv koffie te drinken. ‘Was het leuk?’ vroeg Chanel met een grijns. ‘Ja, heel leuk. Ik ga met ze trainen, gaat er iemand mee?’ ‘Bedoel je echt mee trainen?’ vraagt Rachelle. ‘Ja, rennen enzo!’ ‘Ik ga mee.’ Roept Chanel, die opstaat om zich aan te kleden. ‘Ik blijf hier.’ Zegt Rachelle dan. ‘Oké, tot straks dan.’ ‘Ja, veel plezier!’ Ik loop naar mijn kamer en pak een sporttas van Adidas. Ik prop er snel een voetbalbroekje in en een zwart hempje en mijn voetbalschoenen en trek een kort broekje aan met een shirtje van Chanel No. 5 en laat mijn haar nonchalant los hangen. Snel doe ik wat make-up op en loop dan naar de deur van Chanel. ‘Klaar?’ roep ik een beetje ongeduldig. De deur gaat open en ik zie dat ook Chanel een sporttas bij heeft. Eenmaal beneden staan ze allemaal al klaar. Del Bosque roept ‘Let’s go!’ en we stappen in de gezamelijke bus.
We staan op het veld, allemaal in een rijtje en Del Bosque ijsbeert er steeds langs. ‘OK, First we will catch up. Then we do exercises and then just work on the defense, understand?’ We knikken allemaal. ‘Three laps around the football field.’ ‘We bet we faster?’ fluistert Sergio in mijn oor terwijl hij op zichzelf en Fernando wijst. ‘Ok, we do!’ roep ik. En ik begin te rennen. Ik wordt al snel ingehaald door Sergio en Fernando. Dan wordt er gefloten ik kijk naar degene die heeft gefloten terwijl ik blijf rennen en merk niet dat Sergio en Fernando ook zijn blijven staan om te kijken. Ik bots vol tegen ze aan en we tuimelen op de grond. Ik lig nu bovenop Sergio en Fernando ligt er ergens ernaast. ‘I don’t mind if you are so beneath!’ zegt Sergio tegen me. ‘Yeah, in your dreams little man.’ Grijns ik terwijl ik opsta.
Dit bericht is gewijzigd op 15-07 11:38.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
|
|
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 15-07-2010, 13:06 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Chanel, met een halve kater al rennend naast een paar zwaar mongolische voetballers
Thank God dat mijn conditie nog op peil was! Vroeger had ik een top conditie, maar 3 jaar terug had ik een hele zware enkelblessure (hockey hè waardoor ik dus een hele lange tijd plat lag. Ik had anderhalf jaar lang last daarvan en moest van de fysio het allemaal weer rustig aan opbouwen en niet te zwaar belasten. Dus mijn conditie was weer 0 en nu weer bijna het oude. Toch moet ik nog steeds met een steunkous trainen zodat mijn enkel steviger zou zijn. Ik rende vrolijk tussen Jesus, Cesc en een nog steeds gepikeerde David (ik had hem dus niet gezoend gisteren) terwijl mijn hoge staart vrolijk heen en weer bewoog. Ik had een paars Paul Frank shortje aan en een wit Prada hempje. Ik had paarskleurige Nikes aan en mijn steunkous die mijn gebruinde linkerbeen niet erg sierde, ving ook veel vragen. Rachelle had me vertelt over de kus tussen Estee en Fernando, en ik wist niet precies wat ik er van moest denken. Ver weg wist ik ook wel dat het was om die ene jongen op zijn nummer te zetten, maar mijn gossip kant had ook zo zijn conclusies. De jongens/mannen naast me kreunden af en toe, waarschijnlijk hoofdpijn, een aantal waren zwaar dronken gisteren! Ik was halverwege de nacht wakker gebeld door Villa, die niet kon slapen omdat hij een nachtmerrie had. ‘I want to run faster!’ zei David naast me, die me uit mijn gedachten trok. ‘Well, I won’t stop you,’ zei ik. David sprintte weg en toen hij buiten gehoor afstand was zuchtte ik tegen de mannen die nog naast me renden: ‘How do you survive him?! He’s driving me crazy!’ Jesus lachte. ‘I think he does that, so you start to like him. He can’t stop talking about you, about your hair, your ass stuff like that,’ zei hij. Ha, hij denkt echt dat ie een kans maakt ofzo! Na die 2 rondjes gerend te hebben liet ik me op het gras vallen en voelde ik aan mijn enkel, normaal gesproken begon die rond deze tijd te steken, maar nu had ik nergens last van. ‘Can you continue training?’ vroeg Del Bosque bezorgd terwijl hij bij me knielde. Vlug stond ik op en glimlachte naar hem. ‘Yes, I can, but I’ve to be a bit careful,’ zei ik.
We eindigden met een partijtje. Del Bosque verdeelde het team in tweeën en Estee en ik kwamen in een ander team, zodat het eerlijker zou zijn. Natuurlijk had Villa er weer voor gezorgd dat ik bij hem in het team kwam en achter hem stond opgesteld. Ik stond naast Jesus op het middenveld en keek Estee midden in de ogen. ‘Wij gaan lekker winnen!’ zei ik lachend tegen haar en vormde mijn gezicht in een zogenaamd strijdgezicht. ‘Moge de beste winnen,’ zei Estee. ‘Wij dus,’ zei ik nog vlak voor het fluitje ging dat we mochten beginnen. We hadden getost en wij mochten beginnen. Villa paaste hem naar Carpedevila die hem verrassend naar mij schoot. ‘O Lord,’ mompelde ik terwijl ik de bal aannam. Ik stormde naar voren en schoot hem naar David. Die raakte de bal kwijt aan Estee die hem uitlachte. ‘Hé! You lose from a girl! Shame on you,’ riep ik boos naar hem. Estee schoot de bal naar Fernando die niet zo ver van mij afstond. Mijn instinctief nam het over en ik rende hem achterna. Fernando had er niet op gerekend dat ik achter hem aan rende. Ik sprong achterop zijn rug en sloeg mijn benen, bijna angstig, om zijn middel en mijn armen sloeg ik om zijn nek terwijl ik mijn handen voor zijn ogen deed. Fernando schrok nogal van zijn plotselinge extra gewicht en stond direct stil om zijn evenwicht te houden. ‘Hé, that’s not fair!’ riep Estee. ‘It is!’ riep ik lachend naar Estee terwijl ik me nog wat steviger vast hield. ‘Chanel, let me go or I’ve to do something that you don’t like,’ zei Fernando die mij probeerde van zich af te schudden. ‘Haha, I’m not scared. I’m like that monkey on my short!’ zei ik lachend tegen hem. Eindelijk kreeg hij mij van zich af en ik viel met een klap op de grond, geen pijn, maak je geen zorgen, ik leefde nog dankszij mijn 10 jaar durende training van karate. Fernando sprong op me, waarom die dat deed was mij een vraag, en drukte mijn armen tegen de grond. ‘Go away you silly!’ riep ik hem giechelend toe, omg, wat deed ik! Ik zat daar gewoon te flirten met hem, terwijl er een stuk of 10 voetballers om mij heen stonden! Aai, shame on me, Chanel! ‘Torres, I’m serious, I thought that you like Estee more than me so jump on here instant off me!’ fluisterde ik hem toe. ‘I like you more than David, he only wants to sleep with you,’ zei hij zachtjes. Ik keek hem even glimlachend aan en probeerde me toen uit zijn halve omhelzing te werken. Wat wat gemakkelijker ging toen hij overeind getrokken werd door een niet bepaald blije David. Ik hoorde David tegen Fernando zeggen dat hij met zijn poten van me af moest blijven, omdat ik van hem was. Oké, blijkbaar heeft hij dus geen idee dat het Spaans praten niet echt zinvol is als ik het niet mag verstaan. ‘You know that she can understand what you say, huh!’ zei Estee tegen de boze Villa. ‘Laat maar Estee,’ zei ik glimlachend terwijl ik het aarde van mijn benen afsloeg. Sergio, die naast me stond, zei tegen mij dat hij zo wel vaker deed als hij zich bedreigd voelde, wat niet raar was (zei hij) omdat bij elke nationale wedstrijd op welke plaats dan ook, dat Fernando alle meiden die Villa leuk vond afpikte. ‘Wat een kleuters zijn het toch ook,’ zuchtte ik tegen Estee toen we in zo’n typische kleedkamer zaten. ‘Ach, hij is gewoon helemaal weg van je! Het zou me niet verrassen als ie je straks ten huwelijk zou vragen!’ zei Estee lachend. ‘Als ie dat maar niet doet,’ zei ik toen ik me had omgekleed en zo’n heerlijk zwierig D&G jurkje. Ik deed een grote strooien hoed op met een wit lint en mijn witte Chanel slippers. Terwijl ik mijn zonnebril opzette vroeg ik aan Estee: ‘Hoe zit het nou tussen Nando en jou?’ ‘Ach, we zijn gewoon goede vrienden.’ ‘Dus geen Estee Torres later?’ vroeg ik. Estee haalde haar schouders op en lachte. Ik greep mijn sporttas en liep samen met Estee de kleedkamer uit. We liepen naar de bus toe en gingen op ons inmiddels vaste plaats zitten. ‘O, ik heb de jongens trouwens beloofd om een sexy jurkje voor ze te showen,’ zei Estee achteloos. ‘Je wat! Wil je daar door 3 man gepakt worden ofzo?! Gekke gekke Estee,’ mompelde ik. ‘Dat wilden ze zó graag! En ik dacht, waarom niet!’ hield Estee vast. ‘Waarom niet?! Ben je vergeten dat je 19 bent en dat die mannetjes echt geen 16 en preuts zijn! Ze zijn rond de 25 en pervers Es,’ zei ik met opgetrokken wenkbrauw. ‘Nou en, en ik wil dat jij en Rachel ook mee doen!’ ‘Bekijk het! Ik wil Villa niet het gevoel geven dat ie ook maar een kans maakt…’ ‘En de andere dan! Kom op, please Chanel!’ onderbrak ze me. Ik zuchtte diep, weetje misschien zou dit nog eens leuk kunnen worden. ‘Oké, ik doe mee, ik heb vast nog wel wat…’ zuchtte ik terwijl Estee me omhelsde. ‘Nu Rachel nog over weten te halen. We gaan hun dromen uit laten komen,’ lachte Estee.
Dit bericht is gewijzigd op 15-07 23:36.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
xhermoine
|
Geplaatst op 15-07-2010, 17:59 |
Reageer
|
Berichten: 677
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Een blije Estee:
Eenmaal thuis gooide ik mijn voetbalkleren in de wasmand en klopte op de kamerdeur van Rachelle. Geen reactie. ‘Rachelle?’ vroeg ik terwijl ik de deur open deed. Niemand. ‘Oh, ik weet al waar ze zit.’ Fluister ik in mezelf terwijl ik naar het balkon loop. Op de ligstoel zit Rachelle in kleermakerszit een boek te lezen. ‘Hoi.’ Zeg ik terwijl ik naast haar ga zitten. ‘Oh, hoi! Hoe was het trainen?’ vroeg ze terwijl ze haar boek dichtsloeg. ‘Geweldig, Chanel is als een aap bij Nando op zijn rug gesprongen tijdens een partijtje!’ ‘Nando?’ vraagt Rachelle niet begrijpend. ‘Fernando, Torres?’ ‘Oh, noem je hem nu al Nando?’ vraagt Rachelle grijnzend. Ik bloos een beetje. Men! Ik noem hem nu ook al Nando. Dan gaat mijn telefoon. ‘Hallo?’ vraag ik. ‘Hi, with Nando.’ Hoor ik aan de andere kant van de lijn. ‘Oh, hi. Why are you calling me?’ ‘This afternoon is the openings game between South Afrika and Mexico, would you, Chanel and Rachelle to come?’ vraagt hij. ‘Oh, yeah of course. Were are our seats?’ ‘You don’t now, of course you sit with us!’ zegt Fernando alsof het vanzelfsprekend is dat we bij hun zouden gaan zitten. ‘OK, we’ll come. Were we see you?’ ‘Ehm, we come and fetch you.’ ‘OK, see you later.’ Zeg ik. ‘Okay, bye.’ Zegt Fernando en hij verbreekt de verbinding.
Het is kwart over drie. We zitten aan de keukentafel te wachten tot ze ons komen halen. Ik heb een witte short aan en een strapless shirtje met vrolijke bloemen. Maar haar hang nonchalant in een schuine, losse staart. Dan gaat de bel. Ik doe open en Fernando, Sergio en David kijken me vrolijk aan. ‘Should we go?’ vraagd Sergio. ‘Yeah.’ Chanel kijkt lichtelijk geïrriteerd naar David. ‘Waarom is hij ons nou komen halen?’ Vraagt Chanel aan mij en Rachelle. ‘He had to be with you!’ zegt Fernando. We kijken alledrie verbaasd op om zijn plotselinge inval. ‘You understand Chanel?’ vraag ik verbaasd. ‘Yeah, I’m a little bit Dutch he learned in those ours I was bored!’ ‘Why?’ vraag ik lachend. ‘Because he wanted to learn more about you! That’s so clear as water!’ Antwoord Sergio voor Fernando. ‘Let’s go!’ roep ik lichtelijk blozend terwijl ik iedereen de keuken uitduw. Een half uur later zitten we in het voetbal stadion en er wordt afgetrapt. De begin fase was voor Mexico. Dos Santos was als eerste dicht bij een treffer. Ik was voor Mexico dus ik schreeuwde de longen uit mijn lijf samen met Rachelle, Xabi en Iker. Chanel zat geïrriteerd met haar armen over elkaar naar de wedstrijd te kijken omdat David heel de tijd met zijn voet tegen haar stoel zat aan te schoppen en constant zong: ‘I get a kiss, a very nice kiss.’ Vlak voor rust kreeg Zuid-Afrika de beste kans van de wedstrijd tot op dat moment. Mphela kwam echter centimeters te kort om een uitstekende voorzet van Tshabalala achter Perez te knikken. Daarna was het rust. Ik ging samen met Rachelle en Chanel even wat te drinken halen terwijl de rest bleef zitten. We stonden dus rustig in de rij toen er iemand op mijn schouder tikte. Ik draaide me vragend om. ‘Jerre?’ zeg ik als ik als ik Jerre achter me zie staan met een schijnheilige glimlach. ‘Kan ik je even spreken?’ ‘Ehm, ja, denk ik?’ Ik kijk Rachelle en Chanel vragend aan maar die knikken heftig. ‘Wij bestellen je drinken wel! ‘Oké, ik loop wel even mee.’ ‘Wat is er?’ vraag ik een botter dan bedoelt terwijl ik mijn handen op mijn heupen leg. ‘Ik wil mijn excuses aanbieden.’ ‘Oh, dus meneertje gooit eerst bier over me heen en dan… wat?! Je wilt je excuses aanbieden?’ vraag ik verbaasd en tegelijkertijd verrast. Hij knikt. ‘Nou, er is wel meer voor nodig!’ zeg ik dan. Zijn ogen gaan glimmen en de groene spikkeltjes gloeien op in zijn bruine ogen. ‘Ik had niks anders van je verwacht! Je bent eenmaal rijk en arrogant!’ ‘Jij toch ook? En het niet gaan verpesten met je gevatte opmerkingen!’ kaats ik terug. ‘Schikt morgen om 11 uur?’ ‘Prima, zie ik je dan!’
In de tweede helft werd er gescoord bij zowel Afrika als bij Mexico en het werd uiteindelijk 1-1.
‘What a bat match. Even I can football better!’ roep ik als de wedstrijd is afgelopen. ‘Yeah right!’ hoor ik Sergio zeggen. ‘Well hey, I can football pretty good! You must me credit for!’ Roep ik terug. Gelukkig geeft hij me gelijk en dan gaan we met de hele club weer in die bus terug naar het hotel. ‘Do you guys come over tonight?’ vraagt Chanel aan de voetballers. Daar stemmen ze mee in.
‘Hoelaat komen ze eigenlijk?’ vraagt Rachelle aan me. Ik haal mijn schouders op. ‘Ik zei dat ze rond acht uur konden komen dus ze zullen er zo zijn.’ Antwoord ik. En ik krijg gelijk want na een kleine 3 minuten wordt er aangebelt. Vrolijk doe ik open. Zonder me gedag te zeggen strompelen ze naar binnen en gaan ze in de woonkamer zitten. ‘Aren’t you wearing the sexy dresses?’ roept David. Ik geef geen antwoord. ‘Were’s Nando?’ vraag ik terwijl ik erbij ga zitten. ‘We don’t know we couldn’t find him. We had him just a bit of teasing, and then he walked away!’ ‘What were you teasing him?’ vraag ik een beetje achterdochtig. ‘With you!’ roept Xabi. ‘Nee toch?’ fluister ik. Ik weet precies waar hij is. Ik loop naar de deur, zo snel als het kan op mijn hoge hakken. ‘Estee, wat ga je doen? Estee?’ hoor ik iemand vragen. ‘Later!’ roep ik terug. Ik ga de deur uit en loop naar de kamer van Fernando. Ik klop, terwijl ik dat doe duw ik de deur open die ze niet goed hadden dichtgedaan. ‘Sukkels!’ fluister ik hoofdschuddend. Ik loop naar het grote balkon en ga in de hoek op het zuidoosten staan. Hier kun je je optrekken aan de regenpijp en je zelf op het dak trekken. Ik kijk twijfelend naar de regenpijp en dan naar beneden. Het is wel best hoog. Op hoop van zegen ik pak de regenpijp en trek me omhoog. Met mijn vreselijke lenigheid kom ik op het dak terecht. Ik doe eerst die schoenen uit want dit is niks. Bedenk ik me bij mezelf terwijl ik de schoenen uittrek. Ik zoek het dak af en zie een gedaante aan de noordkant zitten met de benen over de rand bungelend. Ik ga ernaast zitten. ‘Why here?’ vraag ik dan. Fernando kijkt me aan. ‘On a clear day you can watch all the way to the beach, and at night you can see the whole city. I've never told the others, they would only spoil it by saying to the coach. Which in turn will invent all sorts of scenarios in which I die after I have climbed this. And it shouldn’t be the usual warnings for when you accidentally fall off the roof. No, he would stop for me think of days suitable for a blockbuster such as beheading by a low-flying helicopter or crushed by falling shuttle debris. But it does not. I like to come here occasionally to sit and think, although I usually am because this is the only place with a little privacy.’ Een tijdje zitten we zonder iets te zeggen naast elkaar. ‘Why were you so angry?’ vraag ik uiteindelijk. ‘I don’t know. They constantly say that we have something. And they make comments about you. Very stupid comments!’ ‘And do we have something?’ vraag ik dan. Hij kijkt me aan en glimlacht en het lijkt of zijn sproetjes mee lachen. ‘Yes, we have definitely something. Something I’ve never really felt.’ Ik pak zijn hand vast. ‘I feel it too. There is a click, a certain chemistry between us. You know what it's called?’ fluister ik. ‘Well?’ ‘It’s called friendship, a very strong friendship.’ Hij glimlacht, laat mijn hand los en leunt achterover terwijl hij op zijn handen steunt. ‘As one of your best friends, can I say something?’ ‘Of course, tell me!’ ‘You’re in love with Jerre!’ Hij kijkt me grijnzend aan en ik geef hem een harde stomp tegen zijn arm. ‘You don’t hurt me. My muscles are more stronger!’ lacht hij. ‘I’m not in love with Jerre, he is and stays an nasty, selfish dick!’ ‘I get it from you, you bet!’ En hij prikt me in mijn zij. Dan begint hij me te kietelen. ‘Nando stop! I can’t hold it!’ gil ik. Lachend vallen we achterover. ‘Come let’s go back!’ Ik sta op en trek Fernando overeind.
Dit bericht is gewijzigd op 15-07 17:59.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
''When you got nothing, you got nothing to lose.'' - Jack Dawson, Titanic |
|
|
Pure Football. - 1
Typisch iets voor jullie 
Leuk stukje (A) 
