|
Christiane
|
Geplaatst op 04-09-2011, 16:55 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Okee, ik geloof dat ik hier 100000 keer mijn verontschuldigingen moet aanbieden dat ik zo lang niet van me heb laten horen, maar hier eindelijk weer een stukje. We go back to drama!
‘You go girl!’ lachte Veronique en ze gaf Luna een high-five. ‘Heerlijk dit! Sweet revenge!’ ‘Heb je het Bella al vertelt?’ vroeg Emely. ‘Ik heb haar nog niet gezien, die zal wel tot ‘s avonds laat proberen in Zweinsveld te blijven,’ zei Luna. ‘Ik had zijn gezicht moeten zien, ik moet al lachen om de gedachte van een onnozele blik op zijn vreselijk chagrijnige hoofd!’ ging Veronique onvermoeid door. ‘Ik blijf het zielig vinden,’ mompelde Emely. ‘Probeer nou eens niet zo vredelievend te zijn, Em, echt waar, dit verdient hij. Snap dat dan!’ zei Veronique terwijl ze en fake diepe zucht liet. ‘Karma pakt je terug,’ waarschuwde Emely onheilspellend. ‘Laat karma maar komen dan, ik heb al genoeg ongeluk gehad dit jaar. Een beetje extra maakt ook niet meer uit.’ Ze greep haar Spaans voor Dummies weer en liep naar de leerlingenkamer. Ze plofte net neer op een van de sofa’s toen ze Bella en Ruben binnen zagen komen.Veronique kon een grijns op haar gezicht niet tegenhouden en daarom vroeg Bella wat er zo grappig was aan Spaans. ‘Totaal helemaal niets, Bella, lieverd, heb je het leuk gehad?’ vroeg Veronique. Plotselinge mening verandering over Bella en Ruben?! Dacht het niet, alleen maar entertainment voor zichzelf. Ruben glimlachte naar Bella: ‘Super gezellig.’ Veronique glimlachte minzaam. ‘Luna heeft je nog wat te vertellen, geloof ik, iets over je ma en onze favoriete docent,’ zei Veronique terwijl ze opstond en haar boek in een tas gooide. ‘Ik ga nog even naar buiten, met dit mooie weer, ga je toch niet binnen zitten!’
Het schemerde al en de laatste leerlingen kwamen terug van Zweinsveld, giechelend en gillend over aankopen of gebeurtenissen. Veronique liep op haar hoge sleehakken richting het meer naar, haar bijna vaste zitplaats, een platte rotspartij waar je gewoon op kon zitten zonder in het meer te vallen. Ze ging zitten en genoot van het aanblik van de zonsondergang. ‘Zozo, waar is je gevolg gebleven?!’ sneerde een stem achter haar. Veronique zuchtte en draaide zich om. ‘Malfidus, ook hallo en dat gaat je niets aan,’ snauwde ze. ‘Wat een kattigheid weer, Honneur, waar heb ik dat nou weer aan verdient?’ ‘Sodemieter een eind op,’ zei Veronique en ze draaide zich weer om, om zo Draco van zich af te sluiten. ‘Jij weet net zo goed als ik dat dat niet werkt bij mij,’ mompelde Draco en hij nam plaats naast haar. Veronique stond direct op. ‘Ik heb echt genoeg van jou, wat wil je dat ik doe?! Zelfmoord plegen, me verlagen om iets met een modderbloed te beginnen. De haat van mijn familie op me halen. Weggestuurd worden van zweinstein, voor moord op jou! Echt, zover ben ik nu, GA WEG!’ Bij de laatste woorden verloor ze haar zelfbeheersing en schreeuwde de woorden. ‘Zabini doet alsof.’ Was het enige wat Draco hierop zei. Veronique haalde uit en raakte Draco vol tegen zijn neus. Ze voelde aan de pijn in haar hand en de verschrikte reactie van Draco dat zij zijn neus gebroken had. Donker bloed baande zich een weg over zijn wangen. Hij spuugde op het gras en mompelde een stel scheldwoorden. ‘Dan zoek je het zelf maar uit,’ zei hij en hij stond op en beende weg. Veronique zuchtte diep en ging weer zitten. Ze vervloekte zichzelf om haar daad en bereidde zich er nu al op voor om een zooi strafwerk te krijgen waar ze over 10 jaar nog meebezig zou zijn. Veronique deed haar best de opkomende tranen tegen te houden, maar tevergeefs. Nog eens zuchtte ze en legde haar hoofd op haar armen. Niet heel veel later voelde ze een hand op haar schouder. ‘Heb ik niet gezegd dat je moest opflikkeren?!’ snauwde Veronique terwijl ze de hand wegduwde. ‘Niet bepaald,’ zei diepe stem. ‘Benno, sorry, ik voel me niet zo goed,’ mompelde ze. Benno kwam naast haar zitten en keek verbaasd naar het bloed op de rots. ‘Je hebt jezelf toch geen pijn gedaan?’ vroeg hij. ‘Nee, Malfidus daarentegen wel,’ zei Veronique. ‘Wat heeft hij nou weer gedaan,’ zuchtte hij. ‘Helemaal niets, dat is het juist! Ik ben vreselijk lichtgeraakt deze paar weken al.’ En daar kwamen de tranen weer. Benno nam haar in zijn armen en suste haar weer rustig. ‘Wat doe ik toch verkeerd?’ vroeg Veronique hardop. ‘Helemaal niets, mi amor,, helemaal niets,’ mompelde Benno en hij kuste haar op haar voorhoofd. Veronique keek hem met rode opgezette ogen aan. Tot haar eigen verbazing zei ze: ‘Kus me.’ Benno liet zijn hand rusten op haar kin en bracht haar gezicht naar de zijne toe. Zachtjes kuste hij haar en tilde haar daarna op. ‘Ik breng je naar binnen, je moet rusten,’ zei hij. Veronique was moe, de afgelopen weken had ze vreselijk geslapen. Ze legde haar hoofd op zijn schouder en viel bijna direct in slaap.
Dit bericht is gewijzigd op 06-09 19:38.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 25-10-2011, 17:31 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Kuch, nieuw stukje, kuch.
Die volgende ochtend werd Veronique vroeg wakker. Het begon net licht te worden en de vogeltjes buiten waren al vrolijk aan het fluiten. Veronique knipperde met haar ogen en ging langzaam overeind zitten. Het moest nog vroeg zijn. Ze schoof de gordijnen van het hemelbed open en merkte dat dit niet haar eigen slaapzaal was.
Hoe kon dat? vroeg ze zich af. Ze kon zich niet meer herinneren dat ze was gaan slapen. Toen herinnerde Veronique zich de vorige avond weer. Benno die naar haar toe was gekomen, die haar had gekust en vervolgens tegen haar had gezegd dat ze moest gaan rusten. Geschrokken keek ze naast zich en zag ze daar Benno liggen.
Heeft hij me híer naartoe gebracht? dacht ze. Naar de jongensslaapzaal van Zwadderich?
Toen merkte Veronique de veel te grote kleding die ze aan had op.
Dit zijn niet mijn kleren. Dit moeten die van Benno zijn. Maar… dan moet hij me hebben omgekleed, dacht ze.
Zo vlug, maar stil, als ze kon stapte ze het hemelbed uit. Ze wilde Benno en de andere jongens niet wakker maken, zeker niet nu ze zich hier moest omkleden. Ze griste haar kleren van een stoel en kleedde zich zo snel mogelijk om, maar door al die haast stootte ze met haar teen tegen de stoel aan.
‘Au, rot stoel!’ siste Veronique net iets te hard.
Benno gaapte en opende langzaam zijn ogen. Hij keek Veronique half slapend aan en toen hij helemaal wakker was glimlachte hij. ‘Goedemorgen, schoonheid.’
‘Houd je mond,’ siste Veronique, terwijl ze met haar rug naar hem toe ging staan om van shirt te verwisselen.
Benno was nu niet de enige die wakker was geworden door Veronique. Draco was ook wakker geworden en had stilletjes zijn gordijnen een stukje open geschoven en keek verbaasd, maar ook geamuseerd, naar Veronique die zich aan het omkleden was.
Zo snel had Veronique zich nog nooit omgekleed. Binnen twee minuten had ze haar kleren van gister weer aan.
‘Wist je dat je erg lief bent als je slaapt?’ zei Benno en hij keek Veronique glimlachend aan.
Veronique voelde dat ze rood werd. Wat moest ze doen? Vluchten? Het was nog vroeg en ze moest ongezien in de leerlingenkamer van Griffoendor proberen te komen. Het leek haar het beste om nu te gaan en ze liep zo snel mogelijk de jongenslaapzaal uit, zonder ook maar gedag tegen Benno te zeggen.
Ze hoorde hem wel roepen, maar ging er niet op in. Ze moest hier zo snel mogelijk zien weg te komen. Ze moest er niet aan denken wat Sneep zou doen als hij erachter kwam dat ze bij een van de jongens van Zwadderich had geslapen.
Stilletjes liep Veronique de leerlingenkamer van Zwadderich door, de uitgang was niet moeilijk te vinden, ook al was ze hier nog nooit geweest. Toen ze eenmaal buiten de leerlingenkamer was haalde ze opgelucht adem, geen enkele Zwadderaar had haar in hun leerlingenkamer gezien. Nu moest ze nog ongezien in de leerlingenkamer van Griffoendor zien te komen, maar omdat het ’s ochtends vroeg was betwijfelde Veronique of ze zich daar zorgen om moest maken. De meeste leraren lagen nu te slapen, ze moest alleen Foppe niet tegenkomen.
Veronique sloop de gangen van het kasteel door, terwijl de zon langzaam op kwam. Toen ze bij het portretgat kwam en het wachtwoord zei, opende de Dikke Dame langzaam en slaperig haar ogen.
‘Waar kom jij in vredesnaam vandaan?’ vroeg ze.
‘Dat is niet belangrijk,’ zei Veronique. ‘Laat me er nou maar door.’
Met een diepe zucht en gemopper zorgde de Dikke Dame ervoor dat het portretgat openzwaaide. Veronique ving zinnen op als: ‘Krijg ook nooit te weten waar die leerlingen vandaan komen’, maar ging er niet op in. Ze klom door het portretgat en stapte de inmiddels door zonlicht overgoten leerlingenkamer binnen.
Veronique had verwacht dat er niemand zou zijn, maar ze had het mis. Emely opende net slaperig haar ogen toen Veronique richting de trap liep die naar de meisjesslaapzalen leidde. Veronique had haar en Luna niet gezien, omdat ze op de stoelen voor het haardvuur in slaap waren gevallen en de rugleuning van de stoelen hen verborgen hielden.
‘Veronique!’ riep Emely toen ze het eerst onbekende meisje herkende. ‘Waar héb je gezeten? Luna en ik waren zo ongerust over jou!’
Door al die herrie werd Luna ook wakker en ze keek over de rugleuning van haar stoel om Veronique te kunnen zien. Veronique stond stokstijf stil en draaide zich langzaam om.
‘Ik… ik…,’ stamelde ze.
‘Leg het maar eens uit,’ zei Emely die op stond en naar Veronique toe liep.
Stotterend vertelde Veronique wat er gebeurd was. Hoe verder ze kwam, des te groter werden de ogen van Emely en Luna, die nog steeds toekeek vanaf haar stoel.
‘Je hebt bij de jongens van Zwadderich op de slaapzaal geslapen?’ vroeg Emely.
Veronique knikte. ‘Maar het is niet iets wat ik wilde!’ ging ze in de verdediging. ‘Benno heeft me er naartoe gebracht toen ik sliep. Gelukkig heeft niemand van de Zwadderaars me gezien, behalve Benno. De rest lag nog te slapen toen ik me omkleedde.’
‘Dat is te hopen voor je,’ zei Emely.
‘Laten we er alsjeblieft niet meer verder over doorgaan,’ zei Veronique.
‘Goed,’ zuchtte Emely. ‘Maar beloof het om ons dit nooit meer aan te doen, we waren zo ongerust.’
‘Dat beloof ik,’ zei Veronique en ze liepen de meisjesslaapzaal, waar Bella nog vredig lag te slapen. Ineens kreeg Veronique weer een grijns op haar gezicht. ‘Moet je het haar nog steeds vertellen?’ vroeg ze aan Luna.
Luna knikte. ‘Ja, gisteren leek me niet zo’n goed idee.’
‘Oh, ik wil er bij zijn als je het vertelt,’ zei Veronique.
‘Ik denk dat ik het ga vertellen voordat we gaan eten,’ zei Luna.
Veronique keek op haar horloge. ‘Het is pas zeven uur. Hoe laat wordt Bella normaal gesproken in het weekend wakker?’
‘Rond half tien,’ antwoordde Emely, die op haar bed ging zitten en een groot, dik boek pakte.
‘Mooi, dan kan ik nog even slapen,’ zei Luna gapend. Ze liet zich op bed vallen en viel al snel in slaap.
‘Moet jij niet slapen?’ vroeg Veronique.
‘Nee,’ antwoordde Emely onverschillig, terwijl haar ogen heen en weer flitsten. ‘Ben niet meer moe.’
Veronique grijnsde en wist dat het boek te spannend was om te laten liggen, anders was Emely zeker wel gaan slapen. Zelf pakte ze Spaans voor Dummies en richtte daar haar aandacht op.
Toen het ongeveer half tien was werd Bella inderdaad wakker. Verbaasd keek ze naar Veronique en Emely, die beiden verdiept waren in hun boek. ‘Zo vroeg al aan het lezen?’ vroeg ze.
Veronique en Emely keken op. ‘Ja, het is te spannend,’ zei Emely vervolgens en ze richtte zich weer tot haar boek.
Bella stond op en kleedde zich om, kamde haar haren en wilde net make-up op doen toen Luna wakker werd.
‘Aah, Bella, ik zie dat je wakker bent,’ zei Luna.
Zo onopvallend mogelijk deed Veronique haar boek dicht en luisterde aandachtig mee naar het gesprek van Luna en Bella.
‘Uuh, ja,’ zei Bella twijfelachtig. Ze had geen flauw idee waarom Luna dit zou zeggen en waarom ze haar überhaupt aan zou spreken, na die ruzie.
‘Ik moet je iets vertellen,’ begon Luna.
Ook Emely sloot nu stilletjes haar boek en luisterde mee. Luna begon te vertellen over wat er allemaal gebeurd en over de ruzie die later volgde. Bella luisterde aandachtig en toen Luna klaar was kreeg ze een glimlach op haar gezicht.
‘Dus mamma heeft hem gedumpt?’ vroeg ze.
Luna knikte. ‘Dat maak ik er wel uit op.’
‘Geweldig!’ zei Bella. ‘Ik vond het zo vreselijk om te moeten bedenken dat hij mijn vader zou kunnen worden. Gelukkig woont mamma nog bij pappa, omdat ze moesten bekijken hoe ze het met het huis gingen doen enzo. Nu hoop ik toch zo dat ze weer bij elkaar komen. Dankjewel Luna!’ En voor Luna het wist omhelsde Bella haar.
‘Dus onze ruzie is over?’ vroeg Luna glimlachend toen Bella haar weer had losgelaten.
Bella glimlachte breed en knikte.
‘Zullen we dan nu gaan eten?’ vroeg Emely.
‘Dan doe ik eerst nog even wat make-up op,’ zei Bella en vlug liep ze naar de spiegel. Toen ze klaar was liepen ze met z’n vieren naar benden, om vervolgens naar de Grote Zaal te gaan om daar te gaan ontbijten.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
True Friends <3 - 7
