|
havanka
|
Geplaatst op 16-11-2008, 17:34 |
|
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht
|
Ik heb hier een nieuw verhaal en ben benieuwd wat jullie ervan vinden.
Het is een thriller/horror verhaal.
geef gerust je reactie, ik ben benieuwd!
ik begin eerst met een proloog en daarna komen de hoofdstukken.
Proloog
In de straat Vezula stonden enkele alleenstaande huizen. De meeste huizen hadden drie verdiepingen, een schuin dak en voldoende ramen om het gehele huis verlicht te houden. Anderen huizen leken onbewoond en zagen er vrij donker uit. Deze huizen hadden twee verdiepingen en hadden veel weg van een bouwval.
De straat was uitgestorven, maar in de verte schenen lampen die afkomstig waren van een auto. De auto leek de kant op te komen, naar een huis waar een te koop bord in de tuin stond. Over het te koop bord was een verkocht bordje geplakt. De auto kwam de straat verder inrijden en stopte voor het huis. De tuin stond er prachtig bij. De bloemen stonden in bloei en bomen gaven prachtige groene bladeren. Een betegeld kronkelpad was aangelegd naar het huis. Naast het huis stond een houten schuurtje. Het stak nogal af van het huis, alsof het er niet bij hoorde.
In de straat was op dit moment niet veel te beleven. Alles leek stil en grauw. Enkele huizen waren verlicht, maar anderen huizen waren kil en somber.
Een jonge slanke vrouw stapte de auto uit en keek stralend naar het huis. Haar lange blonde haren zaten vastgebonden in een elastiekje. Haar ronde gezicht glom van opwinding. Ze draaide zich om en keek in het gezicht van een jong uitziende man. Hij glimlachte breed en ook zijn gezicht straalde. De man opende de portier en tilde een klein meisje uit de auto van ongeveer zes jaar oud. Het meisje keek met haar grote blauwe ogen naar de man die haar net optilde. Ze had hetzelfde blonde haar als de vrouw. De man liep naar de vrouw toe en sloeg een arm om haar heen. Even bleven ze zo staan en keken naar het huis.
‘Het is prachtig,’ zei Anouk. ‘Een prima plek om al onze oude zorgen te vergeten.’
Haar man knikte en hij keek naar hun dochter. Chelly was net zes jaar oud geworden. Ze had een teddybeer in haar handen en keek een beetje angstig naar het huis.
‘Hoe vind je het hier?’ vroeg Rodney.
Chelly keek haar vader aan.
‘Zijn hier ook vriendjes?’ vroeg ze zacht.
‘In dit huis zijn geen vriendjes. Daar moet je aan gaan wennen,’ zei haar vader streng. ‘Wel kunnen we vriendjes maken in het dorp. Er zijn vast genoeg kinderen die graag met je willen spelen.’
Anouk en Rodney wierpen elkaar even een onheilspellende blik toe. Ze liepen naar de deur en deden hem open. De deur kraakte en ging moeizaam open. Binnen stonden ze in een smalle hal. Zodra ze die door waren liepen ze zo in de huiskamer. Aan de rechterkant van de huiskamer was een trap zichtbaar, die leidde naar boven. Links van de trap stond de voorraadkast en aan de rechter kant was een deur voor de wc. Aan de rechterkant van de woonkamer was een deur zichtbaar, die leidde naar de keuken.
De meubels stonden er al, precies zoals Rodney had aangegeven. Ook was alles aangesloten en op de achtergrond klonk de melodie van Rock DJ. Chelly liep samen met haar moeder de woonkamer in. Ze keek om zich heen en staarde naar de trap.
‘Wil je naar boven?’ vroeg Anouk. ‘Dan kun je je nieuwe kamer bekijken.’
Chelly knikte langzaam. Ze keek angstig naar de trap en hoorde voetstappen.
‘Is er iemand boven?’ vroeg Chelly. Ze greep haar teddybeer steviger vast en keek haar moeder angstig aan. Even kneep ze in de hand van haar moeder en liet toen haar hand los.
Anouk schudde haar hoofd. ‘Nee schat, er is niemand boven. Papa jij en ik zijn de enige hier.’
Anouk liep richting de trap. Chelly liep noodgedwongen achter haar aan. Eenmaal boven aangekomen stonden ze opnieuw in een smalle gang. Er waren vier deuren, waarvan de linkerdeur de kamer van Chelly was. Daarnaast sliepen de ouders van Chelly. Rechts waren nog twee deuren die leidde naar de badkamer en een kamer voor de wasmachine en de droger. Anouk opende de slaapkamerdeur van Chelly en ging Chelly voor naar binnen. Chelly wierp een nieuwsgierige blik naar binnen.
‘Wat vind je ervan?’ vroeg Anouk glimlachend.
Chelly knikte even en liep door haar kleine netjes ingerichte kamer. In de rechterhoek bij het raam stond een bed. Naast het bed stond een kledingkast en aan de andere kant van de kamer stond een grote doos met allemaal speelgoed. Vlak naast de deur stond nog een mand volgepropt met knuffels.
‘Teddy mag niet in de mand,’ zei Chelly beslist.
‘Teddy mag bij jou in bed slapen, is dat een goed idee?’ vroeg Anouk.
Ze knielde voor haar dochter neer en keek haar recht in haar ogen aan. Chelly knipperde een paar keer achter elkaar en drukte haar teddybeer steviger tegen zich aan. Ze knikte en keek naar de gang. Daar stond een jong meisje van nog geen tien jaar oud. Ze had donkere kleding aan, maar haar haar was opgestoken met elastiekjes in het geel en rood.
‘Wie is dat meisje?’ vroeg Chelly. Ze wees naar het meisje wat triest voor zich uitstaarde.
Welk meisje?’ vroeg Anouk wantrouwig. Ze wierp een blik naar de gang en keek toen weer naar Chelly. ‘We hebben iets beloofd weet je nog! We zouden het er niet meer over hebben. Die vriendjes bestaan niet! Ze kunnen hier niet zijn en daarmee klaar!’
Nog zonder iets te zeggen liep haar moeder de kamer uit en deed de deur achter zich dicht. Chelly alleen achterlatend.
‘We moeten er iets aan doen,’ zei Anouk. Ze legde haar hoofd vermoeid op haar handen.
‘Ik weet het,’ mompelde Rodney. ‘Ze moet leren dat dit fantasie is.’
Rodney ging naast Anouk op de bank zitten en legde een arm over haar schouders.
‘Hoe moeten we dit oplossen?’ vroeg Anouk, redelijk geïrriteerd. ‘Alles van vroeger moet nu verdwijnen. Ik heb er geen zin meer in om haar keer op keer uit te leggen dat het haar eigen fantasie is!’
‘Ik weet het. Vergeet alleen niet dat haar lerares vertelde dat het niet de oplossing was.’
Anouk keek haar man geërgerd aan. ‘Je moet niet alles geloven wat die lerares verteld. Ze weet het niet beter dan ons. Hoe moet zij nou weten wat het beste is voor Chelly?’
Rodney mompelde iets onverstaanbaars en keek toen even glazig voor zich uit.
‘Dit is juist de oplossing voor Chelly. Hier kan ze een nieuw leven opbouwen en nieuwe vriendinnen krijgen.’
Anouk keek even hoopvol naar Rodney. Ze had een blik in haar ogen die hem gedwongen ‘Ja’ deed zeggen.
‘Jij moet maar met haar praten,’ zei Anouk beslist.
Rodney keek zijn vrouw even verbouwereerd aan. ‘Ik?’ vroeg hij nonchalant. Anouk knikte heftig.
‘Ga met haar praten! Als jij haar uitlegt dat het allemaal haar eigen fantasie is…’
‘Dat hebben we al verscheidene keren gedaan!’ riep Rodney gefrustreerd. Hij sprong overeind alsof hij net op een speldenkussen had gezeten.
‘Wat moeten we anders doen!’ snauwde Anouk.
‘Laten we het even afwachten. Misschien dat het beter wordt als ze nieuwe vrienden leert kennen. Ze heeft nog niemand, dat kan ook wel een oorzaak zijn.’
‘We moeten gewoon even hard zijn,’ zei Anouk. ‘Dan gaat het wel over. Als we duidelijk zijn en structuur behouden, dan stopt ze er wel mee.’
Rodney beet op zijn onderlip en keek even ongelovig naar zijn vrouw.
‘Zal het niet…,’ begon Rodney langzaam.
‘Wat?,’ vroeg Anouk fel.
‘Misschien…,’ Rodney twijfelde even en streek over zijn kin. ‘Moeten we haar geloven?’
‘Wat valt er te geloven?’ vroeg Anouk gefrustreerd. ‘Moeten we een kind van zes geloven dat ze vriendjes heeft die niemand anders kan zien. Je bedoelt dus hierbij geesten?’ spotte Anouk.
‘Wie weet,’ zei Rodney langzaam.
Anouk keek hem geërgerd aan. ‘Dit kun je toch niet menen! Ik wil hier geen woord meer over horen. Niet van jou en al helemaal niet van Chelly!’
Rodney keek zijn vrouw aan. Ze zag er gespannen uit en leek ieder moment in tranen uit te kunnen barsten. Rodney liep de woonkamer uit en liep naar boven om Chelly te halen voor het eten.
‘Waarom ben je hier dan nog? Wil je niet mee met je papa en mama?’ vroeg Chelly.
Het meisje dat naast haar zat schudde langzaam haar hoofd.
‘Ze zijn zonder mij vertrokken,’ mompelde het meisje triest. ‘Jij moet mij helpen om ze te vinden, voordat het duister mij vind.’
Het meisje kreeg tranen in haar ogen en keek Chelly smekend aan.
Chelly snapte er niets van. Ze keek het meisje aan.
‘Wil je niet spelen?’ vroeg ze.
Het meisje schudde haar hoofd. ‘Je bent nog te jong, ik ben bang dat ik niet meer verder kan.’
‘Chelly kom we gaan eten!’ zei Rodney. Hij stond in de deuropening en keek zijn dochter met een vreemde blik in zijn ogen aan.
Chelly kwam overeind en liep naar haar vader toe. Ze raapte haar teddybeer van de grond en gaf haar vader een hand. Ze liepen de trap af naar beneden. De eettafel was al gedekt en alles stond netjes op tafel.
‘Ga maar zitten Chelly,’ zei Rodney. Hij schoof de stoel naar achteren, zodat Chelly kon gaan zitten. Anouk zat al aan tafel en leek nog steeds woedend. Ze schepte eten op voor Chelly en smeet haar bord op tafel. Chelly keek even verbaasd van haar moeder naar haar vader. Hij pakte zelf zijn bord vol met spinazie en schudde langzaam zijn hoofd, bij het zien van de vragende Chelly. Anouk nam een flinke hap spinazie en keek al kauwend naar Chelly.
‘Wel alles opeten vandaag,’ zei Anouk streng.
Chelly knikte en begon aan haar eten. Ze wierp een paar keer een blik naar de lege stoel die tegenover haar stond.
‘Vraag het even,’ siste het meisje wat Chelly eerder had ontmoet.
Chelly schudde angstig haar hoofd. ‘Nee,’ siste ze.
‘Zei je iets?’ vroeg Rodney aan zijn dochter.
Chelly schudde heftig haar hoofd. En keek angstig naar haar moeder. Ze wilde niet dat haar moeder boos werd.
‘Toe nou,’ smeekte het meisje. Ze stond naast Chelly en keek haar smekend aan.
Chelly slaakte een zucht en keek even naar haar vader met een angstige blik in haar ogen.
‘Chelly wat is er?’ vroeg haar vader. ‘Is het niet lekker?’
‘Gewoon dooreten Chelly,’ zei haar moeder streng. ‘Het is goed voor je en zo erg is het niet.’
‘Is er iets anders?’ vroeg haar vader.
‘Anna vraagt of ze ook aan tafel mag zitten,’ fluisterde Chelly.
Anouk keek even geïrriteerd naar haar man en negeerde haar dochter. Rodney slaakte even een zucht en keek medelevend naar Chelly. Hij wilde wel iets terug zeggen, maar hij wist gewoon niet wat.
‘Mag het?’ vroeg Chelly. ‘Anna wil het graag weten.’
Anouk smeet haar vork op tafel. ‘Nee,’ zei ze kil. ‘We hebben het er al verscheidene keren over gehad Chelly! Nu wil ik niets meer horen over vriendjes die in dit huis aanwezig zijn!’
Chelly kroop ineen en keek angstig naar haar moeder.
‘Ik zag haar,’ piepte Chelly angstig, de tranen stonden haar nader dan het lachen. ‘Ze was er echt! Ook in mijn kamer. Waarom zeggen jullie dat ze er niet is?’
Voordat Anouk er tegenin kon gaan zei Rodney: Chelly wij willen niet dat Anna aan tafel komt. Ze mag wel buiten spelen.’
Chelly knikte langzaam en keek weer naar haar bord eten.
‘Nu we het er toch over hebben,’ zei Anouk chagrijnig. ‘Wij willen niets meer over je onzichtbare vriendjes of vriendinnetjes horen. Is dat geheel duidelijk?’
Chelly keek haar moeder aan en snapte niet waarom ze er niet over kon praten.
‘Je gaat die onzichtbare vriendjes en vriendinnetjes maar negeren. Of je zegt dat ik ze hier niet wil hebben. Is dat duidelijk?’ herhaalde haar moeder.
Chelly knikte vlug en keek even naar Anna die bij de deuropening stond. Anna keek haar triest aan en een traan liep vanuit haar ooghoek naar beneden.
‘Laat me niet alleen,’ piepte Anna.
‘Mama,’ snikte Chelly. ‘Anna wil niet dat ze weggaat.’
‘En mama wil dat wel!’ snauwde Anouk. ‘Ze bestaan niet Chelly. Kijk er niet meer naar. Praat er niet meer mee, kortom negeer ze!’
Chelly haalde jachtig adem. Rodney keek even naar zijn vrouw en wilde zijn hand op de hare leggen, maar ze trok haar hand weg. Nogmaals wierp Chelly een blik op Anna en langzaam begon Anna te vervagen.
‘Chelly?’ vroeg Anna angstig. ‘Alsjeblieft laat me niet alleen. Ik zal me gedragen, dat beloof ik. Ik zal je niet tot last zijn. Ik wil alleen… alleen…
Anna verdween en Chelly begon te huilen. Rodney nam haar op schoot en ergens in de verte hoorde Chelly de woorden ‘vrienden hebben’
Dit bericht is gewijzigd op 16-11 20:28.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
nisie10
|
Geplaatst op 16-11-2008, 20:23 |
|
Berichten: 437
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
lekker aardige moeder zeg..
misschien kan dat idee van haar vader nog wel eens gaan helpen
maar Havanka,
zoals beloofd heb ik het gelezen..
en is heel goed begin
heb wel 1 fout ontdekt..
steviger tegen zich aan. Ze knikte en keek naar de gang. Daar stond een jong meisje van nog geen tien jaar oud. Ze had donkere kleding aan, maar haar haar was opgestoken met elastiekjes in het geel en rood.
‘Wie is dat?’ vroeg Chelly. Ze wees naar het meisje wat triest voor zich uitstaarde.
Welk meisje?’ vroeg Anouk wantrouwig.
chelly zegt hier niet dat het een meisje is... misschien kan je er wat anders van maken..
maar voor de rest vind ik het verhaal super
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Denise (L) Edwin ^^ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 19-11-2008, 19:07 |
|
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht
|
Oke, ik heb hier een nieuw stukje  dit is een stukje van hoofdstuk 1
Hoofdstuk 1
Een geest?
De jaren streken voorbij. Chelly was inmiddels veertien jaar geworden. Langzaam opende Chelly haar ogen en keek even slaperig haar kamer rond. Een grote kledingkast stond in haar kamer. Daar tegen over stond een bureau met een bureaustoel en een computer. Geeuwend wierp Chelly een blik op haar wekker.
‘Half acht,’ mompelde Chelly. Ze draaide zich om en sloot haar ogen. Plotseling sperde ze haar ogen wijd open. ‘HALF ACHT!’ riep ze geschrokken. Ze sprong overeind en keek vol ongeloof naar haar wekker.
‘Waarom doe je het niet!’ riep ze verontwaardigd. Chelly greep haar wekker vast en bekeek hem. Ze keek naar het geluidsknopje wat uitgedraaid stond. Chagrijnig draaide ze aan het knopje en de wekker begon te spelen.
‘Fijn,’ mopperde Chelly. Ze klikte haar wekker uit en sprintte naar de douche. Even later kwam ze al aangekleed terug. Ze wierp een blik op haar wekker die aangaf dat het acht uur was. Chelly greep haar tas van de grond en sprintte naar beneden. Halverwege op de trap draaide ze zich om en sprintte weer naar boven. Ze gaf haar kamerdeur een duw, die direct dichtviel.
‘Chelly ben je klaar!’ riep haar moeder. ‘Je had al weg moeten zijn!’
Chelly sprintte naar beneden en trok haar jas van de kapstok. Ze trok hem aan en graaide naar haar spierwitte gympjes. Ze sprintte naar de keuken. Haar moeder stopte haar brood in haar rugzak.
‘Een beetje opschieten Chelly, straks kom je nog te laat!’
Chelly knikte en propte een broodje in haar mond. ‘Ik red het wel mam,’ zei ze met volle mond. ‘Meneer Graats is toch niet zo’n zeur.’
Chelly streek haar lange blonde haren naar achteren en rende, met haar tas weer terug naar de deur. Ze trok hem open en rende halsoverkop naar haar fiets toe die verderop tegen een boom leunde. Anouk keek toe hoe haar dochter op haar fiets sprong en als een gek begon te fietsen. Zodra ze de straat uit was zag ze haar vrienden al staan.
‘Wat ben je laat!’ riep Matt. Zijn blonde haren werden omhoog gehouden door gel. Zijn hoekige gezicht leek verveeld. Hij leunde op zijn fiets en keek naar het meisje wat naast haar stond.
‘Heb je je verslapen Chell?’ vroeg Samantha. Haar lange bruine haren hingen los langs haar gezicht. Ze keek haar vriendin glimlachend aan en knikte.
‘Kom op laten we gaan. Meneer Graats zeurt niet zo, maar je weet maar nooit of meneer Dubli zich ermee gaat bemoeien.’
Chelly en Samantha wierpen Matt een blik toe die hem direct tot stilte maande.
‘Is T.J nog steeds ziek?’ vroeg Chelly vragend aan Matt.
Matt knikte en keek even naar Samantha, alsof hij wilde weten hoe zij reageerde. Samantha gaf geef kik en fietste door.
Eenmaal aangekomen op school zette ze de fietsen in de fietsenstalling en sprintte ze de school binnen. Samantha en Matt rende achter haar aan. Trap op, klapdeuren door en de laatste gang doorrennen. Eindelijk waren ze bij het lokaal. Samantha opende de deur en liep zonder iets te zeggen naar binnen. Matt volgde haar voorbeeld. Chelly keek even schuldig naar Meneer Graats. Zijn ronde gezicht keek hen vragend aan. Hij streek even door zijn donkerblonde haren, waardoor zijn shirt strak om zijn lichaam begon te zitten. De knoopjes spande zich even, maar zodra hij zijn arm liet zakken verdween dat.
‘Waarom zijn jullie zo laat?’ vroeg Meneer Graats verbaasd.
‘We gingen even langs T.J,’ antwoordde Samantha prompt.
Chelly wierp even een afkeurende blik naar Samantha. Ze hield niet van liegen. Matt zag haar kijken en wenkte haar. Ze nam naast hem plaats en wachtte de reactie af van Meneer Graats.
‘Hoe is het met hem?’ vroeg Meneer Graats. Hij was duidelijk vergeten dat ze te laat waren.
‘Iets beter,’ zei Samantha, alsof ze hem werkelijk had bezocht.
‘Ik denk dat hij aan het einde van de week wel beter is,’ zei Matt.
Chelly wierp Matt een nijdige blik toe. Matt keek haar even onschuldig aan en boog zich voorover.
‘Ik meen het Chelly. Ik ben wel even langs T.J geweest en het gaat al iets beter met hem.’
Chelly knikte even ongelovig en keek toen weer naar Samantha die door bleef praten over T.J.
‘Goed,’ zei Meneer Graats, toen Samantha uitgepraat was. ‘Pak maar jullie geschiedenisboeken en blader naar pagina tweeëntwintig. Van je werkboek bladzijde twaalf. Kijk even naar de eerste opdracht, misschien herkennen jullie hem nog. We hebben dit vorige week nog besproken. Wie kan de eerste vraag beantwoorden?’
Chelly keek even nieuwsgierig om zich heen. Niemand had zijn hand opgestoken. Zijzelf kon het zich ook niet meer herinneren. Hadden ze dit werkelijk besproken? Het leek eeuwen geleden. Meneer Graats praatte door met zijn monotone stemgeluid. Chelly onderdrukte een geeuw en keek even naar Matt. Hij schrok even op toen hij merkte dat ze naar hem keek, direct keek hij de andere kant op. Chelly haalde haar wenkbrauwen op en keek toen naar de andere kant waar Samantha zat. Ze was kleine vlechtjes aan het maken in haar lange bruine haren. Blijkbaar interesseerde haar geschiedenis ook niet zo. Meneer Graats liep langs Chelly naar het bord. Even schrok Chelly op en volgde Meneer Graats met haar blik. Hij begon iets op het bord te schrijven over de tweede wereld oorlog. Nu wist Chelly weer waar het vorige week over ging. Ze bespraken de situatie van Anna Frank. Deze week zouden ze gaan praten over Hitler en zijn daden. Chelly gaapte breed en keek even slaperig naar Meneer Graats. Naast Meneer Graats stond nog een man op het bord te schrijven. Chelly schudde haar hoofd, alsof ze een beeld uit haar gedachte wilde halen. Ze wreef in haar ogen en was ervan overtuigd dat het verbeelding was. Ze keek weer naar het bord en zag dezelfde man, naast Meneer Graats op het bord schrijven. Chelly schrok en keek angstig naar de man. Hij zag eruit alsof hij er echt was, maar dat kon toch niet? Ze had niemand zien binnenkomen. Zijn donkere haren hingen tot aan zijn schouders. Wat wel vreemd aan de man was, dat was dat hij oude kleding droeg. Het leek wel alsof ze minstens zestig jaar oud waren. Chelly haalde jachtig adem en toen de man zich omdraaide en haar strak aankeek schoof ze haar stoel een beetje naar achteren. De man zag er erg streng uit. Zijn donkere ogen keken woedend om zich heen.
‘Ik tolereer geen wangedrag,’ zei de man nijdig. Hij wierp Chelly een woedende blik toe en stapte op haar af.
‘Wie bent u?’ fluisterde Chelly.
‘Jij!’ riep de man.
Chelly keek hem angstig aan. ‘Ik?’ vroeg ze geschrokken.
‘Hoe durf je te praten, terwijl ik niets vroeg!’ de man kwam met grote dreigende stappen op haar af. ‘Niemand spreekt als ik daar geen toestemming voor geef! ZWIJG!’
Hij had een liniaal in zijn handen en liep er dreigend mee naar Chelly.
‘Wat is dit?’ piepte Chelly. ‘Waarom zien jullie hem niet!’ riep ze naar haar klasgenoten.
‘Chelly, stil,’ siste Samantha. ‘Waar heb je het over?’
‘Jij ongehoorzaam kind!’ riep de man. ‘Ik zal het jou moeten laten voelen, voordat je luistert!’ Hij hief zijn liniaal op en sloeg die op de vingers van Chelly.
Een pijnscheut trok door de vingers van Chelly. Ze kreunde en trok haar handen terug. De man greep de linkerhand van Chelly en sloeg nogmaals op haar vingers.
‘STOP ERMEE!’ gilde Chelly in paniek.
Sommige kinderen in de klas stonden op en keken Chelly angstig en verbaasd aan.
Chelly gaf een harde gil en de man voor haar verdween. Jachtig ademend keek Chelly om zich heen. Ze streek gefrustreerd haar handen door haar haren en wierp een angstige blik door de klas. De tranen sprongen in haar ogen.
‘Chelly voel je je wel goed?’ vroeg Meneer Graats. Hij stond voor haar met opengeslagen boek en zijn bril wat naar beneden was gezakt op zijn neus.
Chelly keek angstig rond en keek Matt en Samantha even angstig aan. Enkele meisjes begonnen driftig met elkaar te praten. Jongens keken haar spottend aan. Chelly greep haar tas van de grond en sprintte het klaslokaal uit.
Dit bericht is gewijzigd op 30-11 09:01.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 24-11-2008, 18:25 |
|
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht
|
Dank je wel allemaal voor jullie reacties
hier is nog een stukje van hoofdstuk 1
Eenmaal in de meisjes wc aangekomen drukte Chelly haar handen tegen haar zij. Ze hapte naar adem en smeet haar tas op de grond.
‘Wat gebeurd er met me?’ vroeg ze aan zichzelf.
Ze legde een hand op haar wang en merkte direct dat haar hand felrood was. Ze bekeek hem even en streelde hem. Een pijnscheut trok door haar hand. Haar gezicht vertrok even en vrijwel direct keek ze weer in de spiegel.
‘Er moet een reden voor zijn…. Hoe kan het dat ik dingen zie die anderen niet zien?’
‘Chelly?’ vroeg een bekende stem achter haar.
Chelly keek verschrikt op en draaide zich om. Ze staarde recht in het gezicht van haar beste vriendin Samantha. Ze leek bezorgd, maar ook bang. Het leek wel alsof ze liever op afstand bleef. Was ze werkelijk bang voor haar beste vriendin? Chelly voelde angst opborrelen. Wat nou als Samantha niets meer met haar te maken wilde hebben? Dan was ze alleen… T.J en Matt zouden zich zeker ook tegen haar keren. Samantha haalde even diep adem en stapte wonder boven wonder op Chelly af. Ze glimlachte vriendelijk en legde een arm om haar heen. Tranen prikte in haar ogen. Ze moest moeite doen om niet in tranen uit te barsten.
‘Wat gebeurde er allemaal?’ vroeg Samantha verbaasd.
Chelly slaakte een diepe zucht en haalde haar schouders op.
‘Ik weet niet wat er allemaal aan de hand is,’ mompelde Chelly. ‘Maar ik zweer het je, ik zag echt iemand! Het was een leraar en hij sloeg op mijn handen.’
Chelly liet haar handen zien die nog behoorlijk rood waren.
‘Maar Chelly,’ zei Samantha redelijk. ‘Je weet toch… ik bedoel…’
Samantha wist duidelijk niet wat ze moest zeggen.
‘Was het een geest?’ vroeg Chelly. Die al haar voorzichtigheid overboord gooide.
‘Natuurlijk niet,’ zei Samantha nonchalant. Ze wierp even een blik op Chelly om te zien hoe ze reageerde. Chelly wende haar blik af en wist dat dit een zaak was waar ze niet over konden praten.
‘Ik ga nog even naar de wc,’ mompelde Chelly.
Samantha knikte en verliet de meisjes wc. Nog geen twee tellen later kwam er een meisje binnen. Ze had gitzwart haar en zwarte kleding. Op haar broek waren vreemde symbolen afgebeeld. Chelly herkende het meisje. Ze zat bij hun in de klas, maar praatte nooit met hun. Er ging de ronde dat dat meisje een heks was. Chelly bekeek haar nu eens goed en eigenlijk zag ze er best vriendelijk uit. Raar, maar vriendelijk.
‘Je hebt hem gezien, is het niet?’ vroeg het meisje hees.
Chelly keek even angstig naar het meisje en knikte langzaam.
‘Ik ben Lynn, mocht je het niet meer weten en ja ik zie ze ook.’
Chelly glimlachte een beetje dom. Lynn had direct door dat Chelly haar naam was vergeten.
‘Sorry,’ mompelde Chelly. ‘Ik ben Chelly en ja ik heb inderdaad iets gezien. Alleen kan ik niet helemaal plaatsen wat het was.’
Lynn glimlachte mysterieus. ‘Ik begrijp je wel. De eerste keer dat ik hem zag schrok ik ook. Je was er zelf bij.’
Chelly dacht even na en plotseling schoot haar iets te binnen. Er was een tijd geweest lang geleden. Ze zaten nog op de lagere school. Chelly was helemaal vergeten dat ze Lynn al zolang kende.
‘Je begon te gillen en riep dat hij je met rust moest laten,’ zei Chelly loom.
Ze voelde dat ze rood werd door de traagheid van haar reacties. Het leek wel alsof ze verdoofd was door wat er was gebeurd. Lynn knikte en leunde op het puntje van de wastafel.
‘Ik kan je helpen om alles onder controle te krijgen,’ zei ze langzaam. ‘Ik ben ermee opgegroeid dus weet hoe alles werkt.’
Chelly had een vaag vermoeden dat zijzelf ook al eerder kennis had gemaakt met geesten. Ze geloofde Lynn direct. Maar toch waren de zenuwen aanwezig. Niet alleen omdat ze samen iets gemeen hadden, maar ook omdat niemand Lynn echt mocht. Samantha, Matt en T.J mochten haar ook niet. Gewoon omdat ze vreemd en anders was. Chelly was bang om haar werkelijke vrienden kwijt te raken als ze dit aanbod accepteerde.
‘Ik moet er even over nadenken,’ zei Chelly uiteindelijk.
Lynn knikte kortaf en liep zonder nog iets te zeggen de meisjes wc uit.
Dit bericht is gewijzigd op 25-11 12:49.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
lieke
|
Geplaatst op 24-11-2008, 19:50 |
|
Berichten: 2720
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
helemaa mee eens trouwens havanka deze zin:
Chelly was helemaal vergeten dat ze Lynn al zolang kon.
......................... _______________________________I
.........................I
Het moet kende. <----zijn
Dit bericht is gewijzigd op 24-11 19:51.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
"That went well" -'Expecto Patronum' 'Lily? After all those years?' 'Always' - 'You have your mother's eyes' |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 30-11-2008, 09:12 |
|
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht
|
sorry voor het lange wachten! ik heb hier het laatste stuk van hoofdstuk 1. hoop dat jullie het wat vinden!
Chelly slaakte even een zucht en keek Lynn na. Ze was bang dat haar vrienden haar raar zouden vinden. Lynn had geen vrienden, ze was alleen. Als Chelly met haar omging zou dat ook zo uitpakken. Daar was ze van overtuigd.
‘Chelly kom je!’ riep Samantha.
Chelly was helemaal vergeten dat Samantha op haar aan het wachten was. Samantha kwam binnen en keek Chelly vragend aan.
‘Heb je met Lynn gepraat?’ vroeg ze met een vreemde ondertoon in haar stem.
Chelly dacht even na en twijfelde over haar antwoord.
‘Ja,’ zei ze uiteindelijk.
Samantha trok haar wenkbrauwen op. ‘Waarom? Dat mens is niet wijs!’ siste ze.
Chelly hakte de knoop door en wist nu dat ze niet op de hulp van Lynn inging.
‘Ik weet het,’ zei Chelly en ze sloeg haar ogen ten hemel. ‘Ze begon een heel verhaal over vroeger en al dat soort dingen. Ik weet niet wat haar bezielde…. Maar oké, kom we moeten naar de les.’
Samantha draaide zich om en liep de wc uit. Chelly volgde haar. Diep van binnen had ze een pijnlijk gevoel, alsof ze iemand gigantisch had laten zitten.
‘Hoe was het op school?’ vroeg Anouk. De moeder van Chelly was aan het koken. Ze goot water af en keek haar dochter nieuwsgierig aan.
‘Ging wel,’ mompelde Chelly. Ze dacht even terug aan het gesprek met Lynn en schudde haar hoofd. Dit ging ze voorgoed uit haar gedachte bannen.
‘Binnenkort is je verjaardag!’ zei Anouk enthousiast.
Chelly knikte heftig. Ze keek er al een tijdje naar uit. Binnenkort werd ze vijftien jaar en dat zou een knalfeest moeten worden!
‘Ga jij je vader even halen Chelly, hij is boven.’
Chelly knikte en rende de trap op naar boven. Ze klopte op de deur en stormde al naar binnen nog voordat iemand ‘Ja’ had gezegd. Een iets wat oudere man zat op bed met zijn portefeuille in zijn handen. Hij begon al een beetje kaal te worden. Chelly liep op hem af en gaf hem een knuffel.
‘We gaan zo eten pap,’ zei Chelly vrolijk. ‘Kom je mee?’
Haar vader knikte en rekte zich uit. ‘Ga maar alvast,’ zei hij.
Eenmaal aan tafel schepte Anouk boontjes op voor iedereen. Chelly keek er walgend naar. Ze hield helemaal niet van boontjes. Langzaam begon ze te eten en vlug nam ze een hap vlees achter de boontjes aan.
‘Vandaag was het erg druk op het kantoor,’ begon Rodney.
Chelly slaakte een zucht en staarde naar haar bord. Iedere avond was het hetzelfde. Haar vader begon over het werk te praten en haar moeder was het er roerend mee eens. Zij vertelde dan op haar beurt weer over de koffiedag bij mevrouw Radars. Dat was de overbuurvrouw. Zodra Anouk klaar was met vertellen, mocht Chelly iets zeggen wat er gebeurd was. Meestal sloeg Chelly haar beurt over door snel te eten en al klaar te zijn voordat Anouk alles had verteld, maar dit keer lukte het niet. Chelly was min of meer verplicht om iets te vertellen over vandaag.
‘Ik… ehm…,’ begon Chelly. Ze dacht even na. Wat moest ze in hemelsnaam vertellen?
‘Ik heb met Lynn gepraat,’ zei ze. Niets anders schoot haar te binnen, vandaar dat ze dit incident nog één keer naar boven haalde.
‘Waar heb je over gepraat?’ vroeg haar vader nieuwsgierig.
‘Over school,’ verzon Chelly. ‘Ik weet ook niet waarom ze ineens tegen me begon te praten. Zo goed ken ik haar nou ook weer niet.’
‘Vroeger waren jullie vrij goede vrienden,’ zei Anouk luchtig.
Chelly was even verbaasd. Ze was helemaal vergeten dat ze vroeger vrij goed met elkaar omgingen. Het was misgegaan doordat mensen haar raar vonden. Samantha kwam toen naar Chelly toe en zei dat ze haar niet raar vond. Door die opmerking is Chelly vaker bij Samantha gaan zitten, totdat dit uiteindelijk permanent werd.
‘Mag ik van tafel?’ vroeg Chelly hoopvol.
Rodney en Anouk knikte langzaam. Chelly schoof haar stoel weg en liep naar boven. Ze moest hierover nadenken. Dingen die ze was vergeten kwamen weer boven water. Dit kon niemand voor haar oplossen behalve zijzelf.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De wereld na het leven - 1
tis een leuk stuk...ok ben stil nu