|
fleur
|
Geplaatst op 01-12-2008, 20:18 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Proloog
Davina en Steffi waren altijd de beste vriendinnen. Ze kende elkaar vanaf de basisschool en waren vanaf dat moment niet te scheiden. Waar de één was, was de ander. Ze waren nu beide 16, maar nog altijd altijd samen.
Toen kwam de dag dat het allemaal voorbij was.
Davina kwam thuis en hoorde buiten haar ouders schreeuwen. Dat gebeurde de laatste tijd wel vaker, maar nooit was het zo erg geweest. Ze deed de deur open en liep naar de woonkamer. Eerst zagen haar ouder haar niet, maar uiteindelijk zweeg haar vader en keek Davina recht aan. Hij vertelde haar dat het niet meer werkte tussen haar moeder en hem, ze gingen scheiden.
De dagen die er op volgde waren dagen van de spullen inpakken. Het werd meteen duidelijk dat Davina met haar moeder mee zou gaan. Ze zouden samen naar Groningen verhuizen, weg bij alles en iedereen. Weg bij Steffi..
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 03-12-2008, 18:30 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Daar stonden ze dan, voor de taxi, met hun grote koffers. Davina's moeder sprak met de chauffeur, die alle koffers in de kofferbak gooide.
Naast Davina stond Steffi, beide zwijgend. Davina kon niet begrijpen dat ze zo ver weg ging wonen, hoe moest dat dan verder zonder Steffi? Ze kon niet weg, dat kon niet toch? Dit was toch allemaal een kwade droom?
Davina’s moeder kwam naar Davina toe en pakte haar koffer op, die voor haar voeten stond, ‘stap je zo in, we gaan zo.’ Zei haar moeder.
Davina gaf geen antwoord en stond als versteend naar de auto te staren. Ze kon zich de dag nog zo goed herinneren dat haar pa haar vertelde dat ze gingen scheiden. Die avond had ze slecht geslapen, haar leven was als een waas aan haar voorbij gegaan, ze was hier geboren en opgegroeid. Nu moest ze bij boeren in Groningen gaan wonen, mensen die zo stom Nederlands spreken.
De kofferbak ging met een knal dicht. Davina leek te ontwaken uit haar dromen. ‘Schiet op Davina, ik wil hier weg!’ Zei haar moeder chagrijnig.
Davina knikte en draaide zich om naar Steffi. Steffi keek haar aan, ze keek zo zielig. ‘Nou…’ Verbrak Davina de stilte, ‘dan ga ik maar.’ Zei ze met moeite. Steffi knikte, maar zei verder niks, tranen sprongen in haar ogen.
Davina omhelsde haar, ‘we spreken snel weer af, dan kom ik wel met de trein hierheen!’ Zei Davina met een beetje blijdschap in haar stem, want dat was het enigste dat ze wilde, weer terug naar hier, zo snel mogelijk.
‘Ja, en dan kan je blijven slapen.’ Zei Steffi die tussendoor snikte. Ze lieten elkaar los, ‘we bellen, schrijven en e-mailen.’ Zei Steffi. Davina knikte, ‘tuurlijk.’
‘Dav! Schiet eens op!’ Gilde Davina’s moeder. Davina beet op haar lip.
‘Veel plezier in het nieuwe huis.’ Zei Steffi die zich groot probeerde te houden.
Davina voelde de tranen al in haar ogen prikken, ‘nou word geweldig, het is een boerderij zei mam, die heel wat opgeknapt kon worden, dus ik wacht af wat ik te zien krijg, een boeren gebied, gatverdamme!’ Zei ze boos.
Steffi keek haar aan met een klein glimlachje, ‘ik zal je missen.’
Davina gaf haar nog snel een knuffel, ‘ik jou ook.’ Zei ze zacht en toen liep ze naar de auto. Ze maakte de deur open en stapte in. Met een knal smeet ze de deur dicht en deed haar raampje open.
De chauffeur draaide de sleutel om en de motor van de auto startte. Aan Davina was duidelijk te zien dat ze het totaal niet leuk vond, aan Steffi ook niet, beide vriendinnen keken elkaar nog even aan. Tranen lieten ze maar lopen.
De taxi begon te rijden. De meiden riepen nog snel doei naar elkaar, en zwaaide totdat ze elkaar niet meer konden zien.
Davina ging normaal zitten en deed haar raampje weer dicht, ze huilde nog steeds.
‘Meisje toch.’ Zei haar moeder die zich even omdraaide. ‘Het spijt me, maar het is niet anders, het gaat zeker weten leuk worden.’ Probeerde haar moeder haar op te vrolijken.
Davina keek haar moeder boos aan, ‘dat denk jij! We gaan naar een boeren gehucht, waar ik niemand ken, waar ik nieuwe vrienden moet maken, waar we leven als een stel boeren en je niet eens werk hebt, dus laat staan dat we aan eten kunnen komen!’ Snauwde Davina boos.
Haar moeder keek haar even angstig aan, maar antwoordde niet en draaide zich weer om.
Davina keek boos naar buiten, ze vond het leven gemeen! Haar vader was ook niet eens dag komen zeggen, dat deed hij binnen zonder mam, nu moest ze haar vader en haar beste vriendin verlaten, allemaal door die stomme scheiding.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 04-12-2008, 17:51 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Steffi keek de auto met tranen in haar ogen na. Davina was altijd haar enige vriendin geweest, en nu was ze haar ook nog kwijt. Steffi liep naar huis en daar meteen door naar haar slaapkamer. Ze keek naar de foto's op haar kast. Op alle foto's stond ze samen met Davina. Ze pakte een fotolijstje met daarin een foto van haar en Davina op het strand in Griekenland. Steffi was toen mee gegaan met Davina en haar ouders. Dat was nog maar een jaar geleden, hoe kon het nu opeens zo verkeerd gaan? Vorige week was ook alles nog goed, en nu was Davina weg..
Ze liep naar benden, de huiskamer in. Haar moeder zat op de bank en keek Steffi aan. "Kijk niet zo sip Stef, ga wat leuks doen." Steffi schudde haar hoofd. "Nee, geen zin in." Haar moeder stond op om koffie te maken. "Dat Davina nu weg is betekent niet dat je de hele dag zo sip hoeft te kijken. Er zijn genoeg andere mensen." Steffi keek haar moeder kwaad aan. "Davina was de enige vriendin die ik had! En nu is zij ook weg, wat heeft het dan nog voor zin om door te gaan? Ik wil niet eens door gaan!" Haar moeder zuchtte. "Stephanie.. het leven stopt niet omdat een goede vriendin weg is gegaan. Je hebt zo weer nieuwe vrienden, let maar op." Steffi stond op en wierp nog en kwade blik op haar moeder. Wat wist zij er nou van? Steffi pakte haar jas van de kapstok en liep het huis uit. Eerst dwaalde ze gewoon wat rond zonder te kijken waar ze heen liep. Opeens stond ze stil. Ze was in het speeltuintje waar ze altijd met Davina rond hing. Weer sprongen de tranen in haar ogen. Ze ging op een bankje zitten terwijl de tranen over haar wangen rolde.
"Kijk eens wie we daar hebben." Hoorde Steffi opeens. Ze keek op en zag Casandra staan, het populairste meisje uit haar klas. "Stephanie Jespers, de kakker." Casandra keek Steffi arrogant aan. De meisjes die naast haar stonden begonnen te lachen. Steffi negeerde ze, maar daar liet Casandra het niet bij.
"Durfen we niks meer terug te zeggen, kakker? Komt zeker omdat je helemaal in je eentje bent, niemand die bij je wil horen. Zelfs medekakker Davina niet." De meisjes naast Casandra begonnen nog harden te lachen. Steffi stond op en liep langs Casandra en de anderen. Maar voor ze voorbij de 3 was, stak Casandra haar voet uit en Steff viel languit op de grond. Waarom was Davina er nou niet..
Dit bericht is gewijzigd op 05-12 17:40.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
lieke
|
Geplaatst op 05-12-2008, 14:53 |
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Heel mooi 1 kleine opmerking :
\/---------------------------------------------\/ dat klopt niet
Steffi was toen mee gegaan met Steffi en haar ouders. Dat was mog maar een jaar geleden, hoe kon het nu opeens zo verkeerd gaan? Vorige week was ook alles nog goed, en nu was Davina weg..
Ze liep naar benden, dus huiskamer in.
_________________/\
En die klopt ook niet.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 07-12-2008, 10:51 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Na een lange zit in de auto stopte de taxi. Davina keek op en zag voor zich een lelijk een vervallen boerderijtje.
'Dit meen je niet he.' Zuchtte ze boos.
Haar moeder en zij deden de deur open, de taxi chauffeur haalde de koffers uit de auto, rekende af bij Davina's moeder en reed weg.
Davina keek met open mond naar de vervallen, lelijke boerderij. Haar moeder kwam naast haar staan en sloeg een arm om haar heen. 'Ziet er geweldig uit, vind je niet?' Zei ze vrolijk.
Davina keek haar moeder met grote ogen aan, 'vind jij dit geweldig? Dit is één wrak, is er een bom in ontploft ofzo? Het is een wonder dat het dak er nog op zit, maar zie je die muur daar,' Davina wees naar de muur van het huis dat ze konden zien, 'er zitten gaten in, dit is één ramp.'
Haar moeder keek haar teleurgesteld aan, 'ik kon niks beters kopen, maar als we het een beetje opknappen, word het vanzelf mooi.' Zei ze voorzichtig.
Davina zuchtte, en haalde haar moeders arm van haar af, ze pakte een paa koffers en liep ermee naar het huis.
'Belachelijk is dit, belachelijk leven.' Zuchtte ze.
Voor de deur van het huis zette Davina de koffers neer, de weg naar het huis toe, hun voortuin, was onwijs lang, er stonden ook hekken, waar vroeger in de oertijd misschien wel dieren hadden gestaan.
Ze keek naar de deur, die van hout was en waar ook gaten in zaten. Met haar hand stoote ze de deur aan, die krakend een stukje open ging.
Ineens werd het gekraak erger, en viel de deur op de grond. Een hoop stof kwam vanaf de deurpost naar beneden, zo op Davina.
'Geweldig.' Mompelde ze boos, ze sloeg het stof van zich af en liep toen naar binnen.
In het huis was het donker, de ramen zaten onder de viezigheid, waardoor er bijna geen licht naar binnen kwamen.
De deur leide wel meteen naar de woonkamer, dus als je de voordeur, die kapot is, open zou doen, zou je meteen in de woonkamer terecht komen.
In de woonkamer stonden een houte tafel met 4 houte stoelen en een lelijk houten bankje, en een boekenkast met boeken.
Davina walgde nu al van het idee, hier te gaan wonen....
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 20-12-2008, 19:05 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Steffi keek op en zag nog net Casandra en haar vriendinnen lachend weglopen.Steffi stond op en veegde het zand van haar kleren. "Waarom ben je nu niet hier, Dav" Maar ze kreeg geen antwoord, ze was nu echt helemaal alleen. Ze pakte haar mobiel en probeerde Davina te bellen, maar ze kreeg meteen de voicemail, ze had waarschijnlijk geen bereik in dat stomme Groningen
"Hé, Dav, met mij,"zei Steffi en begon te huilen "ik mis je echt zo erg, ik wou dat je hier was. Samen kunnen we alles aan maar nu moeten we het beide alleen zien te redden. Het is gewoon niet eerlijk!" ze verbrak de verbinding en ging huilend op een bankje zitten.
Na een poosje alleen te hebben gezeten hoorde Steffi voetstappen achter zich.
"Hé, is er iets?" Steffi keek op en zag Mark staan. Ze zat bij hem in de klas en ze was al jaren verliefd op hem. Davina had haar altijd proberen te helpen om wat met Mark te krijgen, maar dat was nooit gelukt. Steffi keek hem aan. "Davina is weg.. Ze is verhuist, naar Groningen." zei ze snikkend. Mark kwam naast haar zitten en sloeg een arm om haar schouders.
"Zomaar of wist ze het al een tijd?" Steffi schudde haar hoofd.
"Haar ouders gaan scheiden, en daarom wou haar moeder haar weg. Waaom kon haar vader niet gewoon oprotten! Dan was Davina hier tenminste nog geweest! Ik mis haar.." Steffi begon weer te huilen, ze klampde zich aan Mark. Mark sloeg zijn arm dichter om haar heen en probeerde haar gerust te stellen, maar dat lukte niet.
Steffi voelde haar mobiel afgaan en pakte hem uit haar zak.
"M-met Steffi" zei ze snikkend.
"Ja Stef, waar was je nou ineens? Je rendde zomaar het huis uit zonder te zeggen waar je heen ging!" riep de moeder van Steffi door de telefoon.
"Ik wou alleen zijn, jij begrijpt toch niet hoe ik me nu voel. Ik ben met het eten wel weer thuis" En ze verbrak de verbinding weer. Mark keek haar aan. "Wie was dat? Davina?" Steffi schudde haar hoofd. "Nee, dat was mijn moeder. Ze wou weten waar ik was. Het kan haar ook niks schelen hoe ik me voel, nee hoor.. ik moet me er gewoon overheen zetten en doorgaan. Ze begrijpt niet dat ik Davina mis! Volgens haar heb ik zo weer nieuwe vrienden en ben ik haar zomaar vergeten, maar dat kan ik niet! Sinds de kleuterklas is ze al mijn beste vriendin en die kan je niet zomaar vervangen!"
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 21-12-2008, 16:44 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Davina's moeder had haar hand op Davina's schouder gelegt, zij leek trotst op dit huis, maar Davina, nee, dit kon gewoon niet, wat was er van haar leven geworden?
Boos liep ze weg, zonder haar moeder nog aan te kijken.
Buiten aangekomen liep ze verder en verder, de weg op. Na een tijdje te hebben gelopen was ze pas bij het huis van de buren.
Davina zuchtte, fijn, midden in de middel of noware.
'Zoek je iets?' Vroeg een zware stem van iemand ineens. Davina schrok en keek om, op het hek van de buren zat een jongen.
Davina draaide zich helemaal naar hem om, hij had een tuinpak aan en vieze blubberige laarzen. Even keek Davina hem vies aan, maar toen ze zijn vragende gezicht zat, dat ook onder de modder zat, begon ze met praten. 'Nou.. ehm, waar zijn hier de winkels?'
De jongen begon te lachen, 'je kunt het geen winkels noemen in dit dorp is alleen een super markt, als je echt goed wilt winkelen is dat 50 kilometer verder.'
Davina zuchtte en keek onwijs boos, 'wat een enorm gat is dit, leven in dit armoed zalig iets ....!'
De jongen sprong van het hek af en liep op Davina af en pakte met zijn hand haar boven arm beet.
Davina stopte meteen en maakte zichzelf ruw los uit zijn greep, 'raak me niet aan met je smerige handen, dit shirtje was 50 euro!'
De jongen keek geschrokken, 'sorry, sorry.' Mompelde hij snel, 'je komt zeker heel ergens anders vandaan?'
Davina keek hem boos aan, de jongen was waarschijnlijk 19 jaar, maar die kleren konden echt niet. 'Ja, ik kom ergens anders vandaan, door een stomme scheiding ben ik hier beland, en ik hoop hier niet te sterven tussen alle achterlijke boeren, smerige mensen zijn jullie zeg, bah!' Snauwde Davina boos, terwijl ze bij de jongen vandaan liep.
De jongen keek haar na maar riep nog snel: 'Ik heet Tom! aangenaam!'
Davina vloekte hardop en begon toen terug naar huis te rennen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
|
|
|
|
fleur
|
Geplaatst op 22-12-2008, 19:43 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Mark wist even niet wat hij moest zeggen, maar Steffi was al blij met de arm om haar heen. Na een tijdje stond ze op van het bankje.
"Dankje dat je zo lief voor me bent, maar ik moet nu naar huis" Mark stond ook op en omhelse haar.
"Ik ben er voor je" Hij kuste haar op haar voorhoofd en liep weg. Steffi keek hem na. Als Davina hier was geweest was ze blij geweest dat Mark haar omhelst en gekust had, maar nu kon het haar niks schelen. Ze liep langzaam naar huis. Ze had eigenlijk geen zin om naar huis te gaan, want dan begon haar moeder weer een preek te geven. Ze pakte haar mobiel en keek of ze een bericht had van Davina. Toen ze zag dat dit niet het geval was, belde ze naar haar voicemail om te kijken of ze misschien een bericht had achtergelaten.
"U heeft geen nieuwe berichten" Hoorde ze de stem zeggen aan de andere kant van de lijn. De tranen sprongen weer in haar ogen. Was Davina haar nu al vergeten? Had ze nu al andere vrienden die haar hadden vervangen? Ze schudde haar hoofd. Waarschijnlijk had ze het nog niet gehoord. Ja, dat was het, ze had het vast nog niet gehoord! Maar wat nou als ze het wel had gehoord en ze geen zin had in dat gezeur van haar? Steffi liep piekerend door naar huis. Daar aangekomen opende ze de voordeur en liep de kamer in. Ze wou meteen door lopen naar haar slaapkamer, maar haar moeder hield haar tegen.
"Jij blijft hier dame, je loopt niet weer zomaar weg." Steffi draaide zich om en keek haar moeder aan.
"Kom even op de bank zitten, wil je?" vroeg haar moeder. Steffi zuchtte en liep naar de bank. "Nou, wat wil je weten?" vroeg ze brutaal.
"Even dimmen dame." zei haar vader vanachter zijn krant. Steffi keek hem kwaad aan, maar zei niks.
"Waar ben je geweest? En waarom doe je zo?" vroeg haar moeder rustig. Steffi keek haar geërgerd aan.
"Waarom ik zo doe? Misschien omdat mijn beste vriendin weg is! Misschien vinden jullie dat ik er zo overheen kan komen, maar ze was wel mijn beste vriendin!" riep Steffi en stond op van de bank. "Ik bestel wel een pizza, gaan jullie maar eten zonder mij" En ze liep de kamer uit.
"Hier blijven jonge dame, we zijn nog niet uitgepraat!' riep haar moeder haar achterna, maar Steffi reageerde er niet op en liep door.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 23-12-2008, 16:15 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Vlak bij de voordeur aangekomen zag Davina haar moeder staan.
'O daar ben je,' zei ze met enige opluchting.
'Waar zou ik heen kunnen dan?' Vroeg Davina spottend.
Haar moeder slikte even en liet Davina naar binnen gaan, ze sloot de deur en zuchtte, 'luister Ina, ik kan er niks aan doen, we gaan gewoon proberen er het beste van te maken oké, en ik zag dat we buren met kinderen hebben.' Zei haar moeder met een beetje blijdschap.
'Ja, en dat is een vieze boer! En hij hete tim, ofzo, geen idee.' Mompelde Davina boos.
'O, dus je kent hem al? Hij leek mij wel aardig, dat is hij zeker wel?' Vroeg haar moeder met een beetje hoop.
Davina mompelde wat onverstaanbaars, haar moeder ging er maar niet op door, 'zal ik je je kamer laten zien?' Vroeg ze voorzichtig.
Davina keek haar moeder aan met en normale uitdrukking op haar gezicht, 'hopelijk ziet die er beter uit dan dit allemaal.'
Ze liepen de trap op, daar was een smalle gang met 5 deuren, de laatste aan de rechterkant was van Davina. De deur was van hout en zag er nog goed uit, vergeleken de andere.
De deur van haar kamer ging langzaam open, doordat haar moeder er en duw tegen gaf, hoopvol keek Davina haar nieuwe kamer in er stond een houte bed, waar een matras oplag en een bureau, voor de rest was de kamer leeg. Één grote ruimte met verder niks..
'Zoals je ziet kan er nog van alles ingeplaatst worden.' Zei haar moeder toen Davina haar kamer inliep.
Davina keek rond, 'geweldig.' Zei ze scharcastisch.
Haar moeder glimlachtte een beetje moeilijk en verliet toen maar de kamer.
Davina bleef achter en liep naar het raam, dat onder het stof zat.
Met haar hand veegde ze het eraf, waarna ze het weer aan haar kleren afdeed, ze had een ver uitzicht over heel hun weiland.
Als ze nou een beetje geld hadden gehad, hadden er dieren kunnen staan, zoveel als je je maar kon bedenken, met een beetje geld, leuke spulen, zou het hier wel oké zijn, maar haar moeder had geen werk, dus waren ze geld loos.
Ineens ging haar telefoon af, snel pakte Davina hem.
'1 gemiste oproep,' mompelde ze 'van Steffie!' Dat laatste kwam er onwijs vrolijk uit, snel typte ze een smsje:
Steeff!! ik mis je echt erg hier, net aangekomen in het nieuwe huis, 1 schroothoop, alles is vies, van hout en er ontbreken stukken van het huis. Kan niet wachten tot ik ontwaak uit deze nachtmerrie! xxx Dav!
Snel verzond ze het smsje en liep naar het bed toe, ze bekeek het even, hoelang had het hier zo gestaan?
Langzaam ging ze erop zitten, heel voorzichtig, toen ze eindelijk zat keek ze naar de deur.
Een enorm gekraak volgde! En voor Davina het wist was haar bed doorgezakt en zat ze met haar matras en al op de grond.
'MAM!!!!!!!!!!!!!!!' Gilde ze boos.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 23-12-2008, 17:08 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Steffi keek weer op haar mobiel en zag dat ze eindelijk een smsje had van Davina. Ze las het meteen. Terwijl ze het las spronge de tranen in haar ogen, maar tegelijk moest ze ook lachen. Ze had het niet echt goed getroffen in Groningen. Waarschijnlijk was het echt een schroothoop waar ze in terecht was gekomen. Ze zuchtte en liep naar de voordeur. Ze opende deze en gooide hem hard achter zich dicht. Ze liep richting het centrum, hopend dat ze geen bekende zou zien. Iedereen op school had een hekel aan haar omdat ze zo stil en verlegen is. Ze was ook al verbaast dat Mark zo lief voor haar was, dat was nog nooit eerder gebeurd. Bij een pizzaria aangekomen liep ze naar binnen. Het was er erg rustig, er waren 2 verliefde stelletjes en 2 jongens. Ze liep naar een tafel in de hoek en bestelde en pizza. Ze zat rustig te eten toen ze opschrok van een stem achter haar. "Heeft Davina je nog gebeld?" Ze keek om en zag Mark staan.
"Oh, Mark.. Nee, ze heeft me niet gebeld maar wel een smsje gestuurd." Mark kwam bij haar aan tafel zitten.
"En, hoe gaat het daar?" Steffi haalde haar schouders op.
"Niet goed, ze zegt dat ze in een schroothoop woont en dat het huis delen mist. Ze kan zich soms misschien een beetje aanstellen, maar volgensmij is het geen droomkasteel waar ze in terecht is gekomen." Mark begon te lachen. Als Davina hier was geweest had Steffi er van kunnen genieten dat Mark bij haar zat, maar nu deed het haar niks.
"Komt ze nog een keer hier heen? Of ga jij daar nog heen?" Steffi haalde haar schouders op.
"Ik weet het niet, ik hoop het. Maar ik denk dat ze de eerste weken haar moeder moet helpen om het huis op te knappen." Mark knikte begrijpend.
"We kunnen ook samen gaan helpen" zei hij glimlachend. "Ik heb me rijbewijs, dus we kunnen er zo heenrijden" Steffi keek hem verbaasd aan.
"Je maakt een grapje, toch?" zei Steffi en keek hem onderzoekend aan, maar Mark schudde zijn hoofd.
"Nee hoor, ik wil het best doen. Ik hou wel van een beetje klussen en ik doe jou er ook een groot plezier mee, toch? En het is nu toch nog 6 weken vakantie, dus tijd genoeg" Steffi keek hem ongelovig aan. Dit kon hij niet menen! Het zou geweldig zijn als ze samen naar Davina konden, dan kon ze Davina zien en helpen om het huis mooi te maken zodat Davina het ook een beetje als thuis kon gaan zien. Steffi stond op van de tafel en omhelsde Mark. Ze liep meteen naar de bar, betaalde haar pizza en liep het restaurant uit, met Mark achter haan aan.
"Wat ga je doen Stef?" vroeg hij, terwijl Steffi begon te rennen.
"Naar huis!" riep ze over haar schouder. "Ik ga meteen vragen of het van mijn ouders mag. Ze hebben ook een adres van de moeder van Davina gekregen, dus dan kunnen we er zo heenrijden." Mark begon weer te lachen en rende achter haar aan. Toen ze bij het huis van Steffi waren aangekomen gooide Steffi de deur open en rende de woonkamer in.
"Mam, pap, mag ik naar Davina toe?" Haar ouders keken verbaast op, al helemaal toen Mark binnen kwam.
"Naar Davina? Hoe kom je daar nou weer bij Stef?" vroeg haar moeder. Steffi leunde over de bank en hijgde na van het rennen.
"Mark wil me brengen. Hij wil samen met mij gaan helpen om het huis van Davina op te bouwen. Mag dat?" Steffi keek haar ouders smekend aan. Haar ouders keken elkaar even aan. Haar vader vond het zo te zien goed, maar haar moeder was nog niet overtuigd.
"Ik bel meteen als er iets is, en ik bel natuurlijk ook meteen als we bij Davina thuis zijn. En jullie kunnen me natuurlijk ook elke dag bellen om te vragen hoe het gaat. Please!! Mag ik gaan?" Ze keek haar moeder weer smekend aan. Haar moeder zweeg eerst een eerste tijd, maar knikte toen.
"Goed, je mag gaan. Maar ik wil dat je meteen belt als je er aan bent gekomen en als er iets aan de hand is. Als je je daar aan houd, vind ik het goed."
Dit bericht is gewijzigd op 23-12 18:29.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
lieke
|
Geplaatst op 23-12-2008, 18:33 |
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hu??? k had hier ene bericht gepost mara het is weg? ik snap het niet hoor.
ach ja 2 opmerkingen:
Maar zo et zien heeft fleur hem al verbeterd.
Nisie bij deze zin:
De deur was van hout en zag er nog goed uit, vergeleken de andere.
-----------------------------------------------------------------------------//\
daar moet met bij dacht ik.
Dit bericht is gewijzigd op 23-12 18:33.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 25-12-2008, 16:36 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Haar moeder had alleen maar moetten lachen toen ze zag dat Davina op de grond zat, Davina moest zelf op een begeven moment ook lachen. Het was eigenlijk best een gappig gezicht.
Haar moeder reikte Davina, toen ze uitgelachen was, de hand en trok haar omhoog.
Samen met haar moeder liep Davina naar buiten, naar hun grote tuin. Naast hun huis stond zelfs een schuur.
Haar moeder opende de deuren van de schuur, die er nog heel goed uitzag, de deuren waren ook nog helemaal heel. Binnen in de schuur was het donker, maar toen de deur open ging kwam er een straal licht binnen.
'Hier kunnen we dan binnenkort dieren houden, alles is hier veel goedkoper, we kunnen zo gelukkig worden.' Zei Davina's moeder.
Davina keek haar moeder hoopvol aan, het zou natuurlijk wel kunnen, maar dat ging nog wel even duren.
'Ik ga morgen werk zoeken, al werk ik maar als een serveerster, we hebben dan tenminste geld, en dit stuk stroothoop kost gelukkig weinig geld.' Zei haar moeder lachend.
Davina kreeg een glimlach op haar gezicht.
Ze liep de schuur verder in, overal stonden stallen met nog hooi erin. Ineens keek Davina een stal in, iets zei haar dat ze daar moest gaan kijken.
Ze liep erop af en keek de stal in, het was te donker om iets te zien, dus pakte ze haar mobieltje erbij.
Gelukkig zat er een flitser op, die veel licht afgaf en ook licht kon geven.
Ze zocht de stal af en ineens zag ze het. Daar zat het, wat ze zocht.
Midden in het hooi zaten twee dingen, twee kleine diertjes.
Een klein hondje en een kitten.
Davina gooide het hek open van de stal en liep naar binnen, de beestjes waren graatmager.
Davina pakte beide op, haar moeder kwam naast haar gehurkt op de grond zitten en keek verbaast.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 25-12-2008, 18:54 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Steffi rende meteen de trap op, naar haar kamer. Daar aangekomen pakte ze een weekendtas en gooide er kleding in. Mark kwam haar kamer ook in lopen.
"Gaan we zo meteen weg?" vroeg Steffi, terwijl ze nog wat spullen in haar tas gooide, Mark begon te lachen.
"Ja hoor, wilde. We gaan zo even langs mijn huis, ik pak dan wat spullen in en dan rijden we samen naar Groningen. Als we over een uur weg gaan, zijn we er" Hij keek even op z'n horloge "rond 9 uur." Steffi glimlachte en pakte haar tas op van de grond.
"Ik ben klaar, dus dan kunnen we zo naar jou huis toe." Ze rendde met de tas in haar handen naar beneden, de woonkamer in. Daar liep ze naar haar ouders toe en omhelsde die.
"Ik bel jullie meteen als ik er ben. Ik laat dan ook wel weten wanneer ik weer thuis kom." Mark stond in de deuropening en keek glimlachend naar het tafereel voor hem.
"Doe voorzichtig," zei haar moeder tegen haar. "En kijk jij even een beetje uit met onze dochter?" zei haar moeder toen tegen Mark. Steffi liep naar Mark en hij sloeg een arm om haar heen.
"Natuurlijk, ik zal goed op haar letten." Ze zeiden Steffi haar ouders nog een keer gedag en liepen toen naar buiten.
"Ik kan echt niet geloven dat we gewoon gaan!" Zei Steffi toen ze eenmaal buiten waren. Mark begon te lachen.
"Dan zou ik het nu maar gaan geloven, want we gaan echt." Ze liepen verder zwijgend naar zijn huis. Daar aangekomen opende Mark de deur en ging Steffi voor de woonkamer in. In de woonkamer zat alleen een man, de vader van Mark.
"Hé pa. Het is wel goed als ik met Steffi hier weg ga, toch? Het is voor een goed doel. We gaan helpen het huis van een vriendin van haar op te knappen, ergens in Groningen." Zijn vader keek op en knikte. "Als je uitkijkt vind ik het goed. Veel plezier samen." Zijn vader keerde hun de rug weer toe en keek naar de tv. Steffi wist niet wat haar overkwam. Hij zei gewoon meteen ja? Zo makkelijk zouden haar ouders er echt niet over doen. Mark liep de trap op naar zijn kamer. Steffi liep de gang in en wachtte daar op hem. Na een kleine tijd kwam hij de trap weer af en liepen samen naar buiten, zonder zijn vader gedag te zeggen.
"I-is je vader altijd zo makkelijk?" vroeg Steffi hem toen ze in de auto zaten. Mark knikte. "Ja, sinds mijn moeder dood is kan het hem niet zoveel schelen wat ik doe. Maar moet je niet Davina bellen over dat we komen?" Steffi schudde haar hoofd.
"Nee, het moet een verrassing blijven."
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 05-02-2009, 16:33 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
'Wat doen die nou hier? Hoelang zouden ze hier al zitten?' Hijgde Davina geschrokken.
Haar moeder keek naar de kleine wezentjes en stond toen op, 'ik denk nog niet heel erg lang.'
Davina keek even naar haar moeder en toen weer naar de twee kleintjes. 'Waar is hun moeder? Zou ze dood zijn? Of zou ze ze gewoon achter gelaten hebben? En waarom zijn het een puppie en een kitten?'
'Nou,' begon haar moeder, 'één ding is zeker, de ouders van beide wezentjes zijn dood,' nog voordat ze verder kon praten begon Davina erdoor heen te tetteren.
'EN HOE WEET JE DAT NOU WEER ZO ZEKER!' Schreeuwde ze boos terwijl ze opstond en in de richting van haar moeder liep. 'Misschien zijn beide dieren nog wel opzoek naar eten en is dat hier gewoon heel moeilijk te vinden!'
Davina stond nu naast haar moeder en zag dat haar moeder haar niet aankeek. 'Kijk maar eens goed, naar de plek waar ik nu heen kijk lieverd.' Zei haar moeder op een normale, neutrale toon.
Davina keek langzaam in de richting naar waar haar moeder heen keek en zag daar het dode lichaam liggen van een hond en een kat, naast de grote kat, die waarschijnlijk de moeder was, lage nog meer jonge poesjes, die niet meer bewogen of ademde.
'Wat afschuwelijk!' Krijste Davina, die meteen weer een andere kant op keek, 'wie doet er nou zoiets!?'
Haar moeder zuchtte even, 'ik bel de politie wel, waarschijnlijk gewoon een kinderstreek, ze wouden vast uit zien te vinden hoelang het zou duren voordat alles gestorven was.'
Haar moeder liep weg, met haar mobiel in haar handen, Davina bleef alleen achter, ze keek nog even naar de dode lijken, maar ging haast kokhalzen, dus haaste ze zich maar naar het jonge hondje en jonge katje.
Ze knielde voor ze neer en fluisterde zachtjes, voordat ze ze oppakte: 'Ik neem jullie mee, jullie gaan een veel beter leven krijgen, dat beloof ik.' Daarna liep ze samen met de puppie en kitten in haar hand de schuur uit, naar het huis, haar moeder achterna.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
fleur
|
Geplaatst op 05-02-2009, 17:50 |
|
Berichten: 1428
moderator
Verstuur privé bericht
|
Steffi lag bijna te slapen toen ze het dorp in reden waar Davina woonde. Mark zag dat en besloot haar niet wakker te maken. Hij had zelf het adres van Davina en kon dat zo ook wel vinden. Hij reed de eerste straat uit en ging daar de bocht om. In de verte zag hij het huis van Davina al en hij besloot Steffi nu wel wakker te maken.
"Stef? Steffi? We zijn er bijna" zei hij terwijl hij de haren uit Steffi haar gezicht haalde. Steffi opende haar ogen en keek naar buiten.
"Zijn we er al?" Mark knikte en stopte de auto. Davina had zeker niet overdreven, dit huis was vreselijk. Het kon elk moment instorten, zo zag het er uit. Mark pakte Steffi's hand en samen liepen ze naar de voordeur. Mark belde aan en wachtte af.
Steffi en Mark hoorde binnen vanalles omvallen.
"Ja ja, ik doe al open. Mam? Waar is de sleutel op de deur open te maken?" Hoorde ze Davina roepen en Steffi glimlachte. Waarschijnlijk haad Davina's moeder gezegd waar de sleutel was, want Davina liep weg en kwam even later met iets in haar handen terug. De deur ging open en Davina keek naar Mark en Steffi. Toen ze Steffi zag slaakte ze een gil en omhelsde Steffi toen.
"Wat doe jij hier, Stef? En met Mark nog wel!" riep Davina blij. Steffi glimlachte.
"Ik hoorde hoe vreselijk je het had en ik dacht dat je wel wat hulp kon gebruiken. Mark stelde toen voor om hier heen te gaan om te helpen. Als dat natuurlijk van je moeder mag." Davina trok Steffi mee het huis in.
"Mam! We hebben 2 logees!" riep ze toen ze in de woonkamer, voorzover het dan een woonkamer was, stonden. De moeder van Davina kwam de kamer in lopen.
"Hoezo twee logees, schat?" vroeg ze, maar zag toen Steffi staan."Wat doe jij hier, Stephanie?" vroeg ze. Steffi keek haar lachend aan.
"Ik, wij, komen helpen. Davina had me verteld dat het huis een grote bouwval was en dat het eerst helemaal opgeknapt moest worden. Wij zijn hier dus om te helpen, mijn ouders weten er van hoor. Dit is trouwens Mark, een vriend van me. Ik mocht alleen hier heen als hij mee ging, dus vandaar." Er kwam nu ook een glimlach op het gezicht van Davina.
"Ze mogen wel blijven, toch mam? Dan wordt het misschien toch nog een mooi huis." De moeder van Davina moest daar even over nadenken, maar knikte toen. Davina omhelsde haar vriendin, misschien zou het nu toch nog wat worden.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friendship isn't about who came first and who you've known the longest. It's about who came and never left. |
|
|
Verbroken vriendschap - 1
Dat krijg je als je probeert blind te typen 