|
jackie
|
Geplaatst op 05-02-2008, 19:25 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
ik had een idee voor een nieuw verhaal
:
Hoofdstuk 1
Ivette zat alleen in een speeltuin, tranen liepen over haar wangen. Op dit soort dagen miste ze Inge het meest. Ze was weer gepest, gepest om haar gewicht. Inge zou haar hebben verdedigt en getroost. Maar ze was er niet. Ze was op vakantie. Eerst drie weken met haar vader en dan drie met haar moeder. Robert had haar weer gek gemaakt. Hij had haar uitgescholden tot ze in tranen zou uitbarsten. Het was hem nog gelukt ook! Ivette was intussen been beetje gekalmeerd ze moest voor zichzelf leren opkomen. Dat durfde ze alleen niet. Daarom was ze ook zo blij dat ze Ilona had. Ilona had lef. Ze durfde voor Ivette op te komen. Tegen haar eigen vrienden nog wel! Daar was ze haar dankbaar voor. Door haar had Ivette al meer zelfvertrouwen. Al een paar keer heeft ze er iets van durven zeggen. Maar dit keer was anders. Het was vijf tegen een. Ze kon er nu gewoon niet meer tegen. Langzaam stond ze op. Ze moest naar huis. Ze had geen zin om langer buiten te blijven. Hopelijk was de ruzie thuis opgelost.
In gedachten verzonken liep ze naar huis. In de verte hoorde ze weer het gelach van de jongens. Ze hoorde gewoon dat het Robert en zijn vrienden waren. Even dacht ze er over om een omweg te nemen. Maar ze bedacht zich. Ze mocht hier toch ook gewoon lopen? De wereld was niet van hun alleen! Ivette slikte even, maar liep door. “He Daar is mijn kleine varken!” riep Robert. Ivette slikte, maar liep door. ze moest gewoon niet reageren. Ze vond knap van zichzelf dat het lukte. Maar ze lieten het er niet bij. “Zo dus mijn varkentje heeft Kapsones?” riep hij vrolijk. Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar terug. Ze keek nu recht in de ogen van Ramon. Hij keek haar grijnzend aan. Ivette voelde tranen op komen, maar verzette zich er tegen. Ze mocht niet gaan huilen waar hun bij waren! Ze trok zich los en liep verder. Eindelijk was ze de straat uit. Ze haalde opgelucht adem. Daarna rende ze snel naar huis. Wat een rotzakken waren het ook!
Thuis gekomen stond het eten al op tafel. Haar vader was weg. Waarschijnlijk boos weggelopen. Het eten rook lekker, maar ze had echt geen honger. Haar moeder schepte haar bord vol. Zonder ervan te eten schoof ze hem weg. Haar moeder keek haar verbaast aan. “Geen honger,” mompelde ze. Nog voor haar moeder wat kon zeggen liep ze naar boven. Ze had helemaal nergens zin in! Verveeld ging ze op bed zitten. beneden hoorde ze de deur dichtslaan. Haar vader was thuis gekomen. Ivette zuchtte. Ze pakte haar boek ‘Blauwe plekken’. Het was een zieleg boek. Een meisje werd mishandeld door haar eigen moeder. Op dat moment werd er op de deur geklopt. “Ga weg!” zei ze. Maar de deur van haar kamer ging open en haar moeder kwam binnen. “Lievert, je vader en ik gaan zo met Ivonne en Jarrold weg. Dus Robert komt hier. Je weet dat zijn ouders niet willen dat hij alleen thuis is. Ivette zuchtte. “Ja dat weet ik,” mompelde ze. Ze had het niet zo erg gevonden als hij aardiger was, maar helaas. Dat was hij niet. Vroeger hadden ze nog vaak samen gespeeld, dat wist ze nog goed. Maar de laatste tijd was hij nog al veranderd. Haar moeder keek haar aan. “Goed, goed. Kan je nu gaan?” haar moeder knikte en liep weg. Ivette was weer opgestaan, en liet zich nu op haar bed vallen. Het liefst zou ze op dit moment dood willen vallen. Waarom moest hij nu weer komen? Ze liet zich in haar kussen vallen. Verveeld staarde ze naar het plafon. Waarom moest ze nu de hele avond zijn gezeik aanhoren. Ze wou het gewoon niet! Hij met zijn stomme gelul!
Ze lag nog steeds boven op bed toen ze de deur beneden weer hoorde dichtslaan. Ze wist dat de anderen er nu ook waren. Ze was dus echt niet van plan om naar beneden te gaan. Ze had geen zin om Robert te zien. Ze hoorde voetstappen op de trap. Angstig kneep ze haar ogen dicht. Dit moest gewoon Robert zijn. De deur van haar kamer ging open. Angstig keek ze naar de deuropening. Inderdaad, daar stond Robert. Ivette keek gelijk weer weg. Hij grijnsde. “Hoi klein varkentje van me,”zei hij gemeen grijnzend. “Ga weg!” zei Ivette. Ze trilde van woede. Waarom moest hij nu naar haar toe komen. Hij liep naar voren toe en ging aan haar bed zitten. “Kom op varkentje, doe nou niet zo gemeen!” Ivette keek Robert niet aan. “Ik zei dat je weg moest!” zei ze boos. Hij keek beledigd naar haar rug, maar ging niet weg. Met een grijns op zijn gezicht draaide hij haar naar hem toe. Nu zag ze hem gemeen grijnzen. Ivette slikte. Dat had zij weer. Ze zat nog de hele avond met hem opgescheept. “Ivette, Robert komen!” hoorde ze van beneden. Robert stond op en liep naar beneden. Ze zuchtte opgelucht en liep ook naar beneden.
Robert stond al beneden. “Heey Ivet!” zei hij vrolijk. Ivette had kotsneigingen. Ze wist wel dat hij zo deed als hun ouders er bij waren. Ze keek hem boos aan. Waarom was hij dan ook altijd zo schijnheilig? Ze ging ook op de bank zitten, maar niet bij hem in de buurt. “Ivet, over ongeveer 10 minuten gaan we weg. Omdat het laat kan worden blijven ze slapen. De kamer van Robert is al klaar gemaakt. Ivette die net uit een glas water dronk verslikte zich. Bleven ze hier slapen, HIER? Dat konden haar ouders toch niet menen. Ze keek haar vader met grote ogen aan. Ja dus, hij meende het. “Goed,” mompelde ze. Ze keek verslagen naar de grond. Hoe konden haar ouders haar dit aandoen. Haar eerst een hele avond alleen met hem laten en hem dan ook nog laten slapen! “En Ivet, ik wil dat jullie op tijd naar bed gaan rond 10 uur,” (Het was vakantie en Robert was een jaar ouder) Ivette knikte. “Ja pap,”mompelde ze. Haar vader knikte goedkeurend. “Dan gaan we nu?” hij keek vragend naar de andere. Toen hun knikte liepen ze met z’n alle naar de deur. Toen Ivette en Robert hun ouders hadden uitgezwaaid liep ze zo snel mogelijk naar boven.
Dit bericht is gewijzigd op 05-02 19:25.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 09-02-2008, 12:28 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
bedankt voor de reacties hier weer een stukje
xx
Hoofdstuk 2
Ivette zat op haar kamer. Robert had haar gelukkig niet lastig gevallen. Aan de ene kant was ze er hartstikke blij om, maar aan de andere kant. Wat was hij van plan. Het maakte haar zenuwachtig. Ze slikte even. Daar mocht ze niet aan denken, het mocht gewoon niet. op dat moment ging de deur van haar kamer open. geschrokken keek Ivette op. In de deuropening stond Robert. Ze keek hem met grote ogen aan. hij had een enge geheimzinnige grijns op zijn gezicht. Ze slikte even maar keek hem toen vragend aan. Hij sloeg zijn ogen neer en mompelde iets. “Wat?” vroeg ze verbaast hij zuchtte even en zei: “Ik wil het goed maken, ik had niet zo stom moeten doen. Ik had je niet moeten pesten!” hij keek haar hoopvol aan. Ze keek verbaast terug. Kon ze hem wel geloven. Aan zijn gezicht te zien meende hij het. Ze knikte voorzichtig. Hij keek haar blij aan. “Kom, dan gaan we even naar buiten,” zei hij vrolijk. Ze keek hem bedachtzaam aan. Was dat wel verstandig? Aan de ene kant wou ze wel naar buiten, maar aan de andere kant.. Straks kwamen ze zijn vrienden tegen. Daar moest ze niet aan denken. Ze keek hem bedenkelijk aan. Hij keek smekend terug. Ze zuchtte. Uiteindelijk knikte ze maar. Als er iets gebeurde kon ze altijd nog naar huis toch?
Samen liepen ze naar buiten. Ivette voelde zich niet op haar gemak. Waarom wist ze niet. Aan de ene kant voelde ze zich prettig bij Robert, maar aan de andere kant niet. uit haar ooghoeken keek ze naar hem. Zo te zien had hij nergens last van. Ze liepen samen door de straten. In de verte hoorde ze gelach. Hoe verder ze liepen hoe dichterbij het kwam. Ze voelde zich steeds zenuwachtiger worden. Zelfs nu hoorde ze al dat het Ramon en de anderen waren. Ze kon niet geloven dat ze ooit met hem had gehad. Hij was zo veranderd, zo onaardig. Ze keek angstig opzij. Hij keek haar aan. Zijn blik was geruststellend, maar toch wou ze niet verder. Hij knikte bemoedigend naar haar. ze knikte even en liep verder. Toen ze de hoek om waren zegen ze een hele groep staan. Ivette slikte. Ze had het toch goed gehoord. Het waren Ramon en de anderen. Ze keek angstig naar de groep. Het liefst wou ze weglopen. Ze wou zich omdraaien, maar Robert hield haar tegen. “Rustig maar, ik weet zeker dat ze niks doen,” fluisterde hij. Ze keek hem angstig aan, maar knikte toen. Toen ze hun arrogant zag kijken wou ze weg lopen. Robert pakte haar vast en trok haar mee. Ze probeerde zich los te trekken, maar dat hielp niks. Ze zuchtte. Ze kon het beter laten gebeuren, hij zei dat haar niks zou gebeuren. Ergens geloofde ze hem niet, maar ze moest meer vertrouwen hebben, mensen kunnen veranderen toch?
Langzaam liepen ze dichterbij. De hele groep viel stil en keek hun met open mond aan. Robert had een sluwe glimlach op zijn gezicht, maar dat merkte Ivette niet. Ze was doodsbang dat ze stom gingen doen. Ze slikte even, maar liep toen snel door. Ze hoopte dat ze er snel voorbij waren, maar Robert bleef even staan. Ivette slikte, maar ging er ook bij staan. De anderen keken haar gelijk met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ivette trok zich er niks van aan. Maar toen Robert zich naar haar toe draaide schrok ze. Zijn gezicht was uitdrukkingloos en kil. Ze slikte, waarom had ze hem nou vertrouwd? Kon ze nu nog weg? Nee, dat zou opvallen. Ze mochten niet merken dat ze als de dood voor hun was. Ivette werd uit gedachten gehaald door Robert. “Wat doe je hier varkentje?” zei hij kil. Ivette slikte, nu moest ze voor zichzelf op komen, het moest gewoon. “Gaat jou dat wat aan, Lul.” Zei ze boos. Ze was echt boos op hem. Hij had haar hierheen gebracht. En waarom? Om haar verder te pesten! Maar hij moest niet denken dat ze dat ging pikken! Hij leek even uit het veld geslagen, maar kwam al snel weer terug. “Niet zo brutaal hé varkentje!” zei hij baas. Ivette slikte. Ze had hier dus echt geen zin in. Ze draaide zich boos om. “whaha, het varkentje is bang voor me!” zei Robert lachen. Ivette reageerde niet en liep boos weg. Hoe had ze zich zo kunnen vergissen! Hij zou toch nooit veranderen. Dat had hij nu wel bewezen.
In gedachten liep ze door naar haar kamer. Hoe had ze hem ooit kunnen geloven. Maar veel tijd om er over na te denken had ze niet. Door getik op haar raam werd ze uit haar gedachte gestoord. Ze zuchtte. Waren ze nu van plan haar zo te irriteren? Verveeld deed ze de gordijnen open. Ze had verwacht dat ze met steentjes gooide. Maar er zat een mooie uil bij het raam. Ze tikte met haar snavel op het raam. Ze keek er even verbaast naar, maar deed het raam toen open. De uil liet een briefje voor haar vallen en vloog toen weer weg. Verbaast keek ze de uil na.
Toen de uil uit het zicht was pakte ze de brief. Zou het een grap van iemand zijn? Nee toch? Op de brief stond Ivette Schaarlings, slaapkamer. ivette keek verbaast naar de brief. Hoe wisten ze waar ze woonde. Voorzichtig maakte ze de brief open
Geachte juffrouw Schaarlings,
Ik wil u van harte mededelen dat u bent aangenomen, als leerling op Zweinstein, hogeschool voor hekserij en hocuspocus. U krijgt bij deze brief een lijst met dingen die u zou moeten aanschaffen voor u over de drempel stapt op onze school. Op u eerste dag op Zweinstein worden u en uw klasgenoten van het eerste jaar, in een afdeling gesorteerd, de afdelingen zijn, Ravenklauw, Huffelpuf, Griffoendor en Zwadderich. De Zweinsteinexpres vertrekt op 31 september om 11 uur. We zien u graag, tot op Zweinstein!
Hoogachtend, M. Anderling, Leraar/Plaatsvervangend schoolhoofd.
Verbaast keek ze naar de brief. Dit was vast een grap. Waarschijnlijk van Robert en zijn stomme vrienden! Boos liet ze zich op haar bed vallen. Hoe durft hij haar zoiets ongeloofwaardigs te sturen! Beneden hoor ze een deur dicht slaan. Robert was weer naar binnen gekomen dus. Ze hoorde hem snel de trap op komen. Ze ging met haar rug naar de deur zitten. ze had dus echt geen zin in zijn gezijk!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 21-02-2008, 21:05 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Allemaal bedankt voor de reacties. Hier is weer een volgend stuk. Maar ik zeg wel toen ik het laatste stuk schreef was ik een beetje pissig waarschijnlijk merk je dat wel. Laat me weten wat je er van vind en veel plijzier. (je kan me ook altijd een pb sturen. ook tips zijn altijd welkom)
Whaha vanka ik zie het al helemaal voor me:
Havanka loopt even snel het verhaal binnen, slaat Robert dood zodat hij Ivette niet meer kan pesten, en daarna loopt ze weg als of er niks is gebeurd. Whaha zie het al helemaal voor me, maar hier een volgend hoofdstuk
nu ga ik echt beginnen(A))
Hoofdstuk 3
Zoals ze al had gedacht kwam Robert de kamer binnen. Ivette zat mokkend met haar rug naar hem toe. Ze had de brief op het tafeltje naast haar bed gelegd. Hij keek grijnzend naar haar. “Vond je het nou niet gezellig!” zei hij gemeen. Ivette keek hem niet aan en maakte een schamper geluidje. Hij zuchtte. “Ivet, je moet ze gewoon negeren, dan doen ze vanzelf aardiger.” Ivette draaide zich om en keek hem kil aan. “Jij denk dat ik je nu nog geloof. Je wil me gewoon voor gek zetten.” Ergens diep van binnen deed het pijn. Dat komt omdat ze jaren verliefd op hem was geweest. Ivette zuchtte en draaide zich om. Ze voelde tranen op komen, maar gaf er niet aan toe. Als ze het zo wilden hebben, konden ze het zo krijgen. Ze balde haar vuisten toen ze merkte dat hij bij haar op bed kwam zitten. “Ivette, kijk me eens aan,” zei hij. Het klonk als een bevel, maar ze luisterde niet. Hij trok haar gezicht naar zich toe. Ze balde haar vuisten. Hoe kon hij na alles dat nog doen. Alsof hij dacht dat ze gek was. ze trok zich los en keerde hem zijn rug weer toe. Hij zuchtte. “Je wilt echt niet naar me luisteren he!” riep hij boos. Ivette keek hem met grote bozen ogen aan. “Dat heb je goed gezien!” zei ze woest. Hij keek haar vragend aan. Ze voelde zich trillen van woede. Ze wist niet waarom, maar begon tegen hem te schreeuwen: “HOE KAN JE NOU DOEN ALSOF JE NIET WEET WAAROM. JIJ EN JE ACHTERLIJKE VRIENDEN HEBBEN ME NU AL ZOVEEL PIJN GEDAAN, EN TOCH WEET JE NIET WAAROM IK BOOS OP JE BEN EN NIET MET JE WIL PRATEN. MISSCHIEN HELPT DIT: DOOR JOU HEB IK NU EEN K*T LEVEN EN ALSOF DAT NOG NIET GENOEF IS BLIJF JE MAAR DOORGAAN. ALS MIJN VRIENDIN ER NIET IS SCHELD JE ME VERROT, MAAR ALS ZE ER IS DOE JE INEENS POESLIEF. EN DAN DENK JE DAT IK JE TWEE KEER KAN VERGEVEN. DE EERSTE KEER VERGAF IK JE. JE HEB ME ER GEWOON IN GELUISD, EN JE DENKT DAT IK JE NOG EEN KEER VERGEEF, TERWIJL IK WEET DAT JE ME ACHTER MIJN RUG MET DIE ACHTERLIJKE VRIENDEN VAN JE UITLAG. HOE KAN JE DENKEN DAT IK ZO STOM BEN. EN ALS JE DENK DAT IK IN DIE ANDEREN GRAP TRAP MOET JE WEL HEEL DOM ZIJN. EN NOG IETS” ze was even stil en keek hem boos aan. Hij keek haar met open mond aan. hij had haar nog nooit zo boos aan. Toen ze zag dat hij niks zei ging ze verder: “IK WIL NIKS MEER MET JE TE MAKEN HEBBEN. IK WIL JE NOOIT MEER ZIEN EN IK WIL JE NIET MEER KENNEN. JE DENKT DAT JE ALLES BEN MAAR DIEP VAN BINNEN BEN JE EEN ZIELIG VENDJE DIE DENKT DAT HIJ ALLES IS OMDAT JE JE ZOGENAAMDE VRIENDEN ACHTER JE HEB. MAAR IK VIND JE GEWOON MAAR ZIELIG. HOE KAN JE IEMAND DIE JE ZOLANG KEN NOU ZOIETS AAN DOEN. JE BEZORGT MENSEN GEWOON VERDRIET, EN JE LIJKT ER NOG PLIJZIER IN TE HEBBEN, MAAR ER IS NIKS GRAPPIGS OF LUEKS AAN. DENK JE EFFE SIRIUES DAT IEMAND ANDERS BEHALVEN JIJ EN JE STOMME VRIENDEN HET LEUK VINDEN OF ZO! JE BENT GEWOON EEN ACHTERLIJKE MOCHOL ZONDER GEVOELENS. IK KAN NIET GELOVEN DAT IK OOIT HEEEEEEEEEEL LANG GELEDEN BEVRIEND BEN GEWEEST MET JOU! NOU JE MOET NIET DENKEN DAT IK OOIT NOG IETS MET JE TEMAKEN WIL HEBBEN OF JE WIL KENNEN!” ze voelde zich trillen van woede. Ze verwachtte een uitbarsting van hem, maar die bleef weg. Ze keek hem woest aan en voelde tranen opkomen. Ze zou het liefst verder tegen hem schreeuwen, schreeuwen dat ze niet kon geloven dat ze hem ooit leuk had gevonden maar bleef stil. De stilte duurde langer en langer. Het was bijna ondragelijk. Ze wendde haar ogen af en pakte de brief om hem nog een keer door te lezen.
Toen ze haar hand uitstak om de brief te pakken zag hij hem ook liggen. Verbaast las hij over haar schouder mee. “met die andere grap, bedoelde je deze brief?” vroeg hij aarzelend en voorzichtig. Ze knikte afwezig maar zei niks. Ze had geen zin om tegen hem te praten. “Maar, die, die brief hebben we niet gestuurd!” zei hij verontwaardigd. Ze keek op van haar brief en keek hem ongelovig aan. “En jij denkt dat ik dat geloof. Jij en je achterlijke vrienden willen mij toch altijd in de maling nemen, nou deze keer helpt het niet, of moet ik het nog duidelijker uitleggen of zo?” zei ze met samengeknepen ogen. Hij zuchtte. “Ik weet heus wel dat we je altijd in de maling willen nemen, maar we hebben je nooit z’n achterlijke brief gestuurd. Het moet een grap van iemand anders zijn!” Ze keek hem verbaast aan. “Weet je dat zeker? WANT ALS IK ER ACHTER KOM DAT JE NU LIEGT PRAAT IK NOOIT MEER TEGEN JE EN KIJK JE NIET MEER AAN EN VERGEET JE GEWOON, VANAF NU BESTA JE GEWOON NIET MEER VOOR MIJ!” Ze draaide haar hoofd weg en verborg haar tranen. Waarom was het zo moeilijk. Ze las de brief nog een keer door. Ze had geen idee wat ze ermee aan moest. Ze zou van de week wel een brief terug sturen, ook al wist ze niet hoe. Ze zal wel een manier verzinnen om een brief te versturen. Dan zou ze gewoon op antwoord wachten. Dan zou ze vanzelf zien dat het een leugen was. Gewoon een stomme grap. Ze zuchtte. Zonder dat ze het merkte kneep ze met haar handen de brief samen. “Gaat het wel?” vroeg de bezorgde stem van Robert. Ivette schrok op uit haar gedachten en viel weer uit. “WAT DENK JE ZELF, IK WORD BEDROGEN DOOR IEMAND DIE IK EIGENLIJK AL HEEL ME LEVEN KEN. DAN WIL HIJ HET GOED MAKEN, IK ACCEPTEER DAT EN DAN ZET HIJ ME VOOR LUL. EN DAN KRIJG IK EEN ACHTERLIJKE BRIEF WAARVAN IK NIKS SNAP EN DIE LUL DIE ME VOOR DE GEK HAD GEHOUDEN PROBEERT HET NOG EEN KEER GOED TE MAKEN, EN SNAPT NIKS VAN MIJ. SNAPT NIET DAT IK HEEL ERG GEKWEST BEN. DAT IK IK..-“ ze hield absurd op met de zin. Het had geen zin om hem af te maken. Ze snapte niet waarom ze ook iets tegen hem zei. “Ga weg!” siste ze boos. Hij merkte blijkbaar dat het beter was dat hij ging, dus vertrok hij weer. Toen ze hem de trap af hoorde gaan liet ze zich weer achterover vallen. Tranen stroomde over haar wangen, en langzaam viel ze in slaap…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 11-03-2008, 19:15 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
heey allemaal heel erg bedankt voor de reacties^^
ik heb weer een nieuw stuk, maar ik weet niet of jullie het zo luek vinden wat er gebeurd. ik hoop dat je het snel verteld.
ik hou jullie niet langer in spanning, hier is het volgend stuk:
Hoofdstuk 4
Ivette werd ruw door elkaar geschud. Verbaast keek ze op. Voor haar stonden de ouders van Robert. “Hoe durf je zo stom te doen tegen onze zoon. Je bent gewoon een achterbakse dreuzel. Hem een beetje pesten. Ik had besloten dreuzels de kans te geven. Maar nu weet ik zeker dat ik me bij de heer van het duister aan sluit!” Ze draaiden zich om en liepen boos weg. Ivette voelde tranen opkomen. Waarom had Robert gelogen en wat bedoelde ze met dreuzel en de heer van het duister? Om de deur zag ze Robert staan. Hij keek haar gemeen grijnzend aan. Ivette zuchtte. Hoe had ze hem ooit kunnen vertrouwen. Hij had haar leven al zo verpest! Ze slenterde naar de deur. Ze liep hem straal voorbij. Ze was blij dat hij over een paar weken weer naar die korstschool ging. Hij was er vorig jaar voor het eerst heen geweest. Hij deed er wel opschepperig over, maar ze lette er niet op. Ze was blij dat hij straks weer weg ging. Ze was hem nu al zat! Maar toch zaten die worden van Roberts moeder haar dwars. Ergens had ze het gevoel dat het niet iets goeds was. Ze liep in gedachten gezonken naar beneden. Ze hoorde de voordeur vaag dicht slaan. Ze zuchtte. Waaraan had ze dit te danken. Voor haar stonden haar ouders. Ze zagen er, net als de ouders van Robert net, boos uit. Ivette zuchtte. “Wat is er?” vroeg ze. “Hoe durf je zo te doen tegen Robert, hij zegt altijd voor jou klaar te staan, en wat doe je, je pest hem!” riepen ze boos. Nu werd het Ivette te veel. Woedend liep ze terug naar boven. “JULLIE DENKEN DAT IK HEM PEST TERWIJL HIJ MIJ PEST!” riep ze woedend voor ze haar kamerdeur dicht gooide. Woedend liet ze zich op bed vallen. Ze haalde iets scherps onder haar kussen vandaan. Ze had zichzelf al een tijdje tegen weten te houden, maar ze kom er niet meer tegen. Ze keek benauwt naar het mesje. Was dit het dan? Nee, niet doen over een tijdje gaat het beter, echt zei een stemmetje in haar hoofd. Ze zuchtte en legde het mesje neer. Ze zuchtte en keek naar het mesje. Wat zou de goede keuze zijn, moest ze er een eind aan maken? Maar dan hadden Robert en zijn vrienden waarschijnlijk hun zin. Ze wierp een laatste blik op het mes en legde hem toen weg. Ze mocht het niet zo laten lopen. Ze slikte, ze moest er gewoon doorheen zien. Misschien lukte dat wel. Met nieuwe moed liep ze naar beneden. Ze wist niet wat ze moest doen, maar ze moest zeker weten Robert duidelijk maken wat ze van hem vond. Maar wat vond ze eigenlijk van hem? Aan de ene kant vond ze hem leuk, maar ze haatte hem. Hoe kon ze hem dan leuk vinden. Ze zuchtte. Voorzichtig liep ze de kamer binnen. Angstig keek ze haar moeder aan. Haar moeder negeerde haar volkomen. Ze zuchtte. Hoe kon ze dat nou doen, het was haar eigen dochter nog wel. Haar vader was er weer niet, dus daar kon ze ook niet mee praten. Hij was waarschijnlijk net weggegaan. Waarheen dat wist niemand. Haar vader was de laatste tijd wel vaak weg, dat vond ze wel raar maar dacht er verder niet bij na. Voorzichtig ging ze bij haar moeder zitten. Haar moeder draaide haar rug naar haar dochter. Ivette deed moeite haar tranen tegen te houden. Gaf haar moeder dan helemaal niks om haar? Was ze dan echt een stuk vuil? Dat kon een rede zijn waarom iedereen zo stom tegen haar deed. Misschien was het wel beter als, als. Ze slikte even. Als ze een eind aan haar leven zou maken? Nee, zo mocht ze niet denken. Ze was niet nutteloos, anders was ze niet hier op de wereld. Ze zuchtte. Haar moeder was blijkbaar niet van plan tegen haar te praten. Snel stond ze op en pakte haar jas, ze zou naar buiten gaan. Naar een plek waar niemand kwam, daar kon ze tenminste nadenken.
Zodra ze de deur uit stapte keken sommige jongeren haar aan. Ze zuchtte. Waarom moesten ze nou naar haar kijken, ze kreeg er de kriebels van. Snel liep ze verder, totdat Robert voor haar stond. Ze slikte even, wat hadden ze toch tegen haar. “Kom op varkentje, niet zo sago kijken, ik wil niet dat mijn varkentje zo kijkt. Het lijkt wel of ze je pesten,” zei hij met een gemene grijns op zijn gezicht. Ivette zuchtte. Waarom, o waarom toch, moesten ze haar telkens hebben! Wat had ze hun ooit gedaan, waaraan had ze dit toch verdient? Ze slikte even en keek Robert aan. “Waarom doe je me dit aan?” vroeg ze zachtjes. Robert keek haar verbaast aan. “Ik doe jou niets aan varkentje, ik doe je niks verkeerds aan, wand dit verdien je. Je bent nou eenmaal een varkentje!” Ze slikte, de tranen stonden in haar ogen maar ze liet het niet merken. Hij mocht niet merken dat die opmerkingen haar pijn deden. Ze moest hem laten weten was ze van hem vond, dit was een mooi moment. “Weet je Robert,” siste ze. Hij keek haar vragend aan en ze ging verder. “IK VIND JE EEN MIEZERIG JOCH, JE DENKT ECHT DAT JE ALLES KAN MAKEN. JE PEST ANDERE MENSEN. JE BENT GEWOON ZIELIG. JE DENKT DAT JE STOER BEN, MAAR JE BENT PAS STOER ALS JE HET VOOR IEMAND DIE GEPEST WORD OP TE NEMEN. IK ZAL JE NOG EENS WAT ZEGGEN, IK HÁÁT JE!” riep ze woest. Hij leek even uit het veld geslagen, net als de anderen. Hij hervond zich al snel en keek haar met een rood hoofd van woede aan. “Wie denk je wel niet dat je bent, om zo tegen mij te schreeuwen!” siste hij. Ze slikte even, nu moeste ze volhouden. Hij mocht niet denken dat ze bang voor hem was. “Ik ben mezelf. Hoe durf je te zeggen dat iemand minder goed is omdat diegene er anders uit ziet. Je bent gewoon een lul die alleen aan zichzelf denkt.” Ze draaide zich om en wou weglopen. Robert liet het er alleen niet bij en pakte haar arm ruw beet. Ze slikte en draaide zich om. “Wat,” siste ze. Hij tilde haar kin op en siste. “Niet zo bijdehand varkentje. Ze slikte. Hij was heel dichtbij. Het zijn ene hand hield hij haar kin vast, en met de andere haalde hij uit. Hij raakte haar vol in de maag. Ze klapte dubbel van pijn. De tranen stroomde over haar wangen. Ze draaide zich om en rende naar huis.
Onderweg naar huis liep ze langs een auto en keek naar binnen. Toen ze zag wie daar zaten had ze het gevoel dat ze moest kotsen. Daar zaten haar vader en haar tante. Ze zaten te zoenen. De tranen stroomde nog steeds over haar wangen. Hoe kon haar vader hun dit aan doen, hoe kon haar moeder haar zo negeren en hoe kon Robert haar zo afkraken. Ze rende gelijk naar binnen. Binnen rende ze naar boven. Ze was het zat, alles zat. Ze trok het mes onder haar kussen vandaan. Ze zag geen ander optie. Dit was het enige wat er in haar opkwam. Ze pakte het mes vast en kneep er in. De tranen stroomde over haar wangen. Hoe had het ooit zo ver kunnen komen. Ivette dacht er niet meer bij na. Met het mes maakte ze sneeën in haar polsen, steeds meer. Het bloed viel samen met haar tranen op de grond, ze kon het gewoon niet meer aan, ze wou dood. Haar leven had toch geen zin meer. Er kwamen steeds meer sneeën bij. Haar polsen waren intussen rood van het bloed…
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 22-03-2008, 17:35 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Havanka, bedankt voor de reactie hier is het volgende stuk
Hoofdstuk 5
Er liep een traan over de wangen van Ivette. Ze wist gewoon niet meer wat ze ermee aanmoest. Dit was toch niet normaal. Ze wilde nog een keer met het mesje langs haar arm gaan toen ze Inge door haar hoofd hoorde: “Kom op Ivet, laat je niet zo op je kop zitten. je bent veel beter dan hun. Laat ze lekker kletsen. Je bent veel meer waard van hun allemaal bij elkaar!” Een glimlach sierde haar gezicht. Ze legde het mesje weg en liep maar de badkamer. Voorzichtig zette ze de kraan op lauw water. Inge had gelijk, ze waren het niet waard om voor te sterven! Langzaam spoelde het bloed weg. Ze keek naar haar arm. Er zaten diepe sneeën in ze zuchtte. Het duurde nog wel even voordat ze weg waren. Op dat moment hoorde ze iemand gillen. Ze slikte. Zo te horen kwam het uit haar kamer. Ze slikte weer. Waarschijnlijk had haar moeder het mes gevonden. Snel sprintte ze naar haar slaap kamer. Haar moeder stond daar inderdaad, maar ze keek niet naar het mes. Het leek wel of ze die niet had gezien. In haar handen had ze de brief. De eigenaardige brief. “Ivet! Waarom heb je dat niet gezegd! Dit is geweldig. Je bent een Heks, net als je tante! Je weet wel, tante Ivonne. Oo Ivette, ik ben zo trots op je.” Zo ging haar moeder nog even door. Ivette zuchtte. Waarom moest haar dit overkomen? Ze wou helemaal niet naar dat zwienstien, of wat het ook was. Het enige wat ze wou was dat Robert en de anderen haar nou eens met rust lieten. “ Weet je wat, morgen gaan we je spullen halen, je mag dan ook wat leuks uitzoeken!” ging haar moeder onverstoord verder. Ivette knikte afwezig. Eigenlijk was het wel grappig. Ze ging naar een school waar ze leerde toveren, dingen zou leren waarvan ze dacht dat het onmogelijk was. Hoe meer ze er aan dacht, hoe meer zin ze er eigenlijk in had. Misschien kon ze dan overnieuw beginnen, nieuwe vrienden zoeken. Gewoon een hele nieuwe start maken. Ze hoopte dat het snel morgen was, dan kon ze lekker met haar moeder winkelen. Naar welke plaat zouden ze eigenlijk gaan? Ze had nog nooit een winkel gezien waar ze die spullen kon kopen. “Mam,” vroeg ze zachtjes. Haar moeder keek haar aan. “Wat is er lieverd?” “waar gaan we die spullen halen, ik heb nog nooit een winkel gezien waar we ze kunnen kopen.” Haar moeder glimlachte. Lieverd, laat dat maar aan mij over. We gaan morgen naar de Wegisweg. Dat is een magische straat, daar haalde mijn zus ook altijd haar spullen voor school, ze is natuurlijk ook naar die school geweest. Ze was wel de enige, maar ga jij je maar lekker vermaken ik spreek je vanavond wel,” na dat gezegd te hebben verliet haar moeder vrolijk haar kamer. Zo te zien was ze heel erg trots.
De dag ging langzaam voorbij. Ze was veel buiten, Ilona was eerder terug gekomen, dus ze vertelde dat ze naar een andere school ging dat was afgesproken. Ilona was erg boos. “Na alles wat ik voor je heb gedaan, alles wat ik voor jou heb geriskeerd ga je weg. Je gaat gewoon naar een andere school, en laat mij stikken. Je denkt zeker dat je beter kan verdienen dan mij hé? Nou ik zal je eens wat vertellen. ROBERT HEEFT GROOT GELIJK DAT HIJ JE PEST. JE BENT GEWOON EEN DIK KUT KIND DIE DENKT DAT ZE ALLES IS. Je verdient gewoon geen vrienden, vooral geen vrienden als IK!” zei Ilona met een kille stem. Bij elk word dat Ilona zei kromp ze in een. Waar had ze dit aan te danken, zei kon er toch ook niets aan doen dat ze een heks was en Ilona niet? Ze vond het heus niet leuk dat ze haar achter moet laten, maar daarom hoeft ze nog niet zo te reageren. Ivette was zo in gedachten dat ze niet merkte dat Ilona boos was weggerend. Ze kon het gewoon niet hebben dat ze naar een andere school ging. Toen Ivette op keek zeg ze dat Ilona weg was. Ze zuchtte. Waar had ze dit leven aan te danken, ze kon gewoon niks goed doen. Een gilletje van frustratie ontsnapte aan haar lippen. Ze haatte dit leven. Het liefst had ze er een eind aan gemaakt, maar dat mocht ze niet doen. Haar studie, daar zou ze zich in gaan verdiepen. Daar zou ze hopelijk nieuwe vrienden maken. Vrienden die haar namen zoals ze was. Langzaam liep ze naar huis. Ze hoopte dat ze hier snel weg kon, naar een plek waar ze wel werd geaccepteerd. Ze wist zeker dat ze dat op Zweinstein zou worden. Even glimlachte ze. Wat zou het heerlijk zijn om hier weg ze zijn. In gedachte liep ze naar boven. Ze keek naar het mes dat op haar bed lag. Het was nog niet verplaatst, en zat onder het bloed. Ze wist niet wat ze er mee moest ze kon het beter voor de zekerheid meenemen, als ze het dan toch zat werd, niemand had, kon ze er als nog een eind aan maken. Ze dacht dat het niet zo ver zou komen, maar voor de zekerheid kon toch geen kwaad? Vast niet. Ze pakte het mes en liep naar de badkamer. Voorzichtig maakte ze het mes schoon. Het bloed dat er aan zat moest er natuurlijk wel af, anders werd alles vies.
Toen ze net klaar was werd ze geroepen. “Ivette, kom je eten?” riep haar moeder van boven. “IK KOM!” riep ze snel terug. Ze legde het mes op haar kamer en liep naar beneden. Daar zag ze haar moeder en vader al zitten. “gefeliciteerd meid, ik hoor het net van je moeder. Ik ben echt trots op je! Een Heks, geweldig!” complimenteerde haar vader haar. Ivette werd rood. Ze was blij dat haar vader trots was. Eindelijk was hij een keer trots. Ze was daar zo blij om. Snel schepte haar moeder op. Ze had haar lievelings gerecht gemaakt, lasagne. Na het eten liep ze naar boven. Ze las nog een keer de brief door, en de spullen die ze moesten kopen. Rond half 10 viel ze in slaap, dromend over de dag erna, hoe ze gingen winkelen!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
jackie
|
Geplaatst op 24-03-2008, 12:14 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
haha lees het maar,, maar nog niet in dit stuk.. ik hoop dat jullie het wat vinden xx
Hoofdstuk 6
De volgende ochtend werd Ivette vroeg wakker. Gelijk herinnerde ze zich de ruzie met Inge. Ze zuchtte. Ze wist dat die haar niet meer wou zien. Zij kon er toch ook niets aan doen dat ze naar Zweinstein moest. Ze zou Inge toch ook in de vakanties zien. Mokkend stond ze op. ze had het idee dat dit geen leuke dag zou worden. Heel langzaam kleedde ze zich om. Ze trok in gedachte een trainingsbroek aan met een gekleurd, bijpassend T-shirt er op. ze wist dat als ze Robert tegen kwam hij haar zou pesten om haar kleren. Eigenlijk maakt het niet uit wat hij denkt, het is toch haar keuze wat ze aantrekt. Ze glimlachte. Ze zag hem toch alleen in de vakanties, daar was ze heel blij om. Door hem was ze zo onzeker geworden. Vroeger was ze veel vrolijker. Ze kon hem toen wel, maar toen ging hij nog niet met hun om. Sinds hij met hun omgaat pest hij haar, maar alleen als zijn vrienden er bij zijn. Daar is ze een paar dagen geleden achter. Toen is ze er achter gekomen dat hij het alleen maar om zijn reputatie doet. Dat vind ze eigenlijk wel triest. Mensen kleineren om je reputatie groot te houden. Hij heeft eigenlijk een reputatie door anderen te pesten, wat is daar nou leuk aan. Sinds dat is gebeurd is ze erg in zichzelf gekeerd. Maar dat komt ook omdat hij vroeger een hele goede vriend voor haar was, ze deden alles samen. Hij was er altijd voor haar. Nou, nu dus niet meer. Nu doet hij alles om haar kapot te maken, en dat lukt hem nog aardig ook! Vooral in het begin geloofde ze wat hij allemaal zei. dat komt omdat hij altijd zo aardig voor haar was. Daardoor is haar zelfvertrouwen heel erg naar beneden gegaan. Dat is nu ongeveer 5 jaar geleden. Drie jaar heeft ze zo zonder zelfvertrouwen gelopen. Sinds twee jaar ging dat beter. Twee jaar geleden werd ze bevriend met Ilona. Die nam het voor haar op. Eerst vertrouwde ze Ilona niet, ze was altijd heel erg bevriend met hun. Ilona kwam al vaker naar haar toe toen ze haar hadden uitgescholden. Maar eerst zei ze er niets van. Ze dacht weer terug aan het moment dat ze dat wel deed:
Flashback
Ivette liep alleen over straat. Ze had niemand. Een paar jaar geleden had haar beste vriend haar ineens uit gescholden. Eigenlijk kwam ze bijna niet meer buiten. Maar de laatste tijd wel weer vaker. Ilona, een vriendin van hun troost haar de laatste tijd wel als ze haar hadden uitgescholden. Toch vertrouwde ze het niet. Zou het een val zijn. Ze zuchtte. “Hoi varkentje!” zei een vrolijke stem achter haar. Ivette zuchtte. Ze draaide zich niet om maar liep door. Waarom moesten ze nu precies naar haar toe komen. Ze hoorde dat voetstappen haar volgde. Ze begon nog harder te lopen. Ze moest hier wegkomen. Angstig keek ze om. “Vies varkentje blijf staan stomme trut!” zei Robert. Ivette slikte, wat moest ze nou doen. Hoe kwam ze van hun af. Ze probeerde haar tranen binnen te houden en liep door. Ineens werd ze ruw beetgepakt. Ze draaide zich om en Robert duwde haar ruw op de grond. “Laat me los!” siste ze. Tranen stonde in haar ogen, maar ze probeerde ze binnen te houden. “Huil maar trut, je bent het niet waart om te lev-“ op dat moment werd hij onderbroken. Achter hem stond Ilona. Ze duwde hem ruw opzei en schold hem verrot. “Lul die je bent heb je niks beters te doen ofzo. Denk je soms dat je stoer bent om iemand zo te pesten, zo voor schut te zetten. Nou ik vind je maar een zielig hoopje dat niets beters te doen heeft. Kom Ivette we gaan ergens anders heen.” Ze hielp Ivette omhoog en trok haar mee.
End flashback
Ja, ze was nu een stuk zelfverzekerder, maar nog niet zo als vroeger, en dat woord het ook nooit meer.
Toen ze eindelijk klaar was liep ze naar beneden. Daar zaten haar ouders al te wachten met het ontbijd. Haar ouders zagen er t rots uit. In zich zelf moest ze wel lachen, ze had haar ouders nog nooit zo gezien. “Geode morgen schat” zei haar vader vrolijk toen hij haar zag, er klonk iets van trots door zijn stem, alsof hij er trots op was dat ze zijn dochter was. Ze glimlachte even. Ze was heel blij met haar ouders. Haar moeder legde de krant weg. Ze keek met glinsterende ogen naar haar dochter. “Lekker geslapen lieverd?” vroeg ze vrolijk. Ivette knikte, en ging aan tafel zitten. haar moeder keek haar goedkeurend en trots aan. “Lieverd, als we snel klaar zijn dan kunnen we naar de Wegisweg. Daar gaan we je schoolspullen halen!” zei haar moeder. Ivette knikte. “Is goed mam!” antwoordde ze haar moeder. Haar vader knikte goedkeurend. Langzaam maar zeker begonnen ze met eten. Ivette merkte niet dat haar ouders af en toe trots naar haar keken, en dan trots weer naar elkaar.
Toen ze eindelijk klaar waren met eten gingen ze naar de wegisweg. Op de wegisweg keek Ivette haar ogen uit. De winkels waren er heel anders. De meeste mensen leken elkaar te kennen. IN eens zag ze een mollige vrouw met Rood haar voorbij lopen. Hoe kon het dat de mensen de weg hier zo goed wisten? Veel tijd om er over na te denken had ze niet. haar moeder trok haar mee de straat door naar een grote witte winkel. Toen ze binnen waren keek Ivette haar ogen uit. “lieverd, dit is goudgrijp, de tovenaars bank. Van je tante mochten we wat geld lenen voor je spullen,” ratelde haar moeder door. ‘geen winkel dus’ dacht ze verbaast. Stil volgde ze haar moeder en een vreemd wezen een gang in. Voor een karretje stopte ze en stapte in. Het karretje raasde de gangen door. Ivette werd er een beetje misselijk van. In een gang zag ze rook. Ze zette grote ogen op, hoe kon dat? Maar voor ze wat kon vragen waren ze de gang al weer uit. Voor ze het wist stopte het wagentje en stonden ze voor een kluis. Verbaast keek ze hoe het wezen hem open maakte met een sleuteltje. In de kluis lagen gekke munten. Haar moeder pakte er een paar, daarna liepen ze naar buiten. Op weg naar de winkels waar ze haar spullen zouden kopen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
|
|
|
|
gepest - 1
ik wil meer lesen!!!
