|
Christiane
|
Geplaatst op 10-03-2010, 20:56 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Haai allemaal,
Ginny-w en ik schrijven een verhaal over 3 beste vriendinnen die samen van alles meemaken, maar dat spreekt voor zich. Ik hoop dat jullie het leuk vinden, tips enzo zijn altijd welkom!
De Zweinstein express reed op hoge snelheid over zijn rails. In een van de coupés zat een meisje dromerig uit het raam te staren. Dit meisje was buitengewoon knap met haar honingbruine krullen en haar lichtbruine grote ogen. Ze zat in de hoek bij het raam, haar elleboog steunde op het vensterbank. Veronique heette dit meisje, een geboren Griffoendor en ze begon nu aan haar 6e jaar Zweinstein.
Veronique zuchtte. ‘Wanneer komen Emely en Luna nou,’ dacht ze. Terwijl ze uit het raam keek dacht ze aan hoe het allemaal begon. Toen ze haar brief kreeg (wat natuurlijk geen verrassing was, ze kwam uit een volbloed tovernaarsfamilie) en haar eerste treinrit naar Zweinstein en natuurlijk hoe ze Emely en Luna ontmoette.
Een klein meisje van 11 stapte zenuwachtig in de trein. Haar 1ste jaar Zweinstein! Veronique liep naar een lege coupé, ging daar zitten en pakte een tijdschrift uit haar koffer. Ze probeerde haar zenuwen te vergeten. Ze was het meest bang voor de sorteerceremonie, ze had wel enig idee in welke afdeling ze zou komen, maar je wist het nooit zeker. Bijna heel haar familie zat in Zwadderich, maar haar vader en moeder zaten beide in Griffoendor. Dus hoopte ze maar dat ze ook in Griffoendor kwam. Plotseling hoorde ze de coupé deur open gaan. Verschrikt keek Veronique op, ze had gehoopt dat niemand haar zou storen! In de deuropening stonden 2 meisjes, die ook aan hun 1ste jaar gingen beginnen, beide meisjes hadden bruin krullend haar. Het ene meisje stond er alleen veel verleger bij dan het andere meisje. Veronique sloot haar tijdschrift en keek de twee meisjes aan. ‘Haai, nergens anders meer plaats zeker? Kom zitten, ik zit hier toch alleen.’ zei ze. De twee meisjes keken elkaar aan, de een trok haar wenkbrauw een stukje op, en ze gingen tegenover Veronique zitten. ‘Zijn jullie zenuwachtig?’ vroeg een van de 2 meisjes. ‘Een beetje, maar dat hoort erbij. Hoe heten jullie trouwens?’ antwoordde Veronique. Het wat verlegen meisje heette Luna en de andere heette Emely. Hiermee was hun hechte vriendschap begonnen.
Een paar uur later kwamen ze aan op Zweinstein, ze hadden met z’n drieën al veel besproken. Nadat ze het meer waren overgevaren liepen ze in een rij de Grote Zaal in. Veronique trok haar wenkbrauw op toen ze de op de naad versleten sorteerhoed zag liggen op een krukje. Iedereen keek naar hun, Veronique sprak zichzelf moed in, rechtte haar rug en deed haar kin iets omhoog. Ze ging tussen Luna en Emely staan en wachtte haar beurt af. Plotseling hoorde ze Anderling zeggen: ‘Veronique Blancette Geneviève Honneur, kom maar naar voren!’ ‘Succes,’ fluisterde Luna haar toe. Veronique ging zitten op het krukje en deed de hoed op. In haar hoofd hoorde ze de sorteerhoed praten, maar dat kon haar niet veel schelen. Ze dacht er alleen maar aan om in Griffoendor te komen. Het laatste wat ze de Sorteerhoed hoorde zeggen was: ‘Ik denk dat ik het wel weet voor je, meisje, ik twijfel wel… Maar toch kies ik voor…’ ‘GRIFFOENDOR’ hoorde ze plotseling. Een brede glimlach kwam op haar gezicht. Ze deed de hoed af en liep glimlachend naar de tafel waar het gejuich vandaan kwam. Even later kwamen ook Emely en Luna bij Griffoendor. Tijdens het eten keek ze rond naar wie ze allemaal zag zitten. Haar oog werd al snel getrokken naar een jongen met witblond haar en grijze ogen. Ze fluisterde Emely wat toe en samen lachten ze. Later zou ze er achter komen dat die jongen Draco Malfidus heette en toch niet zo interessant was, van Emely moest ze hem uit haar hoofd krijgen, je kan toch wat veel beters krijgen, zei ze altijd wanneer Veronique over hem begon… Maar toch, na al die jaren, kon ze hem niet vergeten…
Ze schrok uit haar dagdroom door een hard gegil en een brute omhelzing. ‘Veeeeeerr! Daar ben je, wij hebben heel die trein uitgekamd op zoek naar jou! Jee, wat ben je bruin geworden! Welk vakantiehuis heb je gezeten? Zeker die in Egypte!’ Emely bleef maar doorpraten en Luna ging rustig zitten. Ja, dacht Veronique, dit gaat weer een geweldig jaar worden!
Dit bericht is gewijzigd op 22-03 08:31.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 11-03-2010, 22:55 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor je reactie 
Trouwens een erg leuk stukje Christiane 
Veronique luisterde aandachtig naar de verhalen van Emely. ‘En naar welk land ben je dit keer op vakantie gegaan? Je ziet er zo bruin uit’ zei Emely na een lang verhaal over een knappe jongen die ze tijdens haar vakantie was tegengekomen.
‘Naar Amerika,’ antwoordde Veronique. ‘Vorig jaar hebben we al het meeste bekeken. Nu wilde we een keer rustig aan doen.’
‘Jij boft,’ zei Emely. De ouders van Emely waren net zo rijk als die van Veronique. Maar de ouders van Veronique gingen vaak twee keer naar een land. Één keer om alles te bekijken en de andere keer gewoon om te shoppen en om lekker uit te rusten. Dat deden de ouders van Emely niet.
‘Ben je nog leuke jongens tegen gekomen?’ vroeg Emely nieuwsgierig. Daar gaan we weer, dacht Luna, toen Veronique uitgebreid begon te praten over de vele knappe jongens die ze was tegengekomen.
Emely en Veronique waren echte jongensgekken. Luna was niet zo’n jongensgek. Ze wachtte liever tot ze de ware tegenkwam. Hoe zou die eruit zien? dacht Luna en ze droomde weg. ‘En kijk,’ zei Veronique. Luna werd wakker uit haar dagdroom en zag dat Veronique opstond. Veronique rommelde wat in haar handtas en haalde er toen een klein doosje uit. Ze gaf het doosje aan Emely.
Luna schoof wat dichter naar Emely toe, zodat ze mee kon kijken. ‘De meeste foto’s zijn van knappe jongens,’ zei Veronique. ‘Maar er zitten ook wat familiefoto’s bij. En een foto van mijn oom en tante, die ook in Los Angeles waren.’ Emely en Luna bekeken de foto’s aandachtig. Met soms wat kreten van Emely erbij toen ze weer een knappe jongen zag. ‘Dit is een hele leuke foto,’ zei Luna en ze hield een foto omhoog waar de moeder van Veronique, Veronique’s vader haar zusje en zijzelf opstonden. Met de armen over elkaars schouder geen geslagen stonden ze op een grote steen, bij het strand. En achter het gezin zag je de zee.
‘Wie heeft die gemaakt?’ vroeg Luna. ‘Mijn tante,’ antwoordde Veronique. ‘Oké,’ zei Luna en ze legde de foto terug in het doosje. ‘Deze is ook erg mooi,’ zei Emely en ze hield een foto van Veronique alleen omhoog. Veronique stond op dezelfde steen, met de zelfde omgeving en hield haar armen hoog in de lucht en lachte charmant. ‘Daar ben je ook al zo lekker bruin,’ zei Emely en ze stopte de foto weer terug. ‘Bedankt,’ zei Veronique.
Toen ze alle foto’s hadden bekeken deed Emely het doosje dicht en gaf die terug aan Veronique, Veronique deed het doosje weer in haar handtas. Luna vertelde nog over haar vakantie en daarna speelden ze een potje knalpoker.
‘Aah, daar is het lekkers,’ zei Emely die opstond. ‘Heb je zo’n honger dan?’ vroeg Veronique. ‘Ja,’ antwoordde Emely en ze liep naar buiten. Even later kwam ze terug met Pompoentaartjes, Ketelkoeken, Chocoladekikkers en nog wat zuurstokken. ‘Jullie ook?’ vroeg Emely en ze legde het snoepgoed op de bank. Een hele tijd waren ze even stil, maar daarna gingen ze weer verder met hun potje knalpoker.
Veronique hoorde een geluid. Wat was dat toch, dacht ze. Ze keek om en zag blond haar. Draco, dacht ze. En inderdaad, even later gleed de coupédeur open en stapte Draco naar binnen, gevolgd door zijn trouwe maatjes Korzel en Kwast. ‘Wat moeten jullie?’ vroeg Emely. ‘Niks,’ zei Draco. ‘Zal wel,’ zei Luna. Draco keek Luna lang aan, daarna Emely, en uiteindelijk bleef zijn blik op Veronique rusten. En net iets langer dan bij Emely en Luna. Emely zag dat en stond op. ‘Moet je wat?’ vroeg ze. ‘Wat is er?’ zei Draco, die zijn blik afwendde van Veronique. ‘Ga weg,’ zei Emely. Veronique keek nu pas op, ze had niet gezien dat Draco haar zo lang had aangestaard. ‘Draco, ga weg,’ zei Veronique rustig. ‘Nou, vooruit dan,’ zei Draco met een zucht en hij werd door Korzel en Kwast naar buiten gevolgd.
‘Hij luistert wel naar jou,’ zei Luna. ‘Nou en,’ zei Veronique. Een stem galmde door de trein. ‘Over een kwartier zijn we er.’ Veronique, Emely en Luna keken elkaar aan. ‘Zullen we ons dan maar gaan omkleden?’ vroeg Luna. ‘Goed idee,’ zei Veronique en ze stonden op om zich om te kleden. Na vijf minuten waren ze klaar.
‘De trein rijdt al wat langzamer,’ zei Emely. ‘Ben wel blij dat we er bijna zijn,’ zei Veronique. Ze had dat nog niet gezegd of de trein stopte langzaam. Ze pakten hun hotkoffers en liepen het gangpad op. Die stroomde vol, Emely zag een paar bekende gezichten. Hermelien, Ron en Harry waren natuurlijk bij elkaar en ook zag ze Ginny. Draco liep voor Veronique, zag Emely. Hij draaide zich om en keek Veronique aan. Hij knip oogde naar haar. Emely zag Veronique kijken, dit vind ze vast niet leuk, dacht Emely. ‘Wat moet je?’ vroeg Veronique. ‘O, niks,’ zei Draco teleurgesteld en vlug liep hij door.
Ook Emely, Veronique en Luna stapten uiteindelijk de frisse avondlucht in en gingen opzoek naar een koets. Die vonden ze een. Ze deelden hun koets met Harry, Ron en Hermelien. Emely zuchtte. ‘Eindelijk weer naar Zweinstein,’ zei ze. Ze had nog niet eens het laatste woord uitgesproken of de koets begon te rijden, op weg naar Zweinstein…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 12-03-2010, 19:05 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
M'n volgende stukje:
Toen ze reden richting Zweinstein, liet Emely haar blik keurend over Harry en Ron gaan (die tegenover haar zaten). Veronique en Luna zagen het beiden, glimlachten even naar elkaar. Luna zuchtte, moest ze dit nou echt elk moment van de dag doen?! Veronique stootte Emely aan en fluisterde: ‘O my goddies, je keurt ze toch niet, hoop ik! Kijk nou naar ze! Dat past niet bij je, je lijkt wel wanhopig man!’ ‘Ik keek ook niet voor mezelf, ik keek voor Luna. Die moet ook een vriendje krijgen dit jaar. Ik weet dat jij dit ook wilt.’ Emely keek Veronique aan, deze knikte onopmerkelijk en zuchtte. ‘Maar niet díe twee, alsjeblieft!’ las Emely uit haar ogen. Luna, die dit ook zag, rolde met haar ogen. Ze moesten eens stoppen met dat gezoek voor haar! Ze kan het toch zeker zelf ook wel?!
Even later kwamen ze aan op Zweinstein. ‘Weer thuis,’ zei Luna glimlachend. Met z’n drieën liepen ze gearmd naar binnen. Er werd zoals gewoonlijk gefloten naar Emely en Veronique, beiden hadden zich nog opgemaakt in de koets. Luna haatte dit, ze was zelf ook best knap, maar toch, het stond vast; iedereen verbleekte in het bijzijn van Emely en Veer. Vooral Emely genoot van dit, Veronique liet het maar over haar heen gaan en glimlacht charmant naar iedere jongen die floot. Luna vond dit raar, Veer genoot altijd zo van dit! Er is echt iets verandert aan haar, maar wat wist ze nog niet. Ze liepen de Grote Zaal in en gingen aan hun tafel zitten. ‘Ze worden ook ieder jaar kleiner!’ zei Veronique toen ze de eerstejaars naar binnen zag lopen. Emely barstte in lachen uit en Luna knikte. Ze luisterden maar half naar de indeling en klapten braaf wanneer er iemand bij Griffoendor kwam. Na drie kwartier was het laatste meisje ingedeeld bij Ravenklauw, stond Perkamentus op en zei: ‘Welkom voor de eerstejaars en welkom terug voor de rest!’ Halverwege zijn toespraak werd hij ruw gestoord toen de deuren open gingen. Veronique draaide zich snel om en haar mond viel open. Ze zag Draco Malfidus binnen strompelen. ‘Wat heeft die nou gedaan!’ zei Emely verbaasd. Veronique reageerde niet en kon alleen maar naar Draco kijken. Zijn gewaad was op een paar plaatsen gescheurd en hij had een paar wonden op zijn hoofd. Draco wilde naar de tafel van Zwadderich strompelen, alsof er niks aan de hand was. Sneep was al van de oppertafel weggelopen en liep naar Draco toe. ‘Breng hem naar madame Pleister!’ zei Perkamentus, die met een knip van zijn vingers het eten op de tafels bracht. Sneep nam Draco mee naar de ziekenzaal en Perkamentus liep daar achteraan. Even later begon iedereen te eten. ‘Wat was dat nou,’ zei Emely met haar mond vol. ‘Ik weet het niet, ik hoop wel dat het goed met hem gaat.’ zei Veronique bezorgd. ‘Veer, laat die jongen nou eens met rust! Het is maar Draco!’ het was natuurlijk Emely die dit zei. Veronique knikte, glimlachte en ging verder met eten.
Na het eten liepen ze naar hun leerlingenkamer, zeiden het wachtwoord en liepen naar binnen. Emely plofte op de bank en Luna ging naast haar zitten. Veronique ging naar de slaapzaal om alles uit te pakken. Een kleine driekwartier later kwamen Emely en Luna ook naar boven. Het deel van Veronique was opgeruimd, ze had haar kaptafel neer gezet en veel van haar spullen erop gezet. Luna keek er naar en zei: ‘Dit kan nog niet alles zijn!’ ‘Nope, de rest ligt in het kastje. Maar ik ga zo wel slapen, anders ben ik morgen doodop!’ zei Veronique die zich ging opkleden. Ze trok een kort wit jurkje met een zwarte kanten rand aan de boven en onderkant aan. Een half uur later lagen ze alle drie in hun bed. ‘Slaap lekker,’ zei Luna die zich omdraaide, rechts van haar hoorde ze hetzelfde en niet lang daarna sliepen ze alle drie.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 13-03-2010, 10:58 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Emely draaide zich om in haar slaap, de vogeltjes floten, en langzaam maar zeker werd ze wakker. Ze opende haar ogen en zag dat het licht was. Ze keek op haar wekker, zeven uur ’s ochtends. Mooi op tijd, dacht Emely. Ze ging recht overeind zitten en keek of haar vriendinnen al wakker waren. Maar beide sliepen nog. ‘Veer, Luna. Wakker worden, het is zeven uur,’ zei Emely. ‘Watte?’ mompelde Veronique in haar slaap. ‘Opstaan,’ zei Emely. ‘Wrm?’ mompelde Veronique weer. ‘Vandaag beginnen de lessen weer,’ zei Emely die opstond. Ze liep naar Veronique toe en schudde haar wakker. Ook dit werkte niet. Emely zuchtte. Het was weer eens zo ver hoor. Ze pakte een emmer en liet er koud water instromen. ‘Nu word je wel wakker,’ mompelde Emely, die naar Veronique’s bed liep.
Ze keerde de emmer om, en het water stroomde over Veronique heen. Gillend werd ze wakker. ‘Waar was dat voor nodig?’ zei Veronique, terwijl ze op adem kwam. ‘Je was anders niet wakker te krijgen,’ zei Emely. Veronique zuchtte, had zij weer hé. Ook Luna was van het geschreeuw van Veronique wakker geworden. ‘Laten we ons maar gaan omkleden,’ zei Luna en ook zij klom uit bed.
Even later waren ze omgekleed en helemaal opgemaakt. Veronique en Emely spoten nog een lekker geurtje op en liepen toen naar beneden. Ook toen ze door de gangen liepen floten een paar jongens naar Emely en Veronique. Luna negeerde dit en Emely lachte charmant naar de jongens, Veronique keek ze even aan zonder stil te staan en keek toen weer voor zich uit. ‘Wat is er toch met je?’ vroeg Emely. ‘Normaal gesproken geniet je er altijd van.’ ‘Ach,’ zei Veronique. ‘Je bent veranderd,’ zei Luna. ‘Misschien wel,’ zei Veronique alleen maar. Luna zuchtte, zo kwamen ze ook niet ver.
Uiteindelijk waren ze bij de Grote Zaal. Vlug keek Veronique naar de tafel van Zwadderich. Daar zat Draco, zijn haren zaten een beetje door de war en hij zag er nog steeds gehavend uit. ‘Wat zou er gebeurd zijn met hem?’ vroeg Veronique. ‘Geen idee,’ zei Emely. ‘Hij lag toch op de Ziekenzaal?’ ‘Blijkbaar mocht hij gaan en was er niks ergs aan de hand,’ zei Veronique. Ze gingen aan de tafel van Griffoendor zitten en Emely pakte een omeletje. Veronique ging in het midden zitten en keek altijd nog naar Draco. ‘Laat hem toch los,’ zei Emely. ‘Hij is je niet waard. Halloo, een Zwadderaar,’ zei Emely, die voor Veronique’s gezicht zwaaide. ‘Nou en dat het een Zwadderaar is,’ zei Veronique.
Emely keek haar aan. ‘Zwadderaars zijn meestal niet te vertrouwen,’ zei Emely zacht. ‘En Draco al helemaal niet,’ hoorden ze iemand zeggen. Ze hadden elkaar aangekeken, maar keken nu beide naar Harry, hij had het gezegd. ‘Jij denkt dat alleen maar omdat jullie vijanden zijn,’ zei Emely, die Harry wel langer kende dan vandaag. Hermelien keek Harry aan. ‘Dat moet je toegeven Harry,’ zei ze. Harry schudde zijn hoofd. ‘Nee, niet waar. Hij is echt niet te vertrouwen. Dat weten we allemaal toch wel na vorig jaar? Toen hij Perkamentus bijna wilde vermoorden.’ Emely keek naar de Oppertafel, gelukkig was het Draco niet gelukt, en had Sneep hem alleen maar in coma gebracht. Perkamentus was gewoon aan het ontbijten en praatte met professor Anderling.
Ze zuchtte. ‘Harry, het is hem toch niet gelukt? Hij wilde professor Perkamentus niet vermoorden,’ zei Emely. ‘Wel waar,’ zei Harry. ‘Harry, je wint toch niet,’ zei Ginny, die meegeluisterd had. Emely keek Ginny aan, ze zat in hetzelfde jaar als Luna, Veronique en zij, alle vier zaten ze in hun zesde jaar. ‘Zelfs als jullie weten dat hij Perkamentus heeft geprobeerd te vermoorden zeggen jullie nog dat hij onschuldig is?’ zei Harry en hij keek iedereen omstebeurt aan. Ze knikten allemaal. ‘Maar Emely, jij zei net dat hij niet te vertrouwen was,’ zei Harry die het niet meer snapte. ‘Ik zei meestal, ik zei dat Zwadderaars meestal niet te vertrouwen zijn. Als Veronique verkering zou krijgen met Draco, zou ik het accepteren. Dit omdat ze mijn beste vriendin is en ik haar wel vertrouw,’ zei Emely.
Harry keek haar aan en zei toen: ‘Fijn, ik ben dus de enige die ziet wat hij werkelijk is.’ Hij stond op en liep weg. ‘Is hij nou alweer boos?’ vroeg Luna. ‘Ik denk het,’ zei Hermelien. Emely zuchtte. ‘Hij hoeft toch niet steeds weg te lopen,’ zei ze. Ginny keek haar aan. ‘Laat hem maar,’ zei ze. ‘Die draait wel weer bij.’ Emely knikte. Ginny zou het wel weten, dacht ze.
Ze aten alledrie hun ontbijt op en liepen toen naar professor Anderling, die hun vakkenpakket moest samenstellen. Veronique, Emely en Luna kregen voor dezelfde vakken allemaal groen. En gingen dus samen op weg naar hun eerste les Toverdranken. ‘O nee hé, les van Sneep,’ zuchtte Luna. ‘Nee, Sneep hebben we nu voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten,’ zei Veronique. ‘Professor Slakhoorn hebben we voor Toverdranken, weet je nog?’ ‘O ja,’ zei Luna.
‘Daar gaan we dan,’ zei Emely, toen ze bij de kerkers waren. Beneden aangekomen zagen ze iets wat ze niet voor mogelijk hadden gehouden, nu al problemen op de eerste schooldag?
Dit bericht is gewijzigd op 13-03 11:05.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 13-03-2010, 17:42 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Voor de deur van het lokaal lag een Ravenklauwer op de grond met op zich een Zwadderaar die hevig op de jongen aan het inslaan was. Om hun heen stonden andere Zwadderaars hun afdelingsgenoot aan te moedigen. ‘Wat is dit nou weer,’ bracht Emely met moeite uit. Veronique was al naar de groep toe gerend en riep naar Luna: ‘Haal Slakhoorn nu!’ Ze wurmde zich tussen de Zwadderaars, pakte haar toverstok, wees op de Zwadderaar en riep: ‘Wingardium Leviosa!’ De Zwadderaar zweefde een stukje van de grond. Veronique wees krachtig naar rechts en de Zwadderaar knalde met een smak tegen een muur. De Zwadderaars die om haar een stonden dropen laf af en gingen kijken bij hun vriend. Emely liep naar Veronique en de jongen toe en knielde bij hem. ‘Gaat het een beetje?’ vroeg ze. ‘Hij is bewusteloos geslagen,’ zei Veronique. ‘De jeugd van tegenwoordig!’ zei Emely glimlachend. ‘Niet grappig nu, kom, we moeten hem naar de ziekenzaal brengen.’ Op dat moment kwamen Luna en Slakhoorn aan lopen. ‘Wat is hier gebeurd?!’ riep Slakhoorn uit. ‘Die daar (Emely wees naar de bewusteloze Zwadderaar) stond op Mike in te slaan! Toen wij aankwamen heeft Veer hem vervloekt en Luna heeft u gehaald, meer is er niet echt gebeurd.’ zei Emely, Veronique voegde eraan toe dat Mike nu bewusteloos is en dat ze de Zwadderaar wel moest vervloeken… Luna die de hele tijd nog niks gezegd had, stond met open mond te kijken naar Mike. ‘Gaat het wel met hem?’ vroeg ze bezorgd. ‘Hij komt er wel bovenop, maar ik breng ze beiden wel naar de ziekenzaal.’zei Slakhoorn en hij toverde 2 brancards tevoorschijn. Even later liep hij weg met de twee. ‘Het uur vervalt, voor de volgende les zoeken jullie wat dingen op over Amortentia.’zei hij voor hij de bocht omging. ‘Dan hebben we nu dus tussenuur…’ zuchtte Veronique, ze keek naar Luna die nog ontsteld keek. ‘Luna, wat is er met je? Het is toch allemaal goed afgelopen! Chill een beetje’ zei Veronique. Luna keek geschrokken op, alsof ze ver weg was met haar gedachten. ‘Weet ik wel, maar het was best erg…,’ ‘Bij Draco kon het je allemaal niets schelen!’ onderbrak Emely haar ‘Jou anders toch ook niet! En Draco is een Zwadderaar en Mike niet! Zwadderaars boeien me niet…’ begon Luna ‘En Ravenklauwers wel?!’ onderbrak Veronique haar. ‘Meer dan Zwadderaars, maar stop er nou maar over!’riep Luna uit. ‘Rustig maar, kom we gaan naar de leerlingenkamer,’ zei Emely.
De rest van de ochtend verliep als normaal gesproken, geen vechtende leerlingen, gewoon saaie lessen. Tot Verweer tegen de Zwarte Kunsten…
Dit bericht is gewijzigd op 13-03 19:31.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 13-03-2010, 22:04 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
‘Wat hebben we nu?’ vroeg Veronique. ‘Verweer tegen de Zwarte Kunsten. We hebben Sneep,’ zei Luna. Veronique kreeg een raar gevoel in haar maag. Waar het vandaan kwam wist ze niet, maar het voelde niet prettig.
Ze kwamen als een van de eerste aan en wachtten tot Sneep de deur open zou doen. Steeds meer leerlingen kwamen erbij staan en uiteindelijk deed Sneep de deur open. Hij liet zijn blik langs de leerlingen gaan en liet zijn blik even op Veronique rusten. Daarna zei hij: ‘Ga allemaal zitten.’ Luna, Veronique en Emely gingen bij de achterste rij zitten. Sneep ging vooraan staan en keek iedereen aan. Weer bleef zijn blik bij Veronique rusten. ‘Jullie daar,’ zei hij en hij keek Veronique, Emely en Luna aan. ‘Ik wil dat jullie naar voren komen.’ Emely, Luna en Veronique keken elkaar verbaasd aan. Naar voren, waarom? ‘En waarom moet dat?’ vroeg Luna, die de niet uigesproken gedachten van ze alledrie naar voren bracht. Sneep keek haar aan. ‘Gewoon, en als je brutaal durft te zijn kun je weg gaan,’ zei hij. Een van de meisjes die voorin zat stak haar hand op. ‘En wij professor? Waar moeten wij dan heen?’ vroeg ze. ‘Achterin, lijkt me logisch,’ zei Sneep. De meisjes stonden op en ook Veronique, Emely en Luna. Ze wisselden om en Sneep keek tevreden.
Hij begon het vak Verweer tegen de Zwarte Kunsten uit te leggen en vertelde wat ze dit jaar allemaal gingen doen. Het viel Veronique op dat hij haar vaak aankeek. Wat moest hij van haar?
Uiteindelijk moesten ze met een partner een spreuk oefenen. Veronique ging met Emely en Luna met Ginny. ‘Je doet het niet goed Emely, kijk, zo moet je het doen,’ zei Sneep die aan het kijken was of alles goed ging. Emely keek hem aan en stapte toen naar achter. Veronique voelde zich niet prettig.
Sneep liet zijn blik langzaam over Veronique heen gaan. Wat was ze toch prachtig, dacht hij. Haar honingbruine krullen. Die mooie grote ogen. Hij voelde dat hij even afwezig was.
Hij nam alles in zich op, haar haren, haar ogen, haar neus, haar mond.
Veronique keek hem vreemd aan, wat deed hij allemaal? Ze zag zijn blik en schrok. Dit kon toch niet waar zijn? Veronique keek angstig uit haar ogen, Emely zag dit. Ineens rende Veronique weg.
‘Veer?’ wist Emely alleen maar uit te brengen. Sneep keek verbaasd. ‘Wat is er met haar aan de hand?’ vroeg hij. ‘Ze uuh, ze voelt zich vandaag een beetje ziek,’ zei Emely, die vlug iets verzon. Er moest iets goed mis zijn, Veronique zou niet zo maar de klas uit rennen, dacht Emely. De hele klas keek richting Emely en Sneep. Luna keek Emely verbaasd aan. ‘Mag ik kijken hoe het met haar gaat?’ vroeg Emely aan Sneep. Hij knikte en vlug liep Emely de klas uit. Op weg naar Veronique.
Ze had wel enig idee waar Veronique zou zitten. Meestal ging ze naar het bos als haar iets dwars zat, daar was een hele mooie plek, waar een meer bij was en waar best wel veel mooie wezens waren die haar goed kenden.
En inderdaad, bij de plek aangekomen zag ze Veronique bij het meertje zitten. ‘Veer, wat was er toch aan de hand?’ vroeg Emely, die bij Veronique ging zitten.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 13-03-2010, 22:57 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Veronique rilde, haar handen trilden als een bezetenen! ‘Em, niet lachen, Sneep keek me zo eng aan! Jeweetwel, die blik die jongens je werpen als ze je wel zien zitten…’ stamelde Veronique zacht. Emely keek Veronique aan, die bijna in tranen uitbarstte. ‘Veer, denk je dat echt? Hij is een leraar en het zou wel raar zijn…’ ‘Weet ik, maar die blik! Het was zo’n onderzoekende smachtende iewl blik, je weet toch wel wat ik bedoel! Die blik staat nu in mijn netvlies gegrift…’ ‘Weet je het echt zeker?’ vroeg Emely onzeker, ze wist echt niet wat ze hiervan moest denken. Het zou wel verklaren waarom ze plotseling voorin moesten zitten. Ze sloeg haar arm om Veronique heen en voelde haar trillende lichaam. ‘Em, ik wil niet meer naar hem toe, ik ben echt bang!’ zei een snikkende Veronique. ‘Word nou eerst een rustig en stop met trillen. We bedenken wel wat!’ Na een paar minuten zei Veronique: ‘Wat moet ik doen dan! Ik kan moeilijk m’n hele schooltijd geen Verweer meer doen, maar ik wil hem absoluut niet meer zien!’ ‘Zien doe je hem toch wel, wat denk je onder het eten? Ik denk eigenlijk dat de beste manier om ze zorgen dat hij stopt.. (Emely slikte even) Is toch een vriendje te nemen uit zijn afdeling, misschien houd dat hem op een afstand…’ Veronique keek haar met een betraand gezicht aan. Haar ogen waren rood en opgezet en haar mascara was uitgelopen. ‘Maar een Zwadderaar?! Dat is misschien wel een heel drastische maatregel, mag het niet gewoon een Griffoendor zijn? Een grote sterke..’ ze moest even lachen. ‘Dat denk ik niet,’ zei Emely ‘Weet je wat we gaan doen? Je gaat gewoon dapper naar Sneep z’n lessen, je bent niet voor niks een Griffoendor! Je doet dan gewoon een beetje hooghartig naar hem, maar niet té, je wilt natuurlijk niet bij hem nablijven! En ondertussen zoeken we naar een geschikte Zwadderaar, we zien wel wat daaruit komt.’ ‘Misschien is dat toch het beste wat we kunnen doen… Laat ik dan alsjeblieft nooit hoeven na te blijven!’ ‘Kom’ Emely stond op. ‘We moeten terug, de les is bijna voorbij en ik denk niet dat Luna het heel leuk vindt als we haar alleen laten.’ Veronique glimlachte en stond ook op. ‘Maar eerst, moet ik langs een spiegel! Volgens mij zie ik er niet uit!’ Emely lachte en omarmde haar vriendin. Onderweg kwamen ze Draco nog tegen, Veronique keek hem glimlachend aan. ‘Nee, niet zo wanhopig worden Veer!’ zei Emely tegen haar. Nadat Veronique zich weer had opgeknapt gingen ze op zoek naar Luna. ‘Waar waren jullie nou, waarom rende je weg?! Ik was helemaal alleen, bij Sneep!’ begon ze haar uitval. ‘Ik, ik vertel het je zo wel,’ zei Veronique. ‘Nee, nu! Hoe kon je zomaar weggaan! Sneep wou alleen maar wat voor doen! Je had z’n gezicht moeten zien toen je wegging! Z’n ogen vielen half uit z’n oogkassen!’ Nadat Veronique haar had uitgelegd wat er gebeurde werd ze stil. ‘Ow, dat verandert de zaak. Dan snap ik best dat je bent weggerend! Maar kom, we moeten naar onze volgende les.’ Zei Luna en met z’n drieën liepen ze weg naar hun lessen.
De volgende dagen probeerden ze Sneep zoveel mogelijk te ontlopen. Veronique verwaarloosde haar uiterlijk steeds meer. Haar krullen werden doffer en ze had grote zwarte kringen om haar ogen. Emely en Luna probeerde haar op te vrolijken, wat meestal geen succes had. Op een begeven moment kon Emely er niet meer tegen en riep tegen Veronique: ‘Kap nou eens met dat zielige gedoe! Dat met Sneep is niet het einde van de wereld! Kijk nou eens naar jezelf! Er is niks meer van je over!’ Veronique onderbrak haar ruw en riep terug: ‘Wat had jij gedaan in mijn situatie, jij kan hier echt niks van zeggen!’ Luna keek Veronique aan en zei: ‘Je moet je nu echt gaan vermannen, Veer, in deze situatie ben je zo ontzettend kwetsbaar! Je moet juist op zoek gaan naar een vriendje en dat gaat zo echt niet!’ Veronique keerde ze haar rug toe en liep boos weg, ze liep door een van de gangen en bleef maar doorlopen. Tranen stroomden over haar wangen. Ze snappen echt niet hoe dit is! Plotseling knalde ze tegen iemand aan….
Dit bericht is gewijzigd op 13-03 23:02.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 14-03-2010, 10:23 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
O jee, dadelijk is het Sneep, dacht ze. Ze durfde de persoon niet aan te kijken. ‘Veronique?’ De stem klonk jongensachtig, hij kwam haar bekend voor. Ze keek de persoon aan, en zag dat het Draco was. Opgelucht haalde ze adem. ‘Draco,’ zei ze. ‘Veronique, wat zie je eruit?’ zei Draco, die haar goed bekeek. Haar honingbruine haren waren minder krullerig en werden steeds doffer. Haar grote ogen glinsterden niet meer zoals altijd, en make-up deed ze ook al niet meer op. ‘O, uuh,’ stamelde Veronique. ‘Kom eens mee,’ zei Draco en hij pakte haar hand. Normaal gesproken zou Veronique dit niet accepteren, maar nu liep ze gehoorzaam met Draco mee. ‘Wat is er toch met je?’ vroeg Draco. Veronique zuchtte. ‘Ik weet niet of ik dat aan iedereen kan vertellen,’ zei ze. Draco keek haar aan. Ook al zag ze er zo gehavend uit, nog was ze knap, dacht hij. ‘Misschien is het dan nu het juiste moment om het te vragen,’ zei hij. Veronique keek hem aan. Zijn ogen glinsterden lief, en als ze hem eens goed bekeek vond ze dat hij de perfecte Zwadderaar was om verkering mee te krijgen. ‘Zou je,’ stamelde hij. ‘Zou je verkering met mij willen?’ vroeg hij toen. Veronique keek hem aan. Wilde ze dit? dacht ze. Ja, zei haar gevoel. ‘Ja,’ antwoordde Veronique toen. Draco glimlachte breed en omhelsde haar. ‘Ik hou echt heel veel van je,’ zei hij. ‘Ik ook van jou,’ zei Veronique toen. Ze hoorden voetstappen en vlug keken Veronique en Draco wie het was. ***, Sneep! dacht Veronique. Meteen keek ze angstig uit haar ogen. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg Sneep. ‘Wij uuh,’ stamelde Draco. ‘Niks,’ zei hij toen. Sneep keek Veronique aan. ***, hij doet het alweer, dacht ze. Snel stond ze op en rende weg naar haar vriendinnen.
‘Veer, waar was je?’ vroeg Emely, toen ze Veronique zag aankomen. ‘Wat is er?’ vroeg Luna. ‘Nou, ik heb nu verkering met Draco,’ zei ze. ‘Maar toen wij daar alleen zaten kwam Sneep ineens.’ Luna en Emely keken haar aan. ‘O jee, en toen?’ vroeg Emely. ‘Toen vroeg hij wat we daar deden. Draco zei eerst uuh, maar toen zei hij dat we niks aan het doen waren. Maar toen liet Sneep die ene blik weer over me heen gaan zoals hij ook tijdens die les deed en toen werd ik helemaal bang. Ik stond op en rende weg,’ zei Veronique, nog steeds in shock. Emely en Luna keken haar aan. ‘Dan moet je dadelijk wel Draco zoeken,’ zei Emely. ‘En het hem helemaal uitleggen.’ ‘Em, weet je hoe moeilijk dat is?’ zei Veronique. ‘En dadelijk kom ik weer Sneep tegen!’ ‘Veer, rustig,’ zei Emely. ‘Niet aan hem denken.’ ‘Dat gaat lekker moeilijk als je weet dat hij samen met jou onder een dak woont,’ zei Veronique. ‘Rustig maar,’ zei Emely. ‘Kalm. Wij blijven wel bij je.’ Veronique keek haar aan. ‘Dan kan er niks gebeuren.’ ‘Uuh, ik wilde eigenlijk even naar de Ziekenzaal,’ zei Luna. Emely en Veronique keken haar aan, Mike waren zij al helemaal vergeten. ‘Waarvoor?’ vroeg Emely. ‘O, uuh, ik moet even Madame Pleister spreken,’ zei Luna toen. ‘Toch niet over mij hé?’ zei Veronique. ‘Nee, het gaat niet over jou,’ zei Luna vlug. ‘Oké, dan zijn we even met z’n tweeën,’ zei Emely. ‘Dat redden we wel Veer.’ Veronique keek haar aan. ‘Oké,’ zei ze. ‘Eerst ga je, je haren kammen en wat make-up op doen. Dan gaan we naar Draco,’ zei Emely. ‘Waarom moet ik mijn haren kammen?’ vroeg Veronique. ‘Gewoon, dat is stap één naar zelfverzekerdheid’ zei Emely en ze duwde Veronique naar de meisjesslaapzaal.
Vlug liep Luna naar de Ziekenzaal. Misschien ligt hij er nog, dacht ze. Ze deed de deur open en keek rond. Ja, hij ligt er nog! Snel liep ze naar hem toe. ‘Hai,’ zei ze. ‘Hoi,’ zei hij. Verbaasd keek hij haar aan. ‘Ik ben Luna,’ zei Luna. ‘Dat meisje die professor Slakhoorn had gehaald.’ ‘O ja, nu weet ik het weer,’ zei Mike. ‘Nou, mij ken je al,’ zei hij toen. Luna knikte. ‘Hoe gaat het nu met je?’ vroeg ze. ‘Beter,’ antwoordde Mike. ‘Over een week mag ik weer uit de Ziekenzaal.’ ‘Welke Zwadderaar deed jou dat dan aan?’ vroeg Luna. ‘Kwast,’ antwoordde Mike. ‘Waarom?’ vroeg Luna. ‘Weet niet, ik kwam te dicht bij Draco in de buurt denk ik,’ zei Mike.
‘Ik zou eens met Draco gaan praten,’ zei Luna. ‘Waarom, je komt dan in problemen hoor. En zeker omdat je een Griffoendor bent.’ ‘Draco heeft nu verkering met Veronique,’ zei Luna. ‘Ik denk dat hij nu echt wel met mij wil praten hoor.’ Mike keek nog steeds bezorgd. ‘Rustig maar, en anders kunnen ze klappen terug krijgen,’ zei Luna met een knipoog. Zij is ook best knap, dacht Mike, die haar eens goed bekeek. Luna merkte dit niet, want madame Pleister kwam binnengelopen. ‘Hup, ga weg!’ zei ze. ‘Mike heeft rust nodig!’ ‘Maar,’ zei Luna. ‘Niks gemaar, ga!’ zei madame Pleister. ‘Oké, oké, ik ga al,’ zei Luna. ‘Sorry, ik moet gaan. Misschien zie ik je nog een keer?’ Luna keek Mike aan. ‘Ja, is goed,’ zei Mike en hij glimlachte.
Luna smolt even weg, maar stond toen op. Ze zwaaide nog even en liep toen terug naar de leerlingenkamer. Helaas, Veronique en Emely waren er niet meer. Zeker op weg naar Draco, dacht Luna.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 14-03-2010, 19:28 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Veronique werd door Emely de meisjesslaapzaal ingeduwd. Luna was naar de ziekenzaal en beiden wisten ze al dat ze niet voor zichzelf ging. ‘Ga zitten!’ commandeerde Emely en Veronique ging zitten op het krukje voor haar kaptafel en schrok van wat ze zag. Dit kon ze niet zijn! Hoe lang had ze wel niet iets aan zichzelf gedaan! Haar haar leek net een ragebol, haar ogen hingen en er zaten grote zwarte kringen onder. Haar huid was vaal geworden en onder haar normaal gesproken fijne wenkbrauwen zag ze nieuwe haren groeien. ‘Ik zie er niet uit!’ riep ze uit. ‘Hehe, weet je eindelijk waar wij tegenaan hebben moeten kijken!’ zei Emely en ze pakte een zilveren borstel met witte haren eraan. Ruw begon ze door Veronique’s haar te borstelen. ‘Auw! Niet zo hard!’ riep Veronique aan en haar gezicht vertrok van de pijn. ‘Jij gaat je nú opmaken en ik probeer wat te maken van die ragebol van je!’ beval Emely. Veronique zuchtte, draaide met haar ogen en begon zich op te maken.
Na ruim een half uur waren ze klaar. Veronique’s haar glansde weer en haar huid zag er gezonder uit. Ze had haar ogen wit omrand, zodat ze wat minder moe leken. Camouflage onder haar ogen en een foundation over haar hele gezicht. Ze had een licht roze rouge op en het afgemaakt met wat mascara. Ze had weer haar oude poppengezichtje teruggekregen. ‘Zo ben je weer mooi!’ zei Emely en ze bekeek het resultaat. ‘Kom, op zoek naar Draco!’ en samen liepen ze de leerlingenkamer uit.
Ze vonden hem in een gang bij de Grote Zaal. ‘Draco!’ riep Veronique hem en hij draaide zich langzaam om. Hij liep naar haar toe en keek haar boos aan. ‘Waarom rende je zomaar weg? Sneep vroeg alleen maar wat. (hij keek Veronique onderzoekend aan) Je bent weer opgeknapt zie ik.’ ‘Ik wil met je praten, over waarom ik wegrende de net. Kom je even mee?’ vroeg Veronique en ze keek hem bijna smekend aan. ‘Is goed. Maar ZIJ (hij knikte naar Emely) hoeft er toch niet bij te zijn.’ Veronique keek Emely aan, deze zei: ‘Ik zie niet in waarom, ik ga maar op zoek naar Luna.’ze draaide zich om en liep met grote passen weg. Draco en Veronique gingen op een bankje zitten. ‘Nou, vertel maar!’ zei Draco en hij keek Veronique vragend aan. Veronique vertelde wat er gebeurd was bij Verweer tegen de Zwarte Kunsten, maar sloeg het gedeelte van een vriendje zoeken uit Zwadderich over. Van Draco’s gezicht droop ongeloof af en nadat ze klaar was met haar verhaal keek hij haar met ongeloof aan. ‘Volgens mij verzin je dit gewoon! Hoe kan ik zo’n verhaal geloven? Sneep is een leraar en een afdelingshoofd, hoe kan hij nou verliefd zijn op jou?!’ ‘Weet ik toch ook niet?! Vraag het lekker zou ik zeggen! Ben ik ook gelijk van dat gezeik af! Wat denk je wel niet, dat ik dit zit te verzinnen ofzo?’ ‘Ik denk het wel ja!’ zei Draco gepikeerd en hij liep weg. ‘Nee, Draco! Ga nou niet weg!’ riep Veronique hem na, maar het had geen effect. Toen hij de hoek om was barstte Veronique in tranen uit, stond op en liep terug naar haar leerlingenkamer, zoveel mogelijk mensen te ontlopen.
Eenmaal in de leerlingenkamer ging ze zitten op de bank, trok haar benen in, deed haar armen om haar benen en legde haar hoofd op haar knieën. Tranen drupten zachtjes over haar gezicht en vielen van haar neus af op de stof van de bank.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 16-03-2010, 21:47 |
Reageer
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Waarom moest haar dit gebeuren, dacht Veronique. Waarom wilde niemand haar geloven. Alleen Emely en Luna geloofden haar, maar dan nog voelde ze zich niet veilig. Gelukkig is hij mijn afdelingshoofd niet, dacht Veronique.
Ze haalde een spiegeltje uit haar broekzak. O jee, nu was haar mascara ook nog eens uitgelopen. Ze veegde haar mascara weg. Dan maar even niet, het had toch geen zin. ‘Veer!’ hoorde Veronique van achteren. ‘Waar was je?’ Emely kwam naar haar toegelopen. ‘Ik dacht dat je met Draco ging praten.’ Veronique vertelde Emely alles over wat er gebeurd was nadat Emely weg was gegaan. ‘Dus die zak gelooft je niet?’ zei Emely, die kwaad werd. ‘Nee,’ zei Veronique en ze schudde haar hoofd. ‘Wat heb je dan aan zo’n vriendje?’
Luna keek op van de luide woorden, en zag daar Emely en Veronique zitten. Ze kwam naar ze toe gelopen en ging erbij zitten. ‘Is het gelukt met Draco?’ vroeg Luna. Emely vertelde alles aan Luna wat Veronique ook aan haar had verteld. ‘En wat gaat hij nu doen?’ vroeg Luna. ‘Ik heb geen idee,’ zuchtte Veronique. Ze zagen dat een meisje naar hun kwam toegelopen. ‘Wie van jullie is Veronique?’ vroeg het meisje. ‘Ik,’ zei Veronique. ‘Buiten onze leerlingenkamer staat iemand op je te wachten,’ zei het meisje en ze liep weg. ‘Wat nu? Dadelijk is het Sneep,’ zei Veronique, die weer een rilling kreeg. ‘Rustig maar, Sneep zou het echt niet zijn,’ zei Emely. ‘Kom, wij gaan mee.’ Emely en Luna stonden op, maar Veronique twijfelde nog even. ‘Kom nou maar,’ zei Emely. Uiteindelijk stond Veronique ook op en liep met Luna en Emely mee. Ze klommen uit het portretgat en zagen daar Draco staan. ‘Draco,’ zei Veronique en ze liep naar hem toe. ‘Ik wil aan Sneep gaan vragen of hij echt op je is,’ zei Draco. Veronique verstijfde. ‘Ga je mee?’ vroeg Draco. ‘Ben je gek?’ zei Emely. ‘Dadelijk dan vraag je dat aan hem, ontkent hij het natuurlijk en spreekt hij Veer daar later alleen op aan.’ Draco keek haar aan, zoals Emely reageerde kon het nog wel eens echt zijn, dacht hij. ‘Maar hoe kunnen we dan bewijzen dat hij op Veronique is,’ zei hij. ‘Bewijzen, bewijzen? Veer heeft het toch gezien! Dan heb je geen bewijs nodig. Die blik herkennen wij echt wel hoor. Weet je hoeveel jongens zo naar ons kijken?’ Emely flipte hem helemaal. ‘Nee,’ zei Draco. ‘Behoorlijk wat! Bijna alle jongens van Griffoendor, Huffelpuf en Ravenklauw,’ zei Emely.
Draco liet zijn hoofd hangen. ‘Sorry,’ zei hij. ‘Het was maar een idee.’ ‘Geloof Veer nou maar. Ze liegt echt niet hoor. Ze is toch je vriendin?’ zei Luna, en ze keek Draco aan. ‘Ja, ze is mijn vriendin,’ zei Draco. ‘Je moet op je vriendin kunnen vertrouwen,’ zei Luna. ‘Dat is waar.’ ‘Nou dan, geloof je haar?’ vroeg Luna.
Sorry voor het korte stukje, maar ik heb het heel druk en de pww komt er voor mij ook al bijna aan.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 18-03-2010, 21:38 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
‘Ik, ik weet het niet. Ik moet nadenken.’ stamelde Draco. Veronique liet haar hoofd hangen, maar Luna riep verontwaardigd: ‘En DAT noem je een vriendje!’ ‘Laat hem,’ fluisterde Veronique zachtjes ,’Laat hem nadenken.’ ‘Ik, ik ga.’ zei Draco, maar Emely riep uit: ‘Nee, dat ga je niet! Wat een lul ben je, toch! Zie je wel, we hadden altijd al gelijk, Veer, je kunt hem gewoon niet vertrouwen.’ ‘Hoe KUN je dat denken?!’ riep Draco uit ‘Weet je wel niet hoe verwarrend dit is, we hebben pas 1 dag en dan komt er nu al zo iets! Sneep is mijn afdelingshoofd, ik ken hem al mijn hele schooltijd en ik kan me gewoon niet voorstellen hoe dit kan!’ ‘Nou wat doe je hier dan nog? Ga dan maar lekker nadenken, als je denk dat dat help!’ riep Emely. ‘Dat zal ik doen.’snauwde hij Emely af en hij draaide zich ruw om en liep weg. Emely en Luna deden hun arm om Veronique heen. ‘Kom, treur niet om die zak, hij is je absoluut niet waard!’ zei Luna. Veronique glimlachte treurig en zei tegen Emely: ‘Je was wel heel hard hoor, misschien iets té’ ‘Nee, dat was ik niet, hij verdiende die uitbrander!’ zei Emely en Luna stemde toe. ‘Kom, eerst even uitrusten en dan huiswerk.’zei Luna en ze draaide zich om en liep de leerlingenkamer in. Emely en Veronique volgden.
De komende dagen hoorden ze niks meer van Draco. Hij ontliep hen en als hij hen zag ontweek hij contact. Veronique voelde zich er niet goed bij. Ook Sneep ontliepen ze zo veel mogelijk, tot er natuurlijk aan het einde van de week een blokuur Verweer tegen te Zwarte Kunsten hadden. Ze hadden het de laatste 2 uur en Veronique was ontzettend zenuwachtig. Emely en Luna probeerden haar te kalmeren, maar toch de uren gingen snel voorbij en voor ze het wisten gingen ze op weg naar het lokaal verweer. ‘Kan ik me niet gewoon lelijk maken, ofzo,’ zei Veronique voor ze het lokaal in liepen. Ze gingen zonder te kijken aan de tafel achterin zitten, Veronique zuchtte en hoopte dat Sneep plotseling ziek was geworden. Ze pakte haar boeken, toen ze overeind kwam en haar boeken op haar tafel smeet zag ze een vreemde blik op het gezicht van Luna. Ze had haar wenkbrauw opgetrokken en ze hoorde Emely zachtjes zeggen: ‘En wie hebben we daar…’ Veronique keek naar voren en zag daar, druk pratend met Sneep Draco staan! ‘Wat doet ie nou weer hier?!’ zei Luna. ‘Je ne sais pas…’ ‘Wablief?’ vroeg Luna ‘Ik weet het niet,’ glimlachte Veronique ‘Maar ik kom er wel achter.’ Het duurde niet lang voor ze er achter kwamen. Nog voor Sneep was begonnen liep Draco richting hun. ‘Wat doe je hier?’ vroeg Veronique toen hij bij hun tafel stond. ‘Ik kom kijken of die blik er echt is, ik heb nu toch tussenuur en van Sneep mag ik helpen.’ antwoordde Draco en hij ging bij een paar Zwadderaars voor hun zitten. Sneep begon zijn les…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
Christiane
|
Geplaatst op 20-03-2010, 18:27 |
Reageer
|
Berichten: 552
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
‘Vandaag gaan we herhalen wat we de vorige keer hebben gedaan, maar voordat we dat gaan doen lees je het hoofdstuk op pagina 65 door.’ zei Sneep. ‘Em, zorg dat je de spreuk dit keer in 1 keer goed doet!’ fluisterde Veronique tegen Emely. ‘Of juist niet, dan kan Draco zijn blik zien.’ fluisterde Emely terug. ‘Ben je gek! Nee, die blik werpt ie toch wel, doe het nou maar gewoon goed!’ snauwde ze terug. ‘Dames, lezen doe je met je mond dicht,’ hoorden ze Sneep zeggen. Veronique keek vlug op en zag Sneep naar haar kijken, maar dit keer zonder dé blik. Vlug las ze het hoofdstuk door en na een tijdje was iedereen klaar. Sneep toverde de tafels aan de kant en zei: ‘Tweetallen maken en oefenen.’ Veronique en Emely gingen samen en Luna ging weer met Ginny. Veronique ging naast Draco staan en zei tegen hem: ‘Let alsjeblieft goed op Sneep!’
‘Zal ik zeker doen,’ antwoordde hij en hij begon te oefenen. Ook Emely en Veronique begonnen. Al snel liep Sneep richting hun. Veronique voelde de knoop in haar maag sterker worden en Draco begon Sneep met zijn ogen te volgen. Maar in plaats van dat hij naar Emely liep, liep hij richting Veronique. ‘Kuwt!’ mompelde ze verschrikt. Emely gaf haar een blik die zei Houd je sterk! ‘Je maakt de verkeerde beweging met je arm,’ zei Sneep en hij ging achter haar staan. ‘Ow, oke…’ zei Veronique, haar ogen sperden wijd open toen ze plotseling zijn hand op haar hand voelde. Hij was klef en warm en een stuk groter dan haar eigen kleine hand. Ze keek angstig naar Emely en daarna naarDraco. ‘Help!’ sprak ze geluidloos. ‘Het moet zo,’ zei Sneep, zijn stem klonk een beetje hees. Hij bewoog zijn hand en Veronique’s hand in een rare draai. ‘Doe de
spreuk er maar bij,’ hoorde Veronique en ze sprak hem. Emely riep verschrikt: ‘Protego! U had wel even eerder morgen zeggen dat ie eraan kwam!’ ‘Goed zo,’ zei Sneep. Veronique slikte, nog steeds had hij haar hand vast. Ze keek wanhopig naar Draco en die zei: ‘Ik denk dat ze het wel snapt, u kan haar wel loslaten hoor!’ ‘Ja, natuurlijk,’ zei Sneep verschrikt en liet Veronique’s hand los. Die veegde haar hand af aan haar gewaad en zuchtte opgelucht. Nadat Sneep nog even gepraat had met Draco liep hij weg. Veronique zei tegen hem: ‘Zie je wel!’ ‘Wat, zie je wel?! Ik heb geen blik gezien…’ ‘Hij had mijn hand veel langer dan nodig was vast!’ ‘Ja, dus?’ ‘Snap je dat dan niet?! Jee, snap dat dan!’ Draco keek bedenkelijk en haalde even later zijn schouders op en zei: ‘’t zal wel.’ Veronique schudde haar hoofd en zei zachtjes: ‘Je gelooft me dus echt niet…’ ‘Het kan toch een ongelukje zijn geweest?’ ‘Zoiets is toch geen ongelukje!’. Draco keek haar aan en trok zijn wenkbrauw een stukje op. ‘Ik geloof het niet,’ ‘Dan niet! Jee, wat een vriendje ben jij zeg!’ zei Emely die naar hun toe was gelopen. ‘Geen vriendje, Veer, dit kan echt niet. Wat je ook zegt. Ik heb echte bewijzen nodig!’ ‘Wat dan! Moet ik verkracht worden voor je me gelooft ofzo?!’ snauwde Veronique. ‘Nou,misschien…’ Veronique’s mond viel open, keek even waar Sneep was (die stond bij een ander groepje) en gaf Draco een snoeiharde klap midden in zijn gezicht. Tranen stonden in haar ogen, Emely keek haar verbaasd aan. Dit had ze nog nooit mee gemaakt, Veronique was altijd, sinds ze haar kende een lief vriendelijke meisje die nooit een vlieg kwaad zou doen. Draco’s ogen stonden woedend. ‘Nu heb je het echt voor je zelf verpest, nu is het serieus helemaal uit tussen ons!’ siste hij. ‘Dat was het al sinds je me niet geloofde, stomme zak die je bent!’ De les was afgelopen en Veronique draaide zich ruw om sloeg daarbij haar haar in Draco’s gezicht en liep hooghartig weg. Emely keek Draco aan en zei: ‘Je hebt het nu echt voor jezelf verpest!’ Ze draaide zich ook om en pakte haar en Veronique’s spullen en liep samen met Luna, die het hele gebeuren ook onopvallend had mee zitten kijken, het lokaal uit. Draco stond als laatste verslagen in het lokaal en voelde zijn wang branden. Deze was vuurrood geworden. Was het dan zo erg?! Terwijl hij dit zei, haalde hij zijn schouders op en dacht: Het is toch maar een Griffoendor…
Veronique stampte het lokaal uit en liep stuurs naar de leerlingenkamer. Ze zei het wachtwoord en liep de leerlingenkamer in. Een paar jongens keken haar aan en Veronique snauwde: ‘Wat?! Nog nooit eerder een meisje gezien?! Ga lekker naar wat anders kijken!’ Ze liep naar haar slaapzaal en toen ze daar was gooide ze haar tas op haar bed en schreeuwde het uit van frustratie. Daarna plofte ze op haar bed en ging verslagen liggen. Ze voelde de tranen al branden maar ze negeerde die en zei tegen zichzelf: ‘Je gaat nu niet huilen! Je laat geen traan meer over die zak! Je pakt je leven op, negeert Sneep. Misschien moest ze echt maar verkracht worden, Nee! Ze verdrong die gedachte uit haar hoofd. Nee, geen verkrachting, dat is het nou ook weer niet waard. Ze stond zuchtend op en ging achter haar piano zitten. Ze speelde en zonder dat ze het merkte kwamen Emely en Luna binnen. Emely herkende de melodie van het stuk dat Veronique speelde en begon het liedje wat er bij paste erbij te zingen. Pas toen merkte Veronique Emely op en glimlachte. Nadat ze de slotnoot speelde stopte Veronique en draaide zich om.
Dit bericht is gewijzigd op 20-03 19:08.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Las cosas más hermosas en la vida no se ven, sino que siente el corazón. (the most beautiful things in life are not seen, but felt by heart.) |
|
|
|
|
True Friends <3 - 1
