|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 17-07-2010, 09:46 |
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dankje voor jullie reacties 
Uiteindelijk reed de auto het station op. De familie stapte uit en liepen met hun spullen naar de muur die hun naar perron 9 3/4 zou leiden. Toen ze daar doorheen waren stonden ze op perron 9 3/4.
Hermelien en Ginny namen afscheid van hun ouders. 'We zien jullie wel weer in de volgende vakantie,' zei Ginny terwijl ze haar moeder en daarna haar vader omhelsde (Dit was toch hun kerstvakantie? :$ ) Hermelien knikte en omhelsde ze ook. 'Tot ziens,' zei ze. 'Doe voorzichtig,' zei hun moeder. 'Doen we,' zei Hermelien en ze liepen naar de trein.
Ze zwaaiden nog even naar hun ouders en zochten toen een coupé. Toen ze een coupé gevonden hadden legden ze (met moeite) hun hotkoffers en dieren op de rekken. 'Zo,' zei Hermelien en ze ging ergens zitten. Ginny stond nog toen de deur van de coupé weer open ging. 'Christiane!' zei Ginny blij en ze liep naar Christiane toe en omhelsde haar. Hermelien omhelsde haar ook.
Christiane legde haar hutkoffer ook op het rek en ging naast Ginny zitten. 'Zou je willen vertellen wat er is gebeurd?' vroeg Hermelien aan Christiane. Die knikte en begon te vertellen wat er die avond bij Draco is gebeurd. 'Maar Draco was heel beschermend,' verzekerde ze Hermelien en Ginny. Zodat zij ook niet hem gingen wantrouwen. 'Gelukkig,' zei Ginny. 'Die ouders zijn wel vreemd hoor,' zei Hermelien. 'Ja, vind ik ook,' zei Christiane. 'En ik denk ook dat ik eventjes niet bij Draco ga logeren, ik bedoel, wat Jeweetwel gezegd heeft, dadelijk komt hij weer langs.' Christiane rilde.
'Het komt goed,' zei Ginny. 'We zijn op weg naar Zweinstein en professor Perkamentus is er dan. Daar is Voldemort bang voor.' Christiane zuchtte, dat was natuurlijk waar! Daar had ze nog niet eens aan gedacht, ze zou veilig zijn op Zweinstein.
Dit bericht is gewijzigd op 17-07 09:46.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
Hermelien15
|
Geplaatst op 12-09-2010, 15:27 |
|
Berichten: 150
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
het is een kort stukje
na een tijdje praten met elkaar, ging de trein wat langzamer reiden. uiteidelijk stopte de trein. 'Eindelijk we zijn er,'zei Ginny. 'Oke, laten we gaan,'zei Hermelien daarna. Het duurde lang voordat ze uit de trein waren. ( omdat er eerste jaars niet wisten waar ze heen moesten) uiteindelijk zei hermelien, 'jullie moeten naar hagrid'. 'daar, ' zei ginny snel erbij en wees met haar vinger naar hagrid. De kleinste van dat groepje vroeg aan christiane: 'waarom is die zo groot?'. Maar Christiane, Hermelien en Ginny waren al weg gelopen. 'Volgens mij komt dat kleine meisje in Ravenklauw tezitten,'zei Hermelien. 'Inderdaad,'zeiden christiane en ginny in koor. toen ze in zweinstein waren gekomen gingen ze op de plaats zitten waar ze meestal zitten. (niet dat we dat in de tekst zetten.)
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Dobby has no master, Dobby is a fri elf and Dobby has come to save harry potter and his friends..' |
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 17-09-2010, 20:30 |
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor je reactie
Toen elke leerling zat stond professor Perkamentus op. 'Welkom terug,' zei hij. 'Ik hoop dat jullie een fijne kerstvakantie hebben gehad. Eet smakelijk allemaal.' Het eten verscheen op tafel. Het zag er weer over heerlijk uit. Ginny, Christiane en Hermelien schepten vlug wat op en gingen toen weer verder met praten.
'Een ander onderwerp lijkt me nu een goed idee,' zei Ginny. Hermelien knikte en ook Christiane was het daar mee eens. Christiane keek even naar de tafel van Zwadderich, Draco praatte vrolijk met zijn vrienden en toen hij zag dat Christiane naar hem keek glimlachte hij even naar haar. 'Ik vind hem echt heel lief,' zei Christiane zacht. Ginny glimlachte. 'Is hij ook,' zei ze.
Toen alleen nog maar wat restjes eten overwaren verdween het eten en verschenen de toetjes. 'Het eten op Zweinstein is echt heerlijk,' hoorden ze Ron, die naast Ginny zat, zeggen. Hermelien grimaste even. Het eten werd gemaakt door de huiselfen en die werden niet betaald en kregen ook geen vakantie. Daar was zij het totaal niet mee eens.
Ginny zuchtte want ze wist meteen waar Hermelien aan dacht. 'Hermelien, die huiselfen willen het zo. Ze vinden het goed, en Dobby krijgt toch wel betaald en krijgt toch wel vakantie? Het is echt niet dat professor Perkamentus ze niet zou willen betalen en ze ook geen vakantie zou willen geven, zij vinden het goed zo.' Hermelien zuchtte. 'Ja ja, ik weet het. En toch ben ik het er niet mee eens, maarja, dat is mijn mening,' zei ze. Ginny wierp even een boze blik op Ron, hij had hier niet over moeten beginnen. Ze wist zeker dat Hermelien nu in een dipje zat vanwege de huiselfen.
Toen de toetjes verdwenen waar stond professor Perkamentus op. 'Voor vanavond zeg ik, welterusten allemaal. Het is morgen weer vroeg dag.' En daarna stond iedereen op om naar zijn/haar leerlingenkamer te gaan.
Ginny, Hermelien en Christiane waren er snel dankzij een van de geheime gangen. 'Ik ga maar eens vroeg slapen,' zei Ginny toen ze in de leerlingenkamer waren. 'Ik merk nu toch wel dat ik erg moe ben.' Christiane knikte. 'Goed idee, denk dat ik ook maar eens gaan slapen.' En Hermelien volgde hun zonder iets te zeggen.
Nadat Ginny zich had omgekleed en haar tanden had gepoest vlechtte ze haar haren in, liet wat plukjes los hangen en ging vervolgens in haar hemelbed liggen.
Hermelien had haar haren in een staart gedaan en Christiane in een knotje. 'Welterusten,' zei Ginny toen Christiane en Hermelien ook in hun hemelbed lagen. 'Welterusten,' hoorde ze van twee kanten. Ginny draaide zich om, sloot haar ogen en viel al snel in slaap. Hermelien een paar minuten daarna ook, maar Christiane lag nog wakker. Ze dacht na over wat er in de kerstvakantie was gebeurd, maar schudde na een paar minuten haar hoofd. Hier moest ze niet aan denken! En na die gedachten sloot ook zij haar ogen en viel ook zij na een paar minuten in slaap.
Dit bericht is gewijzigd op 17-09 20:30.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
Hermelien15
|
Geplaatst op 23-09-2010, 16:03 |
|
Berichten: 150
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
het is een kort stukje.
De volgende dag werden Hermelien, Ginny en Christiana vroeg wakker. toen ze zagen dat zij de enige waren die wakker waren begon Hermelien te praten. 'hoe laat is het?' zei Hermelien slaperig naar Ginny. 'Het is kvart over 7,' zei Ginny na tien seconde. Ondertusen was Christiana zich aan het omkleden. Ze wachte tot Hermlein en Ginny ook klaar waren en gingen toen naar de grote zaal lopen. 'Ik hoop dat we als eerste gedaanteverwisseling hebben,' zeiden Hermelien en Ginny in koor. 'Ja, ik hoop dat ook,' zei Christiana tegen Hermelien en Ginny. Toen ze in de grote zaal waren gingen ze zitten. ze kregen van professor Anderling hun les roosters en gingen eten.'Yes, we hebben als eerste gedaanteverwisselen,' zei Hermelien plots. 'ja, inderdaad,' zei Ginny daarna. Na een paar minuten waren ze klaar met eten en gingen naar het lokaal van gedaanteverwisseling.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'Dobby has no master, Dobby is a fri elf and Dobby has come to save harry potter and his friends..' |
|
|
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 24-09-2010, 16:03 |
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dankje voor je reactie
Hun eerste uur was al een zware les, zwijgend, nou ja, niet echt zwijgend want ze moesten de spreuk niet non-verbaal doen, oefende iedereen de spreuk waar ze de laatste les voor de kerstvakantie mee begonnen waren.
De daarop volgende twee lesuren werden ook stil doorgebracht. 'Eindelijk,' mompelde Ginny toen de bel ging die de pauze aankondigde. Iedereen deed zijn/haar boeken in zijn/haar tas en liep vervolgens druk pratend naar de Grote Zaal. Ginny, Christiane en Hermelien schoven aan bij de tafel van Griffoendor en deden wat eten op hun borden. 'Wat een marteling,' zei Christiane. 'Drie stille, saaie, zware lesuren achter elkaar. Gelukkig hebben we hierna een tussenuur en daarna Bezweringen.' 'Dat hebben we hard nodig,' zei Ginny.
Christiane en Hermelien knikten. Ginny keek op haar rooster. 'Hierna hebben we een tussenuur, daarna hebben we Bezweringen en daarna hebben we Geschiedenis van de Toverkunst,' zei ze blij. 'Waarom ben je daar zo blij mee?' vroeg Hermelien, die als enige wel goed kon opletten tijdens Geschiedenis van de Toverkunst. Ginny haalde onverschillig haar schouders op. 'O, gewoon,' mompelde ze, maar ze keek Christiane even aan en die begreep wel waarom ze daar blij mee was.
Tijdens die les kon je of slapen, of een spel doen met iemand anders, of een ander vak, het maakte niet uit. Professor Kist had het nooit door. 'Zijn jullie klaar met eten?' vroeg Christiane toen de pauze bijna was afgelopen. Hermelien en Ginny knikten. 'Zullen we dan naar de leerlingenkamer gaan?' Weer knikten Hermelien en Ginny. Ze stonden op en liepen naar hun leerlingenkamer. 'Wachtwoord?' vroeg de Dikke Dame toen ze daar aankwamen. 'Pompoentaartjes,' zei Ginny en het portret zwaaide open. Ze klommen door het gat en liepen naar een van de banken.
'Lekker rustig is het hier,' zei Hermelien. 'Bijna iedereen heeft dadelijk ook weer les,' zei Ginny. Ze pakte haar agenda en keek of ze huiswerk hadden. 'Hmm, alleen huiswerk voor Toverdranken,' mompelde ze. 'Mooi zo, dan leg ik de rest van de vakken die we tot nu toe hebben gehad even boven neer.' Ginny pakte Gedaanteverwisselingen en Dreuzelkunde uit haar tas en liep naar boven. Binnen een paar minuten was ze weer terug.
'Zijn jullie al begonnen?' vroeg ze terwijl ze Toverdranken pakte en die op de goede pagina opensloeg. 'Ja,' mompelde Christiane. 'Weet jij wat vraag 1 is?' 'Ja,' mompelde Christiane weer en ze liet haar antwoord zien. Vlug schreef Ginny de dingen over die Christiane al had.
De rest van de tijd waren ze zwijgend met hun Toverdranken bezig. 'Klaar,' zei Ginny toen het kwart voor 1 was en ze sloeg haar Toverdranken dicht. Hermelien was allang klaar en ook Christiane zette nu de laatste punt in haar werkboek. 'Ik ook,' zei ze. Ginny was alweer opgestaan en liep nu naar boven om haar Toverdranken weg te leggen. Toen ze terug was vroeg Hermelien. 'Zullen we maar gaan? De les is over zo'n tien minuten afgelopen.' 'Goed idee,' zei Ginny en ze liepen richting het lokaal van Bezweringen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 21-10-2010, 19:41 |
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor de reacties
De rest van de week ging langzaam voorbij.
Eigenlijk gebeurde er niet veel in die week. Tot Draco naar Christiane liep op een vrijdagmiddag. 'Hey Christiane.' Hij omhelsde Christiane even en zei toen: 'Zullen we vanavond een wandeling maken? Het is nu iets minder koud, en ik had daar eigenlijk wel zin in.' Christiane glimlachte. 'Is goed,' zei ze. 'Hoelaat?' 'Rond 8 uur in de hal?' Christiane knikte. 'Tot dan,' zei ze en ze gaf hem vlug een kusje voordat ze met Ginny en Hermelien mee naar de leerlingekamer liep.
'Wat romantisch,' zei Ginny met een glimlach. 'Een wandeling in het maanlicht.' Hermelien lachte. 'Haha,' zei Christiane sarcastisch. Nu grijnsde Ginny ook. 'Ik ga denk ik maar een warme trui aan doen, jongens hebben het vaak minder koud dan meisjes,' zei Christiane en ze liep vlug naar boven. 'Waarom zou Draco plots een wandeling met Christiane willen maken?' vroeg Hermelien toen Christiane weg was. Ginny haalde haar schouders op. 'Geen idee,' zei ze. 'Hij zei dat hij daar zin in had, dus dan zal dat toch wel de reden zijn?' Hermelien dacht na. 'Nouja, dat dan wel zo zijn.'
Die rest van de middag verveelden ze zich een beetje. Alleen Christiane kon zich op de avond verheugen, Ginny en Hermelien hadden niks te doen. 'Ik zoek nog een leuk boek,' zei Hermelien. 'Misschien kunnen wij vanavond naar de verboden bibliotheek gaan?' 'Goed idee,' zei Ginny. 'Maar die is toch verbóden?' vroeg Christiane, met nadruk op verboden. Ginny grijnsde. 'Daarom is het ook zo leuk om er heen te gaan.' 'Totdat je gesnapt wordt door Vilder..,' zei Christiane. 'Daar hebben we Harry voor,' zei Ginny. Een wenkbrauw van Christiane ging omhoog. 'Wilde je Harry voor jullie straf laten opdraaien?' vroeg ze. Ginny lachte. 'Nee, natuurlijk niet! Hij heeft een onzichtbaarheidsmantel, weet je nog? Die mogen we vast wel even lenen.' 'Ooh.' Hermelien wierp een blik op de klok. 'Half zeven,' zei ze. 'Zullen we gaan eten?' Ginny en Christiane knikten.
Voor Christiane kon het eten maar niet snel genoeg voorbij gaan. 'Eindelijk,' zei ze toen iedereen opstond om naar zijn/haar leerlingenkamer te gaan. 'Goed, we zien je vanavond nog wel, denk ik,' zei Hermelien. Christiane knikte. 'Ligt eraan tot hoelaat jullie opblijven, maar dat zal vast wel laat worden.' 'Tot zo,' zeiden Hermelien en Ginny tegelijk. Christiane zwaaide even naar ze toen ze wegliepen. Ze zag dat Draco bij de deur van de Grote Zaal stond en ze liep naar hem toe. 'Zullen we nu maar alvast gaan?' stelde ze voor. Draco knikte. 'Goed idee,' zei hij en hij sloeg een arm om Christiane's middel. En zo liepen ze samen naar buiten, richting het meer.
Toen ze daar waren aangekomen stonden ze daar een tijdje te kletsen. 'Draco?' Christiane schrok. De stem kwam van het verboden af en ze kende hem ergens van. Maar waar van? Draco schrok ook. 'Kom hier.. en neem het meisje maar mee.' Christiane's hart bonsde wild toen ze besefte wie het was. Draco leek te twijfelen. Hij wilde Christiane daar helemaal niet meer naartoe nemen, stel dat haar iets overkwam? 'Nu!' zei de stem overheersend. Christiane liep langzaam achter Draco aan en terwijl ze liep haalde ze vlug haar mobieltje uit haar zak. Ze had professor Perkamentus verteld over wat er in de kerstvakantie was gebeurd en hij had ervoor gezorgd dat haar mobiel, en die van Ginny en Hermelien, het wel deed op Zweinsten. Voor het geval dat. Nu had ze hem nodig.
Vlug sms'te ze Ginny. En nu maar hopen dat ze iemand hier naartoe konden sturen. 'Zo.' Christiane schrok toen ze hoorde dat de stem al zo dichtbij was. Haar mobiel zat alweer in haar zak en ze keek nu voorzichtig op. Ze had gelijk gehad. Het was Voldemort. 'Wat?' vroeg Draco terwijl hij zijn hand naar achteren stak en Christiane's hand (zij stond achter hem) vast pakte. 'We wilden eigenlijk even naar onze schuilplaats gaan,' zei Voldemort. 'Daar leek het ons wat veiliger.' Natuurlijk was het daar veiliger, sukkel! dacht Christiane. Ze hoorde vlugge voetstappen en ze draaide zich opgelucht om, maar die opgeluchtheid verdween alweer snel toen ze zag dat het Hermelien en Ginny waren. Waarom waren ze in vredesnaam samen gekomen? Waarom hadden ze niet iemand gestuurd? Toen besefte ze dat ze waarschijnlijk hun oom wilden zien. Nou, dit was daar niet echt een uitgelegen situatie voor.
'Hmm, een bonus,' zei Voldemort toen hij zag dat het Hermelien en Ginny waren. Ginny keek hem fel aan, Hermelien leek een beetje bang. 'Ben je het soms vergeten?' vroeg Ginny. 'Laten we hier dadelijk verder over praten,' zei Voldemort. 'Bellatrix, Dolochov?' Dolochov greep Hermelien vast en Bellatrix Ginny. 'We kunnen echt wel zelf lopen!' protesteerde Ginny toen Bellatrix haar mee sleurde terwijl ze richting de poort liepen, zodat ze buiten het terrein van Zweinstein zouden zijn. 'Ik denk niet dat jullie uit jezelf mee zouden lopen,' zei Bellatrix. Ginny snoof.
Draco weigerde het om Christiane aan een dooddoener te geven, hij had zijn arm om haar middel geslagen terwijl ze naar de poort toeliepen. 'Verrader!' zei Hermelien tegen Draco. 'Je werkt hier gewoon aan mee.' Draco keek haar waarschuwend aan. Wat betekende die blik? Was hij iets van plan?
Toen ze buiten het terrein van Zweinstein waren verdwijnselden ze. Christiane herkende meteen waar ze waren toen alles weer helder werd en ze weer normaal kon ademen. Het huis van Draco. Zou Draco hieraan meewerken? Als dat zo was zou ze het gelijk uitmaken! Wat een verrader, maar ze moest het wel zeker weten. Want ergens voelde ze toch dat Draco haar wilde beschermen. Al gauw waren ze binnen. Ze gingen naar de woonkamer. Daar stonden Narcissa en Lucius. 'Zo,' zei Voldemort. 'Daar zijn we dan. Ik wil eerst even met Draco beginnen.' Christiane kneep even zachtjes in zijn hand.
'Ben je soms je opdracht vergeten?' vroeg Voldemort. Opdracht? Welke opdracht? Zag ze hem daarom zo weinig? vroeg Christiane zich af. Vanwege die opdracht? 'Nee,' zei Draco ijzig. 'Opdracht?' Ginny had het lef om te vragen wat die opdracht inhield. 'Hou je erbuiten!' snauwde Voldemort. 'Dat gaat moeilijk, als ik word gedwongen hier binnen te staan,' zei Ginny. Bellatrix gaf haar een klap in haar gezicht. 'Laat dat,' zei Voldemort tegen Bellatrix. 'Maar.. maar ze deed zo.. bijdehand,' zei Bellatrix, verbijsterd omdat Voldemort het haar verbiedde om Ginny te slaan. 'Dat geeft je nog geen recht om haar te slaan,' zei Voldemort kortaf. 'Maar goed, waarom zie ik hem hier dan nog niet?' Hij richtte zich weer tot Draco. 'De opdracht is erg moeilijk om uit te voeren,' zei Draco, nog steeds ijzig. 'Ik kan het wel iets makkelijker voor je maken,' zei Voldemort. Draco's gezicht betrok, dit kon niet veel goeds betekenen. 'Je voert die opdracht zo snel mogelijk uit of je kijkt toe hij zij sterven.' Met zij bedoelde hij Hermelien, Ginny en Christiane.
'Ben je soms vergeten wie wij zijn?!' riep Ginny. Bellatrix wilde haar weer bijna slaan, maar ze hield zich in door het gezicht van haar meester, die haar daartoe dwong. 'Nee,' zei Voldemort kortaf. 'Nou dan! Waarom zou je ons dan vermoorden?' vroeg Ginny. 'Je eigen...' 'Genoeg,' onderbrak Voldemort haar. 'Draco, Christiane, Bellatrix, Narcissa, Lucius, Dolochov, Jeegers, gaan jullie even naar boven?' Zwijgend liepen ze naar boven. En zo bleven alleen nog maar Hermelien en Ginny over. 'Je eigen familie!' schreeuwde Ginny. 'We hadden gehoopt dat je misschien, dat er misschien iets goeds in je zou zitten. Zodat je een echte oom voor ons zou kunnen zijn. Maar nee, als je ons wilt vermoorden zit dat er blijkbaar niet in.'
Voldemort wist niet wat hij moest zeggen. Je wilt toch niet je eigen nichtjes vermoorden? zei een stemmetje in zijn hoofd. Wat maakt mij dat nou uit? Het zijn maar mensen. Het is wel je familie. Ik heb nooit echt iets aan die familie gehad, hé? Als jij eens wat meer, én vriendelijker, met ze zou omgaan dan had je er misschien wel iets aan. De slechte stem, zijn stem, wist nu niks meer te zeggen. Het bleef stil. Voldemort besloot onduidelijk te reageren dus bromde hij maar wat.
Ginny had haar armen over elkaar geslagen en Hermelien keek een beetje onzeker. Voldemort riep de rest er weer bij. 'Dus.. Draco, je keuze is denk ik simpel hé,' ging Voldemort verder, alsof er niks tussen was gekomen. 'Mogen we dan weer terug?' vroeg Draco hoopvol. Voldemort lachte. 'Jij wel, maar zij niet,' zei hij. Draco's gezicht betrok. Hij kon Christiane toch niet hier achterlaten? En haar vriendinnen ook niet? Op zijn vader, moeder of misschien zelfs tante kon hij niet rekenen. Als Voldemort hun wilde vermoorden wist hij zeker dat zij hem zijn gang zouden laten gaan. Zo laf waren ze wel. Moest hij gaan of moest hij blijven? Hij wist het even niet meer...
Dit bericht is gewijzigd op 21-10 19:54.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ginny-w
|
Geplaatst op 29-10-2010, 17:46 |
|
Berichten: 6314
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt voor jullie reacties
‘Ga,’ zei Voldemort toen Draco zich nog steeds niet verroerde. Draco dacht vlug na. Gaan of niet gaan? Ga niet! zei een stemmetje in zijn hoofd. Laat Christiane niet alleen. Blijf. Draco nam zijn besluit. ‘Nee,’ zei hij. Voldemort keek hem verbaasd aan. Nee? Zei hij nou echt nee tegen de heer van het Duitser? Zijn meester? ‘Je weet niet wat je doet,’ zei Voldemort. ‘Als je blijft kan het heel naar voor jou aflopen.’ ‘En als ik ga kan het heel naar voor Christiane, Ginny of Hermelien aflopen. Dus ik blijf,’ zei Draco koppig. ‘Draco,’ zei Narcissa smekend. ‘Ga, alsjeblieft.’ Draco schudde zijn hoofd. ‘Voor mij?’ Weer schudde Draco zijn hoofd.
‘Weet je het echt zeker?’ zei Voldemort ijzig. Draco knikte. ‘Ik blijf.’ ‘Sluit ze op!’ riep Voldemort.
Aangezien ze daar nu vier mensen voor nodig hadden kwam Wormstaart ook de woonkamer binnen en sleurde hij Draco mee naar de kelder. Bellatrix sleurde Ginny mee, Dolochov Hermelien en Jeegers Christiane. ‘Hoe zou ik Draco het meest fysiek pijn kunnen doen?’ vroeg Voldemort zich hardop af. Narcissa’s gezicht betrok. Lucius gaf geen krimp. ‘Zijn vriendinnetje,’ mompelde Voldemort. ‘Ik laat ze eerst tot vanavond wachten en dan laat ik haar naar boven komen. Hmm, misschien is het ook wel een goed idee dat Draco mee naar boven gaat, zodat hij toe kan kijken.’ Voldemort grijnsde. Hij had zijn plannen gemaakt.
Het was inmiddels ’s avonds geworden. ‘Kunnen we niet ontsnappen?’ vroeg Ginny aan Draco. Draco schudde zijn hoofd. ‘Waarschijnlijk niet,’ zei hij. ‘Hoe erg kan het worden, opgesloten zitten in je eigen huis.’ Hij keek verdrietig voor zich uit en had zijn arm om Christiane’s middel geslagen. ‘Het komt wel goed,’ fluisterde Christiane tegen hem. ‘Dat hoop ik maar,’ zei Draco. ‘Maandag zouden we weer gewoon les moeten hebben. En als ze ons dan nergens kunnen vinden dan moeten ze ons toch wel gaan zoeken?’ ‘Dat is waar.’ ‘Maar zijn we er maandag nog wel?’ vroeg Hermelien zich af. ‘Laten we daar nog maar niet aan denken,’ zei Ginny.
De deur van de kelder ging open en Bellatrix en Jeegers verschenen in de deuropening. ‘Christiane, Draco, mee komen,’ zei Jeegers. ‘Stomkop, ze gaan echt niet uit zichzelf mee,’ zei Bellatrix. Ze liep naar voren, pakte Christiane bij haar arm en sleurde haar mee de kelder uit. Jeegers zuchtte en volgde haar voorbeeld, maar hij nam Draco mee. ‘Je leert al snel,’ zei Bellatrix tegen Jeegers. Hij keek haar geërgerd aan. Met een grijns deed Bellatrix de deur weer op slot. Ginny en Hermelien bleven achter terwijl Christiane en Draco naar boven werden gesleurd.
Voldemort glimlachte, eigenlijk grijnsde hij, toen hij Draco en Christiane zag. ‘Ga zitten Draco,’ zei hij vriendelijk. Iets te vriendelijk. Jeegers duwde hem in een stoel en zijn hand bleef op Draco’s schouder rusten. ‘Omdat je wilde blijven bedacht ik me dat je het vast wel leuk zou vinden om toe te kijken hoe je vriendinnetje gemarteld werd,’ zei Voldemort. Draco’s gezicht betrok. Voldemort grijnsde, als dat überhaupt nog kon, nog breder. Bellatrix hield Christiane stevig vast. Voldemort richtte zijn toverstok op haar. ‘Crucio!’ Nu liet Bellatrix Christiane los.
En Christiane gilde het uit van de pijn. ‘Nee!’ schreeuwde Draco. Hij wilde opstaan maar werd tegengehouden door Jeegers. ‘Laat haar met rust. Martel mij dan maar, doe haar niks.’ Voldemort hield niet op. Dit was precies wat hij wilde.
Ginny en Hermelien keken elkaar angstig aan. ‘Christiane wordt gemarteld,’ zei Ginny. ‘En Draco fysiek ook,’ zei Hermelien. ‘We moeten iets doen.’ ‘Wat?’ ‘Aller eerst ontsnappen,’ zei Ginny. Hermelien knikte. ‘Maar hoe?’ Ginny zuchtte. Dat was het probleem! Hoe wisten ze niet. Maar ze hadden nu meer kans. Iedereen was zo druk bezig met Christiane en Draco. Dan konden zij toch wel een manier vinden om uit de kelder te ontsnappen en dan Christiane en Draco te redden? ‘De enige manier is om iemand te vervloeken,’ fluisterde Hermelien. ‘Vervloeken?’ ‘Met imperio.’ ‘Dan zou er wel iemand moeten komen,’ zei Ginny. Hermelien knikte. ‘We moeten afwachten.’ ‘Wil jij het doen?’ Hermelien slikte even. ‘Oké.’ Hermelien en Ginny draaiden zich om naar de deur, zodat ze klaar zouden staan als iemand de kelderdeur open deed.
‘Wormstaart, als jij nou eens Hermelien en Ginny gaat halen?’ zei Voldemort tegen Wormstaart. ‘Misschien vinden die het ook wel leuk om te zien hoe hun vriendin gemarteld wordt.’ Wormstaart grijnsde en knikte. Vlug liep hij naar beneden.
‘Ik hoor voetstappen,’ fluisterde Ginny. Hermelien knikte. Ze richtte haar toverstok op de deur. Ginny pakte die van haar ook, voor de zekerheid. De deur ging open en Wormstaart verscheen in de opening. ‘Imperio,’ fluisterde Hermelien en je zag aan zijn ogen dat Wormstaart in trans raakte. ‘Goed gedaan,’ fluisterde Ginny. ‘Loop naar achteren,’ zei Hermelien bevelend tegen Wormstaart. Hij deed een paar stappen naar achteren en bleef toen tegen de muur aan staan. Ginny en Hermelien liepen naar buiten. ‘Ga naar binnen en blijf stil,’ zei Hermelien. Wormstaart liep naar binnen. ‘Ga in een hoekje zitten en als ze je eruit willen halen moet je blijven zitten. Wat ze ook doen of zeggen, blijf zitten waar je zit.’ Wormstaart ging zitten. ‘Duidelijk?’ vroeg Hermelien. Wormstaart knikte.
‘Gooi de sleutel eens naar mij toe.’ Wormstaart gooide de sleutel die hij nog in zijn hand had naar Hermelien toe. Hermelien ving hem, deed de deur van de kelder dicht en op slot. ‘Misschien kunnen we beter even blijven wachten,’ stelde Ginny voor. ‘Hoezo?’ ‘Nou, als het te lang duurt stuurt Voldemort andere dooddoeners en als we die dan ook kunnen opsluiten hebben we minder tegenstanders.’ Hermelien dacht na. ‘Goed idee,’ zei ze. ‘Laten we dan hier in dit hoekje gaan staan, zodat ze ons minder goed zien.’ Ginny knikte en ze gingen in een schaduw van de hoek van de gang staan.
Het duurde niet lang of er kwamen twee dooddoeners. Dolochov en Jeegers. Ginny en Hermelien vervloekten ze alle twee en gaven ze dezelfde opdracht. ‘Nog drie,’ fluisterde Hermelien. Tien minuten waren verstreken nadat ze Jeegers en Dolochov hadden opgesloten en eindelijk kwamen Narcissa en Bellatrix. Hermelien en Ginny hadden het voordeel dat de dooddoeners hun steeds niet zagen, anders was het een stuk moeilijker geweest. Maar ook Bellatrix en Narcissa kregen ze vervloekt. Ook zij kregen dezelfde opdracht als de rest. ‘Laten we nu maar naar boven gaan,’ zei Ginny. ‘Anders valt het op.’ Hermelien knikte. ‘Het verbaasd me dat het hem niet opgevallen is.’ ‘Misschien denkt hij dat we niet mee willen,’ zei Ginny. Hermelien grinnikte.
Zachtjes slopen ze naar boven. Het geschreeuw van Christiane werd steeds harder. ‘Hij heeft veel plezier,’ mompelde Hermelien. Ginny knikte. ‘Maar dat plezier is binnen een minuut afgelopen. Ik val hem aan, jij doet Lucius.’ Hermelien knikte. Ze stonden nu voor de deur van de woonkamer. ‘Drie, twee, een…’ Ginny trapte de deur van de woonkamer open, rende naar binnen, wees haar toverstok op Voldemort en riep: ‘Reducto.’ Hij werd volop geraakt door haar Vleddervleervloek. En Hermelien raakte Lucius. Hij viel versteend neer op de grond waardoor Draco weer normaal kon gaan staan. Vlug liep hij naar Christiane toe, die op de grond lag.
Hermelien hield Lucius in de gaten en Ginny had haar toverstok op Voldemort gericht. ‘Je bent gek!’ zei ze tegen hem. ‘We hadden moeten weten dat jij nooit een goede oom zou kunnen zijn.’ Ergens klonk een knal en toen vlugge voetstappen. Hermelien keek naar de deur van de woonkamer. Zouden ze nog meer tegenstanders krijgen? Ze hield haar adem in.
De deur ging open en grijsblauw achtige mantel werd zichtbaar. Grijsblauw? Zou het dan toch geen dooddoener zijn? vroeg Hermelien zich af. Ze keek naar boven en zag nu ook een zilvergrijze baard. Het was Perkamentus! Hermelien haalde opgelucht adem.
Ginny keek ook naar de deur en zag ook dat het professor Perkamentus was. ‘Aan de kant,’ zei hij tegen haar. Voldemort lag op de grond, de Vleddervleervloek was net opgehouden. ‘Goed gedaan,’ mompelde hij nog even tegen Ginny en toen richtte hij zich tot Voldemort. ‘Zo, Marten,’ zei hij. ‘Waar zijn je dooddoeners?’ Ginny grijnsde. ‘Geen idee,’ zei Voldemort. Professor Perkamentus keek even verbaasd maar toen hij Ginny’s blik zag besefte hij dat zij het waarschijnlijk wel wist en dat moest iets goeds zijn. Voldemort krabbelde overeind en richtte zijn toverstok op Perkamentus.
‘Je wilde toch niet vechten?’ vroeg Perkamentus. ‘Met alle plezier,’ gromde Voldemort. ‘Je bent in de minderheid.’ ‘Ik ben veel machtiger dan zij.’ ‘Maar zou je, je familie echt iets aan willen doen?’ ‘Draco en Christiane zijn geen familie van me.’ ‘Maar Hermelien en Ginny wel.’ Voldemorts ogen werden spleetjes. Perkamentus was blijkbaar te ver gegaan want hij begon te vechten.
Ginny, Hermelien, Draco en Christiane gingen in de hoek van de kamer staan. Professor Perkamentus begon oud te worden. Daarom vuurde Ginny soms haar specialiteit, de Vleddervleervloek, op Voldemort af als hij goed stond. Hermelien vuurde soms ook wat spreuken van een afstand op Voldemort af. Draco wilde Christiane te goed beschermen waardoor hij maar besloot om geen spreuken op Voldemort af te vuren.
En Voldemort raakte moe. Maar ja, het was ook drie tegen één. Langzaam kwamen Ginny en Hermelien steeds dichterbij en begonnen steeds meer met Perkamentus mee te vechten. Spreuken vlogen in het rond. Tot Voldemort ineens op zijn knieën zakte. ‘Geef je het op?’ vroeg Perkamentus ongelovig, terwijl hij zijn toverstok op Voldemort gericht hield. ‘Nee,’ zei Voldemort. ‘Nooit.’ ‘Heb je dan zo’n slechte conditie waardoor je op je knieën zakt van vermoeidheid?’ Weer hoorden ze vlugge voetstappen. Voldemort had Perkamentus woedend aangekeken maar hij keek nu naar de opening van de woonkamer. ‘Grijp hem!’ Het was de minister, hij werd achtervolgd door een paar schouwers. Voldemort was net niet stom genoeg om zo te blijven zitten en hij verdween als sneeuw voor de zon. De minister gromde. ‘Te laat! Verdomme.’
Rufus wendde zich tot Perkamentus. ‘Hadden jullie hem niet kunnen verstenen?’ ‘We hebben ons best gedaan,’ zei Perkamentus, beleefd. Rufus gromde. ‘Nu ben ik voor niks gekomen.’ ‘U bent niet voor niks gekomen,’ zei Ginny. ‘In de kelder wachten nog wat dooddoeners die u misschien mee zou kunnen nemen.’ Rufus knikte en stuurde wat schouwers naar de kelder. Hermelien en Ginny liepen vlug mee en gaven de dooddoeners de opdracht om vanaf nu naar de schouwers te luisteren. ‘Ik denk niet dat het hele krachtige vervloekingen zijn,’ zei Hermelien. ‘Dus het kan zo binnen een paar uur uitgewerkt zijn.’
Toen ze boven waren zei Rufus: ‘Eigenlijk hebben jullie wel een van de Onvergeeflijke Vloeken gebruikt. Maar aangezien het voor iets goeds was laat ik het voor deze keer gaan.’ ‘Kom,’ zei professor Perkamentus. ‘Laten wij maar naar Zweinstein gaan, jullie hebben rust nodig.’ Hermelien, Ginny, Christiane en Draco knikten alle vier. Ze verdwijnselden naar Zweinstein. Toen ze bij de poort waren moesten ze een lang stuk lopen. Maar uiteindelijk kwamen ze bij Zweinstein aan. ‘Voordat jullie naar jullie leerlingenkamer gaan wil ik eerst even met jullie praten,’ zei professor Perkamentus. ‘Volg me.’
En dus volgden Hermelien, Ginny, Draco en Christiane hem naar zijn kantoor. Toen ze daar waren gingen Perkamentus aan zijn bureau zitten en toverde hij er nog vier stoelen bij. ‘Ik voel me nu verplicht het jullie te vertellen. Het is maar goed dat jullie Voldemort niet vermoordt hebben. Het was toch niet gelukt. Waarom zou ik maar niet zeggen. Maar één ding kan ik jullie wel vertellen. Harry is de gene die Voldemort zou moeten vermoorden. En daar kunnen jullie niks aan doen. Jullie hebben hem wel verzwakt, dat zeker. En hij mist een paar dooddoeners. Daar wil ik jullie heel erg voor bedanken. Voor alles wat jullie gedaan hebben.’ Ginny, Hermelien, Christiane en Draco wisten niet wat ze moesten zeggen.
‘En ik denk dat dit wel een paar afdelingspunten verdient,’ zei Perkamentus. ‘Voor uitzonderlijke moed. Draco, je krijgt 100 punten. Hermelien, Ginny en Christiane, jullie krijgen, per persoon, ook 100 punten.’ Ginny glimlachte. Dat betekende dat Griffoendor 300 punten in één dag heeft verdiend. Dat was een record. Draco (en Hermelien en Christiane) glimlachte (glimlachten) ook. Hij had dan wel geen 300 punten voor zijn afdeling weten te halen maar 100 punten was ook erg goed. Niemand in zijn afdeling had in één keer 100 punten verdiend. En wat maakte hem die punten eigenlijk uit? Hij had het overleefd, Christiane had het overleefd en Ginny en Hermelien hadden het overleefd. Dat was eigenlijk het belangrijkste.
‘Ga nu maar,’ zei professor Perkamentus. ‘Jullie hebben rust nodig.’ ‘Dankuwel,’ zei Ginny terwijl ze op stond. Hermelien, Christiane en Draco bedankten hem ook en met z’n vieren liepen ze weg. Draco bleef even staan toen hij een andere richting op moest. Christiane ook. ‘Wij gaan alvast,’ zei Hermelien. Christiane knikte. Toen Hermelien en Ginny weg waren sloeg Draco een arm om Christiane’s middel en zoende hij haar.
Na een tijdje keek hij haar weer aan. ‘Ik zal je altijd blijven beschermen,’ zei hij. Christiane glimlachte en omhelsde hem. ‘Ik hou van jou,’ zei ze. ‘Ik ook van jou.’ Een minuut lang bleven ze zo staan. Uiteindelijk besloot Christiane dat het beter voor haar was als ze nu eventjes ging slapen. Morgen kon ze hem weer zien. ‘Het is misschien beter als we nu gaan slapen,’ zei ze. Draco knikte. ‘Goed idee,’ zei hij. Hij liet Christiane los, gaf haar een kus op haar voorhoofd, zei: ‘Welterusten’ en liep naar zijn leerlingenkamer. Christiane draaide zich om en liep naar haar leerlingenkamer. Al gauw was ze er. ‘Pompoentaartjes,’ zei ze tegen de Dikke Dame. Het portret zwaaide open en ze klom door het gat. Ginny en Hermelien zaten op haar te wachten. Ze glimlachten toen ze Christiane zagen.
‘Zullen we gaan slapen?’ stelde Ginny voor. Christiane knikte. Zonder iets te zeggen liepen ze naar boven. Binnen vijf minuten hadden ze zich omgekleed en nu lagen ze ieder in hun eigen hemelbed. ‘Welterusten,’ fluisterde Ginny. ‘Welterusten,’ hoorde ze van twee kanten. Ginny draaide zich nog een keer om. Ze was net lang genoeg wakker om te kunnen horen dat Christiane en Hermelien al in slaap waren gevallen en zij zelf viel uiteindelijk ook in slaap.
Epiloog
Omdat Draco nu geen ouders meer had waar hij in de zomervakantie naar toe kon gaan (en geen tante of oom) bracht hij de zomervakantie bij Christiane door. Haar ouders hadden vol spanning naar hun verhaal geluisterd en meteen “ja” gezegd toen Christiane vroeg of Draco bij hun mocht logeren.
Ook de ouders van Hermelien en Ginny hadden vol spanning naar hun verhaal geluisterd. Eigenlijk wilden ze hen niet meer naar Zweinstein laten gaan, maar Ginny en Hermelien hadden hun ouders ervan weten te overtuigen dat ze wel moesten gaan. Het was hun laatste jaar, het had nu toch geen nut meer om niet te gaan?
Harry en Ron waren er vaak niet in hun laatste jaar. En Hermelien, Ginny, Christiane en Draco hadden zo’n vermoeden dat ze wisten waarom. Uiteindelijk brak het gevecht uit in Zweinstein en stond Harry oog in oog met Voldemort. Harry had Voldemort altijd al moeten vermoorden, wisten Hermelien, Ginny, Christiane en Draco nu. Niemand anders had het gekund.
Vol spanning hadden ze naar die twee gekeken en toen was het moment daar. Alle twee spraken ze een spreuk uit, maar omdat Voldemort’s toverstok zijn meester, Harry, niks wilde aandoen keerde hij zich tegen Voldemort. En Voldemort werd geraakt door de Vloek des Doods. Het was Harry gelukt. Voldemort was dood. En elke tovenaar of heks kon nu zonder zorgen verder leven. Zonder bang te hoeven zijn dat Voldemort nog iemand zou doden. Hij was er niet meer. Alles was goed.
Dit bericht is gewijzigd op 29-10 17:55.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Help will always be given at Hogwarts to those who ask for it. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ons verhaal over Hermelien en Ginny - 4
