|
jackie
|
Geplaatst op 28-09-2008, 15:01 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Desteney is heel onzeker, haar vader is net gestorven, haar moeder heeft alleen nog maar aandacht voor haar nieuwe vriend, die alle aandacht wil, en haar weg wil hebben uit het gezin, zodat hij Agnes helemaal voor zichzelf en zijn zoon Dave heeft (vriend van Patrick) en haar vriendinnen lijken haar allemaal te zijn vergeten. Desteney baalt daar enorm van, al helemaal als Hellen, de top cheerleader van school en daarmee ook een van de populairste mensen van school besluit dat ze Desteney niet mag en de meeste populaire mensen tegen haar opzet. Daardoor laat dat ene meisje, Daphne haar in de steek laat omdat Hellen haar bij het cheerleaderteam vraagt en tot vriendin bekroont.
Dan als ze denkt dat het geen zin meer heeft komt ze Patrick tegen in het winkelcentrum. Ze denkt dat het maar een jongen is die stoer doet, Eigenlijk wil ze niets met hem temaken hebben en doet heel kort af, maar die zelfde avond heeft ze er al spijt van. De dagen erna kan ze aan niemand anders denken dan Patrick. Daarom is ze ook heel blij als ze hem 4 dagen later weer ziet, maar ze durft niet naar hem toe te gaan. Als hij naar haar toe komt, midden op het schoolplein, ziet ze iedereen jaloers naar haar kijken, zelf wordt ze helemaal rood als hij een arm om haar heen slaat en steeds vaker naar haar toekomt. Uiteindelijk komt ze niet meer op school, ze heeft het te druk met haar nieuwe vriendje en zijn vrienden. Hij koopt alles wat haar hart begeerd, Daphne komt uit de schaduw van Hellen naar haar toe en zegt dat hij niet deugd, maar volgens Desteney is ze alleen maar jaloers, en wil het kapot maken. Ze negeert haar en Daphne druipt verdrietig af, ze ziet haar vriendin kapot gaan, terwijl ze zelf niks door heb. Desteney ziet haar oude vrienden steeds minder, maar het kan haar niet schelen. Ze is zielsgelukkig met haar nieuwe vriend, tot hij opeens blut is. Hij vraagt haar een keer naar bed te gaan met een vriend van hem, maar daar blijft het niet bij. Steeds vaker gaat ze met anderen jongens naar bed, toch lijkt Patrick steeds minder zeker van zijn zaak. Is het nou echte liefde, heeft het een goed eind of word ze de dupe van een loverboy, de jongen waar ze heel haar leven voor op heeft gegeven.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 29-09-2008, 19:48 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hoofdstuk 1
Desteney zuchtte. Nu had haar moeder haar weer naar buiten gezet omdat ze alleen met die vent wou zijn. Nou zo hoefde het van haar ook niet. Misschien kon ze beter nooit meer terug komen, dat was toch wat haar moeder en Elliat wilden, ze willen haar niet meer. Dat was duidelijk. Met haar hoofd naar beneden liep Desteney naar school de spottende opmerkingen van de cheerleaders liet ze voorbij gaan. Al snel kwam Daphne naar haar toe lopen en omhelsde haar. Desteney keek glimlachend naar haar vriendin.
“Hoi,” zei ze vrolijk. Net als Daphne wat terug wou zeggen kwam Hellen naar hun toe. “Daphne van de Knaap, ik wil je spreken.” Zonder op antwoordt te wachten trok ze Daphne mee, Desteney verbaast achterlatend.
Desteney haalde echter haar schouders op en liep naar het plekje waar zij en Daphne altijd stonden.
Na tien minuten kwam Daphne al weer naar haar toe. Ze sloeg haar ogen neer en mompelde wat. Verbaast keek Desteney haar aan. Daphne haalde diep adem.
“Ik ben gevraagd voor cheerleader, dat is een kans die bijna niemand krijgt. Daarom heb ik ja gezegd, maar ik zie hun alleen met de training,” zei ze in een adem. Desteney glimlachte naar haar vriendin.
“Gaaf Daph! We blijven toch wel met elkaar omgaan?” vroeg ze toen bezorgt.
Daphne knikte vrolijk, en Desteney knuffelde haar vriendin.
“Wanneer is je eerste training eigenlijk,” vroeg Desteney. Daphne sloeg haar ogen neer. “Vanmiddag, tot 5 uur, dan moet ik eten en kleren passen voor de wedstrijden” mompelde ze.
De ogen van Desteney werden groter.”Je zou op mijn verjaardag komen!” zei ze verontwaardigt. Daphne keek verdrietig naar de grond en knikte. Desteney kon het niet geloven, haar enigste vriendin die ze overhad, had gewoon iets over haar verjaardag heen gepland. De anderen leken haar wel vergeten te zijn, alleen bezig met hun jongens. Ze zuchtte en Daphne keek op.
“Maar Dest, ik moet gaan” mompelde ze zachtjes. Desteney keek haar niet aan, maar knikte alleen maar. Desteney zag in haar ooghoeken dat Daphne wegliep, naar Hellen en haar ‘vriendengroepje’. Ze zuchtte en ging op het bankje zitten. Waarom deden ze dit, ze mochten Daphne geeneens. Ach wat boeide het haar eigenlijk, ze was nu toch weer alleen. Ze keek het schoolplein rond, maar iedereen meed haar als de pest. Dat kwam omdat Hellen en haar groepje haar niet mochten, mochten hun je niet, kom je vrienden wel vergeten. Toch had ze een paar jaar geleden – in de eerste – een paar vrienden gekregen, ook hun werden gemeden, maar het leek hun niet te boeien. Nu 3 jaar later, in hun examenjaar liet iedereen haar stikken. Ze zuchtte. Wat had ze ooit mis gedaan? Het was altijd gezellig geweest. Ach ja, wat boeide het eigenlijk. Ze zou er toch nooit achter komen.
Eindelijk ging de bel en liep Desteney naar de les, niet dat ze z’n stuudje was, maar ze kon er niet tegen dat ze genegeerd werd door haar eigen vriendin, die ze nog over had, vooral daardoor wist ze niet wat ze ooit fout had gedaan. Ze zuchtte. Eigenlijk gaf het ook niet meer, blijkbaar gaf er niemand echt om haar, vandaar dat het niet meer gaf. Zo liep ze in gedachte verzonken naar achter in de klas en ging zitten. Toen ze opkeek zag ze dat niemand het waagde naast haar te gaan zitten. Ze keek om zich heen, en zag Daphne naast Hellen zitten. De mond van Desteney viel bijna open van verbazing. Dit kon je toch niet geloven. Dat ze bij de trainingen moet zijn, Oké, maar dan hoeft ze haar toch nog niet helemaal te laten zitten. Boos kneep Desteney haar ogen samen. Ze zou het nog even aankijken, maar als ze het zo wilden hebben, konden ze het zo hebben. Als ze geen vrienden mocht hebben, waarom zou ze er dan een willen. Ze schudde haar hoofd en richtte haar aandacht op het papier voor haar. Er stond nog niks op, maar ze was ook niet van plan het bord over te schrijven. Ze zuchtte en legde haar pen weer neer. Ze keek de klas rond en zag dat Hellen een arrogante blik op haar wierp. Uit ervaring wist ze dat ze beter niks terug kon doen, daarom draaide ze haar hoofd maar weg, en deed ze of ze niks had gezien. Toch hoorde ze gelach, en herkende de stem van Daphne, zo te horen spotte hij. Ze zuchtte geërgerd. En dat noemde zich een vriendin.
3 REACTIES EN MEER
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 09-10-2008, 21:25 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
MENSEN, IK HEB HET VOLGENDE HOOFDSTUK AF
nisie10: HET IS INDERDAAD GEMEEN VAN DAPHNE OP HAAR ZOMAAR TE LATEN ZITTEN, MAAR DAAR KOMT ZE OOIT DENK IK NOG WEL ACHTER. TOG ZIJN ER GEMENERE MENSEN.
trioqual BEDANKT, IK VINDT HET GEWOON ZELF EEN HEEL INTERESSANT ONDERWERP
lieke HET IS INDERDAAD ZIELIG, EN HET IS NIE TZO DAT ZE ZO DOEN OMDAT ZE LELIJK IS, TEGENDEEL ZELFS. ZE IS HELEMAAL NIET LELIJK, JUIST KNAP
fleur BEDANKT, HIER IS HET VERVOLG
moss DAPHNE IS IDD GEMEEN, MAAR HET KAN ERGER.
IK HOOP DAT JULLIE HET VOLGENDE HOOFDSTUK OOK LEUK VINDEN.
hoofdstuk 2
Desteney zuchtte en liep alleen richting de stad. Eigenlijk zou ze vandaag met Daphne gaan, maar die ging weer eens wat met Hellen doen, heel voorspelbaar dus. Sinds gister, sinds ze bij de cheerleaders hoorde dus, was ze niet bij Hellen weg te slaan. Het kon haar niks meer schelen. Ze liep een winkel in en keek naar de kleren. Haar moeder en stiefvader deden alles om haar weg bij huis te krijgen, dus had ze geld gehad om kleren te kopen. Aan de ene kant was het dus wel handig, een stiefvader, maar nu kon ze niet meer met haar moeder praten. Die had geen aandacht voor haar. Maar ja, wat wil je? Ze kon nu niet eens haar verhaal vertellen over Daphne. Vroeger, een paar jaar geleden, was ze alles voor haar moeder. Kon niks er tussen komen, maar alles veranderde toen Dave en zijn vader Rick in hun leven kwamen. Eerst was haar moeder bijna nooit thuis, ze was altijd uit met die Rick. Toen ze besloot daar te wonen, werd haar leven al helemaal een drama. Ze hoefde dan niet van school, maar haar moeder had helemaal geen aandacht eer voor haar. Als ze thuis kwam, was ze er niet, of waren ze er allebei. Ze kon haar moeder nooit alleen vinden. Ook mopperde steeds vaker dat Desteney te vaak thuis was, terwijl ze alleen maar ‘s avonds voor het eten thuis was. Aan die Dave had ze ook niks, hij was alleen maar bij vrienden, en ze mocht hem niet. Hij was helemaal niet aardig. In gedachten verzonken liep ze verder en botste tegen een jongen aan.
“Sorry,” zei de jongen vleiend. “Laat ik het goed maken, wat dacht je met wat te drinken,” zei hij geheimzinnig, maar Desteney wees hem snauwend af.
“Rustig maar meisje, maar laten we het zo doen,” hij schreef zijn nummer op en gaf hem aan Desteney. “Mocht je je bedenken, ik geef je mijn nummer, zodat je me kan bellen,” Desteney snoof haar neus, en liep verder, hem negerend.
De dag ging langzaam voorbij. Ze liep weer naar huis, maar had nik s gekocht. Terwijl ze naar huis liep, dacht ze aan de jongen die haar aan had gesproken. Waarom had ze hem zo ruw afgewezen, nu zou hij vast lachend reageren als ze belde. Haar uitlachen omdat het van hem niet meer hoefde omdat ze zo ruw deed. Ze zuchtte en voelde aan het briefje dat in haar zak zat. Ze kon het natuurlijk altijd nog even proberen, maar gelijk schudde ze haar hoofd. Wat moest hij wel niet van haar denken. In gedachten gezonken deed ze de deur van het huis open. Gelijk hoorde ze een doodse stilte in het huis. Ze slikte en liep langzaam naar binnen, bang voor wat er zou komen, want z’n stilte was niet zonder reden. Er was iets niet goed bij haar moeder of zijn vriend gevallen. Net toen ze de kamerdeur open wou maken, werd hij uit de deurpost getrokken.
“KR*NG DAT JE BENT, EEN BEETJE PROBEREN TE STOKEN TUSSEN MIJ EN RICK, NOU MEISJE DAT ZAL JE NIET LUKKEN, WANT IK HET JE HARTSTIKKE DOOR!” schreeuwde haar moeder boos in haar oor. Geschrokken deinsde ze achteruit. De hand van haar moeder vloog met een rotgang tegen haar wang aan, die gelijk begon te gloeien. Met grote ogen en een hand tegen haar wang aan gedrukt, keek ze geschrokken naar haar moeder, die haar arm weer hief om haar nog een keer te slaan. Dit keer was Desteney sneller en ontweek hem snel. Dit leek haar moeder alleen maar bozer te maken. Ze kwam dreigend dichterbij. Desteney bedacht zich geen moment en rende zo snel mogelijk weg. ‘mijn kamer!’ flitste er door haar hoofd. Snel rende ze naar boven, naar haar kamer. Toen ze daar was schoot ze de deur in het slot. Hijgend viel ze op haar bed neer. Tranen stroomde over haar wangen. Wat heeft ze nou weer fout gedaan? Waar had haar moeder het over? De tranen stroomde steeds harder over haar gezicht, maar het bleef geluidloos, zo huilde ze zich langzaam en zachtjes in slaap terwijl haar wang bleef branden en langzaam dik werd.
Dit bericht is gewijzigd op 10-10 16:37.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 16-11-2008, 20:49 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
nisie10; bedankt voor je reactie. Sorry van dat foutje, ik ga hem gelijk verbeteren. Het komt doordat ik dit jaar met een meisje in de klas zit dat Deveney heet, dus daar raak ik een beetje van in de war omdat het op elkaar lijkt.
fleur: Bedankt. Ik het hier het volgende hoofdstuk. Ik hoop dat je deze ook leuk vind.
lieke: bedankt. Ik vind het zelf vooral een leuk onderwerp om over te schrijven. Het is iets wat me aanspreekt, daarom is het denk ook een leuk stukje
trioqual heel erg bedankt. Hier is het volgendehoofdstuk
BIJ 3 REACTIES, VOLGEND HOOFDSTUK.
Hoofdstuk 3
De volgende ochtend werd Desteney vroeg wakker. Ze rekte zich uit, en zocht haar kleren bij elkaar. In de spiegel bekeek ze haar wang. Gelukkig zag je niet dat ze geslagen was. Haar wang was nog wel een beetje gezwollen, maar dat zag je bijna niet. Haar gedachte flitste terug naar de dag er voor. De jongen kwam weer voor haar ogen op. Ze had zich net aangekleed, en dacht ineens aan het briefje dat hij in haar zak had gedaan. Ze pakte de broek die ze gister aan had, en zocht in haar zakken. Uiteindelijk had ze het briefje gevonden en opende hem. Er stond inderdaad een telefoonnummer met een naam op: 0655821253 , Patrick. Ze zuchtte. Vandaag was het zaterdag, en zo zou de hele dag in dit vervloekte huis opgesloten zitten. Ze zuchtte en plofte op haar bed.
“DESTENEY!” klonk het van beneden.
Zie je wel, daar heb je het al. Desteney zuchtte en liep naar beneden.
“Ik en Rick zijn er niet dit weekeind. Dus je luistert naar Dave,” zei haar moeder, terwijl ze haar jas dicht knoopte en naar de deur liep. Zij en Rick liepen naar buiten. De deur viel in het slot. Desteney zuchtte. Ze had dus echt geen zin om daar die Dave te luisteren. Dave was haar stiefbroer, en dacht dat hij alles was. Hij had veel geld, maar leende nooit iets uit. En hoe hij aan dat geld kwam? Ze had werkelijk geen idee.
“Desteney, blijf vandaag thuis. Ik ben met vrienden weg!” hoorde ze de arrogante stem van Dave achter haar. Ze zuchtte. Ze kon toch niks anders doen. In plaats van er op in gaan, liep ze naar de kamer en zette de tv aan. Ze had buiten toch ook niks te zoeken. Voor de tweede keer hoorde ze de deur open gaan en met een knal dicht slaan. Ze zuchtte. Gelukkig was ze alleen, nu kon ze tenminste rustig nadenken. Hoe moest het verder. Het was duidelijk dat niemand echt om haar gaf. Zelfs haar eigen moeder wou haar weg hebben.
Zo gingen de dagen voorbij. Ze werd steeds depressiever. Het hielp er ook niet bij, dat haar stiefbroer, Dave heel erg aanhalerig was. Hij probeerde, als hij al thuis was, aan haar te zitten. Ze werd er gewoon misselijk van. Zoals nu; Hij legde zijn hand op haar boven been tegen haar poessie aan (gebrek aan andere naam(A)) ze slikte en probeerde zijn hand weg te duwen. Hij liet het er echter niet bij, en legde zijn arm gewoon terug. Ook ging hij dichter tegen haar aan zitten. Zelf schoof Desteney zover mogelijk van hem vandaan. Hij schoof ook weer op zijn beurt dichter naar haar toe. Ze zuchtte. Hield dit dan nooit op. Op dat moment ding de voordeur open. Gelukkig. Moeder en Rick waren thuis. Snel ging Dave aan de andere kant van de bank zitten.
“Hoi Dave, we zijn thuis.” Zei haar moeder vrolijk. De mond van Desteney viel open. Dit kon je niet menen. De blik van haar moeder ging door de kamer.
“Desteney, het is hier rommelig! Ik ga nu douchen, en als ik klaar ben is het opgeruimd anders zit je echt diep in de problemen! Hoe durf je me in zo’n huis te laten leven!siste ze, waarna ze naar boven liep. Rick kwam ook naar binnen.
“DESTENEY, HOE KAN JE HET ZO ROMMELIG HOUDEN!” zei hij woest.
Met woedende passen kwam hij naar Desteney toe en trok haar aan haar haren omhoog.
“GA DIT NU OPRUIMEN!” schreeuwde hij in haar oor. Met een flinke duw duwde hij haar op de grond. Daarna liep hij woedend naar boven, terwijl Desteney snikkend de spullen pakte. Haar huid was nog blauw van de vorige keer dat Rick boos op haar was geworden. Nu had hij haar weer op de grond geduwd. Dat betekende dus weer een week niet gymmen. Want ze waren net bijna weg, maar kwamen nu weer terug. Ze zuchtte en begon met het schoonmaken van het toch al zo schone huis, voordat Rick of haar moeder weer naar beneden kwam. Ze zag daardoor ook niet dat Dave met een gemene grijns op zijn gezicht naar haar keek, terwijl ze aan het opruimen was.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
dupe van een Loverboy of echte liefde? - 1
