Reageer
Meridith Geplaatst op 06-02-2011, 10:22 Reageer
user icon
Berichten: 2168
administrator
Verstuur privé bericht

De volgende dag maakten de meiden zich klaar voor een lange wandeling. Meridith trok een paar oude schoenen aan en haar spijkerbroek. Toen pakte ze een witte muts en zette die op haar hoofd. Havanka bekeek haar gele handschoenen. “ Iedereen klaar?”  Vroeg suus die haar groene sjaal omsloeg. Havanka knikte en Meridith kwam struikelend richting de twee lopen “ ja ik ben er klaar voor”  zei ze terwijl ze haar evenwicht hervond. De meiden liepen door het portred gat en slopen de gangen door “ hoe lullig is het om sneep nu tegen te komen” fluisterde Meridith “ ssstt!! Straks staat hij achter me” siste Havanka “ nee dat gebeurd alleen als jij over hem praat” zei Suus grinnikend.
Toen ze buiten stonden aarzelden de meiden geen moment en renden van het schoolterrein af. “ ik voel me schuldig” zei Havanka opeens “ waarom?”  vroeg Meridith “ ja nou...we hebben Thai beloof niet van het schoolterrein af te gaan”  Suus en Meridith keken elkaar aan “ ja...maar we gaan gewoon een stukje lopen” zei Suus terwijl ze naar de grond keek ...” en vliegen en winkels bekijken” fluisterde Meridith binnensmonds” Havanka zuchtte “ ja maar”  Meridith drukte met haar handen Havanka’s mond dicht “ nee niets te maar, kom op hij zit in Spanje, dit is onze dag oké!” Havanka knikte en trok Meridith’s handen van haar mond “ ik stik gek kind” riep ze.
“ we zijn ver genoeg van zweinstein, en ik zie geen dreuzels we kunnen makkelijk veranderen nu” zei Suus terwijl ze om zich heen keek. Havanka en Meridith keken ook goed om zich heen en veranderden toen in guardians. Niet veel later vlogen de meiden richting een paar dorpjes. “ kijk daar wil ik shoppen  voor een paar nieuwe schoenen! “ Charity lande in een bos vlak achter het dorp. Hope en Faith keken naar het dorp wat er veelbelovend uit zag en ze volgden Charity naar beneden.  “ Ken je dat dorp Suus?” Vroeg Meridith Suus knikte, mijn ouders  hebben elkaar in dit dorp ontmoet en we zijn er vaak heen gegaan per trein  je hebt hier echt leuke winkels” Havanka keek Suus aan “ Per trein?”  Suus zuchtte ja het is een dreuzeldorp, geen magie”  Oh dat verklaard de trein gedeelte “ Knikte Havanka begrijpend.  Meridith zuchtte “ Kom dan gaan we ik wil shoppen voordat Thai ineens voor m’n neus staat”.  Meridith had haar zin nog niet uitgesproken of ze hoorde gekuch achter  zich, Havanka piepte iets en Suus zei ” o sh*t”  Meridith draaide zich om “ Hebben we een zender in onze reet zitten of zo! Hoe vind je ons steeds?”  Thai Keek woest naar de 3 meiden “ wiens idee?! “schreeuwde hij kwaad  “Mijn”  riep Meridith terug ze keek Thai net zo kwaad aan als hij haar “ Had ik niet gezegd op Zweinstein te blijven?” Schreeuwde hij weer. “ Ja en wat dan nog “ Meridith werd echt kwaad en ze veranderde onbewust in Hope”  we MOETEN zo veel...vecht tegen Hisha Hashit red de dreuzels vecht tegen die demon blijf op zweinstein doe dit doe dat bekijk het Thai!” Havanka en Suus keken van Thai naar Hope “ dat is jullie taak als guardian” Thai en Hope hadden flinke ruzie en schreeuwden naar elkaar “ ehm Thai” Begon Havanka maar Hope begon weer te schreeuwen “ Ja we zijn guardians en we moeten de wereld elke dag redden! Maar we zijn eindelijk los van onze ouders en nu is het vakantie jij bent in Spanje for god sake! We gaan niet de hele dag op school rondhangen wachtend op jou om te zeggen dat we weer tegen één of ander monster moeten vechten” Thai opende zijn mond maar Hope was hem voor ze begon licht te zweven ze wees met een vinger naar hem en keek hem woest aan, Havanka deed haar Herinneren aan Meridiths eigen moeder “ wij gaan dat dorp in...we gaan shoppen totdat ons geld op is, en we komen vanavond terug!” toen draaide ze zich om veranderde terug in Meridith en liep kwaad richting het drop mompelend. “wie denkt hij dat hij is”
Thai keek verbaast naar Meridith net zoals Havanka en Suus. Suus was de eerste die zich herstelde “ nou tot vanavond en als er gevochten moet worden horen we het he?” ze knipoogde en rende Meridith achterna. Havanka knipperde met haar ogen “ ehm Thai....ik....doei” Havanka draaide zich om “ Havanka wacht” Thai greep haar arm, Havanka draaide zich om en keek Thai recht in zijn ogen aan. Thai knipperde met zijn ogen maar hij kreeg Havanka’s blik niet uit zijn hoofd “ ik ehm....doe voorzichtig”  Havanka knikte, “ ok want...ik....” Thai knipperde weer met zijn ogen en werd rood “ Thai heb je koorts? “ Havanka keek hem bezorgt aan “ ehm...zonnesteek...Spanje...” toen liet hij haar los en vloog weg.
“ He meiden wacht” Havanka kwam zwaaiend aanrennen en haalde Meridith en Suus in “ dat was...super Mer!” Meridith draaide zich om “ ja? Want, ik schreeuwde en ik heb spijt en....” Suus greep Meridith’s schouders en schudde haar door elkaar “ ben je gek dat was echt geweldig, het werd tijd dat Thai op zijn punt gezet werd!” Havanka knikte ja we verdienen ook wel eens een uitje.


“ Vind je het niet heel erg vroeg, ik bedoel 5 uur” Coco vloog op haar rug en keek buena aan die boven haar vloog “ze moet goed voorbereid zijn”  antwoordde ze “ Ja maar 5 uur” Coco Zuchtte, ze is zo jong, wij waren veel ouder toen we guardian werden “ Carrolla vloog naast Coco “ Thai heeft het uitgelegd en wij moeten haar goed trainen, vroeg opstaan hoort daarbij, als guardian kan je niet lekker lang uitslapen en genieten van je bed, zodra er iets is moet je klaar zijn. Of het nou midden in de nacht is, of je nou nog geen oog dicht hebt gedaan, of je daarvoor met 10 demons gevochten hebt. Dat maakt niet uit.”  Aina knikte “ je bent een guardian, of je bent het niet” Coco zuchtte “ ja ok ik snap je wel” Coco heb vertrouwen in Whise, ze kan het wel ze is sterk dat zie ik in haar hart “  Aina sloot haar ogen en raakte de plek aan waar haar hart zit “ ze heeft al veel meegemaakt en dit is niet veel moeilijker, ik hoop alleen dat ze het volhoud.
Coco keek Aina aan “ ik was vergeten dat jij emoties van anderen kan voelen” Aina zuchtte “ ik heb het ook nog niet onder controle, maar ik haak hier af daar is mijn huis” Aina vloog richting een klein bouwvallig huisje ze veranderde in een jonge meid van 15 en liep het huisje binnen “ ik  ga hierheen tot morgen” Buena dook richting een boerderij ook zij veranderde terug en begon de kippen te voeren” Coco en Carrola vlogen nog een stukje verder. “ we zijn thuis Hermana ( spaans voor zusje)”  Coco knikte en dook naar beneden het landgoed op. Carrola volgde haar en de twee zusjes veranderden in hun menselijke gedaante, ze leken exact op elkaar, anders dan Buena en Aina hadden zij het rijk, hun vader was een don, een soort hertog. Maar Buena en Aina hadden een moeder, en een gezin iets wat Coco en Carrola niet hadden, hun moeder was gestorven bij de geboorte van de tweeling, en hun vader was vaak weg en op reis dus waren de twee alleen in het grote huis, op de bediendes na “ laten we slapen en morgen vroeg opstaan” zei Carrola. Coco knikte en rekte zich uit.


“ Ik ben kapot” klaagde Meridith, ze had drie tassen vol kleren schoenen en andere dingen, Havanka knikte, ze had evenveel tassen  “ dorst” piepte ze “ daar is een terras laten we zitten en drinken “ jammerde Suus die dubbel zoveel tassen had” de meiden liepen naar binnen en bestelden eerst water en toen warme chocolade melk “ ah lekker, precies wat ik nodig had “ Meridith smakte met haar lippen “ Havanka hing vermoeid in haar stoel en Suus lag met haar hoofd op de tafel, Op dat moment gebeurde er heel veel, een vrouw gilde, kinderen huilden en schreeuwde de barman liet een glas vallen mensen renden naar buiten alarmen gingen af. En Havanka veranderde in Faith, Meridith en Suus sprongen op” wat...hoe kan dit?!” riep Faith “ verander terug siste Meridith “ dat lukt niet” piepte Faith. “ ok we hebben geen keus” Suus en Meridith veranderden in Charity en Hope. De Guardians keken om zich heen en zagen een oude vrouw naar hen kijken “ heeft ze het gezien?” Fluisterde Charity tegen Faith “geen idee” fluisterde Faith terug de drie meiden keken gespannen naar de oude vrouw. “ ze zegt iets” fluisterde Hope in paniek “ ik versta het niet” siste Charity”  langzaam liepen de meiden naar de vrouw toe. De oude vrouw had haar handen samen en staarde naar de drie meiden, en toen hoorden ze het.. de vrouw fluisterde engelen. De meiden kregen de kans niet om de vrouw uit te leggen dat ze geen engelen waren want meerdere explosies en alarmen gingen af “ we moeten gaan” Riep Hope ze vloog omhoog en door het raam, gevolgd door Faith en Charity
“Hope wat is er? Waarom veranderde ik in Faith en…”Faith keek Hope strak aan en besefte dat Hope vol angst en afschuw naar iets achter Faith staarde. “Hope?”Faith liep naar Hope toe “Faith…draai je om” Hope fluisterde dit terwijl er een traan over haar wang liep. Langzaam draaide Faith zich om haar mond viel open en tranen sprongen in haar ogen, Charity was de eerste die iets kon zeggen “wat….wat is er gebeurd?” Hope veegde haar tranen weg en keek woest naar de rode lucht. “dus daarom veranderde ik in Faith…er is overal….vuur
“pas op meiden ga maar naar huis dit is gevaarlijk terrein” en brandweerman kwam op de meiden aflopen “geen zorgen meneer dreuzel dit is wat we doen”Faith hield haar hand op en maande de man tot stilte. Toen vlogen de drie op “ok vuur is mijn Element dus ik  moet het meeste kunnen blussen, maar dat lukt me niet alleen, Charity kan jij zand op het vuur gooien? ” Charity knikte “Zand is moeilijker te sturen maar het moet lukken”Faith keek Hope strak aan “ jij hebt element water maar er zullen vast en zeker dreuzels in huizen vast zitten”Hope legde een hand op Faith’s schouder “ik snap je ik ga de gebouwen in en red dreuzels”. De meiden gaven elkaar een high five en vlogen elk een kant op.


meld dit bericht aan een moderator
ஐ-{*¤°• litle wicca •°¤*}-ஐ Life is like a labyrinth you never know witch path to choose (trots op mn baco)  
jackie Geplaatst op 21-02-2011, 21:09 Reageer
user icon
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht

Al snel viel Jackie in slaap en droomde over haar vriendinnen thuis.
In haar droom zag ze dat Havanka een boom in de fik stook en glimlachte. ‘typisch vanka’  dacht Jackie. Al snel veranderde haar droom weer. Ze zag alle vier haar vriendinnen trainen, terwijl ze allemaal moeite hadden met hun eigen element. Jackie glimlachte. Wat miste ze hun toch.

Zo gingen de dromen nog een tijdje door, totdat ze ineens een luide bonk op haar raam hoorde. Ze zuchtte en stond langzaam op. Nog half in slaap liep ze naar het raam toe.
‘Wiezijnjullie. Watkanikvoorjulliedoen?’ mompelde ze slaapdronken tegen het dichte raam.
Weer werd er op het raam geklopt. Ze knipperde verbaast en keek naar het raam. Het duurde een paar seconden voordat het tot haar doordrong. Snel deed ze haar raam open en 4 meiden vlogen haar kamer binnen. Ze waren allemaal roze.
“wat doen jullie hier zo vroeg in de ochtend. Het is pas-” Jackie wierp een blik op haar wekker- “ 5 voor half 5…”  mompelde ze nog steeds slaperig.
Op dat moment drong het echter tot haar door. “ wat doen jullie hier om half vijf in de ochtend!” siste ze geschrokt. “ er is toch niks aan de hand?”  voegde ze er aan toe.
Geamuseerd schudde Coco haar hoofd.
“ Nee Jackie, we zijn hier niet omdat er iets aan de hand is.  We moeten gewoon al verder gaan met jou training, anders redden we het niet op tijd om hem af te krijgen. En ik denk niet dat je extra lang wilt blijven,”  zei ze met een grijns en glimmende ogen.
Jackie zuchtte en knikte op de uitleg. Ze volgde de meiden stil naar buiten, nog steeds iets mompelend over ‘half 5’ ‘gek’ en ‘niet normaal gestoord’ ‘sporen niet’  ‘ willen me dood hebben’. De vier meisjes draaide met hun ogen en vlogen naar de open plek, terwijl Jackie achter hun aan slofte.

De vier guardians gingen om haar heen staan. “ oke,” begon Buena, “ We vertelde gister dat je, je door je element moet laten leiden, dat je er niet tegen in moet gaan. We hebben hier gister mee geoefend, maar we merkte dat je hoofd nog te vol was. Daarom hebben we besloten dat we voortaan beginnen met een half uur Mediteren. Je bent vanaf vandaag, tot het eind van de vakantie elke dag om 5 uur hier en begint met mediteren, maak je hoofd leeg,, denk aan niks. Ik denk dat het goed is dat je nu begint,”  eindigde ze.
Jackie keek haar aan of ze gek was. Ze knipperde een paar keer met haar ogen. “ Dat meen je niet, elke dag!”  zei ze geschrokt.
De guardians knikte en Jackie sloot haar ogen. Geërgerd concentreerde Jackie zich om zich in haar Guardian vorm te veranderen, maar Coco schudde haar hoofd, waardoor Jackie mokkend in haar menselijke vorm ging zitten, klaar om nog een half uur niks te doen.

Na een half uur opende ze langzaam haar ogen. Ze zag dat de vier Guardians haar een goedkeurend knikje gaven. Ze glimlachte even en richtte zich toen tot de oudere lucht guardian.
“ Wat gaan we vandaag oefenen?”  vroeg ze toen opgewonden. Het oudere meisje leek even na te denken.
“ We hebben nu even geoefend met Mediteren, dus ik denk dat we moeten kijken hoe goed je je door je element kan laten leiden. Probeer, doordat je door de ogen van de wind kijkt, te ontdekken wat de anderen Guardians van jou team doen.”  Zei ze nadenkend. Jackie knikte haar hoofd, veranderde in Whise en ging zitten. Ze voelde de wind met haar haren spelen en liet zich met het meevoeren ze zag mensen lopen, vogels vliegen en nog veel meer. Ze liet zich meevaren op de wind. Ze wist niet eens waar ze heen ging. Opeens had ze het gevoel dat ze de rechterkant op moest, dus probeerde ze dat. Ze kwam langzaam op een andere plaats. Met grote ogen keek ze om zich heen. Ze vloog recht op het kasteel af! Maar het was een bekend kasteel. Het was… het was… Zweinstein! Ze wilde eigenlijk naar de deur vliegen, maar haar gevoel zei weer dat ze moest afbuigen. Ze fronste even, maar volgde toch haar gevoel. Misschien was er wel iets aan de hand.
Langzaam zag ze een grote, dikke, zwarte rook wolk. Geschrokken vloog ze in de richting waar het vandaan kwam. Wat ze daar zag brak haar hart. Ze zag een hoop mensen huilen, er waren kinderen, die onder het roet zaten. ‘waar zijn Havanka, Meridith en Suus?’ dacht ze geschrokken. Toen zeg ze ze… de tranen stroomde over haar wangen toen ze haar vriendinnen zag.. Juist toen ze naar hun toe wilde gaan, werd ze teruggetrokken naar haar eigen lichaam. Op dat moment voelde ze dat de tranen nog steeds over haar wangen liepen. Dit kon niet waar zijn! Het mocht niet!
Toen ze eindelijk gekalmeerd was, kwam Coco terug vliegen met een ontbijt. De vijf Guardians aten in stilte, terwijl Whise alles op een rijtje probeerde te zetten.

“laten we verdergaan met trainen,”  mompelde ze zachtjes terwijl ze opstond. Verbaast keken de Guardians haar aan, maar voldeden aan haar wens. Al snel was ze weer aan het trainen. Omdat ze genoeg had stilgezeten, besloten ze aan de zweep te gaan werken.
Voorzichtig deed ze haar middelvinger en wijsvinger bij elkaar. Carrola zuchtte.
“ ik zal het nog een keer voordoen,”  zei ze toen.
Carrola deed de zelfde twee vingers tegen elkaar en sneed toen een boom heen.
“ het is niet zo moeilijk, concentreer de lucht als een zweep om je vingers heen. Hoe beter je controle is hoe langer je zweep is. Die van mij is ongeveer 5 meter.”
Jackie knikte en sloot haar ogen. ze probeerde de lucht om haar vingers heen te concentreren voelde iets vreemds om haar middelvinger en wijsvinger. Ze opende haar ogen en keek er naar. Ze zag niks zitten. Ze zwaaide met haar arm, maar er leek niks te gebeuren. Toch had ze het gevoel dat de lucht naar haar vingers luisterde. Ze zwaaide nog eens. Op dat moment voelde ze het verschil tussen haar twee handen. De hand waar ze de lucht omheen voelde, was veel gevoeliger, alsof het ergens aan was blootgesteld. Voorzichtig raakte ze haar vingers aan met haar andere hand. Ze voelde een zachte en te gelijker tijd een harde stoot tegen haar vingers, ze kromde haar twee vingers om haar hand heen en ze voelde veel langer dan ze waren. Het leek wel of.. of … toen drong het tot haar door. Ze had de windzweep, hij was alleen kort, ongeveer een halve meter. Zo begon de training van die dag.

Rond twaalf uur stopte ze om weer te eten. Ze zaten echter net te eten, toen er een vreemde vrouw voor hun verscheen.
“ Guardians,”  zei ze kil. “ vandaag is de dag van mijn overwinning. Jullie zullen sterven en ik zal overwinnen, ik zal regeren over deze wereld, en niemand zal me stoppen!”  ze liet een akelige lach horen. Een lach die haar een beetje deed denken aan Ha***, maar Whise negeerde het. Vreemde wezens, zoals die wezens van de dag ervoor, vielen de vijf meiden aan. Het waren er echter meer dan gister. Gister was het er maar 1 en nu waren het er tien te gelijk. Whise slikte. Ze sprong in de lucht, een aanvallend wezen ontwijken. Carrola had haar rug, waardoor ze ook niet van achter aangevallen kon worden.
“ Nog ideeen?”  vroeg ze zachtjes aan Carrola. Maar ze kreeg geen antwoord. Het enige wat ze kon doen was verdedigen. Een paar meter verderop zag ze Buena en Aina in de zelfde positie als hun. Ze zocht naar Coco, maar net toen ze haar had gevonden werd ze aan de kant geslingerd door het wezen. Ze hoorde de akelige lach van de vrouw en spuugde een beetje bloed. Whise hijgde zwaar en keek om zich heen. Er was geen uitweg, voor haar was een van die wezens en achter haar was een boom. denk Jackie, denk, dacht Whise. Ze zag Coco een van de wezens met haar vuurelement, recht onder zijn schedel raken. Op het moment dat ze hem raakte, stortte hij in elkaar. Whise dacht na. Ze concentreerde de wind om haar heen, en verzamelde het in haar hand, net zoals ze eerder had gedaan met een boemerang. Ze gooide hem, het wezen netjes in tweeën snijden.

Zo duurde de strijd voort. Al snel hadden alle Guardians een wezen uitgeschakeld, maar er bleven er nog vijf over. De Guardians raakte vermoeid en verloren de controle over hun elementen. Op dat moment zag Whise dat Coco tegen een boom aangeslagen werd. “ Nee!” zei ze angstig. Zo snel ze kon sloeg ze het wezen aan de kant en vloog naar Coco toe. De andere waren te druk bezig om het te merken, maar Coco was buiten bewustzijn. Ze voelde een klap tegen haar hoofd. Ze zag zwarte randen om haar zicht verschijnen, maar probeerde ze weg te drukken. Ze voelde de wind om haar lichaam draaien. Haar haren vlogen alle kanten op. Tot haar grote verbazing zag ze dit ook gebeuren bij het wezen dat haar had geraakt. Ze zweefde omhoog, en het wezen volgde haar. Het leek zich ongemakkelijk te voelen. Ze maakte zich klaar om een boemerang te gooien, op het moment dat het wezen ineens naar beneden viel. Het belandde op de grond en stond niet meer op. Net op dat moment viel ze zelf ook, haar visie werd zwart.

Met een kloppende hoofdpijn opende jackie haar ogen. ze zag dat ze was teruggevallen.
“ Wat is er gebeurd,”  fluisterde ze. Haar stem was dik en haar keel was pijnlijk, maar toch moest ze het weten. Voorzichtig tilde iemand haar hoofd op en dwong wat water langs haar keel.
“ Stil maar Jackie, we hebben gewonnen.” Zei Aina zachtjes.
“ we waren net klaar met de laatste verslaan toen we je uit de lucht zagen vallen, Carrola ving je op vlak voordat je de grond raakte, maar ga nog maar even slapen, we gaan morgen weer verder met trainen, je moet rusten.”
Na die woorden viel het meisje in een droomloze slaap.

De andere dagen verliepen ongeveer het zelfde. Om half vijf ging ze mediteren, daarna had ze nog een halfuurtje om haar element te leren voelen – ze ging echter nooit meer zo ver dat ze de andere Guardians vond, bang dat ze iets zag waar ze niet blij mee zou zijn – daarna zouden ze technieken met de wind gaan oefenen, de eerste drie dagen was het alleen de zweep, maar die was nu al 6 meter lang, dus ze gingen andere technieken doen. Daarna gingen ze eten. Na het middageten had ze vechtlessen. Ze leerde dan van Coco de perfecte plekjes om iemand nok-out te slaan. Ook leerde ze veel van Aina en Buena, iedereen leverde wat bij aan haar training. Vandaag was echter de dag dat ze zou vertrekken.

Ze glimlachtte en stond voor de vier Guardians. Ze waren nu in hun menselijke vorm. “nou,” zei jackie met een glimlach. “ nu heb ik school om bij te komen van mijn trainingen!”  ze grijnsde naar de meiden die grijnsde terug.
“Succes Jackie, we schrijven,”  Zei Carrola, terwijl ze het meisje omhelsde. Jackie had een grote grijns op haar gezicht, terwijl ze de andere ook in een omhelzing trok. “ Natuurlijk schrijven we, ik ga jullie missen,”  fluisterde ze, daarna ging ze met haar stiefouders terug naar huis, om vervolgens 3 dagen later op de trein naar Zweinstein te stappen.

Jackie zuchtte en ging op een bank in de Zweinsteinexpress zitten. Ze had nog een lange reis voor de boeg, maar ze kon niet wachten om haar vriendinnen weer te zien. Ze grijnsde. ‘ of om mijn nieuwe truckjes te kunnen laten zien,’  dacht ze met een grijns, daarna viel ze in slaap, om pas weer wakker te woorden, als ze uit moesten stappen.
meld dit bericht aan een moderator
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen 
havanka Geplaatst op 06-03-2011, 22:55 Reageer
user icon
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht

Jackie schrok wakker en keek even verdwaasd om zich heen. De velden streken voorbij en de zweinstein express denderde voorwaarts. Zodra Jackie bij haar positieven kwam probeerde ze te ontdekken waardoor ze zo abrupt wakker was geworden. Ze staarde naar de gang en zag enkele leerlingen voorbij wandelen. Ze waren niet luidruchtig dus dat kon het niet zijn geweest. Uit het niets voelde Jackie de guardian kracht in zich groeien en had het dringende gevoel dat ze moest veranderen in Whise. Ze balde haar vuisten om die drang te onderdrukken. Jachtig ademend keek ze om zich heen. Ze kon niet veranderen, er waren teveel leerlingen in de trein. De leerlingen zouden haar zien veranderen en dan was hun geheim verraden! Dit kon ze niet maken! Waarom was die drang zo ontzettend groot en zo overheersend? Ze sloot haar ogen om zich te concentreren. Toen flitste er allerlei beelden door haar hoofd. Ze zag Hope iemand optillen en wegvliegen, Charity het zand besturen en Faith vuur blussen. Jackie opende vlug haar ogen. Dit had niet geholpen, het had de drang alleen maar groter gemaakt. Ze begon te zweten en haar handen trilde.
‘Jackie rustig aan,’ siste ze tegen zichzelf.
Uit het niets leek het te verdwijnen. Jackie haalde jachtig adem en voelde zich weer kalm worden. Hoe kon dit gebeuren?
Uit het niets staarde ze gebiologeerd voor zich uit, alsof ze iets fantastisch had gezien. Ze knipperde bewonderd met haar ogen en glimlachte. Ze voelde de kracht van haar mede guardians en haar glimlach werd breder.
‘Prachtig,’ bracht ze uit.
De velden streken voorbij en Jackie kwam weer bij haar positieven. Wat ze net had meegemaakt was onbeschrijfelijk. Ze had geen idee wat er was gebeurd, maar ze wist dat haar mede guardians iets hadden opgelost. Vol trots keek ze uit het raam. Ze was blij dat de meiden sterk genoeg waren om afzonderlijk te vechten.  Iets vertelde haar dat ze zo dadelijk alles te horen kreeg wat ze zojuist had gemist.
Met die gedachte bereikte de zweinstein express het station. Jackie sprong overeind en liep glunderend het perron op en liep voorop in de stoet met leerlingen die terugbeende naar Zweinstein.

Hope vloog het gebouw binnen en sloeg haar handen voor haar ogen. De rook was erg dik en ze zag amper een hand voor ogen. Ze spreidde haar handen en ze spoot water in het rond.
‘Hallo? Is hier iemand?’ riep ze in de hoop dat er iemand zou antwoordden.
Ze hoorde gekuch en vloog direct op het geluid af nog steeds sproeide ze het water in het rond. Hope landde naast een man van in de dertig en knielde bij hem neer.
‘Ik zal u hieruit helpen. Wees alstublieft kalm en schrik niet van wat er gaat gebeuren.’ Zodra de man knikte tilde Hope de man op met een kracht waarvan ze niet eens wist dat ze die bezat. Ze vloog door het open raam naar buiten en landde een eindje verderop bij de ambulances. Zodra ze de man had neergelegd rende de ambulancebroeders naar hen toe. Hope bleef niet wachten. Ze wist dat de man veilig was. Direct vloog ze weer weg om iemand anders te redden.

Charity vloog een rondje om het gebouw om alles goed in te schatten. Ze keek om zich heen en probeerde ergens zand te vinden. Er was wel een speeltuintje in de buurt waar een bak zand in stond maar wat ze daarmee kon doen wist ze nog niet. Charity dacht nog even na en kon zichzelf wel tegen haar hoofd slaan. Overal kon ze aarde en zand vandaan halen. Heel de aarde bestond er zowat uit! Haastig ging ze aan het werk. Ze hoef haar handen op en concentreerde zich hevig op haar element. Het lichtste zand, dat wilde ze hebben. Ze opende haar ogen toen ze zich volledig had geconcentreerd. De zandkorrels dreven naar boven en Charity wist ballen te maken van het zand. Ze gooide iedere keer een bal ten grootte van twee voetballen naar het vuur toe. Direct doofde het vuur wat geraakt werd door het zand. Toen Charity de swing ervan te pakken kreeg werden haar ballen groter en wist ze steeds sneller het vuur te doven. Ze dook het gebouw in om verder te kunnen gaan.

Faith vloog rond en concentreerde zich op het vuur. Het was overal en even was ze bang dat het teveel zou zijn. Wat nou als dit teveel vuur was en het zich niet liet stoppen? Faith probeerde die gedachte van zich af te zetten. Als ze zo zou denken dan kon ze hier nooit van winnen. Ze concentreerde zich opnieuw op het vuur en haar handen vlogen geconcentreerd in het rond. Het vuur reikte direct naar Faith en deed precies wat zij wilde. Faith sloot langzaam haar handen en het waar ze op had gericht vuur doofde langzaam. Ze glimlachte tevreden en ging hier haastig mee verder.
De meiden waren al bijna tien minuten bezig met blussen toen Faith tot de conclusie kwam dat ze het niet gingen redden. Er waren nog teveel mensen in het gebouw. Ze hoorde de mensen schreeuwen die in brand stonden en mensen hoesten die bijna bezweken. Hope had al vele in veiligheid gebracht, maar ze kon ze niet allemaal redden. Charity deed er ook alles aan om het vuur te doven, maar het leek niet voldoende te zijn…
Plotseling kreeg ze een idee. Misschien iets wat zou helpen al wist ze niet zeker of dit goed of slecht uit zou pakken. Ze sloot even haar ogen en riep Hope en Charity erbij.
‘We houden dit niet vol!’ riep Charity buiten adem zodra ze zich bij Faith voegde.
‘Er zitten teveel mensen in!’ riep Hope angstig. ‘Ik kan ze niet allemaal bevrijden!’
‘Ik heb een idee, maar ik weet niet zeker of het goed zal gaan… Jullie weten toch wat een tornado is?’
De meiden knikte en keken Faith verbaasd aan.
‘Wil je dat wij drieen er één vormen?’ vroeg Charity.
Faith knikte en beet op haar onderlip.
‘En je hoopt dat mijn water de boel zal blussen. Charity haar aarde op het vuur zal gooien en jou vuur element het vuur naar het water en het zand zal sturen?’
Faith knikte opnieuw. ‘Maar het kan gevaarlijk zijn. Het vuur kan juist extra aangewakkerd worden en dan vallen er echt doden.’
‘We hebben niet veel keus,’ fluisterde Charity. ‘Als we verder gaan moet hoe we bezig waren stort het gebouw in en als we verder gaan met praten ook. Dus we moeten nu aan de slag!’
Hope knikte en de drie guardians gingen rug aan rug staan met elkaar. Ze hieven hun handen in de lucht en maakte zich helemaal lang. Toen draaide ze rond en rond totdat ze zo snel gingen dat ze niet meer te zien waren. De elementen daalde op het gebouw neer en leken gecontroleerd te doen wat de meiden van hen wilde. Tot ieders verbazing lukte het de meiden om het vuur op deze manier te doven.
Zodra het vuur gedoofd was stoven de guardians het gebouw binnen en redde de mensen die nog in het gebouw waren.
‘Ik heb de laatste!’ gilde Charity.
Het gebouw stond gammel en leek heen en weer te zwiepen. De meiden landde op de grond en overhandigde de laatste mensen aan de ambulancebroeders. Een hard gekraak en een zwiepend geluid was duidelijk te horen in de lucht en toen stortte het gebouw in.
Charity spreidde haar armen en liet in een rap tempo een muur van klei groeien om het instortende gebouw heen, zodat de mensen niets overkwam.
Zodra de stofwolken waren weggedreven liet Charity de muur van klei zakken.
De meiden waren uitgeput maar voldaan. Ze hadden alle levens gered en keken toe hoe de ambulances met gierende sirenes wegreden.
‘Ik kan jullie niet genoeg bedanken!’ riep een agent die aan kwam lopen. ‘Mijn naam is Agent Barges en namens mij en het hele team bedankt!’
‘Geen dank. Het is dank genoeg dat we al die levens hebben weten te redden,’ zei Charity grijnzend.
Faith en Hope knikte heftig.
‘Ik besprak jullie daden met het bureau en wij vroegen ons af of wij jullie misschien op mochten piepen als dat nodig blijkt te zijn. In situaties zoals deze hadden wij nooit al die mensen kunnen redden. Ik heb hier een pieper en hoopte dat jullie die in ontvangst willen nemen.’
De meiden keken even verbaasd naar de pieper.
‘Die dingen doen het niet in Zweinstein,’ fluisterde Hope haastig.
Charity en Faith knikte en wiste wat ze bedoelde. Hoe moesten ze dit nu weer oplossen?
‘Psst Faith… Kom eens hier,’ siste Thai vanachter een huis.
Faith draaide zich verbaasd om en zag Thai wenken. Ze liep naar hem toe en liet Charity en Hope alleen achter.
‘Geef hem een bloem van je masker,’ zei Thai.
‘Een wat van mijn wat?’ vroeg Faith verbouwereerd.
Thai sloeg zijn ogen ten hemel. ‘Een bloem van je masker. Het maakt niet uit van wie. Zodra je die aan iemand geeft dan kan diegene beroep op jullie doen, mocht dat nodig zijn. Dit gebeurd alleen maar in uiterste gevallen.’
‘Dit is geen uiterst geval,’ antwoordde Faith zuur. ‘Ze willen gebruik van ons maken.’
‘Ik denk dat dit wel goed is voor jullie aangezien jullie nog 7 jaar naar school moeten. Als één van jullie de bloem van je masker af haalt dan krijgt het automatische verbinding met alle vier de guardians. Hij moet dan als hij jullie hulp nodig heeft de bloem vasthouden en vragen om hulp. Jullie krijgen dan een sein door alsof het jullie eigen gedachten zijn. Op die manier weten jullie precies waar je moet zijn.’
‘Aha,’ antwoordde Faith. Ze staarde Thai wezenloos aan en keek toen weer naar Hope en Whise die met de agent aan het praten waren.
‘En je vind dat belangrijk omdat….’
‘Het is goed voor jullie imago,’ antwoordde Thai ongeduldig.
Faith trok haar wenkbrauw op en zag niet echt het nut ervan in. ‘Dus we moeten iedere keer op komen draven als hij ons nodig heeft. We krijgen niet eens betaald,’ mopperde Faith.
Tot haar verbazing begon Thai te lachen. Ze had een uitbrander verwacht of irritatie maar dit niet.
‘Dat is waar,’ zei hij nog nagrinnikend. ‘Maar denk je zelf ook niet dat iedereen erg blij met jullie zal zijn? Zo worden jullie automatisch gezien als de goede en niet de slechte mensen.’
‘Dat is waar,’ mompelde Faith. ‘Maar moeten wij niet juist de toverwereld helpen?’
‘De dreuzelwereld maakt deel uit van de toverwereld. De toverwereld kan niet bestaan zonder dreuzels. Had Meridith bestaan als de dreuzel in kwestie niet aanwezig was? Jij bent wel volbloed tovenaar, maar heel veel anderen niet.’
Faith dacht even na en merkte dat het ingewikkelder in elkaar stak dan ze had verwacht.
‘Dus… nou dan… ik bedoel… oké.’
Thai keek haar triomfantelijk aan. Faith staarde even zuur terug. Ze hield er niet van om zich gewonnen te geven en Thai genoot hier overduidelijk van. Abrupt draaide Faith zich om en beende naar de meiden en de agent.
‘Hier is onze bloem,’ mompelde Faith met enige tegenzin.
Thai keek van een afstandje toe en sloeg zichzelf tegen zijn voorhoofd. ‘Enige tact mag ook wel aanwezig zijn,’ mompelde hij.
Faith keek zuur achterom en trok een iets wat vrolijker gezicht. Ze haalde de bloem uit haar masker en zag de bloem even flitsen in de kleuren geel bordeaux blauw en groen en toen nam het een gedeelde kleur aan. De bloem was precies in de vier kleuren verdeeld en zag er vreemd maar toch mooi uit. Gebiologeerd zaten de drie meiden ernaar te kijken tot Faith weer bij haar positieven kwam. Het koste haar moeite om de bloem weg te geven, het voelde alsof ze een deel van zichzelf aan iemand anders toevertrouwde. Maar Thai zou niets doen wat slecht voor hun uit zou pakken, dus reikte Faith de bloem naar de agent die hem verbaasd aanpakte. Thai knikte goedkeurend.
‘Mocht je onze hulp nodig hebben dan houd je de bloem vast en vraag je voor hulp. Wij weten dan dat we moeten helpen. Bewaar de bloem goed ik geef geen tweede.’
De agent speelde even verbaasd met de pieper en stopte die uiteindelijk in zijn jaszak. Hij keek net zo gebiologeerd naar de bloem als de meiden hadden gedaan. Hij knikte en borg de bloem zorgvuldig op in zijn borstzak.
‘Ik zal erover waken en jullie hulp inschakelen als dat nodig is.’ De agent draaide zich om en liep weg. De guardians zagen hem de pieper naar een andere agent toegooien die hem verbouwereerd opving.
Thai kwam aangelopen en keek de meiden aan. ‘Goed zo Faith,’ zei hij goedkeurend. ‘Maar ik denk dat jullie graag terug willen naar zweinstein.’
‘Waarom?’ vroeg Charity verbaasd.
‘Jackie komt zo terug,’ antwoordde Thai grijnzend. ‘Maar let wel op…’
De meiden stegen op en vlogen er als raketten vandoor Thai alleen achter latend.

De guardians kropen door een open raam van de hal van Zweinstein naar binnen.
‘We moeten opschieten! We hebben haar zoveel te vertellen en zij ons waarschijnlijk ook!’ zei Hope terwijl ze door het raam kroop.
Faith stond al op haar en Charity te wachten. ‘Schiet nou op Charity straks komt die zuurpruim net langslopen en hebben we de tijd niet om terug te veranderen en wat dan he?’
‘Ja ja ik kom al,’ siste Charity. Charity kwam als laatste naar binnen en stond direct versteend van schrik.
‘Wat is er?’ vroeg Faith verbaasd. ‘Je doet net alsof je die chagrijn van een Sneep achter mij ziet…. Zeg me dat het niet waar is?’
‘Het is niet waar!’ zei Charity. ‘Maar ik zou je toch maar even omdraaien,’ voegde ze eraan toe. Hope knikte angstig.
Faith draaide zich om en keek recht in het gezicht van professor Sneep.
‘Zozo de guardians in de school Zweinstein. Nou nou nou wat zullen we daarvan moeten denken…’
Hij keek de meiden aan die hem als versteende terugstaarde.
‘We zochten een schuilplek,’ zei Faith direct.
‘Een schuilplek zeg je? Jaja… en waarom zijn jullie maar met zijn drieen? Klopt het niet dat de guardians met zijn vieren zijn?’
‘Ja klopt,’ zei Hope angstig. ‘Maar… Whise komt… later.’
Sneep kneep zijn ogen samen en streek over zijn kin.
‘We zullen niemand hier tot last zijn en we zullen onzichtbaar zijn, maar kunnen we hier misschien even overnachten?’ vroeg Charity. ‘Morgen zijn we weer op krachten en kunnen we Whise…. Bevrijden.’
Hope en Faith keken Charity even verbaasd aan en hadden geen idee waar dit verhaal naartoe leidde.
‘Ik denk dat we de guardians wel een nachtrust verschuldigd zijn aangezien zij diegene zijn die de dreuzelwereld heeft geholpen,’ zei een stem vanachter Sneep.
Professor Perkamentus kwam aangewandeld en keek de drie meiden met twinkelende ogen aan.
‘Denk u niet dat dit te gevaarlijk is professor?’ vroeg Sneep lichtelijk geďrriteerd.
‘Ah, mijn beste Professor ik kan zoveel denken en het kan zo gevaarlijk zijn, maar het minste wat we kunnen doen is de guardians één nachtje rust geven in deze prachtige school.’
Professor Perkamentus keek de meiden aan en ergens diep van binnen waren de meiden bang dat hij hen herkende. Dat hij dwars door het masker heen keek en precies wist die hun waren, stuk voor stuk.
Professor Sneep kon hier niet meer tegenin gaan. Hij draaide zich abrupt om na de meiden nog een kille blik te hebben gegeven en beende weg.
‘Dank u Professor Perkamentus,’ antwoordde Charity.
Faith en Hope waren nog steeds sprakeloos en keken elkaar alleen maar dom aan.
‘Geen dank,’ glimlachte Professor Perkamentus. Hij keek de meiden aan vanachter zijn brilletje en ze zagen de twinkeling in zijn ogen. ‘Jullie mogen hier rusten ik heb nog wel een kamertje waar jullie vannacht mogen verblijven. Loop maar even mee.’
De meiden volgden noodgedwongen professor Perkamentus naar de kamer die hij bedoelde. Hope wierp een blik uit het raam en zag de leerlingen die op vakantie waren geweest terugkeren naar school. Ze knikte naar Faith en Charity en direct zagen ze Jackie lopen. Ze liep het hardst van allemaal en bereikte als eerste de poorten van Zweinstein. Alle drie hadden ze het verlangen om naar haar toe te gaan, maar ze wisten dat ze dat niet konden doen… niet nu… niet vandaag.
‘We zijn er,’ glimlachte Professor Perkamentus.
‘Dank u wel,’ antwoordde Faith.
‘Kan ik de andere guardian ook nog verwachten?’ vroeg Professor Perkamentus.
De meiden keken hem even verbaasd aan en wisten even niet meer wat ze hem hadden verteld.
‘Dat weten wij zelf nog niet,’ zei Hope die als eerste bij haar positieven kwam.
‘Aha,’ antwoordde Professor Perkamentus. ‘Ik zal ervoor zorgen dat jullie vanavond en morgen ochtend eten krijgen. Wel wil ik jullie graag op het hart drukken om niet door het kasteel te lopen. We zouden niet graag willen dat studenten weten van jullie komst, ook al is het maar voor één dag.’
‘Geheel mee eens,’ zei Faith direct.
‘En komt jullie gids Thai ook?’ vroeg Professor Perkamentus.
‘Hoe weet u dat dat onze gids is?’ vroeg Faith verbouwereerd.
Professor Perkamentus glimlachte breed. ‘Ach mijn beste Faith er is zoveel wat ik weet als ik dat allemaal zou moeten vertellen zijn we bijna een eeuw bezig met praten. Maar ik zal ervoor zorgen dat er voldoende eten is. Mocht ik jullie niet meer zien voor jullie weggaan dan wens ik jullie het beste.’
‘Dank u professor,’ antwoordde de meiden in koor.
Neuriënd verliet Professor Perkamentus de kamer.
‘Hij weet zo wie we zijn,’ zei Faith die nog naar de dichte deur staarde.
‘jep,’ antwoordde Hope.
‘Thai word zo kwaad op ons,’ zei Charity.
‘Reken maar van ja,’ antwoordde Thai vanachter hun.
De meiden versteende van schrik en keken in het boze gezicht van Thai.
‘Alsof we hier iets aan konden doen!’ riep Faith uit.
‘Dit is niet onze schuld!’ siste Hope.
‘O, nee? Werkelijk? Dus even kijken voordat jullie een raam binnen klimmen is niet meer aan de orde? Ik zei nog dat jullie op moesten letten!’
‘O, ja?’ vroeg Faith verbaasd. ‘Waarneer?’
‘Vlak voordat jullie ervandoor gingen,’ knarsetandde Thai.
De meiden slikte moeizaam en moesten alle drie toegeven dat ze dat niet hadden gehoord.
Thai keek de meiden furieus aan. Charity beet op haar onderlip. Nog een aanvaring… daar had zij duidelijk geen zin in. Hope voelde opnieuw woedde op laaien maar op de een of andere manier durfde ze dit nu niet te uiten. Thai zag er echt woedend uit, vanmiddag was dat anders. Faith draaide haar hoofd weg en liep weg van Thai. Ze ging op het dichtstbijzijnde bed zitten en sloeg haar handen over elkaar.
‘Hoe gaan jullie dit nu oplossen?’ vroeg Thai nijdig.
‘Simpel we blijven hier,’ zei Hope even nijdig.
‘Goh wat opvallend. Iedereen is terug van vakantie en plotseling zijn Havanka, Meridith en Suus weg! Foetsie! Jackie alleen achterlatend!’
Hope beet op haar onderlip. ‘Dan komt Jackie als Whise hierheen,’ opperde ze.
‘Nee dat is een idee. Precies vier van het groepje wat altijd samen is die weg zijn en dan zitten er hier vier guardians. Wat je opvallend noemt!’
‘Kom dan zelf met een idee!’ siste Hope nijdig. Ze liep naar het bed toe waar Faith op zat en ging naast haar zitten.
‘Dus ik ben er om al jullie rommel op te ruimen?’
De meiden wisten hier geen antwoord op te geven en bleven stil zitten. Charity staarde naar de twee meiden die op het bed zaten en ging noodgedwongen naast hen zitten.
‘Ik hoopte dat jullie iets meer nadachten over jullie wezen. Helaas is dat teveel gevraagd.’ Hij liep naar het raam en vloog weg.
‘Nu heb ik een schuldgevoel voor iets wat ik niet eens expres gedaan heb! JE WORD BEDANKT!’ gilde Faith hem woedend na.
‘Dus wat doen we nu?’ vroeg Charity. ‘We kunnen onmogelijk zolang guardian blijven. Dat put ons alleen maar uit en als iemand ons nodig heeft hebben we de kracht niet meer om te helpen.’
‘Dan worden we onszelf gewoon weer. Ze zullen toch wel op de deur kloppen voordat ze hem opendoen?’ vroeg Faith hoopvol.
‘Dat mag ik hopen ja,’ antwoordde Hope.
De meiden slaakte een diepe zucht en staarde naar de grond.
‘Wat doen we met jackie?’ vroeg Hope. ‘We moeten haar laten weten waar we zijn.’
‘Ik zal proberen contact met haar te maken via onze gedachtes. Misschien komt ze er enige wijs uit.’ Charity liep weg en ging in een hoekje zitten en concentreerde zich hevig.
Hope en Faith staarde uit het raam.
‘Zal Thai erg boos zijn?’ vroeg Hope.
‘Hij koelt wel weer af,’ mompelde Faith. ‘Alhoewel ik hem nog nooit zo boos heb gezien. Zou hij Professor Perkamentus hebben horen praten? Misschien denkt hij ook dat Professor Perkamentus iets weet’
‘Dat zou best wel eens kunnen,’ mompelde Hope.
‘Ze komt eraan,’ zei Charity.
‘Mooi zo. Gelukkig dat we ergens vooruitgang in boeken,’ grimaste Hope.
De drie meiden veranderde terug en wachtte tot er op de deur geklopt werd. Jackie kwam naar binnen stormen en omhelsde de meiden hevig.
‘Vertel mij alles wat ik heb gemist!’ riep ze blij.
Havanka en Meridith keken Suus aan. Zij kon alles toch beter vertellen, dus knikte Suus en begon alles te vertellen. Waarna Jackie op haar beurt haar hele verhaal met de andere Guardians vertelde.
‘Maar nu zitten jullie hier opgesloten?’ vroeg Jackie.
‘Ja zo zou je het kunnen zeggen. Al weten we niet hoe we dit nu moeten gaan oplossen,’ zuchtte Hope.
Er werd op de deur geklopt. De vier meiden veranderde direct in een guardian en Hope deed de deur open.
‘Professor Perkamentus wilt dat wij huiselven u eten brengen. Voor u de guardians en voor meneer de gids,’ zei een huiself die een grote dienblad in zijn kleine handen had.
De meiden keken verbouwereerd naar de huiselfen. Ze hadden alle vier geen idee dat er huiselfen waren in zweinstein.
Faith had zich als eerste herpakt. Ze knikte en liet de elfen binnen. De huiselfen legde alles neer op de grote tafel en verlieten de kamer.
‘Eet u smakelijk. Zodra u voldoende heeft gegeten zullen de borden verdwijnen. Wij huiselfen zullen ook uw ontbijt brengen morgen ochtend voordat u wegvliegen. Professor Perkamentus wenst u een fijne maaltijd en veel geluk toe.’
‘Kunnen jullie Professor Perkamentus voor ons bedanken?’ vroeg Charity. ‘We zijn hem dankbaar dat we onderdak krijgen van hem.’
De huiself knikte en glimlachte toen sloot Hope de deur en veranderde ze weer terug.
‘Ik ben zo moe,’ fluisterde Havanka.
‘Ja ik ook,’ mompelde Meridith. ‘Ik dacht even dat ik niet meer in mijn guardian vorm kon blijven.’
‘Als het nog langer duurde dan hield ik het ook niet meer vol,’ zei Suus.
‘Ik barst van de energie dus ik kan vannacht wel over jullie waken,’ zei Jackie. ‘Ik heb geslapen in de trein dus ben nog lang niet moe.’
‘Bedankt Jackie,’ zeiden Havanka, Meridith en Suus in koor.
‘Tenminste één ding die jullie hebben opgelost,’ zei Thai vanuit het raam. Hij sprong naar binnen en keek de meiden even stuk voor stuk aan. Hij keek naar de schaal en pakte een kippenpoot en begon eraan te knabbelen. ‘Maar hoe lossen jullie het op dat jullie niet in de kantine zitten te eten met de hele school?’
De meiden beten op hun onderlip en staarde elkaar aan. Niemand had een idee.
meld dit bericht aan een moderator
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure 
Meridith Geplaatst op 06-05-2011, 20:26 Reageer
user icon
Berichten: 2168
administrator
Verstuur privé bericht

Havanka Suus Meridith en Jackie keken elkaar aan, " ja en nu?" Vroeg Havanka " we moeten in de grote zaal zitten" Suus knikte " ja het valt te veel op als we alle vier weg zijn" Meridith liep naar het raam " oké ik ga naar de leerlingenkamer van griffoendor, en dan naar de eetzaal" Havanka sprong op " ik ga met je mee, Suus?Jack?" Suus en Jackie keken elkaar aan " ik blijf de eerste ronde hier" antwoordde Suus " oké geregeld" zei Havanka de drie meiden veranderden in Guardians en vlogen uit het raam. Niet veel later zweefden de drie voor het raam van griffoendor, " wacht ik zie Jennifer" siste Whise, op dat moment draaide Jennifer zich om liep naar het raam en keek naar buiten. De meiden vlogen elk een kant op om niet gezien te worden. Hope zweefde vlak onder het raam Whise aan de linkerkant en Faith boven het raam. Jennifer haalde haar schouders op en liep naar de grote zaal. " Wow dat scheelde weinig" Hope opende het raam en klom naar binnen gevolgd door Faith en Whise. "opschieten als we nu snel naar beneden gaan en de grote zaal in kan een van ons ruilen met Suus" legde Meridith uit. " Oh dus dat is je plan" Havanka keek bewonderend naar Meridith " best slim" Meridith knikte trots " wacht, hoezo best? Jackie zuchtte " kom nou maar" de drie liepen door het portretgat meteen door naar de grote zaal. Ze zorgden dat ze opgemerkt werden en dan vooral door sneep. Al snel kreeg Havanka er de pest in dat Sneep op haar aan het letten was, dus stond ze op en zei hard genoeg voor sneep en een paar leerlingen dat ze ging slapen. Havanka was nog maar net weg of Suus kwam binnen lopen " sorry dat ik laat ben, maar ik was mijn uil kwijt totdat ik besefte dat hij nog thuis is" Suus nam plaats naast Meridith en begon te eten. "Waar is Vank?" Siste Suus. " Slapen" antwoordde Jackie, "en maar goed ook want Jennifer is ook gaan slapen" dan ga ik wel naar Thai" Meridith stond op en liep de gang in, eenmaal in de slaapkamer stopte ze haar bed vol met kussens en een teddybeer toen vloog ze snel het raam uit. Net op tijd was ze bij Thai toen er op de deur geklopt werd, Hope opende de duur,het was Sneep. " Hoi" riep Hope opgewekt. Sneep wilde naar binnen lopen maar Hope bleef voor de opening staan. Sneep keek naar binnen " waar zijn de andere…Guardians" vroeg Sneep bedachtzaam " stukje vliegen" antwoordde Hope. Net op dat moment vloog Whise naar binnen " o, hallo" Whise ging naast Hope staan “is er iets mis?”vroeg Thai. Sneep deed een stap naar voren maar de twee meiden bleven staan “niets mis”antwoordde Sneep “mooi nou dan kan je wel weer gaan he?”Hope klopte Sneep op zijn schouder iets wat Meridith nooit zou doen, Sneep leek dit ook te beseffen en draaide zich om. “dan ga ik maar terug naar de grote zaal.” Sneep liep de gang door weg van de Guardians. Hope sloot de deur en zakte op haar knieën “pfff dat scheelde weinig”, toen keek ze naar haar hand “ieuwie” Whise knikte toen besefte ze dat Sneep terug naar de grote zaal was en dat Suus daar als enige nog zat van de 4 meiden. “ik moet gaan Whise vloog door het raam en verdween in de nacht. “voor de laatste keer waar is Jackie?”Sneep stond voor Suus en het enige wat Suus deed was hysterisch grijnzen “hier ben ik hoezo?”vroeg Jackie ze probeerde een stuk wc papier weg te schoppen wat aan haar schoen bleef hangen “waar was jij” vroeg Sneep en hij boog naar haar toe “ moet ik vertellen waar ik was? Vraag je dat aan iedere leerling?” Sneep trok een wenkbrauw op” Jackie zuchtte “ik was op de wc” Jackie zwaaide nog een keer met haar voet en het wc papier liet los. Sneep keek naar het stukje papier wat langzaam naar beneden viel, toen draaide hij zich om en liep weg. "dat scheelde weinig" zuchtte Suus, ze stond op en liep naar Jackie. "laten we ook gaan slapen"opperde Jackie, samen liepen ze naar de leerlingenkamers waar ze snel in bed kropen. "laten we gewoon hier slapen, morgenochtend verdwijnen de guardians van zweinstein en gaan wij gewoon als onszelf ontbijten" Stelde Suus voor Jackie knikte en al snel viel ze in slaap. Ze was kapot, van de reis en van al die transformaties. Meridith en Thai konden niet slapen, Meridith was te gespannen dat ze haar zouden ontdekken, en Thai maakte zich zorgen om de andere guardians. Net toen Thai zich omdraaide naar Meridith om iets te zeggen zag hij haar transformeren in Hope. "wow wat is dit"piepte Hope `hoe bedoel je "  vroeg Thai "ik hoor een hoge pieptoon, en ik veranderde ineens" Thai liep naar Hope toe " Faith heeft die agent een bloem gegeven, voor noodgevallen" Hope zette grote ogen op "oja, maar moet die pieptoon zo hard?" Hope bedekte haar oren met haar handen "dan zou het wel een echte noodsituatie zijn, geen tijd om de andere te halen, trouwens de kans is groot dat Sneep nog rondloopt" Hope liep mopperend naar het raam en vloog naar buiten, op de een of andere manier wist ze precies waar ze wezen moest en niet veel later lande ze voor de agent neer.
"ben zo blij dat je gekomen bent"rattelde de man "er is een gijzeling aan de hand en de gijzelaars willen niet onderhandelen." Hope keek rond en zag overal SWAT teams en FBI
"waar zijn de andere?"vroeg de agent ineens "wat? ik ehm ik....ben de enigste die de oproep  gehoord heeft" de agent knikte oké, nou laten we je uitfit even aanpassen "hope deinste achteruit "who wacht even.... niemand komt aan dit pakje" verschillende agenten zowel SWATT als FBI keken naar Hope "je valt te veel op met die kleur, je moet in zwart en een kogelvrij vest"legde de agent uit "ho wacht even. je weet niet eens wat ik kan.Op dat moment hoorde ze Havanka "Hope Thai heeft me wakker gemaakt en verteld wat er gebeurd is, ook heb ik het gesprek opgevangen met die agent "Hope knikte "ja belachelijk toch" havanka grinnikte "ja maar Thai zegt, dat als je een kledingstuk in gedachte hebt en je er op concentreerd, dat je guardianoutfit dan veranderd." Hope knipperde met haar ogen "meen je dat nou? dat is zo COOL!! " de agent keek Hope verward aan "geen zorgen de meiden en ik komen eraan" Hope knikte en sloot haar ogen, en de agent keek haar nog steeds vragend aan.
"wat is ze aan het doen?" vroeg een FBI agent "geen idee"antwoordde een SWATT agent weer "ssssst ik moet me concentreren"siste Hope en ze sloot haar ogen weer. toen veranderde haar outfit, eerst haar topje, dat plaats maakte voor een rood corset, ook haar rok veranderde van kleur en een stuk korter, maar behield de split aan beide kanten, en twee leren laarzen, Hope draaide zich om, Haar haren waren in twee losse vlechten. en ze had een wijd petje op. Het masker bleef hetzelfde. Mijn teamgenoten komen er zo aan" legde ze uit de agenten knikten verbaast. ''Dus wat is de situatie?" De agent draaide zich om, en keek naar het gebouw "6 man 20 gijzelaars, 3 doden meer weten we niet" Hope sloot haar ogen en opende ze weer "het is laat, ik neem aan dat de gijzeling niet zojuist plaatsvond?"De agent knikte "we zijn de hele middag al bezig" Hope stapte naar voren, liep langs politie wagens SWATT teams en FBI agenten en bleef 10 meter voor het gebouw staan. langzaam bekeek ze het gebouw. ze begon met de grond en keek langzaam omhoog tot aan het dak, toen ze het dak in zicht had lande Faith Charity en Whise achter haar. Faith had zwarte leren enkel laarzen aan, een zwarte leren rok met  en kapotte panty, een geel topje en armwarmers, haar haren waren in losse vlecht. Whise had een hoge staart een zwart leren jack met een donker blauw topje, een korte leren broek en zwarte army boots. Charity had los haar een lange zwarte leren jas dat tot haar knieeen kwam. een leren broek met hier en daar flinke sneeën, ook haar topje was geraffeld, en groen van kleur. "we zagen je outfit en moesten de onze natuurlijk ook even aanpassen" legde Faith uit terwijl ze strak naar het gebouw keek "so whats the deal?" vroeg Charity "gijzeling, 6 verdachten, 20 gegijzeld 3 doden" vertelde Hope "dat is nieuw"antwoordde Whise "iets wat we nog nooit gedaan hebben" Hope knikte "SWATT en FBI kunnen niets, bang dat de gegijzelden vermoord worden." Faith zuchtte "dus roepen ze ons...weten ze dat we elf zijn?" Hope schudde haar hoofd natuurlijk niet, ik bedoel moet je ons nu zien? leer? kom op ze denken dat we ouder zijn en meer ervaring hebben."Whise sloeg haar armen over elkaar "zullen we dan maar?" de meiden knikten en vlogen omhoog, FBI en SWATT volgden de meiden met hun nachtkijkers.
"Oké we moeten zorgen dat ze ons niet zien. Whise, Charity zorg voor een goede zandstorm"
Charity knikte "komt in orde" Whise knipoogde en vloog weer een stuk naar beneden terwijl Charity een duikvlucht maakte naar de grond, ze knalde gehurkt neer en concentreerde zich op haar element, "Faith wij gaan naar binnen"Faith knikte, de twee meiden vlogen naar binnen zodra het gebouw bedekt was met zand en wind.
"heb je enig idee waar de gegijzelden zijn?"vroeg Faith "nope geen idee" antwoordde Hope "o zo handig"mopperde Faith. ze sloot haar ogen en riep via haar gedachten Whise en Charity en niet veel later kwamen de meiden binnen "goed idee Faith" zei Charity en ze liep naar een plant niet ver van de meiden vandaan "ze hebben ons niet zien binnenkomen zei Whise maar ze moeten wel iets vermoeden, ik bedoel kom op een zandstorm midden in een stad?" Hope knikte "we moeten snel handelen, Charity weet je al iets?" Charity knikte, ze zijn hier langs geweest met de gijzelaars maar deze plant weet niet meer dan dat, zijn wortels zijn afgesloten van de rest" de meiden keken naar de plantenbak en voelden medelij met de plant. "laten we een andere plant zoeken,"stelde Whise voor Charity knikte en rende de gang door gevolgd door de andere drie. "ze zijn zeker in de buurt"zei Charity toen ze weer met een plant gesproken had, "ze zijn in de kantine op de volgende verdieping" Whise balde haar vuisten, "mooi laten we gaan" en ze liep naar de lift "nee niet doen"siste Hope " een lift maakt te veel lawaai" Faith keek om zich heen "trap?"vroeg ze "ja maar niet lopend...hellow we kunnen vliegen dat maakt geen lawaai" Hope knipoogde en de meiden begonnen te zweven.



Havanka is voorlopig de enige die met andere kan communiseren via de gedachten de rest voorlopig nog niet


meld dit bericht aan een moderator
ஐ-{*¤°• litle wicca •°¤*}-ஐ Life is like a labyrinth you never know witch path to choose (trots op mn baco)  
jackie Geplaatst op 23-07-2011, 05:16 Reageer
user icon
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht

Whise grinnikte” oja,”  fluisterde ze. “dom van mij zeg,”
Samen met Charity, Faith en Hope sprong ze in de lucht. Ze vlogen naar de trap en  gingen zo snel mogelijk naar de volgende verdieping.
Toen ze eenmaal op de volgende verdieping waren, was Charity zo opgewonden dat ze zo naar de open deur vloog, maar voor ze die bereikte werd ze van achter vast gepakt. Geschrokken keek ze om.
“ Wat denk je dat je aan het doen bent!”  siste Hope.
Maar,-“  begon Charity, maar dit keer werd ze onderbroken door Faith. “ Inderdaad, je kan niet zomaar die kamer binnen vliegen en die gijzelaars een trap in hun ‘heilige onderzaakje’  geven!  Siste ze.
Op deze worden schoot Whise in de lach, maar verstopte zich snel boven de deur toen ze iemand naar boven zag komen. Ze vloog stil naar de andere Guardians toe.
“ Hope en Faith hebben gelijk, Charity, we moeten eerst een plan hebben om de mensen weg te krijgen, daarna mag je de gijzelaars onvruchtbaar maken”  zei ze met een duidelijke glinstering in haar ogen.
“Charity zuchtte. “ Dat is allemaal leuk en aardig, maar wat gaan we doen?”  vroeg ze toen. De andere meiden dachten ook na. “ ik bedoel,  we moeten wel snel handelen, want we moeten hier weg, en Sneep mag niet te weten komen dat we weg zijn,”  de andere rilde op de gedachte van sneep die het wist, dat zou een ramp zijn.
“ ik weet het,” siste Whise. De andere drie keken haar verbaast aan.
“wat weet je,”  zei Faith verbaast.
Whise rolde met haar ogen. “ hoe we deze hele interessante, leuke en uitdagende mannetjes gaan verslaan natuurlijk,”  zei ze droog terwijl Charity, Hope en Faith een wenkbrauw optrokken.
“ kijk we nemen allemaal een positie in. De een links, de ander rechts en de ander bij een andere uitgang, dan lokken we de mannen zo ver mogelijk weg van de ingang. Dit zijn 4 een op een gevechten dit moeten we makkelijk winnen. Dan zijn er nog maar twee over. Twee van ons bevechten hun, terwijl de andere twee de gijzelingen naar buiten leid.  Maar we moeten wel afspreken dat we ze proberen niet te doden, wat de politie zou er niet zo blij mee zijn.. denk ik,”  eindigde ze bedachtzaam. De andere knikken.
“uuhm is goed,”  fluisterde Charity. Als we nog alle 4 een soort van ontploffing veroorzaken, op het zelfde moment, maar op een andere plek, komen ze waarschijnlijk tegelijk naar een de plekken toe. Hierdoor zijn er nog maar twee over. Ja ik denk dat dit het doet. Denken jullie niet?”  de andere knikte.
“ oke,”  zei Faith “laten we onze plekken in nemen. De andere drie knikte en schoten naar hun plaats.

“Whise, Charity, Faith, horen jullie mij?” Siste Hope in haar gedachte.
“ja ik hoor je,”  siste Whise, Charity en Faith tegelijk.
”oke, zijn jullie in positie? Dan kunnen we beginnen”
Weer was het antwordt ja
”5”siste hope.
”4”mompelde charity
”3”antwoorde faith
”2”gilde Whise in het hoofd van de andere
“ en 1!”  gilde ze alle vier tegelijk, hard op.
Op het moment dat ze het laatste getal riepen, hoorde je vier duidelijke ontploffingen op vier verschillende plaatsen in het huis.

In de grote kamer bij de gijzelaars en gegijzelde
“wat was dat?” jammerde een angstige stem, duidelijk een vrouwen stem.
“Stilte!” bulderde een kille, grove mannenstem.
“ Jim, Ben, Cam, Jason! Ga kijken wat dat was. Als het die politie mensen zijn, neem ze mee hierheen, dan zullen we laten zien wat we doen met mensen die zich met andermans zaken bemoeien!”  het was een grote, angstaanjagende man die de andere aansprak. Het was duidelijk te zien dat hij de leider was. De vier wat kleinere mannen knikte en liepen naar buiten toe, alle vier met hun wapen beschermend voor zich.

“ Zeg Wessel, wat denk je dat het was?”  vroeg een vrouw. Het was de enige vrouw die niet ineen gedoken zat.
“ Daar komen we snel achter Ashlyn, daar komen we snel achter,”  zei hij, terwijl zijn ogen gevaarlijk en krankzinnig schitterde in de verduisterde gang. Een vrede en gevaarlijke glimlacht speelde op zijn lippen. “ Daar komen we snel achter,”  fluisterde hij nog een keer, meer voor zichzelf.

Hope zuchtte verveeld, ze had zich bovenop een boekenkast verstopt, maar ze zat met haar benen over de rand van de kast, ze zwaaide met haar benen, haar tegenstander was er toch nog niet, en ze was niet geduldig vandaag, ze wilde naar huis. Ineens zag ze licht uit de hoek van haar oog. Het licht kwam de bocht om en Hope zag dat het een man was. Eindelijk, dacht ze ongeduldig. De jonge man kwam steeds dichterbij. Hij was rond de 20, schatte ze en had blond haar. Het kwam tot op zijn schouders en viel in zijn blauwe ogen, waardoor hij het er steeds uit bleef vegen.
“ Jason, ga jij even kijken,”  mompelde de jongen, “ Natuurlijk! Waarom moet ik dit doen hij kan het toch ook zelf doen, die Wessel, argh ik haat het!”  zijn ogen waren op de grond gericht.
Hope grinnikte, “ Zijn we verdwaald?”  zei ze liefjes, terwijl ze zich van de boekenkast liet vallen.

Whise had zicht tegen het plafon aangeduwd, en hield zich muisstil, of zo stil als ze kon. Deze houding was namelijk niet zo goed voor haar rug, die pijn begon te doen, en natuurlijk niet te vergeten dat ze moest niezen. Maar ze mocht geen geluid maken, vooral niet als ze… op dat moment hoorde ze voetstappen haar kant op komen. Een kleine glimlach kwam op haar lippen. Geweldig, dacht ze echt geweldig.
Er kwam een man de hoek om. De man had een gemiddelde lengte, en kort, bruin haar. Zijn haar liep plat langs zijn gezicht. Zijn grote bruine ogen schoten alle kanten op door de gang. Alle kanten behalve naar boven, dacht ze spottend.

Faith lag op de bank in een van de vele kamers van het huis. Ze lag op haar buik en had haar voeten in de lucht. Ze neuriede een deuntje terwijl ze haar kin in haar handen had gelegd. Haar ogen bleven gericht op de deur van de kamer, terwijl haar voeten heen en weer bleven bewegen, op de maat van haar deuntje. Ineens werd de deur opengegooid. In de deuropening stond een man. Hij keek haar met een boze grijns aan. Zijn licht getinte huid stak enorm af bij zijn groene ogen, net zoals zijn donkerbruine haren. Zijn haar was in een lage staart op zijn rug. Een geweer was dreigend op Faiths hoofd gericht. “ en wat doet een klein meisje als jezelf hier?  Vroeg hij met een misselijkmakende grijns.

Charity zat in kleermakerszit op de grond. Ze had haar ogen gesloten, terwijl ze de plant vroeg of er al iemand aankwam. Op dat moment hoorde ze een ijzige lach vlak voor haar, “ dit is een plek voor tieners,!”  zei hij kil. “ en mensen die zonder toestemming hier komen, zullen sterven.”  Zei hij met een gestoorde glinstering in zijn ogen. Charity trok een wenkbrauw op en keek hem verbaast aan.
“Echt?”  daar denk ik anders over.
Langzaam stond ze op en keek de man aan.
“ ik haat het als mensen van andere mensen proberen te profiteren, ik weet niet jullie reden, maar je bent dom bezig meneertje!” spotte ze.
De man snoof en haalde iets uit zijn zak. Toen hij het voor zich hield, zag ze dat het een mes was, duidelijk bedoeld om haar te doden. Toen de man uithaalde, sprong Charity in de lucht en was buiten zijn bereik.  Ze zwaaide met haar rechter hand, van links naar rechts en een wortel van onder de houten planken pakte de man bij de enkels. Dit was de reden dat Charity op de laagste verdieping van het huis zou zitten, ze was dan dichter bij de aarde. De man keek verbaast naar de grond. Dit kwam echter niet doordat er iets rond zijn benen bewoon als een slang, nee meer omdat het stak in zijn been. De wortels, die Charity had gebruikt, waren duidelijk wortels met stekels. Charity keek met een grijns naar de vent, die de wortels probeerde weg te hakken, maar hoeveel hij ze ook weg probeerde te hakken, ze bleven terug komen, en ze kropen steeds verder over zijn lichaam.
meld dit bericht aan een moderator
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen 
havanka Geplaatst op 04-08-2011, 23:39 Reageer
user icon
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht

De man kwam dreigend op Faith af en grijnsde breed.
‘Zitten,’ gaf Faith als antwoord op zijn vraag.
‘Hoe ben jij ontsnapt ui onze gijzelingsactie?’ vroeg hij woedend.
‘Niet,’ antwoordde Faith rustig. Ze kwam overeind en rekte zich uit. ‘Ik wilde alleen maar een beetje aandacht, alleen hoef je niet direct een geweer op mij te richten. Vind ik niet bepaald aardig.’
De man knipperde verbouwereerd met zijn ogen. Faith nam direct gebruik van de situatie en vloog op hem af. Ze greep zijn keel stevig vast en duwde hem tegen de muur. Direct gaf ze hem een schop in zijn maag, zodat hij dubbel klapte en zijn geweer losjes in zijn handen hing. Faith sloeg met haar vrije hand de geweer weg die op de grond viel en wegschoof onder de bank. De man hapte verwoed naar adem en Faith telde de secondes af. Het was alsof ze precies wist hoelang ze moest wachten, terwijl ze dat nooit geleerd had. De man liet zijn armen slap langs zijn lichaam hangen en Faith verwijderde haar handen van zijn keel.
‘Sorry maat,’ mompelde Faith. ‘Maar ik hou niet zo van geweren en zeker niet als je ze op mij richt.’ De man zakte in elkaar en bleef als een slonzig hoopje op de grond liggen.
‘Waar laat ik jou nou?’ vroeg ze zichzelf af. Faith keek om zich heen en zag niets anders dan de bank en een deur wat leidde naar een badkamer. Faith haalde haar schouders op en dumpte de man met enige moeite in de badkamer.
‘Je bent bijna breder dan de deur!’ snauwde Faith tegen de bewusteloze man. Het geweer lag onder de bank en naar mening van Faith was dat een prima plek. Niemand zag hem liggen, tenzij je plat op je buik ging liggen en met je hand zou tasten onder de bank.
‘Even zien wat Hope aan het doen is,’ mompelde Faith tegen zichzelf. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich hevig op Hope. Toen hoorde ze Hope en het leek wel alsof ze een peptalk aan het houden was. Verbaasd luisterde Faith aandachtig naar wat Hope allemaal zat te bazelen.


Hope keek Jason met een brede grijns aan. Nog voordat hij een besluit kon maken vloog ze op hem af en gaf ze hem een fikse schop in zijn maag. Jason klapte dubbel en hapte verwoed naar adem. Hij wilde zijn mond open doen om te schreeuwen om de anderen te alarmeren, maar Hope maande hem snel tot stilte. Ze legde haar hand over zijn mond en drukte hem zonder moeite tegen de grond. Jason hapte nog naar adem en leek zijn ademhaling nog niet onder controle te hebben.
‘Sorry voor die harde schop,’ zei Hope medelevend. ‘Ik dacht echt dat hij niet zo hard aangekomen was. Ik moest alleen zeker weten dat je niet zou gillen, maar waarschijnlijk doe je dat zodra ik mijn hand verwijder. En eerlijk gezegd zit ik daar niet zo op te wachten. Ik vermoed dat iedereen dan direct naar mij toe komt rennen en dan zal die rare leider iemand neerschieten en ik wil dat niet. misschien vind jij het leuk, want anders was je niet hier. Het enige wat ik wil is dat dit allemaal goed afloopt en er geen doden meer vallen. Zelfs geen verwonde mensen, is dat nu teveel gevraagd? Nee toch?’
‘Hope?’ vroeg Faith geërgerd. ‘Blijf je die man vervelen met je peptalk die niemand oppept of sla je hem nog nock-out?’
‘O,’ bracht Hope uit. Ze keek naar Jason die zijn ademhaling steeds beter onder controle kreeg. Zijn ogen werden weer duidelijk zichtbaar en hij graaide naar zijn wapen. ‘Ja laat ik dat maar doen,’ stemde Hope in.
Ze hield haar vingers tegen elkaar aan en hief haar hand op. Ze sloeg hem tegen zijn nek precies op de goede plek. Jason was direct bewusteloos.
‘Bewaar die peptalk de volgende keer voor een goed doel,’ lachte Faith.
‘Ik vond het anders bijzonder interessant,’ grijnsde Hope.
‘Weet jij trouwens hoe het kon dat we allemaal communiceerde via gedachte? Dat hadden wij nog nooit eerder meegemaakt. Vreemd genoeg kon ik het tijdens de vorige missie ineens en nu praatte we alle vier samen!’
Hope haalde haar schouders op ten teken dat ze het niet wist. Ze kreeg door dat Faith dat niet kon zien, dus mompelde ze “kweenie” en opende de deur van een kleine kast om Jason in neer te leggen. ‘Maar misschien kwam dat omdat we allemaal met elkaar in connectie stonden. Misschien was dat de reden dat we ineens allemaal konden communiceren met elkaar. Jij kon het, en wij dus ook op dat moment. Ach als we het straks proberen zal het wel weer niet lukken.’
‘Misschien,’ antwoordde Faith. ‘Even kijken hoe het met Whise en Charity gaat.’

De grijns op het gezicht van Whise werd breder. Ze had de nijging om maniakaal te lachen toen ze de man zo onnozel om zich heen zag kijken. als hij nou nog maar een paar stapjes naar voren zou doen, dan kon ze hem te grazen nemen. Ze bekeek de man nog eens goed en trok haar wenkbrauwen op. het zou zomaar een jonger broertje van sneep kunnen zijn, dacht ze toen ze het sluike haar langs zijn gezicht zag. Het enige verschil is dat zijn haar bruin is en dat van sneep zwart. Whise rilde bij de gedachte, maar dacht toen dat ze deze man wel een klap mocht verkopen. Dat wuifde haar huivering weg en een grijns ontsierde haar lippen. De man liep naar voren. Hij had zijn geweer goed vast.
Whise vlocht haar handen in elkaar en vormde een vuist. Ze liet zich naar beneden vallen en gaf de man een enorme klapt tussen zijn schouderbladen. Zonder verder nog iets te moeten doen viel de man op de grond en was al bewusteloos voordat hij de grond had geraakt.
‘Dat was niet echt leuk,’ mokte Whise. ‘Ik had wel iets meer gevecht verwacht. Op zijn minst een geweer wat op mij gericht zou worden. Dat ik mij hopeloos voel en dat ik mij moet verweren tegen zijn gevaar. Maar nee, jij moet weer een van de zwakke zijn en direct nock out gaan. lekker is dat.’
‘Dus ik neem aan dat je actie geslaagd is?’ vroeg Faith lachend.
Whise keek om zich heen. ‘O, we doen weer aan die gedachtedinges?’ vroeg Whise. ‘We moeten er een naam voor geven, gedachtedinges klinkt stom.’
‘Ehm.. Whise…,’ zei Faith ongelovig. ‘Daar bestaat al heel lang een benaming voor, namelijk telepathie.’
Whise bleef stokstijf staan. ‘Oh,’ wist ze uit te brengen. ‘In ieder geval, wat zal ik doen met die gast?’ vroeg ze haastig.
‘Ik heb die van mij in de badkamer gedumpt, Hope heeft hem in de bezemkast achtergelaten. Heb jij daar niet een bepaalde ruimte waar je hem kunt dumpen?’
Whise keek om zich heen. ‘Niet echt,’ mompelde ze.  ‘Maar ik kan wel iets anders doen. Er staat hier een vrij brede kast en ook ligt er een koord van de gordijnen. Ik kan hem vastbinden en kijken of ik hem in de kast kan proppen. Hij is niet zo erg dik, dus dat moet passen. Een paar schoppen meer of minder kan geen kwaad.’
Whise hoorde dat Faith haar lachen in moest houden toen ze antwoordde: ‘Ja, doe dat maar. Dan ga ik kijken hoe het gaat met Charity.’
Whise lachte hardop en sloeg direct een hand voor haar mond. ‘Hopelijk hoorde niemand dat,’ piepte Whise. Direct ging ze aan de slag. Ze trok het koord van de gordijnen en bond de handen op de rug van de man. Alles zat stevig vast met dubbele knopen. ‘Maar goed dat ik zo goed geleerd heb om te knopen.’ Grijnsde Whise. Ze griste het andere koord van de gordijnen en bond daarmee de mond af van de man, zodat hij niet zou gaan gillen als hij toch eerder bijkwam.
‘Zwakkeling,’ mopperde Whise. ‘één klap,’ gromde ze.


De man snakte naar adem en keek Charity angstig aan. hij stond op het punt om te gaan gillen. Charity hief haar hand op en direct sloeg de plant een blad voor zijn mond. De man spuwde en kuchte om de plantsmaak uit zijn mond te krijgen.
‘Planten wees sterk,’ fluisterde Charity. ‘Zorg dat hij niet zal praten.’
Direct reageerde de plant op het gefluister van Charity. Het wikkelde zich steviger om de man heen en had nu ook zijn mond verzegeld. De man kon niets uitbrengen hij stommelde en het enige wat je hoorde was een gedempt gegil. De plant had zijn wortels nu geheel om de man heen gewonden. Charity keek met een glimlach naar haar creatie.
‘Bedankt,’ glimlachte ze naar de plant. Ze streek over zijn bladeren en voelde de energie van de plant over zich heen komen. ‘Vroeger had ik geen idee gehad, hoe sterk een plant wel niet kon zijn. Ongelofelijk, ik heb dat echt onderschat. Ik moet zeggen dat ik ontzettend blij ben met mijn element aarde. Kun je hem voor mij verstoppen?’ vroeg Charity aan de plant.
Direct werd de man weggetrokken van de plek waar hij nu was. Het enige wat achterbleef waren enkele bloedspetters die op de grond lagen, van de dorens van de plant.
Charity keek toe hoe de man in de hoek werd geduwd en geheel bedekt werd met bladeren en stengels. Je kon onmogelijk zien dat daar een man tussen gevangen zat. Met een grijns op haar gezicht bedankte Charity de plant nogmaals en wachtte af op een teken van één van de andere guardians.
‘Charity is het je gelukt?’ vroeg Faith.
‘Uiteraard, ik had grote hulp van mijn plantenvriend,’ grijnsde Charity.
Faith grinnikte. ‘Mooi zo. Kan je ervoor zorgen dat hij niet zichtbaar is voor anderen?’ vroeg Faith.
‘Is al geregeld,’ antwoordde Charity. ‘Kan jij ervoor zorgen dat we weer allemaal met elkaar kunnen communiceren? Dat is denk ik nu wel handig, als iedereen klaar is tenminste.’
‘Ja dat is waar,’ gaf Faith toe. ‘Alleen ik weet niet precies hoe ik dat deed daarnet.’
Charity lachte en dacht even na. ‘Misschien concentreerde je op een gesprek met ons allemaal en wij met elkaar. Zullen we dat proberen?’
‘Goed idee,’ stemde Faith in.
‘Gelukt?’vroeg Faith.
‘Ja!’ riepen drie anderen vrolijk.
Whise begon direct te vertellen hoe ze haar tegenstander had verslagen, toen volgde Faith en toen Hope. Charity luisterde aandachtig en begon grijnzend te vertellen hoe ze haar element had gebruikt. Iedereen werd er stil van.
‘Hallo?’ vroeg Charity. ‘Horen jullie mij nog?’
‘Ja,’ bracht Hope zachtjes uit. ‘Alleen…’
‘Wij dachten er niet bepaald bij na om onze element te gebruiken,’ mompelde Faith lichtelijk beschaamd.
‘Wij deden we het alle drie op een andere manier… die iet wat… overdreven was,’ mompelde Whise.
‘Dat geeft toch niet?’ vroeg Charity. ‘We moeten allemaal onze eigen draai vinden in onze elementen. Ik vond hem vanavond! En jullie gaan hem snel genoeg vinden. Het is niet echt dat hier vuur of water was om je element te gebruiken.’
‘Wel wind,’ mompelde Whise.
‘Niet bepaald,’ troostte Charity haar. ‘Het zou je misschien teveel moeite hebben gekost om de wind te gebruiken, aangezien je in een dichte ruimte was. Of je was in een ruimte met een raam, zelfs dat maakt niet uit. Eer dat je de wind uit het raam had gehaald had die man je allang neer kunnen halen. We hebben allemaal gehandeld hoe het voor ons kans had om te slagen. Daar ging het toch om? Nu moeten we de andere mensen zie te redden!’
Iedereen fleurde op na de prachtige woorden van Charity.
‘Oké heeft er iemand een plan?’ vroeg Hope.
‘Niet echt,’ mompelde Charity. ‘Ik vond dat ik al voldoende had gemeld met mijn woorden.
De meiden lachte alle vier, maar werden toen weer serieus.
‘We moeten echt snel een plan maken,’ zei Faith.
‘Anders kunnen we die mensen niet op tijd redden,’ voegde Hope eraan toe.

Suus------Charity
Havanka--Faith
Meridith--Hope
Jacky-----Whise
meld dit bericht aan een moderator
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure 
Meridith Geplaatst op 13-09-2011, 18:49 Reageer
user icon
Berichten: 2168
administrator
Verstuur privé bericht

Hope keek rond. "Er zijn al drie doden gevallen, en wij hebben 4 van de 6 criminelen uitgeschakeld, het duurt niet lang voordat de leider zijn mannen mist." Faith Whise en Charity knikten bedachtzaam. "we moeten dus nu handelen en niet afwachten"zei Faith. "maar we kunnen de rest van de gijzelaars niet in gevaar brengen". De meiden dachten diep na. "ik heb wel eens een serie gezien" opperde Hope "als we via de luchtschacht naar de kantine weten te kruipen..." Faith schudde haar hoofd "met z'n vieren maakt te veel lawaai" Hope zuchtte " Wat nou als 1 van ons door die schacht kruipt?" vroeg Charity.
"en de rest van ons dan?"vroeg Whise "luister wij zijn hier niet geknipt voor, maar we kunnen ook niet langer wachten." Hope liep richting de deur "laten we gaan dan" ze hief haar hand op en maakte een paar ijskristallen speren. Faith knikte en liet een paar vuurballen in haar handen zweven "dek elkaar en red zoveel mogelijk gijzelaars" Charity Whise Hope en Faith keken elkaar aan terwijl ze alle vier hun element in hun handen hadden renden ze naar de kantine, onzeker over wat er gebeuren ging.

"is dit wel een goed idee fred? ik bedoel die meiden, wat kunnen ze nou? wij hebben hier FBI en SWAT. Fred draaide zich om en keek zijn collega aan "die meiden hebben iets... ik weet niet wat, maar ik vertrouw ze.

"Hope bukken!!"gilde Faith Hope draaide zich om en keek precies in de loop van een geweer
"wat zijn jullie!"gilde de man panisch Hope sloot haar ogen "faith hoor je me?" Faith knikte "ja ik hoor je." Hope glimlachtte " zeg tegen Charity en Whise dat ze de gijzelaars veilig naar buiten brengen, wij rekenen met deze gasten af "Faith knikte en gaf dit door aan de andere meiden. "Faith Hope wat gaan jullie doen? "riep Whise "doe nou maar"gilde Hope  Charity en Whise keken Hope en Faith aan, "ga"gilde Faith terwijl ze de andere gijzelnemer tackelde, "Whise kom op we moeten die mensen in veiligeheid brengen" Charity trok aan Whise's arm en met tranen in hun ogen renden ze weg terwijl ze kogels ontweken van de getakelde man. Faith sprong boven op hem en wilde hem een vuist in zijn gezicht geven, maar de man was haar voor en Faith viel op de grond, "ik vroeg jullie wat"gilde de man weer hysterisch terwijl hij zijn geweer op Hope gericht hield, hij bloede hevig en een stuk ijskristal stak uit zijn been. "wil je weten wat we zijn? wij zijn de goeierikken en die winnen altijd. "dit keer niet schreeuwde de man en hij schoot.
"hope nee!!! "Faith sprong op en smeet een vuurbal naar de vent die haar sloeg en sprong boven op de man die het geweer had laten afgaan.

"wat was dat?"vroeg Whise terwijl ze met grote geschrokken ogen naar Charity keek. "we moeten doorgaan"snikte Charity terwijl ze boven de mensen vloog.

"daar komen ze!"riep Fred "ik wist het, ik wist het!!!" FBI en SWAT renden naar de gijzelaars en hielpen ze in veiligheid. "we moeten terug"gilde Whise! "nee wacht riep Fred toen hij nog een geweerschot hoorde. Op dat moment werd alles stil. Charity en Whise hoorden Fred niet meer, of de sirenes. ze hoorden niets meer, en zagen alleen het gebouw wat groter leek te worden. en voordat ze het wisten stonden ze binnen. en achter hen stonden SWAT klaar met hun geweeren. De laatste daders lagen op de grond, bloedend en verbrand. hun handen bevroren met hun geweer en pistol nog in hun hand. "waar zijn ze?"vroeg Fred Charity en Whise gaven geen antwoord, ze zagen 2 bloedsporen, maar die verdwenen in het niets, alsof ze er nooit geweest waren.
"ze zijn toch niet?"Hakkelde Charity "nee"zei Whise vastbesloten. "dat hadden we gevoeld, als de leiders dood waren hadden wij hun krachten gekregen... ik voel dat ze nog leven" Charity knikte, maar ze zijn gewond ik hoorde geweerschoten. "die twee heksen? die zijn dood kan niet anders... wij schoten ze neer, en ze huilden... ze waren bang en veranderden in twee meisies." Whise stormde op de man af en gaf hem een vuist in het gezicht. houd je kop!!! ik waarschuw je!! ze legde haar hand op zijn mond en de man begon te spartelde terwijl het lucht uit zijn longen werd getrokken. Ik waarschuw je een verkeerd woord... ze liet de man los die meteen naar lucht begon te happen. Meteen werden ze opgepakt door het SWAT team en meegevoerd, net zoals de andere daders die in kasten en badkamers opgesloten zaten. "en nu?"vroeg Charity" Whise begon te zweven "we gaan naar Thai" Charity knikte en volgde Whise terug naar zweinstein.

Charity en Whise vlogen door het raam en landen voor Thai neer. Thai keek naar het raam, maar Faith en Hope kwamen niet. Toen keek hij vragend naar de twee meiden die voor hem stonden en langzaam weer in Suus en Jackie veranderden. Jackie schudde haar hoofd en keek Thai met betraande ogen aan. "wat is er gebeurd?" Suus en Jackie begonnen te vertellen en toen ze bij het stuk kwamen over verdwijnend bloed leek Thai opgelucht te zijn. "wat is er? waarom kijk je zo achterlijk blij?"Jackie sloeg haar armen over elkaar, "geen zorgen, ze zijn in goede handen"antwoordde Thai en toen vloog hij zelf door het raam. "wat is dat nou voor antwoord" schreeuwde Jackie hem kwaad na. "wanneer komen ze terug?" vroeg Suus "zodra ze er klaar voor zijn "antwoordde Hovonko" Jackie en Suus keken strak naar het raam "wij zijn hier om hen te vervangen. "legde Morodoth uit" Jackie en Suus keken Hovonko en Morodoth aan "niet in die outfit" siste Jackie ze greep de handen van de voormalige guardians en trok ze mee naar de leerlingenkamer. "lang geleden dat we op een school geweest zijn "grinnikte Hovonko "ik heb zin in huiswerk"riep Morodoth. Jackie sloeg zichtzelf tegen haar voorhoofd toen een aantal leerlingen langsliepen op weg naar de grote zaal voor het ontbijt en Morodoth vreemd aankeken. "Luister Meridith houd van school, maar haat huiswerk" siste Jackie tussen haar tanden door. "als jullie jezelf als Havanka en Meridith willen voordoen dan moetten jullie iets beter je best doen"stelde Suus voor. "dit word een ramp"mompelde Jackie en Suus knikte instemmend.

twee maanden kropen voorbij. Suus en Jackie hadden nog altijd niets gehoord van Havanka en Meridith, ondanks hun zoektochten. Thai werd zichtbaarder chagerijniger, pluspunt was dat Morodoth in de buurt was, en dat hij zich dus moest inhouden als hij weer eens zijn chago uurtje had. Op zweinstein leek alles normaal, in het begin vroegen leerlingen zich af of Havanka en Meridith, die in werkelijkheid Hovonko en Morodoth waren, ziek waren, of een weddenschap hadden verloren. Maar na verloop van tijd werden de meiden geaccepteerd, op Sneep na die steevast de meiden strafwerk bleef geven omdat ze hem, zoals hij het noemde, uitdaagden. Hovonko en Morodoth genoten van dit alles, ze hadden school gemist en flirten met heel wat jongens tot ergenis van Thai Suus en Jackie toe. "dit kan toch zo niet langer" mopperde Jackie terwijl ze naar de twee oudere versies keek "we zoeken nu al maanden en hebben geen spoor van Vank of Mer, en nu moeten we doen alsof er niets aan de hand is?" Suus plofte op een stoel neer "ik weet het, ik trek het ook niet langer, snachts zoeken we naar onze vriendinnen en overdag moeten we doen alsof ons neus bloed, wie weet zijn ze in gevaar" Thai schudde zijn hoofd "dat hadden jullie meteen gevoeld, maar probeer je te concentreren op elk mogelijk contact, Havanka was al redelijk goed met haar paranormale gaven en misschien probeert ze contact te leggen."de twee meiden knikten, ze waren gefrustreerd, maar ze wisten dat Thai dat ook was, en dat niemand eigenlijk wist wat ze nu moesten doen om hun twee beste vriendinnen terug te vinden. Voorlopig moesten ze op hun tanden bijten, Hovonko en Morodoth beschouwen als havanka en Meridith, onschuldige beschermen en vooral de agent niet uitschelden. Zoals Jackie vorige week gedaan had toen hij doodleuk melde dat hij hen niet kon helpen met het opsporen van de twee guardians die hem zo geholpen hadden met de gijzeling.
meld dit bericht aan een moderator
ஐ-{*¤°• litle wicca •°¤*}-ஐ Life is like a labyrinth you never know witch path to choose (trots op mn baco)  
jackie Geplaatst op 28-11-2011, 21:49 Reageer
user icon
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht

Jackie zuchtte en keek Suus aan.
“dit kan zo toch niet langer?” mompelde ze terwijl ze vanuit haar stoel naar ‘Mer’ en ‘Hav’ keek.
Suus knikte. “ze moeten zich meer als de echte Havanka en Miridith gedragen. Dit valt te erg op!”  siste ze terug. Jackie knikt en keek toe hoe Morodoth enthousiast het huiswerk van Meridith maakte. Jackie vreesde voor de lessen die ze morgen zouden hebben. Er waren al een paar maanden voorbij en Suus en Jackie waren door hun smoezen heen. Hierdoor moesten de twee vervangers van hun vriendinnen mee naar de lessen. Dit was iets wat waarschijnlijk heel moeilijk zou worden.
Jackie stootte Suus aan. “Denk je dat ze er klij voor zijn. De lessen bedoel ik. We hebben namelijk Sneep morgen en ik weet zeker dat hij het snel door zou hebben. Hij kent Havanka te goed.” Suus werd wit.
“Dt gaat nooit goed!” mompelde ze. Jackie knikte, ze waren allebei bang voor de lessen van morgen. Hoe moesten ze dit uit gaan leggen.

De volgende dag stond Hovonko vroeg naast het bed van de andere meiden. “Opstaan! We mogen eindelijk naar de lessen toe!” zong ze vrolijk. Suus en Jackie begroeven hun hoofd onder hun kussen, maar al snel werd de deken van Jackie afgetrokken. IJskoud water zorgde ervoor dat ze overeind schoot.
“Morith!” siste ze boos. Ze keek op de klok en gromde in woede. “Het is pas half vijf in de ochtend! De lessen beginnen nog lang niet. zelfs de grote zaal is nog niet open. Die gaat pas open over 2 uur!” jammerde ze, wetend dat ze waarschijnlijk niet veel slaap meer zou krijgen. Hovonko en Morodoth keken haar schaapachtig aan.
“ow…”  “…sorry…” de laatste was Hovonko. Ze legde haar hand op het bed van Jackie en liet de warmte van haar vuur er doorheen lopen. Het was de bedoeling om het bed te drogen, maar het vuur was te warm en de dekens vatte vlam. Jackie gilde het uit van wanhoop, waardoor de andere inwoners van de kamer ook overeind schoten. Jackie wierp Hovonko een vernietigende blik toe. “Hav! Zelfs als je een nachtmerrie hebt, hoef je mijn dekbed nog niet in de brand te steken.” Zei ze net hard genoeg zodat de andere het ook hoorde. Hovonko grinnikte en speelde het spel mee. Ze begreep dat het een smoes was. “ik dacht gewoon dat het een demonisch iets was, of misschien een zwadderaar.” De andere meiden keken hun boos aan en gingen weer slapen. Morodoth gooide nog een emmer water over het vuur heen en Jackie besloot bij Suus in bed te gaan liggen, zolang ze nog niet hoefde op te staan.

Ongeveer anderhalf uur later werden de meiden weer wakker. Snel kleedde ze zich om en liepen naar de grote zaal toe. Morodoth en Hovonko keken grijnzend rond. Ze vonden het geweldig om eindelijk weer eens lessen te mogen volgen en ze wisten natuurlijk niet welke marteling ze de eerste twee uur door zouden gaan. Ja ze hadden Sneep en hij was niet echt gek op hun, zelfs niet als Havanka zijn Petekind was.
Jackie zuchtte en keek met een glimlach naar de voorouders van haar vriendinnen. Het was duidelijk dat ze niet konden wachten tot de lessen eindelijk begonnen. En dat was natuurlijk niet gek, het was jaren geleden dat ze les hebben gehad en ze waren gewoon opgewonden. Zij en Suus werden zowat meegetrokken naar de kerkers door de twee vrouwen, omdat ze als eerste in het lokaal wilden zijn.
Suus grinnikte. “ik vraag me af wanneer Hav en Mer dat zouden doen,” fluisterde ze. “zo goed als ik me kan herinneren stonden ze altijd te popelen om het lokaal uit te mogen, maar deze twee willen er juist graag in.” De twee meiden grinnikte en gingen aan de tafel achter hun zitten.

Na ongeveer 5 minuten begon het lokaal vol te stromen.
“Zo”  zei een koude, gladde, zachte stem van voor uit de klas. “Mevrouw Ledger en Myth dachten ook maar weer eens een keer te komen.” Sneep keek recht naar de twee vrouwen die glimlachend terug keken.
Sneep besloot verder geen aandacht aan de twee te besteden en Suus en Jackie haalde opgelucht adem.
“Sla je boek open op bladzijde 348 en lees het recept goed door. Jullie hebben een uur om het drankje te maken.


meld dit bericht aan een moderator
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen 
havanka Geplaatst op 09-12-2011, 12:36 Reageer
user icon
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht

Jackie boog zich voorover en keek hovonko en morodoth doordringend aan.
‘Jullie weten dat Havanka en Meridith totaal niet van dit vak houden? Dus waag het niet je hand op te steken.’ Ze keek de twee dreigend aan die knikten enthousiast. Jackie vroeg zich heimelijk af of ze daadwerkelijk iets gehoord hadden.
Suus boog naar jackie en keek haar met een flauwe glimlach aan. ‘Waarschijnlijk hoorde ze alleen de woorden “hand opsteken” misschien had je beter niets kunnen zeggen.’
Jackie zuchtte diep en knikte. Misschien had Suus wel gelijk. Het was jammer dat Thai niet mee kon doen met de lessen. Hij wist zijn moeder en haar beste vriendin af en toe wel in te dimmen.
‘Lees de paragraaf over de flegmaflip. Zodra jullie die gelezen hebben dan schrijven jullie een kort verslag. Lever dat bij mij in en lees de tweede paragraaf. Het tweede lesuur gaan we de flegmaflip bereiden.’
Jackie sperde haar ogen wijd open. ‘De eerste paragraaf is vijftig bladzijdes!’ riep ze schril.
‘Is het een probleem juffrouw Roessen?’ sneep schreed dichterbij en jackie slikte moeizaam.
‘Nee… nee,’ mompelde ze haastig. ‘Totaal niet. prima zelfs.’
‘Dat dacht ik al,’ antwoordde Sneep.
Jackie haalde opgelucht adem toen ze merkte dat hij het erbij liet zitten.
Hovonko stak haar hand in de lucht en grijnsde blij. ‘Professor! Professor!’riep ze veel te vrolijk voor haar doen.
‘Hovonko wat zei ik nou?’ siste jackie woest. Ze grijnsde onwillekeurig naar sneep die zich alweer had omgedraaid. Hij keek Havanka venijnig aan.
‘Ik heb het al af!’ riep hovonko vrolijk zwaaiend met haar perkament.
‘Ik ook professor!’ riep Morodoth blij.
‘MOND DICHT!’ gilde Jackie woest. Suus maakte wilde gebaren om Jackie stil te houden, maar die hadden niet gewerkt.
‘Jackie niet zo schreeuwen naar de professor,’ zei Morodoth op een veelste moederlijke manier.
Jackie liep rood aan en sloeg haar armen om zich heen. ‘Prima,’ snauwde ze. ‘Dan zoeken jullie het zelf maar uit.’
Sneep griste de perkamenten van tafel en keek ze haastig door. ‘Opnieuw,’ sneerde hij.
‘Waarom?’ vroeg Morodoth verbaasd. ‘Ze zijn prima.’
De ogen van sneep schoten vuur. Jackie en Suus doken half onder hun tafel van schrik en ze keken hovonko en morodoth aan alsof ze wisten dat ze totaal krankzinnig waren geworden.
‘Wees stil, wees stil, wees stil,’ piepte Suus angstig. Jackie schudde haar hoofd keer op keer en ze keken toe hoe sneep van kleur verschoot en dreigend met woedende fonkelende ogen op hen afstapte. Jackie en Suus wisten dat Havanka en Meridith doodsbang waren geweest, maar die twee die er nu zaten toonde geen angst en keken Sneep aan alsof dit zijn fout was.
‘Het spijt me juffrouw Myth, maar ik dacht dat ik hier de leraar was,’ sneerde Sneep.
‘U hoeft uw excuses niet aan te bieden hoor,’ glimlachte Hovonko vriendelijk.
De hele klas snakte hoorbaar naar adem. Jackie en Suus waren compleet verdwenen en zaten in een gedoken onder de tafel.
‘Dit is een nachtmerrie, dit is een nachtmerrie,’ piepte Suus hysterisch.
‘Deze twee zijn totaal krankzinnig, ik moet mijn guardian zussen vinden,’ jammerde Jackie.
Sneep leek op te zwellen van woede.
‘NABLIJVEN ALLE TWEE!’ gilde hij woest door het lokaal. Voor zover iedereen wist was sneep nog nooit zo kwaad geweest. ‘Ik zie jullie iedere zaterdag de hele maand.’
‘erg vriendelijk is hij niet he?’ vroeg morodoth aan hovonko.
‘Nee, even serieus meiden, hoe houden jullie het uit met hem…. Meiden?’ hovonko keek achterom en zag Jackie en Suus nergens.
Jackie’s hand kwam bevend boven de tafel uit en maakte een gebaar dat ze hun mond moesten houden.
‘DRIE MAANDEN IEDERE ZATERDAG EN ZONDAG NABLIJVEN!’ gilde Sneep woest. ‘En voor nu naar professor perkamentus EN WEL NU!’
‘Rustig maar,’ mompelde hovonko chagrijnig.
‘wees niet zo aangebrand,’ mompelde morodoth.
‘Aangebrand,’ giechelde hovonko.
Morodoth sloeg haar ogen ten hemel. ‘Jaja heel grappig,’ mompelde ze.
de twee pakten hun spullen bijeen en liepen druk pratend de klas uit, alsof het hele voorval niet was gebeurd. Sneep stond te koken van woede.
‘Iedereen leest alle vier de paragraven van de flegmaflip. Als ik iemand ook maar hoor snuiven dan kan diegene al nablijven en geloof me, dat zal niet fijn zijn!’ iedereen hield zijn adem in. Jackie en Suus kropen langzaam weer terug op hun stoelen en keken vol angst naar sneep, die het duidelijk op hun had gemunt. ‘Ik wil een verslag van alle vier de paragraven. Het verslag moet minimaal vier perkamentrollen lang zijn.’
‘VIER!’ riepen jackie en Suus tegelijk. Ze sloegen direct hun hand voor hun mond en doken tegelijk onder hun tafel van schrik.
‘Ik durf niet te kijken,’ jammerde Suus.
‘ik ook niet,’ piepte Jackie.
‘Samen?’ vroeg jackie. Suus knikte. Langzaam keken ze omhoog en ze keken in het woeste gezicht van sneep. De meiden bleven op de grond zitten en durfde niet meer te bewegen.
‘Juffrouw roessen en Juffrouw Meday, een maand nablijven iedere zaterdag en zondag.’
De twee meiden moesten op hun tong bijten om er niets van te zeggen, ze wisten dat ze het er alleen maar erger mee maakte.
Sneep liep woest weg en liep onderweg nog wat flessen en potten uit elkaar knallen. Er heerste een doodse stilte in het lokaal en iedereen (zelfs de zwadderaars) wisten dat sneep gevaarlijk was op dit moment. Niemand durfde ook maar iets te zeggen en iedereen hoopte dat de bel zo snel mogelijk ging en ze allemaal hard weg konden rennen. Ver weg van sneep en zijn gevaarlijke toverstok, die hij op dit moment in zijn hand hield en iedereen goed in de gaten hield.

Hovonko en morodoth liepen door het kasteel.
‘We moesten naar perkamentus toch?’ vroeg hovonko.
Morodoth knikte. ‘Ja… zodra ik weet waar dat precies is, kunnen we erheen.’
Hovonko grinnikte. ‘Even serieus mor, die professor is echt een raar figuur! Hij doet wel erg gemeen hoor!’
Morodoth knikte. ‘Was dat ook niet die peetvader van Havanka, mimi en Matthew?’
Hovonko keek morodoth verbouwereerd aan. ‘Dat is niet fijn. Vreselijke man.’
Morodoth knikte instemmend.
‘STUDENTEN OP DE GANG!!! STUDENTEN OP DE GANG!!!’ gilde een hysterische man vanuit de deuropening.
Hovonko en morodoth keken achterom en kwamen tot de ontdekking dat hun diegene waren.
‘ja klopt,’ antwoordde morodoth.
‘We hebben straf en we moesten naar professor perkamentus.’
Professor anderling kwam ook de hoek omgelopen en keek de twee meiden streng aan.
‘Loop dan maar mee,’ zei ze hoofdschuddend.
‘prima,’ antwoordde Morodoth vriendelijk.
Professor anderling keek de meiden vreemd aan. ze voelde dat er iets aan de hand was, maar ze kon haar vinger er niet op leggen.
Vilder droop chagrijnig af.
Zodra ze bij de grote waterspuwer waren aangekomen wees professor anderling naar de trap.
‘Ga maar naar boven, hij verwacht jullie al.’ Anderling draaide zich direct om en verdween uit zicht.
‘Wat gaan we eigenlijk zeggen?’ vroeg hovonko.
‘Ik weet het niet. improviseren maar?’
‘Dat werkte bij sneep ook niet echt.’
Morodith haalde haar schouders op. ‘Ik weet even niets anders. We kunnen moeilijk wegrennen.’
Hovonko knikte en samen liepen ze de trap op. bovenaan was een deur, zachtjes klopte hovonko erop.
‘binnen,’ weerklonk de stem van professor perkamentus.
De meiden liepen naar binnen en keken perkamentus schuldig aan. de oude man keek met een teleurstelling in zijn ogen naar de twee meiden en ondanks dat hovonko en morodoth de man amper hadden gezien, konden ze de teleurstelling die in zijn ogen lag niet aan. het voelde verschikkelijk en ze keken elkaar schuldig aan. misschien hadden ze toch iets wat overdreven.
‘Ga zitten,’ zei de oude man zacht.
‘Ik heb liever dat hij boos word,’ fluisterde hovonko zacht.
Morodoth knikte en deelde het gevoel.
‘Ik heb het verhaal al gehoord van professor Sneep.’
‘Werkelijk?’ vroeg hovonko verbijsterd. ‘Hoe kan hij zo snel zijn?’
Perkamentus werkte haar met 1 blik en zwijgen op. hovonko keek hem moeizaam aan en slikte.
‘Jullie begrijpen waarom hij drie maanden strafwerk heeft gegeven?’
‘ja,’ antwoordden ze in koor. ‘We waren gewoon te enthousiast en vonden dat hij ons oneerlijk behandeld hadden. dat havanka en meridith dat toelaten is echt…. Ik bedoel…,’ morodoth keek hem geschrokken aan.
‘Dat wij dat toelieten!’ riep Hovonko gelijk, proberend morodoth haar fout goed te maken. ‘dat deden we dus niet… en toen ging het mis… omdat hun… wij… het niet toelieten…’
‘ja,’ antwoordde morodoth.
Professor perkamentus keek de meiden aan en er verscheen een twinkeling in zijn ogen.
‘Deze fout zullen havanka en meridith jullie niet in dank afnemen,’ glimlachte hij.
‘Dat zijn we ons bewust,’ grinnikte morodoth.
‘Ze zullen woest zijn,’ grijnsde Hovonko.
‘Ik bedoel.. WIJ!’ riep morodoth geschrokken. ‘Wij zijn woest… op onszelf… en… uw eet het al he?’ vroeg morodoth terneergeslagen.
Professor perkamentus knikte en keek de twee aan door zijn halfronde brillenglazen. ‘Jullie kunnen mij niet beet nemen,’ glimlachte hij.
‘Wat weet u precies?’ vroeg hovonko voorzichtig.
‘Waarschijnlijk nog te weinig om alles te weten. Ik zou graag willen weten waar de twee meisjes zijn op dit moment.’
‘Wisten wij dat maar,’ zuchtte hovonko.
‘Wel, mijn beste hovonko en morodoth, ik heb het vermoeden dat de twee meiden spoedig terug keren.’
‘Werkelijk?’ vroeg morodoth. ‘Wacht eens even, hoe weet u onze namen?’
Professor perkamentus keek de twee aan  met een glimlach. ‘Ik weet zoveel meer dan iedereen denkt. Het gaat erom wat ik ermee doe en hoe ik met de informatie omga.’
De meiden knikte en durfde niet te beginnen over de guardians. Wat als hij het niet wist en ze hiermee de meiden verrieden? Maar dan alsnog… professor perkamentus kon de meiden beter beschermen als hij wist wie de guardians waren. Hovonko keek naar morodoth en ze wisten allebei dat ze hetzelfde dachten.
‘We zullen het hierbij laten,’ zei professor perkamentus. ‘Probeer wat meer te zijn zoals havanka en meridtih en luister naar de adviezen van juffrouw Meday en Roessen. Dat scheelt juffrouw ledger en myth wat nablijven, aangezien ze al drie maanden hebben.’
Hovonko en morodoth kuchte en grijnsde breed.
‘Ga nu maar en schrijf alvast het opstel wat professor sneep wil hebben. Zodra de les toverdranken is afgelopen kunnen jullie weer meegaan met de klas.’
‘Oke,’ antwoordde hovonko.
‘Dank u professor,’ knikte morodoth.
‘Tot snel,’ antwoordde professor perkamentus mysterieus.
Terwijl de twee naar beneden liepen zeiden ze geen woord. Pas in de leerlingenkamer, terwijl ze hun toverdranken boek hadden opengeslagen en alles hadden klaargelegd om het opstel te schrijven keken ze elkaar zuchtend aan.
‘We zijn te enthousiast begonnen,’ constateerde morodoth.
Hovonko knikte instemmend. ‘We hebben grove fouten gemaakt en lieten ons meeslepen. Eigenlijk moeten we professor sneep onze excuses aanbieden.’
Morodoth knikte. ‘mee eens. Alleen verwacht ik dat hij ons op dit moment niet wil zien, wat begrijpelijk is. Misschien is zaterdag beter als we strafwerk moeten maken.’
Hovonko keek chagrijnig voor zich uit. ‘ik haat strafwerk. Ik hoop dat professor perkamentus gelijk heeft en dat havanka en meridith snel terugkomen.’
Morodoth grijnsde onwillekeurig. ‘Zo komen wij er goed onderuit!’
Hovonko grinnikte en knikte heftig.

De rest van de dag verliep rustig. De meiden hielden zich koest en accepteerde dit keer de goede adviezen van jackie en suus.
Savonds maakte ze gezamenlijk hun huiswerk en zodra iedereen op bed lag kwam Thai langs. Jackie en Suus vertelde hem (onder zwaar protest van morodoth) wat er gebeurd was die dag. Thai liep rood aan van woede.
‘Hoe kunnen jullie! De schuld word nu geschoven op havanka en meridith en wie weet wat er gebeurd!’
‘Rustig maar jongen,’ zei morodoth kalm. ‘Het komt allemaal wel goed. Wij gaan gewoon ons excuus aanbieden aan de professor en dan komt alles weer goed.’
Jackie snoof en Suus liet een hysterische giechel horen. ‘Sneep accepteert niet zomaar een excuus,’ legde jackie uit. ‘We zullen zien hoe het verloopt, maar geloof me, hij gaat jullie leven zuur maken de komende weken.’
Hovonko en morodoth keken elkaar aan en zuchtte diep. ‘Dan zullen we goed op onze woorden en daden moeten passen.’
meld dit bericht aan een moderator
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure 
Tinaaax257 Geplaatst op 14-12-2011, 18:32 Reageer
Berichten: 6
gebruiker
Verstuur privé bericht

egt een superverhaal!!!!!!!!
meld dit bericht aan een moderator
Reach for the moon, if you can't touch it then grab a star. 
havanka Geplaatst op 15-12-2011, 17:57 Reageer
user icon
Berichten: 3767
administrator
Verstuur privé bericht

dank je


meld dit bericht aan een moderator
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure 
Meridith Geplaatst op 05-01-2012, 11:38 Reageer
user icon
Berichten: 2168
administrator
Verstuur privé bericht

Jackie en Suus deden er werkelijk alles aan om het vreemde, maar sterke wezen te verslaan.
Maar Morodoth en Hovonko waren te zwak,het was inmiddels al bijna een jaar geleden dat havanka en Meridith verdwenen waren.En al die tijd hadden twee guardians de energie moeten verdelen over vier.De voormalige guardians waren simpelweg op, ze hadden amper energie om naar de lessen te gaan laat staan een wezen te verslaan die geen van de vier ooit gezien had.
"kom op Morodoth je moet doorvechten" Whise vloog richting het wezen en smeet een paar windscherven
"ik kan niet meer, ik ben op" Morodoth zakte op haar knieeen en zag een vreemd rood gloed uit haar handen vloeien. "ik kan ook niet meer, ik ben kapot"Hovonko zakte uit de lucht en plofte als een hoopje op de grond, ook zij zag een geel gloed uit haar handen kruipen. "we kunnen niet meer Whise, we zitten aan ons maximum" Whise en Charity keken elkaar wanhopig aan, ook Zij zaten aan hun limit maar ze mochten niet opgeven. Het wezen steeg boven de vier uit, wanhopig probeerden Charity en Whise te vechten, maar hun elementen werden met de minuut zwakker, Hovonko en Morodoth hadden niet eens de energie meer om hun element op te roepen. net toen het wezen zijn arm ophief keken Charity en Whise elkaar weer aan, ze pakten elkaars handen, en veranderden terug in Jackie en Suus."dit is het"gilde Jackie "leuk je gekend te hebben"schreeuwde suus terug. Hovonko en Morodoth probeerden op te staan, maar elke poging mislukte "Jackie Suus rennen!!! gilden Hovonko en Morodoth. In hun ooghoek zak Morodoth haar zoon. "Thai rennen!"Jackie Suus"schreeuwde Thai benauwd, hij sprong en probeerde de meiden in zijn sprong mee te trekken, maar ook hij had al maanden gevochten, en dat zonder gebruik van magie. Niemand kon meer, niemand had de energie, en niemand zou hen kunnen redden. Jackie en Suus sloten hun ogen, en zaten klaar
voor de klap die komen zou.

Na een tijdje opende Jackie haar ogen, waar bleef de pijn? waarom voelde ze niets, het enige wat ze voelde was een paar druppels water. Ook Suus opende haar ogen, de hitte die ze voelde was onmiskenbaar guardianvuur... maar wie? Hovonko had geen kracht meer en ook Morodoth was energieloos, en toch... "jack...zijn we dood?"suus kneep in haar arm, en trok een pijnlijk gezicht. "jack??" Suus keek Jackie vragend aan, en volgde toen haar blik, haar ogen werden groot en haar mond viel open. Thai stond langzaam op, bang dat wat hij zag elk moment weg kon zijn, bang dat hij droomde. Hij ademde zelfs heel langzaam, alles leek een waas.
"dit...is niet mogelijk"stammelde Jackie, "een jaar...een heel jaar"
Whise en Faith stonden tegenover het wezen, het leek allemaal slow motion, het wezen bleef proberen de meiden pijn te doen, hun weg te slaan of te doden, maar niets werkte. Het wezen leek machteloos.
Met een emotieloos gezicht hief Hope haar hand op, en bevror het hoofd van het wezen, ontnam hem lucht. en op dat moment spreide havanka haar vingers en werd het wezen bedekt met vuur. en toen reikten ze naar elkaars overige handen en raakten hun vingertoppen elkaar, het wezen leek in tijd bevroren, eeuwig stikkend en eeuwig brandend. en langzaam, alsof ze alle tijd van de wereld hadden, loste het wezen op. zodra het wezen weg was,draaide de twee guardians zich om. "wees niet bang, de zwarte engel is weg" fluisterde Faith.
"bang?, ik ben niet bang, ik ben verbaast" Jackie sprong op en liep op Hope en Faith af "waar zijn jullie al die tijd geweest?" Hope en Faith keken uitdrukkingloos naar Jackie "hallo, ik vroeg wat!"
Suus strompelde naar Jackie toe, "jack, ik denk niet dat ze je kennen"fluisterde ze" Jackie keek Suus aan "wat bedoel je ? we zijn al jaren bevriend" Faith keek Jackie en Suus aan, en vloog toen omhoog, gevolgt door Hope.

Jackie en Suus keken de twee guardians na, "ze herkenden ons niet"jammerde Suus, "ik vraag me af wat er met hen gebeurd is het afgelopen jaar" Suus knikte "laten we gaan, we hebben geen energie om te veranderen, en hovonko en Morodoth zijn gewond, als we weer energie hebben vliegen we ze achterna" Suus zuchtte en keek naar de twee oudere guardians. "ja laten we gaan, ik ben wel blij dat ze terug zijn, ik voel me meteen een stuk sterker."



sorry thats it.... ben gewoon leeg
meld dit bericht aan een moderator
ஐ-{*¤°• litle wicca •°¤*}-ஐ Life is like a labyrinth you never know witch path to choose (trots op mn baco)  
truehpfan Geplaatst op 26-04-2012, 20:31 Reageer
Berichten: 8
gebruiker
Verstuur privé bericht

omg dit is echt een mooi verhaal snel verder schrijven   i love it  


meld dit bericht aan een moderator
Yesterday is history Today is a gift Tomorrow is a mystery 
jackie Geplaatst op 18-05-2012, 20:43 Reageer
user icon
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht

De zes Gardians vlogen, met moeite, terug naar het kasteel. Hope deed het raam van de slaapzaal van de meiden open, vermoeid vlogen de andere naar binnen en veranderde terug naar hun eigen vorm. Al snel stonden Jackie, Suus, Hovonko en Morodoth weer in de slaapzaal, maar toen ze zich omdraaide, zagen ze dat Hope en Faith er niet bij stonden. Geschrokken en bang keken Jackie en Suus elkaar aan, terwijl Hovonko en Morodoth uitgeput op de grond stortte.
Langzaam draaide Jackie zich naar het raam toe. Hij was nog steeds open en de gordijnen waaide zachtjes heen en weer, maar er was geen bewijs dat er ooit twee andere Gardians waren geweest. Jackie haalde diep adem en keek Suus langzaam aan.
“Waar zijn ze Suus? Waar zijn Hav en Mer? Waarom zijn ze niet hier, waar ze horen te zijn?” haar stem klonk gebroken, terwijl ze voelde dat haar vriendinnen steeds verder weg van hun waren, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Ze leken hun zelfs niet meer te herkennen. Ow wat was er toch met hun vriendinnen gebeurd? Dachten Suus en Jackie te gelijk terwijl ze in een onrustige slaap vielen.
In de donkere nacht vlogen twee meiden met koude ogen in stilte naar een vreemde plaats. Het leek een rots, midden in de zee…

De volgende ochtend schrok Jackie wakker. Ze had kringen onder haar ogen en was harstikke moe, maar ze waren al aan de late kant. Ze hadden het eerste uur Toverdranken met Sneep, dus ze moesten opschieten. Ze wierp een blik op de wekken en hield haar adem in. Haar ogen werden groot toen ze zich realiseerde wat er aan de hand was. Ze sprong op en schudde Suus wakker.
“Suus! Opschieten, we moeten naar de kerkers!” Suus mompelde wat en draaide zich weer om. Jackie mompelde wat onder haar adem en kneep haar ogen samen.
“SUUS WAKKER WORDEN! WE MOETEN OVER PRECIES VIJF MINUTEN BIJ SNEEP IN DE LES ZITTEN!”
Suus schoot overeind en keek haar verbaast aan.
“Wat.. wat”
Jackie zuchtte en haalde diep adem.
“Suus, we hebben nog maar een paar minuten om in de les te komen en zo te ziek kunnen Hovonko en Morodoth niet komen.” De twee meiden keken naar het bed van de voorouders van hun beste vriendinnen. Ze lagen stil te slapen en het was duidelijk dat ze te moe waren om iets te doen.
Stil slopen Jackie en Suus de slaapzaal uit en rende naar de kerkers.
Toen ze de kerkers inkwamen rilde Jackie. Ze had het gevoel dat ze wat vergeten waren, maar dat zette ze snel uit haar hoofd en klopte op de deur, die open zwaaide.
“Dus onze twee griffoendors hebben bedacht dat ze toch wel naar de les moesten komen. Maar ik moet jullie eraan herinneren dat dit een klaslokaal is en geen slaapzaal. 20 punten aftrek van Griffoendor en ik zie jullie zaterdag avond om 7 uur in mijn kantoor voor jullie straf. Nu snel gaan zitten voordat ik me van gedachten verander.”
Snel gingen de twee meiden zitten. Ze bloosde allebei helder rood. Ze waren net door Sneep voor gek gezet voor de hele klas.

Intussen ging Sneep verder met de uitleg. De griffoendors gaven de meiden meelevende blikken, terwijl de zwadderaars hun met een hatende en spottende blik aankeken. De twee vriendinnen zuchtte. Dit zou nog een lange dag worden..
meld dit bericht aan een moderator
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen 
1 2 3 4