|
jackie
|
Geplaatst op 27-02-2009, 15:36 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Verbaast liepen George en Jacqueline naar Perkamentus toe. Waar hun een heel gesprek stond te wachten. Maar uit het gesprek bleek dat hij nog niets wist, en op onderzoek uitging terwijl hun veilig en saai op school moesten blijven. Daarom liepen ze ook verslagen terug liepen naar de leerlingenkamer.
“Een nieuw vriendje, Hartendoorn?” sneerde een lijzige stem achter hun.
Met een ruk draaide Jacqueline en George zich om naar de stem achter hun. Het was Draco Malfidus. Jacqueline haalde diep adem en wou doorlopen, maar George ging er boos op in.
“hoezo Malfidus, ben je jaloers?” zei hij woedend terwijl Malfidus alleen maar zijn neus ophaalde.
“Waarom zou ik jaloers zijn Wezel, jullie zijn allebei bloedverraders dus passen perfect bij elkaar, maar kan ze er wel mee omgaan dat je geen geld hebt?” zei hij kil terug.
Dit ging Jacqueline te ver; “ach Malfidus, je kan er gewoon niet tegen dat je zelf zo zielig bent dat je geen meisje kan vinden. En daarbij is niet alles met geld te koop, zoals liefde en vriendschap. Dat zijn duidelijk de dingen die jij NIET bezit, dus praat asjeblieft over mijn toekomstige schoonbroer, want hij gaat met mijn zusje. En daarbij willen we NU de ketting!” siste ze kil in een adem. Terwijl ze nu stonden te wachten op de reactie van haar ex die ze diep van binnen nog steeds leuk vond.
Asera zat intussen, nik bewust wat er verderop gebeurde, in de bieb, op zoek naar de schuilplaats van de Dooddoeners. Ze zou alles doen om haar vriendin terug te krijgen. Ze kon het haar zo vergeven wat ze had gedaan, als Nancy maar veilig was! Het moest gewoon.
Intussen zat Nancy alleen in een donkere kille, koude kamer. Er was een heel hoog klein raampje, maar het was veel te hoog om doorheen te klimmen. Ze liet haar hoofd op haar hangen zakken en zuchtte gefrustreerd. Toen er ineens ergens achter haar een deur open ging. Angstig keek ze om en zag een gemaskerde dooddoener naar binnen stappen. Angstig kroop ze naar de achterste muur toe. Zover mogelijk weg bij de dooddoener, al wist ze dat het zinloos was omdat, als hij wou hij toch wel naar haar toe kwam.
“Mijn moeder vertelde al dat je jong was,” zei een kille stem die ze niet herkende.
Met beheerste passen liep hij naar haar toe, terwijl zijn mantel geluidloos achter hem aan wapperde. Langzaam hurkte hij voor haar neer en bekeek haar lichaam zorgvuldig met zijn duidelijke bruine ogen. Ook al waren zijn ogen nog zo mooi, het was zonde dat ze zo kil stonden. Ook zijn haar was zo te zien bruin, zag ze terwijl ze elke beweging angstig volgde. De jongen grinnikte en reikte met zijn hand (in een satijnen handschoen) naar het masker op zijn hoofd en zette hem langzaam af. Haar ogen gleden langzaam maar schichtig over zijn gezicht terwijl hij nu met zijn hand naar haar gezicht reikte en hem tegen haar wang legde terwijl ze zichzelf angstig tegen de muur duwde, waardoor hij grinnikte.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
Nancyy
|
Geplaatst op 27-02-2009, 16:22 |
Reageer
|
Berichten: 641
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
George trok Jacqueline mee. ''Je weet het hé, Jackie...'' zei Draco pijnzend. Jacqueline bleef stil staan en zuchtte. Wat moest ze nou? ''Hij chanteert,'' zei George. ''En je weet wat Asera wilt, dat je hem niet spreekt. Die ketting komt wel!'' zei George en probeerde haar mee te trekken. Maar diep van binnen wou ze dol graag met hem praten... Maar wat schoot ze er mee op? Ze keek Draco aan. Die blik in zijn ogen... Die kon ze niet weerstaan. '"Draco, ik ga met je mee, maar heel even dan.'' Draco knikte grijnzend. Hij pakte haar hand en trok haar mee. Hij keek nog even om, naar George, en keek hem kil aan. Daarna liepen ze naar buiten...
Ze langs het meer, het was schemerig en de wind blies door de lange blonde haren van Jacqueline. Beide zeiden ze niks. ''Dus...'' begon Jacqueline. ''Ga je me die ketting nog geven of niet?'' vroeg ze zenuwachtig. ''Ja, ehm... Ik weet niet hoe ik dit moet vertellen, maar het is al zo vaak aan- en uit geweest, dat weet ik, maar ik wou je vertellen dat mijn gevoelens voor jou nog niet over zijn,'' zei hij zonder haar aan te kijken. Blijkbaar schaamde hij zich voor wat hij had gezegt. Jacqueline stond stil en keek hem aan. Ze glimlachte. '"Draco, wat lief...'' zei ze zacht. ''Maar je weet dat het geen goed idee is...'' ''We moeten gewoon niet meteen onze relatie verbreken na een ruzie, dan is er niks aan de hand,'' zei Draco overtuigd. ''Ja, of jij moet nadenken voordat je dingen doet.'' Draco zuchtte. ''Ik heb geen zin in een discussie, daarvoor heb ik je niet uitgenodigd.'' Jacqueline knikte. ''Ik weet het... Maar wat wil je nou?'' ''Jou,'' zei Draco vast besloten en hij wou haar zoenen. Jacqueline twijfelde geen moment, ze zoende hem terug, maar alleen omdat ze nu stiekem de ketting uit zijn zak kon halen... Niet omdat ze het zo graag wou. Heel voorzichtig gleed ze met haar hand in zijn zak, en met de andere hand streelde ze zijn haren, deze kus leek wel eeuwig te duren... Ze had hem te pakken en deed hem snel onder haar gewaad. Ze stopte met zoenen en keek hem aan. Draco grijnste. ''Dus het is weer aan?'' vroeg hij. Jacqueline schudde haar hoofd. ''Nee, Draco.'' Draco keek haar niet begrijpend aan. ''Ik heb hier gewoon geen woorden voor. Waarom zoen je me dan?'' vroeg hij onbegrijpelijk. ''Er moet toch een laatste kus zijn?'' zei Jacqueline. Eigenlijk vond ze zijn aandacht heerlijk. Hij smeekte half om haar terug te krijgen. Dat voelde wel goed. Hij houd dus wel van haar... ''Het begint te regenen, ik ga maar eens.'' zei Jacqueline. '"Als je niet met me neemt, krijg je die ketting ook niet!'' zei Draco geirriteerd. ''Chantage!'' riep Jacqueline uit. Ze had de ketting zelf, dus niks om haar druk over te maken. ''Dag, dag!'' zei ze vrolijk en ze rende naar de deur. Draco bleef beteuterd achter. Net voordatze de deur dicht wou slaan hoorde ze Draco schelden. '"***, ***domme! Rot streek!'' snauwde Draco. Jacqueline grijnste en liep met snelle pas naar de leerlingenkamer.
Binnenkomend zaten George en Asera al gearmd op de bank. Asera was net terug uit de bibliotheek en zag er gestrest uit. ''Jackie! Je bent naar hem toe gegaan!'' zei Asera kwaad. ''Waarom, oh wáárom luister je toch nooit eens naar me?'' ''Ik moest wel!'' zei Jacqueline terug. ''Waarom dan wel?'' vroeg Asera kwaad. ''Nou, omdat... omdat... Nou gewoon, ooit vertel ik het je nog wel maar nu kan ik het niet vertellen...'' zei Jacqueline.
Dit bericht is gewijzigd op 27-02 16:42.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friends forever or not? |
|
|
Mrs-griffel
|
Geplaatst op 27-02-2009, 17:10 |
Reageer
|
Berichten: 1081
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Jacqueline liep snel naar de slaapzaal en zette de ketting van Asera onder het doosje onder haar kussen gauw liep ze weer naar beneden. Asera die nog steeds boos was omdat Jacqueline weer niet had geluisterd naar haar, en alweer met draco op pad was geweest. 'Maar Asera, wat deed jij vanmiddag in de bibliotheek?' vroeg Jacqueline. 'Nou kijk ik was bezig met huiswerk en ik ben blij dat je daarover begint, vanafond dan moet ik even heel veel leren en studeren en ik heb aan Harry zijn onzichtbaarheidsmantel geleend dus heb je geen last van mij' zei Asera. George keek haar met grote ogen aan. 'Waar ga je heen dan?' vroeg hij verbaast. 'Gewoon hier, maar het is nogal belangerijk snap je en stel alsjeblieft geen vragen' zei Asera koppig. 'Nouja ik ben je zus - je vriend' zeiden Jacqueline en George. Asera stond op en liep abrupt naar een stoel bij de openhaard. 'Okee, als je zegt dat het geen domme dingen zijn' zei Jacqueline. 'Nee, lang niet zo dom net als naar Draco gaan' zei Asera kil. Jacqueline schrok van haar plotselinge houding maar liet dat over der heen lopen toen ze zag dat Harry, Ron, Fred, Ginny en Hermelien binnen kwamen lopen. 'Nancy is weg' zeiden ze in koor. 'Weten we, Asera vind je het erg als ik mijn broer even leen?' vroeg Fred. 'Je doet maar' zei ze. Iedereen keek fronsend en Asera wenkte naar Harry dat hij even moest komen. Ginny en Hermelien moesten toch nog even naar de Bibliotheek en Ron zou nog even gaan trainen voor zwerkbal en Jacqueline ging nog even naar de slaapzaal iedereen was weg zodat Asera nog even met Harry kon praten. 'Hier mijn onzichbaarheidsmantel, ' zei Harry en gaf het aan haar. 'Maar waarom heb je hem nodig, ik bedoel als jij en George- ' maar voordat Harry zijn zin afmaakte was Asera al weg. Ze was op weg naar de wc's op de 2de verdieping waar ze rustig kon lezen waar niemand bij was. Het boek dat ze stiekem had mee genomen uit de bibliotheek gaf haar een invloed, maar vergat niet dat ze dit deed voor Nancy.
Dit bericht is gewijzigd op 27-02 17:13.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
~ Draco's True Nature (*) |
|
|
jackie
|
Geplaatst op 27-02-2009, 17:43 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Nancy kwam bij zinnen toen de jongen voor haar, haar wang aanraakte. Hij was misschien maar een paar jaar ouder, maar toch was hij dooddoener en mocht hij het aan haar zitten. Ze sloeg zijn hand zonder na te denken, waardoor zijn gezichtsuitdrukking nog killer werd – als dat mogelijk is tenminste. Dreigend ging hij met zijn gezicht wat dichter bij haar zitten, terwijl Nancy zich juist dichter degen de muur probeerde te drukken. Zijn gezichtsuitdrukking zei niks, maar de rest van zijn houding zei dat ze moest oppassen.
“Ik zou maar uitkijken als ik jou was. Als ik in een slechte bui ben, kan het wel eens zo zijn dat je op de grond eindigt, terwijl je iets heel belangrijks mist,” siste hij in haar oor.
Zijn stem was al even kil als zijn gezicht, maar toch durfde ze te haar vraag te stellen; “w- wat dan,” vroeg ze zachtjes, maar toch duidelijk hoorbaar.
Hij lachte, het was een kille, humorloze lach, voor hij antwoord gaf.
“Er aan gedacht dat het je hartslag kon zijn?” zei hij kil.
De ogen van Nancy werden groot van angst terwijl ze weer verder bij hem weg probeerde te komen wat niet lukte. Hij hief zijn hand. Waardoor ze in elkaar dook, maar in plaats van haar te slaan pakte hij zijn toverstok en richtte die op haar.
“Dit krijg je van mij cadeau,” zei hij met een ‘vriendelijke’ ondertoon in zijn stem. Waarna hij fluisterde: “Crucio!” de lichtstraal raakte Nancy in haar buik en ze gilde het uit van de pijn. De gil ging door merg en been, samen met de kille, humorloze lach die hij nu uitstootte.
Op dat moment ging de deur voor de twee keer de deur van de kamer over. Dit keer stond de bruinharige vrouw die haar hier gebracht had binnen wandelen. Het was Bellatrix van Detta.
“Saïd, doe haar nog niet te veel, de heer heeft haar nog nodig, maar nu moet je iets voor Hem doen,” zei ze met een kille stem.
De dooddoener, die duidelijk Saïd heette, gaf Nancy een harde klap in haar gezicht en draaide zich met een ruk om en liep met wapperend gewaad de deur uit. Bellatrix van Detta keek haar nog even kil haar en sloot toen de deur. Nancy zuchtte terwijl de tranen over haar wangen liepen. Waar had ze dit aan verdient?
Intussen was Jacqueline heel erg bezorgt om Asera. Ze deed de laatste tijd zo raar. Wat moest ze doen om tot haar zusje door te dringen. Ze deed zo raar. En daarbij was ze alleen naar Draco gegaan om aan de ketting van Asera te komen dus had ze niks te zeuren. Wat moest ze toch. En dan had je nog Nancy, waar was haar trouwe vriendin gebleven? Waar moest ze haar nu gaan zoeken? Met al die vragen liet ze zich op haar bed ploffen terwijl ze met al die vragen in haar hoofd zat. Waarom mocht het nou niet gewoon een keer normaal zijn in hun leven? Was dat soms te veel gevraagd? Kendra keek haar moeder met grote ogen aan en stak haar handjes uit. Op handen en knieën kroop ze naar haar moeder toe en sloeg haar armpjes om haar moeders benen heen. Jacqueline zuchtte en tilde het kleine meisje op en zette het op haar schoot, waar ze met haar moeders haar ging spelen.
Intussen bij Asera was ze aan het lezen in het boek en probeerde er uit te komen wat ze moest doen om Nancy terug te halen. Ze was bij de dooddoeners, dat was nu wel duidelijk, maar waarom moesten ze Nancy hebben? Wat was het nut ervan? Hun uit elkaar halen? Dacht ze verbaast terwijl ze een bladzijde omsloeg.
Dit bericht is gewijzigd op 27-02 17:49.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
Mrs-griffel
|
Geplaatst op 27-02-2009, 18:07 |
Reageer
|
Berichten: 1081
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Mischien moet ik toch aan de anderen vragen of ze me willen helpen dacht een stemmetje in Asera haar hoofd. Dat kon niet dit moest ze zelf oplossen en niemand in haar problemen wikkelen ze besefde wat ze deed als dit fout liep dan had ze grote kans om dood te gaan het zijn tenslotte doodoeners waar mee ze temaken krijgt maar ze deed het voor Nancy. Ze keek op de klok en zag dat de tijd voorbij was gevlogen het was alweer half 12. Ze sloop naar de slaapzaal en zette de onzichbaarheidsmantel en het boek in haar hutkoffer en deed gauw haar pyama aan en sloop in bed. ze keek naar de lege bed en draaide zich om Kendra brabelde in haar slaap naast Jaqueline en haar en Jacqueline sliep als een roos. Asera bleef de hele avond rondwoelen in haar bed totdat ze zag dat het half 4 was, ze liep naar de hutkoffer en pakte de onzichbaarheidsmantel. Stilletjes liep ze de leerlingen kamer uit, ze wist niet wat ze ging doen maar zou even een frisse neus gaan halen. Zo liep ze naar buiten en vergat alles om haar heen. Ze zou hier een paar spreuken oefenen die goed van pas zouden kunnen komen tijdens haar geheime tocht. Ze deed de mantel af en pakte haar toverstok, na een paar spreuken te oefenen hield ze er mee op. ze lag languit op het gras en staarde naar de hemel.
Dit bericht is gewijzigd op 27-02 18:09.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
~ Draco's True Nature (*) |
|
|
Nancyy
|
Geplaatst op 28-02-2009, 15:43 |
Reageer
|
Berichten: 641
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
De sterren waren zo mooi... Ze probeerde zich te ontspannen en het leek even of alle zorgen verdween. Langzaam vielen haar ogen dicht, en viel ze in slaap... Buiten, in de kou.
De volgende dag werd Asera gewekt door de krijsende vogels, het was nog licht schemerig, dus het moest vroeg in de morgen zijn. Ze wreef in haar ogen en ging recht op zitten. Haar haren plakte tegen haar wangen. Haar haar was vochtig. Terwijl ze de haren uit haar gezicht veegde richtte ze haar blik naar de grote klok die aan het kasteel hing. Het was kwart voor zes in de ochtend. Asera geeuwde en rekte zich uit. Vermoeiend stond ze op, en slenterde naar het kasteel. Ze deed snel de mantel van Harry om, zodat niemand haar zag.
Toen ze in de leerlingenkamer was, deed ze de mantel af en stapte onder de douche. Toen ze klaar was met douchen was het tien voor half zeven, en niemand was nog op, alleen Hermelien, ze was huiswerk aan het maken. ''Goeiemorgen,'' zei Hermelien. ''Hoi,'' zei Asera mompelend en ze plofte op een stoel voor de openhaard.
Jacqueline was ook al wakker, gewekt door Kendra. Ze was al aangekleed en gewassen. Ze nam Kendra in haar armen en liep zachtjes naar beneden. Asera moest al op zijn, haar bed was leeg. Hermelien haar bed was ook leeg, alleen Ginny lag nog half te slapen, nadat ze gemopperd had op Jacqueline dat Kendra niet zo moest krijsen. ''Goeiemorgen,'' zei Jacqueline gapend tegen Hermelien en Asera. ''Hé,'' zei Hermelien. Asera gaf geen antwoord. Ze was blijkbaar erg moe. Jacqueline zette Kendra neer op het kleed en nam plaats op de stoel naast Asera. ''As, we moeten praten, het gaat niet goed tussen ons...'' zei Jacqueline zuchtend...
Nancy werd gewekt door stemmen die ze hoorde. Ze opende met tegenzin haar ogen maar zag niemand. ''Je kutn beter neit naar binnengaan meneer, de Heer heeft gezegt geen contact met haar op te nemen,'' hoorde ze een pieperig stemmetje zeggen. Het was duidelijk een huis-elf. ''Bemoei je er toch niet mee, vervelende rot elf. Je houd je mond tegen iedereen, je weet toch dat ik van aanpakken hou! Ze moet behandeld worden, en beseffen dat modderbloedjes verraders zijn, we moeten ervoor zorgen dat ze aan onze kant staat, zodat ze die vrienden van haar erin kan luizen.'' ''Maar de Heer vertelt dat haar heus wel, hij heeft het nu nog druk met andere dingen meneer, maar de Heer weet wat hij doet!'' piepte de elf. ''Ik mag u niet toelaten,'' zei de elf weer. ''Confundo!'' (Waanzichtspreuk. Maakt het slachtoffer in de war.) Ze hoorde een felle gil van de elf. ''Huh, wie ben ik? Wat is er meneer? Wat komt u doen?'' vroeg de elf verbaasd aan de ander. Nancy luisterde gespannen mee. ''Je moest me toelaten van de Heer, en aan niemand vertellen,'' hoorde ze de jongen zeggen. Het was een duidelijke jongensstem. Het zou toch niet Said zijn... ''Oké, dan is het goed,'' zei de elf en hij opende de deur. In de deuropening stond Said. Nancy's hart ging te keer. Ze wou niet weer die pijn voelen die hij haar gister aan deed...''Goeiemorgen,'' zei Said kil. Nancy zei niks. ''Zeggen we niks meer?'' vroeg Said grijnzend terwijl hij de deur sloot. ''Ik zou niet durven,'' zei Nancy kil en ze stond op. ''Wat kom je doen? Waarom laat je me niet gewoon met rust? Mijn straf zal ik heus wel krijgen van de Heer, al weet ik niet eens waarvoor...'' Said grinnikte. ''Het gaat erom dat ik weet wie er gedood word, het is toch ook mijn zaak, ik ben tenslotte een aanhanger van de Heer,'' zei hij zacht. ''Nou, nu weet je het,'' mompelde Nancy en ze keek hem woest aan. Ze voelde in haar zakken, maar ze voelde geen toverstok. ***! Waar was die? Die hadden ze natuurlijk afgepakt... ''Waar is mijn toverstok?'' vroeg Nancy. ''Die heeft mijn moeder,'' zei Said. Nancy grinnikte. ''Wat?'' vroeg Said verbaasd. ''Jullie zijn bang voor me,'' zei Nancy zelfverzekerd en ze keek hem grijnzend aan. ''Echt niet,'' zei Said streng. ''Waarom hebben jullie mijn toverstok anders afgepakt? Jullie kunnen me anders niet verslaan! Zwakkelingen zijn jullie, ha ha ha ha!'' riep Nancy uit. Said keek haar geirriteerd aan. ''Nee, dat zijn we niet!'' ''Wel waar,'' zei Nancy lachend. ''Daag jij mij uit?'' vroeg Said boos. ''Ja, ik versla je zo, je bent een makkie,'' zei Nancy grijnzend. Said keek haar woest aan, draaide zich om en deed de deur emt een klap dicht. ''Dag meneer,'' piepte de elf tegen Said. Nancy zuchtte. Wat ging hij nou weer doen? En waarom kwam hij telkens? Eigenlijk vond ze het wel leuk om hem uit te dagen. Spannend! Ze kende hem niet, hij zit niet op Zweinstein... Of misschien is hij al van school af. Nancy was nu zestien, hij zag eruit als achttien ongeveer... Misschien zat hij wel op school, maar heeft ze hem nooit opgemerkt. Hij heeft wel hele mooie ogen... En schattige sproetjes. Nancy schrok van zichzelf en sloeg haar voor haar hoofd. Waarom dacht ze zo positief over hem? Ze begreep soms echt niks van zichzelf. Plotseling ging de deur weer wild open, Said liep de kerker in en sloeg de deur weer dicht. Hij had haar toverstok in zijn handen. Hij gooide haar toverstok naar Nancy. ''Pak je toverstok, als je echt zo zeker van jezelf bent, bewijs het dan maar,'' zei Said op serieuze toon. ''Nee Said, ik ga je niet vervloeken zoals jij doet,'' zei Nancy eigenwijs. Said keek haar onbegrijpend aan. ''We kunnen toch tegen elkaar, dan doen we zonder de erge vloeken,'' zei Said. ''Ik vertrouw je niet,'' zei Nancy. Said zuchtte en keek haar aan. Hij liep naar haar toe en keek haar aan. ''Dan zou je me maar moeten vertrouwen,'' zei hij. ''Ik snap hier gewoon niks van, waarom wil je zo graag tegen me vechten, waarom laat je me niet gewoon met rust?!'' ''Geen vragen nu,'' zei Said en hij ging tegenover haar staan en deed een paar stappen achteruit. ''Laat het duel beginnen,'' zei hij zacht. Nancy zuchtte en maakte haar klaar. ''Levicorpus!'' (Spreuk die de tegenstander op zijn kop laat hangen door een onzichtbaar touw) riep Said, maar in een fractie van een seconde sprong Nancy opzij waardoor ze de spreuk miste, en riep: ''Expelliarmus!'' (Ontwapeningsspreuk) en de toverstok van Said vloog in de lucht. ''Hé!'' riep hij wanhopig en hij keek Nancy angstig aan. Wat een makkie, dacht Nancy. ''Is dit wat je in huis hebt?'' vroeg Nancy grijnzend. Said greep naar zijn toverstok maar kon er niet bij. ''Doe dan de Crucio vloek,'' zei Said tegen Nancy. ''Ik heb het ook bij jou gedaan... En ik weet dat er in jou een dooddoener zit...'' Nancy keek hem met grote ogen aan.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Friends forever or not? |
|
|
jackie
|
Geplaatst op 28-02-2009, 22:05 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
“JE BENT STAPEL GEK!” gilde ze toen ineens. “in zou nooit, NOOIT iemand martelen of pijn doen!” voegde ze er toen beledigd aan toe, waarna ze heel zachtjes, bijna onhoorbaar zei: “Ik lijk niet op jou,” ze liet haar toverstok zakken maar hielp hem niet opstaan, zo diep was ze nog niet gezonken. Ze ging terug zitten en trok haar benen op. Daaromheen legde ze haar armen en liet haar kin erop rusten. Hij was intussen weer opgestaan en had zijn toverstok gepakt.
“Waarom vecht je niet verder, ik kan je nu makkelijk vermoorden,” zei hij kil. Nancy keek hem eerst alleen maar aan met opgetrokken wenkbrauwen. Het duurde dan ook even voor ze wat zei.
“Wat kan het jou schelen, je bent een smerige vieze dooddoener, zonder gevoel. Je doet alles blindelings dat die heer van je, je opdraagt, terwijl het je niet kan schelen hoe je slachtoffers zich voelen. Het enige wat jou kan moeien is macht! Je bent gewoon een gevoelloos wezen dat denkt dat alles wat niet naar die heer van jou luistert fout is, maar ik zal je eens wat zeggen. Als je eens minder egoïstisch was en niet alleen maar naar je zelf keek, maar ook soms eens achter je keek, dan zag je tenminste wat je aanricht met dit gedoe,” zei ze in een adem. Het was misschien een fluistering, maar het bracht Saïd even van zijn stuk, waardoor hij zijn toverstok even liet zakken.
Hij keek haar verbijsterd met zijn mooie ogen aan. wacht, dacht ik nou weer dat hij mooie ogen had? Dat kon toch niet hij is een dooddoener! ze keek nu weer weg terwijl ze voor zichzelf, maar toch duidelijk voor hem fluisterde, “acht wat zit ik, wat kan het hem schelen, hij heeft toch geen gevoel. Hoe moet hij het nu weten hoe het is om in een klap je familie te verliezen en ook nog eens iets moeten flikken bij diegene die je het meest vertrouwd! Nee inderdaad, niks!”
Er liep een traan over haar wang.
0mdat Jacqueline als enige van haar vriendinnen voorspellend rekenen had, wat uitviel, liep ze nu met Kendra langs het meer.
Ze was echter vergeten dat Draco ook het eerste uur vrij had, waardoor ze ineens ruw uit haar gedachten werd gestoord doordat ze ruw bij haar arm –niet diegene waar ze Kendra op had – werd vast gegrepen. Geschrokken draaide ze zich om en keek ze in de boze ogen van Draco.
“Wie denk je wel niet dat je bent vieze bloedverraadster! Dus je denkt dat je er zo makkelijk van af komt, zomaar de ketting pakken. Nou ik zal je een ding zeggen! Zeg ook maar tegen een iemand, één iemand dat je de ketting hebt, en jou lieve dochter nooit, maar dan ook echt nooit meer levend terug! Begrepen,” zei Draco kil.
“maar, maar het is ook jou dochter,” zei ze angstig terug.
Draco snoof en zei kil terug: “ik heb geen kind bloedverraadster maar ik vroeg ben ik duidelijk!”
Jacqueline knikte angstig en zakte snikkend door haar knieën
Draco keek haar grijnzend aan terwijl Kendra haar armpjes naar hem uitstak.
“dada!” kraaide ze vrolijk
Asera was in slaap gevallen bij geschiedenis van toverkunst
Asera liep door de gangen van Zweinstein. Het doek vertelde haar dat ze zo snelmogelijk moest gaan naar de hoogste toren. Daarom liep ze na de avond klok met snelle lichte voetstappen door het kasteel. Ineens hoorde ze voetstappen achter zich. Ze draaide zich om maar zag niemand. Ze haalde haar schouders op en liep verder. De voetstappen volgde haar weer, maar toen ze zich omdraaide zag ze weer niks. Ze voelde ineens een hand op haar mond en raakte in paniek. Ze werd mee getrokken en probeerde los te komen. Het lukte echter niet, en in een klaslokaal werd de hand van haar mond gehaald. Ze draaide zich om en zag-
Op dat moment werd ze ruw gestoord door Kist die een vraag aan haar stelde.
“Dus waarom was de oorlog tussen de kobolden en huiselven juffrouw Hartendoorn?"
Knipperend keek Asera naar de leraar. Waarom moest hij het nou aan haar vragen? Ze zuchtte en zei kil.
“Geen idee,” ze hield haar hoor gedachten er niet bij. Ze was in haar gedachte in het boek. Ze had nog steeds niet gevonden wat ze zocht. Ze had alleen een paar spreuken die ze goed kon gebruiken, maar waar moest ze heen? Waar zaten die gekken verstopt, nog belangrijker, waar hadden ze Nancy en wat moesten ze van haar? Ze moest het gewoon vinden.
Ze rende zomaar de klas uit en ging op haar bed zitten. Op haar schoot had ze het boek en ze sloeg het open waar ze gebleven was. Haar ogen gleden gretig over de regels. Ze had het bijna gevonden, dat wist ze zeker.
Jacqueline zat nog steeds op de grond, terwijl Draco voor haar stond. Kendra keek met grote ogen en een schuin hoofdje naar hem terwijl ze haar handjes liet zakken.
“Dada?” vroeg ze zachtjes vragend. Draco keek met kille ogen naar het kleine meisje van bijna een jaar.
“da-“ ze wou hem nog een keer roepen, maar door de kille blik in zijn ogen hield ze haar mond en liepen haar kleine oogjes vol tranen, die er ook langzaam uitliepen. Jacqueline trok haar gelijk tegen zich aan en begon haar zachtjes te troosten, terwijl ze een woedende blik op Draco wierp die met grote ogen naar Kendra keek.
“en nog was Hartendoorn,” begon hij terwijl hij giftig naar de kleine Kendra keek. “als je wil dat dat ding en je zusje en die vriendin van je veilig blijven, dan moet je weer bij me terug komen,” zei hij kil.
Geschrokken keek Jacqueline op, Kendra was intussen stil en keek van haar vader naar haar moeder.
“alsof je ons nog niet genoeg problemen heb opgeleverd!” riep ze gefrustreerd uit, maar hij legde een vinger op haar lippen.
“de keuze is aan jou Hartendoorn, wil je dat ze allemaal gevaar lopen, omdat jij me niet meer wil, of is hun veiligheid voor jou belangrijker?” zei hij gemeen grijnzend.
Ze keek naar Kendra, terwijl haar gedachte bij Nancy en Asera was, hun waren de belangrijkste mensen in haar leven, liet ze hun echt gevaar lopen?
“Ik doe het, maar alleen als je beloofd bij mijn vrienden uit de buurt blijft. En ook bij Kendra,” zei ze toen.
De misselijkmakende grijns op zijn gezicht voorspelde echter niet veel goeds.
“Je vergeet dat Kendra ook mijn dochter is, dus je kan me niet verbieden bij haar in de buurt te blijven,” grijnsde hij terwijl hij heel dicht bij hun ging staan.
“Ik dacht dat jij had gezegd dat je geen dochter had, dus dat je net nog had gezegd dat ze géén kind van jou is,” zei ze triomfantelijk.
Toen hij haar echter met samengeknepen ogen aankeek hield ze snel haar mond.
“Ik wil wel dat je vrienden weten dat we weer samen zijn,” zei hij grijnzend, terwijl hij ruw zijn lippen op die van haar duwde.
Dit bericht is gewijzigd op 01-03 12:17.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 08-12-2009, 21:06 |
Reageer
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Jacqueline zuchtte en probeerde haar verstand op nul te zetten. Ze zoende hem niet terug, ze dacht er niet aan! langzaam liet hij haar weer los en grijnsde gemeen. Ze zuchtte en keek naar het kleine meisje in haar armen. Ze was lekker warm weg gestopt in de armen van haar moeder, terwijl haar oogjes langzaam dicht vielen. Jacqueline glimlachte en veegde het haar van het kleine meisje uit haar ogen. Ze merkte niet dat Draco naast haar was gaan zitten.
Nancy zuchtte en draaide haar rug naar de jongen toe. Ze wist dat het gevaarlijk was, maar het kon haar niet schelen. Hij hoefde niet te zien dat ze huilde. Ze gunde hem dat plezier niet.
“Sta op,” siste de kille stem achter haar.
Ze snoof en bleef eigenwijs op haar plek zitten.
“Crucio,” zei de jongen woedend, waardoor een scherpende pijn door de lichaam van het meisje trok. Ze klemde haar tanden op elkaar, om te zorgen dat ze het niet uitgilde van de pijn. Wat was die jongen voor een vreselijke jongen. Een kleine kreet van pijn kwam over haar lippen.
Na wat wel uren leek te duren, hield de vloek eindelijk op. Ze hijgde nog wat na, van het inhouden van haar adem en kreten. Ze hoorde hem kil lachen achter haar. Ze voelde zich boos worden, maar wist dat ze niks kon beginnen tegen een dooddoener.
“Luister, vies Modderbloedje, of wat je ook bent,” fluisterde hij kil bij haar oor.
Ze had nog niet eens gemerkt dat hij nu zo dicht bij haar stond, waardoor ze rilde.
Weer hoorde ze zijn kille lach. “Sta nu op, dan voel je dat niet nog een keer. De Heer van het Duister heeft mij de toezicht over jou gegeven. Zolang je luistert naar me, zal je niets overkomen,” blaast zijn adem tegen haar wang. “Dus nu sta op,”
Asera zat nog steeds verdiept in haar boek. Haar ogen dwaalde over haar regels. “Kom op, kom op. Nan, waar ben je, we kunnen het niet zonder jou.” Fluisterde ze zachtjes tegen het boek. Ze wist dat Nancy haar niet kon horen, maar ze maakte zich zorgen. Straks was er nog wat ergs met haar vriendin gebeurd. Ze zou het zichzelf nooit vergeten. Ze moest haar vinden. In gedachte zag ze die vieze dooddoeners haar al iets aan doen, martelen, of erger…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
Draco's true Nature 2 - 16
En Draco natuurlijk weer arrogant bezich... Maar wel leuke stukjes
