|
havanka
|
Geplaatst op 07-07-2008, 21:27 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
De dagen vlogen voorbij. Anna had al een aantal werkzaamheden verricht. Zo had ze al de kamer van Annabel helemaal opgeruimd en de was van iedereen in het huis gewassen en in de kast netjes opgevouwen. Eindelijk was het woensdag. Anna zou voor het eerst lees en rekenles krijgen. Eindelijk was het zover. Anna stond al klaar in de gang te wachten op Lisa. ‘Anna!’ riep een stem achter Anna hijgend. ‘Opschieten, ik ben wat laat! We moeten rennen.’ Anna keek verbaasd naar Lisa en sprintte toen achter haar aan de gang uit. ‘Zo kan ik de weg nooit onthouden,’ piepte Anna geschrokken. ‘Is niet erg!’ riep Lisa. ‘We gaan de volgende keer toch weer samen.’ Anna glimlachte. Ze was blij dat ze zon goede vriendin had gevonden. Uiteindelijk stonden ze voor een dichten eiken deur. ‘Zijn we te laat?’ vroeg Anna geschrokken. Lisa keek rond. ‘Nee dat kan niet,’ mompelde ze. ‘Wat kan niet?’ vroeg een ijzige stem achter Lisa en Anna. De twee meiden draaide zich met een ruk om. ‘Annabel,’ zei Lisa zwaar ademend. ‘We zijn dus op tijd,’ zei Anna zuchtend. Annabel keek de twee meiden met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Dus ze laten stofdoeken tegenwoordig ook toe tot de les?’ vroeg Annabel met een gemene grijns. Anna keek haar verontwaardigd aan. ‘Goh madame,’ zei Lisa fel. ‘Ik geloof dat ik mijn stofdoek ben vergeten, mag ik de jouwe lenen?’ Annabel keek woest naar Lisa. ‘Lijkt het alsof ik een stofdoek bij me hebt?’ snauwde ze woedend. ‘Wat zit er anders op je hoofd?’ vroeg Lisa hooghartig. Woedend trok Annabel het doekje wat ze over haar hoofd had gebonden van haar haren af. ‘Het was tegen de zon!’ snauwde ze. Anna keek vol verbazing naar Lisa. Dit had ze nooit achter haar gezocht. Aan de ene kant was ze bang voor wat Annabel ging doen, maar aan de andere kant vond ze het een goede actie van Lisa. De deur achter de meiden ging krakend open. ‘Professor Nieuwenberg,’ zei Annabel en ze liep direct naar hem toe. ‘Wat fijn u weer te zien!’ De professor keek Annabel aan en knikte. ‘Het is fijn om u ook weer te zien juffrouw Roseveld.’ Anna en Lisa liepen achter het tweetal aan naar binnen. ‘Slijmbal,’ fluisterde Lisa grijnzend. Anna knikte. Ze durfde niets te zeggen uit angst dat ze gesnapt zou worden. De meiden namen plaats en keken naar de professor die twee boeken pakte. ‘Sla het boek open op bladzijde vierentwintig,’ zei de professor en hij keek even aandachtig naar Anna die zenuwachtig naar het boek keek. ‘Hoe ziet vierentwintig eruit?’ fluisterde ze. Lisa keek even geschrokken op. ‘Weet je dat niet?’ vroeg ze. Anna keek met grote ogen naar Lisa. Ze voelde de tranen opkomen. Was ze nou echt zo dom? Lisa bladerde vlug in Anna haar boek en vond de goede pagina. ‘Opletten graag, we beginnen met de les!’ De meiden luisterde aandachtig naar de professor en werken direct hard mee.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 07-07-2008, 22:04 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
oke oke hier nog een stukje dan haha  het laatste deel van hoofdstuk 7
Na de les liep Anna naar boven om haar nieuwe boeken een plekje te geven. ‘Zal Annabel even balen,’ grinnikte Lisa. ‘Hoezo?’ vroeg Anna nieuwsgierig. ‘Omdat ik haar op haar nummer heb gezet voor de les begon.’ Anna beet even op haar onderlip. Ergens diep van binnen had ze hier geen goed gevoel over. Ze was bang dat Annabel op wraak uit was. Dat gevoel werd er niet beter op toen ze Annabel langs zag lopen en hen grijnzend aankeek. ‘Lisa, ik denk dat het beter is om je excuses te maken aan Annabel,’ zei Anna. Lisa keek Anna aan met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Waarom dat?’ vroeg ze. ‘Ik weet het niet, ik voel me er vreemd bij.’ Lisa sloeg het aanbod van Anna in de wind en legde haar spullen in haar kamer. Na nog wat spullen te hebben opgeruimd liepen Anna en Lisa naar de keukens. ‘Moet je vandaag nog helpen ergens mee?’ vroeg Anna. Lisa schudde haar hoofd. ‘Ben je het vergeten? We zijn allebei vrij op woensdagavond.’ Anna grijnsde dom. ‘Vergeten,’ mompelde ze. ‘Voor de les heb ik de vloer nog even gedweild op de trap, die heb ik helemaal schoongemaakt,’ Lisa keek trots toen ze dat had gezegd. Plotseling veranderde de uitdrukking van haar gezicht. ‘Zal ik je voortaan op woensdagavond een beetje bijles geven. Zo leer je sneller lezen en cijfers herkennen! Ik kan je alles leren wat ik weet.’ Anna voelde de euforie opkomen. ‘Geweldig!’ riep ze uit. ‘Dank je wel!, Dat lijkt me geweldig!’ Lisa knikte en liep met Anna de trap af. Plotseling voelde Anna dat de vloer spekglad was. Ze greep haastig de leuning en was net op tijd om zich staande te houden. Ze hoorde een ijselijke gil en een hoop gekletter. Geschrokken keek Anna naast zich. Waar zich net Lisa bevond stond nu niets. Anna keek naar beneden het donkere gat in. ‘L… Lisa?’ stotterde Anna geschrokken. Haar hart klopte in haar keel. Ze durfde niet meer te bewegen en stond als een standbeeld op de trap van angst. ‘Lisa geef antwoord,’ piepte Anna. Angstige gedachtes flitste door Anna heen. Ze hoorde van beneden een zacht gekreun komen. Langzaam voetje voor voetje liep Anna de trap af. ‘Lisa blijf liggen!’ riep Anna met een angstige ondertoon in haar stem. Beneden sloeg de keukendeur open. Een ijselijke gil kwam vanuit de keuken. ‘LISA…. LISA!!!’ krijste een dienstmeisje. Anna was ook eindelijk beneden gekomen. ‘Niet te trap oprennen!’ riep Anna. ‘Iemand heeft de trap drijfnat gemaakt,’ Anna trilde nog steeds van top tot teen. Ze hoorde iemand lachen in de verte. Diegene stond bovenaan op de trap en Anna wist precies wie dat was…. Annabel…
‘Lisa hoe gaat het?’ vroeg Anna. Ze streek over het voorhoofd van Lisa wat warm aanvoelde. Anna stond stijf van de zenuwen en keek Lisa strak aan. ‘Ik heb mij beter gevoeld,’ mompelde Lisa die moeizaam overeind kwam. ‘Hoelang ben ik weggeweest?’ vroeg ze. ‘Drie dagen,’ fluisterde Anna. Lisa bracht kreunend haar hand naar haar hoofd. ‘Hoe kwam het? Ik viel van de trap maar….,’ Lisa stopte met praten. Ze keek geschrokken naar Anna. ‘Annabel?’ vroeg ze met grote ogen. Anna knikte. ‘Ik weet het vrijwel zeker,’ mompelde ze. Lisa keek nijdig voor zich uit. ‘Je had gelijk Anna,’ zei Lisa. De tranen sprongen in haar ogen. ‘Ik had mijn excuses aan moeten bieden, zodra ik de kans kreeg.’ Anna ging naast haar op bed zitten en keek haar vriendin aan. ‘Rustig maar het komt goed. We moeten hier samen uit zien te komen.’ Lisa knikte. ‘Ik ben blij dat wij elkaar hebben,’ fluisterde ze. Anna grijnsde. ‘Ik ook, ik ook.’
Annabel liep de kamer binnen met een bosje bloemen. ‘Voor de zielige gevallene,’ zei ze lichtelijk grijnzend. Lisa wierp Annabel een nijdige blik toe. Anna keek Lisa strak aan en gaf haar een veelbetekende blik. Lisa sloeg haar ogen ten hemel en keek Annabel aan. Ze probeerde haar blik vriendelijk te laten lijken al lukte dat niet helemaal. ‘Annabel,’ zei Lisa krachtig. Annabel keek op en streek haar lange haren naar achteren. ‘Wat?’ vroeg Annabel verveeld. ‘Het spijt me wat ik een paar dagen geleden gezegd heb tegen je.’ Annabel keek Lisa strak aan. Anna dacht even dat Annabel weer woest zou worden om wat er gebeurd was. ‘Oké,’ mompelde Annabel. ‘Vanwaar dit ineens?’ Lisa keek even naar haar handen en vermande zichzelf. Ze keek Annabel weer strak aan. ‘Ik heb spijt van wat ik heb gezegd en ik hoop dat je me kunt vergeven.’ Annabel grijnsde even en toverde toen een suikerzoete glimlach tevoorschijn. ‘Natuurlijk vergeet ik het je,’ zei ze vriendelijk. Annabel stond op. Lisa keek even verbaasd op en Anna kon zien aan haar gezicht dat ze blij was dat Annabel haar vergaf. ‘Dat betekend alleen niet dat ik spijt heb gehad van mijn daden,’ grijnsde Annabel en na dat gezegd te hebben verliet ze de kamer en deed de deur achter zich dicht. Ze liet een verbaasde Anna en een geschrokken Lisa achter.
Dit bericht is gewijzigd op 07-07 22:13.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
jackie
|
Geplaatst op 07-07-2008, 22:15 |
|
Berichten: 1053
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
SDenk je echt dat iemand ter wereld zetten je een ouder maakt? Nee! Je bent pas een vader of een moeder als je ook voor het kind kan zorgen |
|
|
havanka
|
Geplaatst op 11-08-2008, 20:53 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
hier heb ik het laatste stukje voordat ik op vakantie ga
hopelijk vind je het wat jackie.xxx
Hoofdstuk 8
Het getrouwde stel
‘Anna kom snel!’ Mijnheer Roseveld wil iets mededelen. Lisa stond op de gang en sprong op en neer, terwijl Anna aan kwam lopen. ‘Ik kom al,’ grijnsde Anna.
Inmiddels waren er enkele jaren verstreken. Anna en Lisa waren dikke vriendinnen geworden en konden allebei al prima lezen, schrijven en rekenen. De eenentwintig jarige Anna rende achter Lisa aan over de gang. Haar lage haren deinde op en neer over haar rug. Ze sprintte de trap af en rende naar de deur van Mijnheer Roseveld. Anna en Lisa kwamen even snel op adem en klopte toen op de deur. Een stem luide dat ze binnen mochten komen. Anna keek rond en zag Mijnheer Roseveld zitten. Naast hem zat Annabel. Ze keek de twee meiden nijdig aan. Na al die jaren mochten ze elkaar nog niet. Al deden ze nog zo koeltjes tegen elkaar, diep van binnen laaide iedere keer een vuurtje op zodra Anna Annabel zag.
‘Meiden ga even zitten,’ zei Mijnheer Roseveld. Zodra hij dat had gezegd namen de twee meiden plaats. ‘Ik wil even mededelen dat wij bezoek krijgen van familie Werdern.’ Anna en Lisa keken elkaar aan. Het is altijd wel gezellig om een familie op bezoek te krijgen. Vorige keer kwam er een familie op bezoek die een dienstmeisje mee had genomen. Het bleek een heel aardig meisje te zijn genaamd Rebecca. Ze hadden gezellig gepraat terwijl ze thee gingen halen voor hun families. Anna en Lisa hadden ook aangegeven dat ze het erg gezellig vonden om een nieuwe familie te leren kennen. Mijnheer Roseveld had hen verteld dat hij het ook zo voelde en dat hij binnenkort nog een keer een diner ging houden met een andere familie. Dit was dus het moment. Mijnheer Roseveld had een rijke familie uitgenodigd om te komen dineren. Anna en Lisa waren meteen in een nog vrolijkere stemming. Annabel vond het overduidelijk minder. Ze keek even venijnig om zich heen en slaakte toen een diepe zucht. Haar vader scheen niets te merken want die begon weer te praten.
‘Familie Werdern bestaat uit vier personen. Mijnheer Werdern, Mevrouw Werdern, Jongeheer Werdern en Miss Werdern. Jongeheer Werdern en Miss Werdern zijn nu vijf jaar getrouwd en ter ere van hun vijf jarig huwelijk geef ik een etentje.
‘Gezellig!’ riep Anna vrolijk. Ze keek Mijnheer Roseveld aan en haar gezicht straalde een en al blijdschap uit. Lisa reageerde precies hetzelfde, ze bedankte Mijnheer Roseveld en samen met Anna verliet ze de kamer.
‘Geweldig!’ riep Lisa toen ze buiten gehoorsafstand waren. Anna knikte en keek even bedenkelijk voor zich uit. ‘Vind jij van niet?’ vroeg Lisa verbaasd. Anna keek Lisa even aan. ‘Ik weet het niet,’ mompelde ze. ‘Ik vind het gezellig hoor, vat me niet verkeerd op, maar die familie Werdern doet me ergens aan denken. Het lijkt wel of ik ze ergens van moet kennen. Alleen ik weet niet waarvan.’ Lisa keek Anna aan en trok haar wenkbrauwen op. ‘Waar zou je ze van moeten kennen dan?’ Anna haalde haar schouders op en liet het erbij. Ze volgde Lisa naar de keukens en begon de pannen schoon te maken.
Anna kon haar gedachte niet verzetten. Ze bleef maar denken aan de familie Werdern. Ze had geen flauw idee waarvan ze hen kende, maar ergens wist ze dat ze eerder van die familie had gehoord. Wist ze maar waarvan!
‘Anna!!’ riep iemand hard en ze werd aangestoten. Anna schrok op uit haar overpeinzing en keek in het gezicht van Agna. ‘Wat?’ vroeg Anna verbouwereerd. ‘De soep!’ riep Agna uit. Anna keek even om zich heen en realiseerde zich dat ze in de keuken stond. Agna was altijd aan het stressen als ze moest helpen in de keuken. Ze was veel beter op haar plaats bij het schoonmaken. Anna liep haastig naar de andere kant van de keuken en roerde in een grote pan soep. ‘Wil jij die serveren?’ vroeg Agna gestrest. Anna mompelde instemmend en schepte met een enorme soeplepel soep in de kommen. Ze legde de kommen op een dienbord en liep naar de eetzaal. Mijnheer Roseveld, Mevrouw Roseveld en Annabel zaten al aan tafel. Anna legde de soep op tafel ze keek even hoe Mijnheer Roseveld als eerste zijn lepel pakte en van de soep proefde. ‘Eet smakelijk,’ zei Anna met een kleine buiging. Mijnheer Roseveld keek Anna dankbaar aan, zelfs Mevrouw Roseveld keek vriendelijk, maar Annabel keek alleen maar woedend en lepelde haar soep naar binnen. Anna liep terug naar de keukens en grijnsde naar Agna die zenuwachtig in de keuken stond. Hopend dat haar soep goed was gekeurd door Mijnheer Roseveld. Anna knikte goedkeurend en Agna slaakte een kreet van opluchting. Meteen begonnen ze aan het hoofdgerecht.
Anna staarde naar het plafond, ze lag op bed en dacht weer aan de familie Werdern. ‘Kan je niet slapen?’ vroeg Lisa en ze kwam een beetje overeind. Anna keek naar links en zag Lisa naar haar kijken. ‘Nee, jij?’ vroeg ze. Lisa schudde haar hoofd. ‘Ook niet,’ mompelde ze. ‘Ben je zenuwachtig voor morgen?’ Anna keek Lisa weer aan en dacht even na. Was ze echt zenuwachtig voor de familie Werdern? Ze wist niet wat haar te wachten stond, maar dat was anders ook het geval. ‘Ik weet het echt niet,’ bracht Anna uit. Lisa keek haar even bedenkelijk aan. ‘Je bent anders sinds je de naam Werdern hebt gehoord.’ Anna knikte. Ze had het zelf ook door. Ze werd zenuwachtig bij de gedachte dat ze de familie moest ontmoeten, maar wist niet waarom. Ook had ze dit keer liever dat de familie afbelde, omdat het slecht weer was. Wat helemaal niet kon, omdat het prachtig weer was en de laatste paar dagen was het zelfs heel erg warm. ‘We moeten het afwachten Anna,’ zei Lisa. ‘Als je ze ziet kun je het je misschien weer herinneren. Misschien is het een familie van voor de tijd dat je in het weeshuis zat.’ Anna schudde haar hoofd. ‘Als ik die naam dan nog herinner dan verdien ik een medaille. Nee dat kan nooit! Ik was vrij jong toen ik in het weeshuis kwam.’ Lisa grinnikte en keek Anna aan. Ze zaten nu allebei recht overeind in bed. ‘Misschien was het een moeilijke tijd voor je en heb je daarom de naar onthouden. Ik hoop voor je dat je er morgen achterkomt.’
De volgende ochtend maakte Anna en Lisa de kamer van de familie Werdern in orde. Mijnheer Roseveld liet weten dat de familie Werdern een aantal dagen bleef overnachten. ‘Even doornemen!’ riep Lisa. Anna kwam aangelopen en keek de kamer rond. ‘Grondige schoonmaak?’ vroeg Anna. ‘Check!’ riep Lisa. ‘Beddengoed verwisseld?’ Lisa knikte. ‘ Check!’ riep ze weer. ‘Opgeruimd, opgemaakt en klaar voor gebruik?’ vroeg Anna grijnzend. Lisa had op haar vingers meegeteld en riep blij. ‘Check, check, check!’ Anna knikte goedkeurend en samen verlieten ze de slaapkamer.
Een paar uur later hoorden ze snelle voetstappen in de gang. ‘Ze zijn er!’ riep de stem van Agna door de ruimte. Anna en Lisa sprintten achter Agna aan. Onderweg deden ze vlug hun haar goed. Eenmaal buiten aangekomen gingen Anna, Lisa en Agna naast elkaar staan. Het rijtuig kwam aangedenderd. Voor het rijtuig liepen vier mooie gitzwarte paarden. De koets was vrij groot en Anna vond het logisch dat ze vier paarden hadden aangespannen. Mijnheer Roseveld kwam aangelopen samen met Remco de paardentrainer. Remco deed de deur van de koets open toen de koets tot stilstand was gekomen. Als eerste kwam Mijnheer Werdern eruit stappen. Hij keek strak om zich heen met zijn groene ogen. Zijn lichtblonde haar wat aardig dun was lag plat op zijn achterhoofd en zijn stoppeltjesbaard was duidelijk zichtbaar. Anna keek de man aan en gaf hem aan hand nadat ze zich met een buiging had voorgesteld. Ze herkende hem, maar kom niet plaatsen waarvan ze hem kende. Toen kwam Mevrouw Werdern uit de koets stappen. Ze had een beeldschone rode avondjurk aan. Haar hooghartige gezicht wat duidelijk uitstraalde dat ze het vreselijk vond om dienstmeisjes een hand te geven stond strak en venijnig. Jongeheer Werdern stapte uit de koets en zag er nogal bleek uit. Zijn blonde haren maakte zijn bleke gezicht er niet knapper op. Hij glimlachte en zijn bijna zwarte tanden werden een beetje ontbloot. Anna keek een beetje walgend naar de jongeheer die ze een hand gaf, maar wist die walging vluchtig te verbergen toen ze Agna streng zag kijken. Miss Werdern stapte uit de koets en Jongeheer Werdern kwam haastig aangelopen om haar een hand te geven. Anna staarde naar de vrouw. Het was een prachtige vrouw. Haar mooie lange lichtbruine haar zat in diamanten gevlochten. Anna boog zich naar de vrouw en gaf haar een hand. Toen ze de hand vasthield keek ze de vrouw recht in haar ogen aan. Een diepe schok ging door haar lichaam heen alsof ze een plens ijskoud water over zich heen kreeg. Was dit werkelijk? De vrouw liep alweer door naar de volgende. Anna schudde haar hoofd. Als dit werkelijk haar oude beste vriendin was geweest had zij haar meteen herkend. Zoveel was Anna nou ook weer niet veranderd. Anna keek de vrouw nog nieuwsgierig na, maar liep toen samen met Lisa en Agna naar binnen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 14-08-2008, 20:21 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Dank je wel Jackie en Lieke  voor de leuke reacties hier nog een stukje vanuit Turkije
‘Opschieten,’ snauwde Agna. Vermoeid liep Anna richting het fornuis om in de pan soep te roeren. ‘We krijgen het heus wel op tijd af hoor,’ mompelde Anna die nu wel genoeg ervaring had met Agna. Ze maakte zich altijd druk om niets vond Anna. Lisa kwam de keukens binnen en rook. ‘Heerlijk,’ glimlachte ze. Agna wierp haar een nijdige blik toe en sprintte alweer naar de andere kant van de keuken. ‘Lisa is de tafel al gedekt?’ vroeg Agna lichtelijk hysterisch. ‘Ja, alles staat klaar,’ zei Lisa verveeld. Anna grinnikte maar hield daar vlug mee op toen ze Agna woest in haar richting zag kijken. ‘Lisa zorg voor de entree!’ zei Agna. Lisa slenterde de keuken weer uit, terwijl Anna de hete pan soep van het vuur haalde. Een klein half uurtje later stond al het eten op tafel en zaten de familie Roseveld en de familie Werdern heerlijk te eten. Agna veegde het zweet van haar voorhoofd en keek de meiden dankbaar aan. ‘Ik wil graag de kokken bedanken,’ zei Miss Werdern plotseling. Jongeheer Werdern keek woedend naar zijn vrouw en Mevrouw Werdern keek alsof ze net een hele citroen in haar mond had. Meneer Werdern daar en tegen klapte in zijn handen en grijnsde breed. ‘Ik wist dat jij de perfecte vrouw was voor mijn zoon. Ik ben blij dat ik je uitgekozen heb.’ Miss Werdern glimlachte al zag Anna dat zij er iets minder blij mee was. Of was dat verkeerd gezien? Wat bedoelde Mijnheer Werdern trouwens met uitgekozen? Anna wist niet meer wat ze moest denken. Ze durfde gewoon niet te geloven dat dat haar beste vriendin van vroeger was. Mocht het zo zijn… wilde ze dan wel dat ze haar herkende? Hoe Anna er nu uitzag, ze had het wel goed, maar een Miss is veel hoger dan een dienstmeisje. Miss Werdern stond op en liep naar de koks. ‘Dank jullie wel voor het heerlijke eten,’ zei Miss Werdern en ze boog voor de koks. Anna keek verbouwereerd naar Miss Werdern. Agna stond met een mond vol tanden en Lisa grijnsde breed en bedankte haar direct. Dit had nog nooit iemand gedaan, behalve Mijnheer Roseveld of Mevrouw Roseveld. Anna gaf Miss Werdern een hand. Even gleed de lange prachtige mouw van Miss Werdern weg. Haar arm was zichtbaar en op haar arm zaten twee grote blauwe plekken. Anna keek even geschrokken naar Miss Werdern die vlug losliet en de mouw weer over haar arm schudde. Ze glimlachte en liep vlug terug naar de tafel. ‘Het was een lange reis,’ zei Mijnheer Werdern. ‘Ik denk dat het goed is dat we gaan slapen.’ Iedereen knikte en al gauw hoorde je het geschraap van stoelen die naar achteren schoven. Anna keek Miss Werdern aan, maar Miss keek niet terug. ‘Lisa,’ siste Anna, terwijl ze samen de borden afwaste. Lisa keek Anna vragend aan en gaf Anna een bord om af te drogen. ‘Toen ik Miss Werdern een hand gaf gleed haar jurk een beetje weg en toen zag ik dat haar arm twee grote blauwe plekken had.’ Lisa dacht even na voordat ze antwoord gaf. ‘Misschien is ze wel gevallen,’ zei ze vluchtig. Anna voelde dat ze aan meer dacht en zijzelf dacht er ook aan. Zou Jongeheer Werdern haar slaan?
Die avond kon Anna niet slapen. De gedachten spookte door haar hoofd. Misschien kon ze Miss Werdern ergens alleen aanschieten en haar vertrouwen proberen te winnen. Anna wist anders niets te doen en ze wilde haar helpen, mocht Jongeheer Werdern haar echt met opzet pijn doen. Anna durfde de gedachte nog niet binnen te laten, maar als dit echt haar beste vriendin van vroeger was kon ze het niet laten gebeuren.
De dagen erna bleek het bijna onmogelijk te zijn om een moment alleen te zijn met Miss Werdern. Overal waar Anna haar tegen kwam was ze in gezelschap met Jongeheer Werdern, Mijnheer Werdern of Mevrouw Werdern. Maar toen enkele dagen later liep Miss Werdern alleen door de tuin van Mijnheer Roseveld. Anna liep vluchtig naar haar toe en keek om zich heen of Jongeheer Werdern toch niet in de buurt was.
‘Goedemorgen Miss Werdern,’ zei Anna opgewekt. Miss Werdern schrok op en keek Anna met grote ogen aan. Zodra ze merkte dat het Anna was ontspande ze zich en zei ze vluchtig goedemorgen terug.
‘Ik wilde u graag iets vragen… als u dat goed vind,’ besloot Anna voorzichtig. Miss Werdern keek verbaasd op en knikte langzaam. ‘Wat is uw voornaam?’ vroeg Anna uitdagend. Miss Werdern begon wantrouwig te kijken. ‘Ik heet Marielle,’ zei ze. De tranen sprongen in de ogen van Anna. ‘Marielle?’ vroeg Anna, alsof ze een zekerheid wilde hebben dat ze dit werkelijk goed hoorde. Miss Werdern knikte en stond stil. ‘Waar ken jij mij van dan?’ vroeg Miss Werdern. Anna glimlachte en veegde haar tranen weg. ‘Ik ben Anna,’ zei ze zacht. Miss Werdern sperde haar ogen wijd open. ‘Nee,’ bracht ze uit. Anna knikte en nog voordat ze het wist dook Marielle haar om de hals. ‘Maar hoe,’ bracht Marielle uit. Anna ging zitten op een bankje en vertelde Marielle alles wat er in haar leven was gebeurd. Marielle luisterde aandachtig en begon toen over haar leven te vertellen.
‘Eigenlijk is mijn leven ook niet echt belangrijk geweest,’ glimlachte ze. ‘Mijnheer Werdern kocht mij in het weeshuis. Eenmaal in het landhuis van Mijnheer Werdern stelde hij mij aan zijn zoon voor en binnen een week waren we getrouwd en heette ik geen Vermeer meer, maar Werdern.’
‘Heb je geen belangrijke dingen moeten doen? Nu je een Miss bent?’ vroeg Anna nieuwsgierig. Marielle schudde haar hoofd. ‘Alleen een beetje een vrouw spelen als je ergens heen gaat. Mijn man neemt mij nooit echt mee met dingen. Behalve als het moet van zijn vader.’
Anna had nog een vraag wat op haar tong brandde. ‘Marielle… wees heel eerlijk tegen me, beloof je dat?’ vroeg Anna. Marielle knikte en keek Anna verwachtingsvol aan. ‘Het gaat over…,’ Maar Anna kon haar zin niet afmaken. In de verte hoorde ze Jongeheer Werdern roepen. Miss Werdern sprong overeind en keek geschrokken naar Anna. ‘Ik moet gaan. Ik spreek je snel weer! Niet achter me aankomen alsjeblieft!’ Na dat gezegd te hebben liet Marielle haar achter en sprintte naar haar man toe. Haar mooie lange haren wapperde in de wind. Het vermoeden wat Anna had werd sterker. Waarom zou ze bang zijn voor haar man? Maar was ze wel echt bang voor haar man? Het leek er wel op vond Anna.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 22-09-2008, 10:11 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Sorry voor het lange wachten, maar hier weer een stukje.
Die nacht lag Anna te piekeren. Ze moest iets doen om Marielle te helpen, maar wat? Marielle wilde het er niet over hebben, wat logisch was. Nu Anna er even goed over nadacht, ze hadden er ook nooit over gesproken. Meteen sloeg ze de dekens opzij en deed een ochtendjas aan. Langzaam sloop ze de trap af naar beneden. Ze moest weten of Marielle nog wakker was. Anna had nooit verwacht dat ze elkaar weer zouden ontmoeten. Toch viel het haar tegen. Marielle leek zo anders, ineens mistte ze Michelle. Anna slaakte een diepe zucht en liep verder over de donkere gangen. Ze dacht terug aan vroeger. Ze waren toen nog met zijn drieën en kwamen er samen uit. Marielle was een sterke meid, ze kon overal goed uitkomen. Nu leek dat heel anders te zijn. Marielle was terughoudender dan vroeger en leek meer op haar hoede. Ze toonde zelfs angst naar mijnheer Werdern. Anna stopte bij de deur van Marielle en haar man. Ze hief haar vuist op en bleef rusten op de deur. Deed ze hier wel goed aan? Plotseling ging de deur open en Anna keek verschrikt op. Marielle stond in de deuropening en haar geschrokken en angstige gezicht maakte plaats voor vriendelijkheid.
‘Anna,’ zei ze met een vage glimlach.
‘Marielle wat is er aan de hand?’ vroeg Anna. Ze hoopte dat Marielle het haar zou vertellen. Misschien kon ze haar helpen.
‘Niets,’ zei Marielle, iets te vlug om geloofwaardig over te komen. ‘Even een luchtje scheppen, ik kan niet slapen.’
‘Zullen we dan even gaan wandelen?’ vroeg Anna.
Marielle knikte en volgde haar oude vriendin naar de donkere gangen.
‘Marielle,’ zei Anna zacht. Het was al een tijdje stil geweest en Anna voelde zich verplicht het te vragen.
‘Ja?’ vroeg Marielle.
‘Ik heb een vermoeden en ik wil weten of dat waar is,’ zei Anna.
Marielle slikte moeizaam. Ze keek Anna aan en haar vriendelijke gezicht stond angstig. Ze streek haar lange haren naar achteren en knikte instemmend.
‘Gaat alles wel goed tussen jou en jongeheer Werdern?’ vroeg Anna.
‘Natuurlijk!’ riep Marielle vlug. ‘Ruzies horen erbij hé.’
Anna beet op haar onderlip. ‘Mag ik je arm even zien?’ vroeg ze.
Ondanks dat het pikkedonker was zag Anna dat de ogen van Marielle groot werden van verbazing.
‘Waarom?’ piepte Marielle. Ze leek ineen te kruipen en jachtiger te ademen.
‘Marielle, ik ben nog steeds je vriendin,’ zei Anna medelevend. Haar voorgevoel werd steeds meer bevestigd.
‘Marielle!’ riep een woedende stem door de gang.
Marielle dook ineen en keek met grote bange ogen naar het einde van de gang.
‘Wat doe je daar!’ riep hij. ‘Ik had je verboden om met dienstmeisjes te praten!’
Jongeheer Werdern kwam aangesneld en wierp Anna een woedende blik toe. Even bleef hij haar aankijken alsof ze een stuk vuil was en trok toen Marielle met zich mee. Marielle gaf een angstig en pijnlijk kreetje en greep naar haar arm. Anna wist niet wat ze moest doen. Het liefste wilde ze Marielle helpen, maar ze was bang dat ze haar dan meer in de penarie hielp. Anna keek toe hoe Jongeheer Werdern, Marielle met zich meenam.
‘Het spijt me Marielle,’ bracht Anna uit.
De slaapkamerdeur klapte dicht. Even bleef Anna staan, maar draaide zich toen om. Een pijnlijke gil sneed door de gang. Anna schrok zich een ongeluk en draaide zich met een ruk om. Ze sprintte naar de slaapkamerdeur van Marielle en haar man en keek vol angst naar de deur.
‘Sorry!’ riep Marielle vol angst. ‘Ik zal het echt niet meer doen! Echt!’
Anna hoorde dat Marielle aan het huilen was.
‘Dat is je geraden ook! De volgende keer zal ik niet zo zacht zijn!’ riep Jongeheer Werdern.
Anna stapte twijfelend achteruit en keek angstig om zich heen. Waarom kon niemand haar helpen? Hadden Mijnheer en Mevrouw Werdern dan niets door? Anna hoorde een fikse klap en een schreeuw van pijn. Haar hart klopte in haar keel en ze sprintte terug naar haar kamer. De tranen liepen over haar wangen. Ze kon Marielle niet helpen. Iedere keer als ze in de buurt was, zou Marielle de klappen krijgen. Wat kon ze nu nog doen? Anna viel neer op bed en de tranen bleven over haar wangen lopen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 11-12-2008, 22:54 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
dank je jackie en lieke. sorry voor het lange wachten maar hier is weer een stukje.
Hoofdstuk 9
Marielle
‘Anna waarom ben je zo afwezig?’ vroeg Lisa. ‘Je hebt die tafel nu al drie keer schoongemaakt.’
Anna keek even verbaasd op. Met een zachte ‘O’ stopte ze met schoonmaken. Ze bekeek de kamer. Nergens waren sporen die achtergelaten waren door Jongeheer Werdern. Zou hij Marielle met zijn hand geslagen hebben? Of zou hij een voorwerp gebruiken?
‘Anna!’ riep Lisa.
Anna schrok op en keek Lisa aan. ‘Wat?’ vroeg ze geschrokken.
‘Ik vraag je het nu al drie keer,’ mompelde Lisa. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Wat vind jij van Jongeheer Werdern?’ vroeg Anna. Ergens hoopte Anna dat Lisa er ook vanaf wist. Zo hoefde ze het hele verhaal niet te vertellen. Ze moest dit geheim gewoon met iemand delen. Dat kon niet anders.
Een brede grijns verscheen over het gezicht van Lisa. ‘Vind je hem leuk?’ vroeg Lisa grijnzend. ‘Ben je daarom zo afwezig.’
Anna sperde haar ogen wijd open. ‘Nee!’ riep ze geschrokken. ‘Nee! Natuurlijk niet! Denk je dat… wat… nee!’
‘Oké oké het is duidelijk,’ zei Lisa met grote ogen. Ze staarde haar vriendin aan die amper uit haar woorden kwam.
‘Ik… denk je…. Wat als…. Maar… nee!’ riep Anna nogmaals.
‘Rustig maar Anna!’ riep Lisa geschrokken. Ze stopte met poetsen en legde een zilverstuk terug op zijn plek. ‘Ik wilde je niet van streek maken. Als je mij iets wilt vertellen dan kan dat, dat weet je.’
Anna knikte en net toen ze haar mond opendeed werd de deur achter haar dichtgesmeten.
‘Zo, jullie weer. Alleen maar praten praten en praten. Niets anders, dat zal ik moeten melden aan mijn vader.’
Annabel kwam de kamer binnengelopen en grijnsde van oor tot oor.
‘We zijn bezig Annabel,’ zei Anna kil.
Lisa schrok van de manier waarop Anna praatte, zo sprak ze nooit. Anna wierp Annabel een woedende blik toe. Annabel snoof luid en draaide zich gracieus om. ze streek haar hand door haar haren en verliet de kamer.
‘Ik moet je iets vertellen,’ fluisterde Anna, zodra ze er zeker van was dat Annabel weg was.
Lisa boog zich voorover, maar Anna schudde haar hoofd. ‘Niet hier,’ fluisterde ze. ‘Ik ben bang dat andere mij horen. Je moet beloven dat je het niemand verteld.’
Lisa knikte heftig. ‘Vanmiddag tijdens het middageten hebben we een uurtje vrij. Misschien kunnen we dan even naar de paardenstallen.’
Anna knikte en vulde een emmer met water.
‘Oké vertel mij alles,’ zei Lisa.
Samen liepen ze richting de paardenstallen. Annabel was net uit rijden dus Anna was er zeker van dat ze niet door haar gestoord konden worden. Eenmaal in de stal aangekomen ging Anna op de grond zitten. Lisa knielde naast haar neer.
‘Ik ben bang dat Jongeheer Werdern Marielle slaat.’ Viel Anna met de deur in huis.
Lisa keek even verbouwereerd toe. ‘Hoe weet je dat?’ fluisterde ze.
‘Ik hoorde het,’ stamelde Anna. Ze voelde de tranen weer opborrelen. ‘Ik hoorde de wanhoop in de stem van Marielle, de boosheid van Jongeheer Werdern en de klappen die volgde. Marielle was bang, ze schreeuwde en had pijn.’
Lisa beet op haar onderlip en sloeg een arm om Anna heen. De tranen liepen over de wangen van Anna. Ze voelde zich vreselijk. Waarom moest hij Marielle zoveel pijn doen? En nog erger, waarom liet Marielle dit toe?
‘AHA!’ riep een stem achter hen. Lisa en Anna schoten omhoog. Anna snakte naar adem en zag Annabel in de deuropening staan. Ze had haar paard in haar handen en smeet haar zweep op de grond.
‘Ik wist dat je leugens over Jongeheer Werdern verspreidde,’ siste Annabel kil. ‘Wacht maar tot ik dit papa vertel! Dan zal hij jou zeker ontslaan.’
Nog zonder acht te slaan op haar paard, rende Annabel terug naar het huis. Anna en Lisa keken elkaar verschrikt aan.
‘Ze mag niet,’ begon Anna angstig.
‘Ga achter haar aan, stop haar,’ siste Lisa. ‘Ik zorg voor het paard.’
Anna knikte en sprintte ervandoor. Ze rende achter Annabel aan en even leek het alsof ze haar inhaalde. In de verte ging een deur open en Mijnheer Roseveld liep naar buiten. Anna snakte naar adem. Ze zou het niet redden, ze kon nooit voor Annabel bij Mijnheer Roseveld zijn.
‘PAPA! PAPA!’ gilde Annabel.
Mijnheer Roseveld keek verbaasd op.
Annabel nam de tijd niet om op adem te komen. Ze sprak vluchtig en spottend.
‘Anna verteld leugens over Jongeheer Werdern. Ze zegt dat hij een slechte man is en zijn vrouw slaat! Ik hoorde het haar zeggen op stal tegen Lisa. Ze stookte Lisa ook op tegen de familie Werdern.’
Anna was te laat, het kwaad was al geschied. Ze stopte met rennen en keek met grote bange ogen naar Mijnheer Roseveld.
‘Anna,’ zei Mijnheer Roseveld. Zijn stem was ondoorgrondelijk. ‘Kom mee naar mijn kantoor.’
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het weeshuis Astrollo - 5
