|
havanka
|
Geplaatst op 03-01-2008, 21:18 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 1
Het weeshuis
In het jaar 1182 leefde een zestien jarig meisje genaamd Anna Clopus. Anna Clopus woonde in het weeshuis Astrollo, samen met een flink aantal andere meiden en haar beste vriendin Marielle Vermeer.
Het leven was zwaar voor Anna en Marielle. In het weeshuis moesten ze werken voor haar ochtend en avondeten. In de middag at niemand wat, behalve de beheerster van het weeshuis Mevrouw Brigter. Die zorgde ervoor dat ze veel geld binnen kreeg, door de kinderen te laten werken bij mijnen of wasserettes. Het maakte haar niet uit of het veilig was of niet. Als er een ongeluk gebeurde werd het toch vergoed. Ze kreeg dan zelfs meer geld. Met dat geld ging ze dan lekker uit eten of met een rijke man mee.
Anna en Marielle waren tegelijk aangekomen in het weeshuis. Ze waren beidde 7 jaar toen ze hier kwamen wonen.
De ouders van Anna hadden een ongeluk gehad met een huifkar. De huifkar was met paarden en al het ravijn ingestort, haar ouders hadden het niet overleefd. Anna had verder geen familie. Ze was die dag alleen thuis, voor het eerst. Anna had beloofd dat ze voorzichtig zou zijn en dat ze binnen het huis zou blijven, maar ook dat ze voor niemand open zou doen. Er werd een paar keer geklopt, maar ze deed de deur niet open zoals beloofd. Om het uur werd er aangeklopt. Anna werd nieuwsgierig en tuurde door de gaten van de deur naar buiten. Er stond een man in een blauw uniform voor de deur. Anna deed langzaam de deur open. Achter de man stond een vrouw met lang blond haar en blauwe ogen, ze zag er vriendelijk uit. Het nieuws werd Anna die dag verteld. Omdat ze geen familie had is ze meegenomen naar een weeshuis, waar ze werd ontvangen door mevrouw Brigter.
Marielle had ook geen beste jeugd gehad. De vader van Marielle had zijn vrouw verlaten toen ze zwanger was. Hij had een andere naam genomen, zodat hij niets met de opvoeding van Marielle te maken kreeg.
Na de bevalling was de moeder van Marielle gestorven. Omdat niemand wist waar de echte vader van Marielle was en hoe hij nu heette, werd Marielle ondergebracht bij haar laatst levende familielid, haar oma. Marielle had toen zeven jaar bij haar oma gewoond. Ze kwam terug van school en zocht naar haar oma, maar die was nergens te bekennen. Marielle had huilend in een hoek gezeten wachtend tot er iemand kwam. Na anderhalf uur ging de bel. Er stond een vriendelijke vrouw met lang blond haar en blauwe ogen voor Marielle, samen met een man in een uniform. Er werd haar verteld dat haar oma was gestorven aan een hartstilstand. Ze zou naar een weeshuis worden gebracht, omdat ze geen familie meer had en ze waren er niet in geslaagd haar vader te vinden.
Dus werden Anna en Marielle op haar zevende jaar bij het weeshuis gebracht, waar mevrouw Brigter hun met open armen had ontvangen ze leek erg aardig. Haar donkerbruine haar zat in een knot boven op haar hoofd. Ze had twee donkerbruine plukjes haar langs haar gezicht lopen. Op dat moment stond haar gezicht vriendelijk, maar haar ogen… er was iets mis met haar ogen. Ze had een mooie jurk aan met een schort ervoor.
‘Ik ben net klaar met koken voor mijn kinderen van het weeshuis,’ was haar antwoord toen Anna vroeg waarom ze een schort aanhad.
Anna was er twee uurtjes eerder dan Marielle, ze had een bed gekozen bij het raam. Marielle kwam even later binnen en koos het bed naast Anna.
Een week was mevrouw Brigter erg aardig voor de twee meiden. Ze kregen voldoende eten en mooie jurken. Er kwamen mannen langs om te kijken of ze een kind wilden kopen om het werk te doen bij hun thuis. Anna en Marielle moesten er altijd op en top uitzien van mevrouw Brigter. Ze waren de jongste kinderen van het weeshuis en maakte dus meer kans om verkocht te worden. Helaas voor mevrouw Brigter werden Anna en Marielle niet verkocht. Ze werden ouder en waren de beste vriendinnen geworden, ze steunde elkaar door dik en dun. Mevrouw Brigter had hun de mooie kleding afgenomen en ze moesten nu zelf maar iets doen voor het geld. Net zoals de andere meiden van het weeshuis die te lang bleven.
Af en toe kwamen er nieuwe kinderen, maar die waren jong dus die bleven hooguit een paar weken en dan werden ze alweer verkocht door mevrouw Brigter.
Anna en Marielle waren nu 16 jaar oud. Ze hadden minstens 200 kledingstukken gewassen.
‘Ik hoop dat we het dit keer goed hebben gedaan,’ zei Anna. Ze sloot de deur van de wasserette en liep over een paadje naar een huisje.
Marielle keek Anna aan. ‘Ik hoop het ook. Ik heb honger, als we vanavond weer geen eten krijgen…. Dan…. Dan…,’ haar stem stierf weg.
‘Ik weet het Marielle, maar we moeten het proberen vol te houden. Ooit komt er wel iemand die ons meeneemt en waar we beter werk kunnen krijgen.’
Anna zette de wasmand op de grond en belde aan. Er werd open gedaan door een vrouw.
‘Zo eindelijk klaar?’ vroeg ze nijdig.
Anna wilde haar mond open doen om een nijdig antwoord te geven. Marielle ging snel op haar teen staan om haar mond toe snoeren.
‘Hier die wasmand!’ zei ze nijdig. De vrouw griste de wasmand van de grond en zette hem binnen. Ze pakte wat geld uit haar portemonnee en gaf het aan Marielle.
‘Dank u mevrouw,’zei Marielle ze boog en keek Anna even aan die boog ook en samen liepen ze met nog een volle wasmand weg.
‘Hoeveel hebben we?’ vroeg Anna.
‘We hebben twee goudstukken gekregen,’ zei Marielle die de twee munten liet zien aan Anna.
Anna beet op haar onderlip. ‘Dat is niet veel,’ zei ze.
Marielle knikte langzaam. ‘Ik weet het, mevrouw Brigter zal er niet blij mee zijn. We hebben gewoon allebei 1 stuk verdiend.’
Anna haalde even huiverend adem ze sloeg haar sjaal om zich heen en liep door met de wasmand die ze nog over had.
Marielle en Anna keken naar de weg die nog voor hen lag. Het was hartje winter en ijskoud. De sneeuw lag over de paden en de weg was moeilijk begaanbaar.
Anna haalde even diep adem en stopte, ze zette de wasmand op de grond en rilden van de kou.
‘We moeten verder Anna, anders halen we het nooit,’ zei Marielle zacht. Anna knikte ze pakte de zware wasmand en strompelde verder.
De torenklok sloeg 5 uur.
‘Marielle we komen te laat!’ riep Anna geschrokken. Marielle keek naar de torenklok en toen naar het weeshuis, wat nog ministens 2 kilometer lopen was.
‘Nee we komen niet te laat,’ zei Marielle beslist. ‘Ik kan er niet tegen als ik weer niet kan eten. We hebben maandag voor het laatst gegeten en het is al woensdag!’
Anna staarde naar de grond. Ze had erge honger. Helaas was het nooit genoeg wat ze hadden gedaan in de ogen van mevrouw Brigter. Vorige keer waren ze vijf minuten te laat gekomen en hadden ze die avond en de volgende ochtend geen eten gehad.
Anna zuchtte even ze keek Marielle aan, beidde knikte ze. Anna en Marielle grepen hun wasmanden steviger vast en begonnen te rennen. Na tien minuten rennen kwamen ze bij het weeshuis aan.
‘Het hek is dicht,’ hijgde Anna. Ze bekeek het hek wat met kettingen en een slot vast zat.
Marielle liet haar kant van de wasmand los, hij viel voor de helft op de grond.
Ze kreeg tranen in haar ogen en begon aan het hek te rammelen. ‘We zijn niet te laat!’ riep ze. ‘Het is nog geen half zes! Alstublieft laat ons binnen.’
Anna zette het deel van haar eigen wasmand op de grond, sloeg een arm om Marielle heen en begon haar te troosten.
‘We vragen wel of Michelle misschien nog wat heeft overgehouden,’ zei Anna troostend.
Marielle snikte nog even en knikte langzaam.
Een uur later kwam mevrouw Brigter aangelopen. ‘Te laat,’ zei ze kil.
‘We waren op tijd, maar het hek zat op slot,’ zei Marielle met een bibberende stem.
Het was steenkoud buiten. De meiden hadden amper gevoel in hun vingers en tenen. Ze hadden geprobeerd zichzelf warm te houden door de kleding uit de wasmand een beetje om zich heen te doen.
‘Smoesjes,’ riep mevrouw Brigter woedend. ‘Denk je nou echt dat je nu nog eten krijgt? Jullie hebben de kleding weer smerig gemaakt! Het is wel duidelijk dat jullie niets van mijn magnifieke opvoeding hebben aangetrokken!’
Anna en Marielle haalden diep adem en schudde hun hoofd. Het had geen zin om tegen Mevrouw Brigter in te gaan.
Mevrouw Brigter deed het hek open zodat Anna en Marielle naar binnen konden lopen.
‘Zet de wasmanden maar bij het opvouwhok,’ zei mevrouw Brigter. ‘Dan kunnen jullie daar morgenochtend mee beginnen.’
Anna en Marielle knikten. Ze wilden net naar het opvouwhok lopen, toen mevrouw Brigter hen tegen hield. ‘Vergeten jullie niets?’ vroeg ze kil en ze stak haar hand op.
Marielle pakte de twee munten die ze had gekregen van de mevrouw bij de wasserette en gaf die aan mevrouw Brigter.
‘Stelletje ondankbare kinderen,’mompelde mevrouw Brigter. ‘Als je wilt stelen moet je wat meer klasse hebben!’Mevrouw Brigter draaide zich om en liep weg.
Nadat ze de wasmanden in het opvouwhok hadden gezet liepen ze naar de slaapzaal.
‘Morgen ochtend krijgen we wel te eten,’ zei Marielle.
Anna wreef over haar maag om de geluiden te stelpen. ‘Ik hoop het wel,’ fluisterde ze.
Michelle kwam binnen gelopen met een paar andere meiden. Ze streek haar lange zwarte haar naar achteren. Het was een chinees meisje ze had een rood/blauw jurkje aan wat mooi bij haar bruine ogen kleurde.
‘Kijk die twee,’ zei een meisje met lang rood krullend haar. ‘Ze zijn weer eens te laat.’
‘Wanneer leren ze het nou eens,’ zei een meisje met bruine korte krulletjes vals grijnzend.
Anna en Marielle zuchtten diep, ze hadden geen eens put om Ruby en Cassandra terug te antwoorden dat het hek dicht zat.
Ruby en Cassandra bleven samen in een hoekje staan kletsen over Anna en Marielle. De deur ging weer open en er kwam een lang meisje met donkerblond haar. Ze streek haar korte haar naar achteren en zette er een klipje in.
‘O, daar zijn die ganzen,’ zei ze kakelend. Ruby en Cassandra bulderde het uit van het lachen. ‘Dat was een goede Morena!’ riep Ruby na eerst even naar Cassandra gekeken te hebben. Cassandra keek het drietal uitdagend aan toen Morena bij het tweetal ging staan.
‘Ik dacht al dat jullie te laat zouden komen,’ zei Michelle. Ze probeerde Cassandra, Ruby en Morena te negeren. ‘De hoeveelheid was die jullie moesten doen was gewoon teveel.’
Anna en Marielle knikten langzaam en gingen op hun bedden zitten.
‘Eigenlijk waren we op tijd,’ fluisterde Anna.
Michelle keek de meiden verbaasd aan. ‘Maar waarom waren jullie er dan niet bij?’ vroeg ze.
‘Het hek was dicht en het zat op slot,’ mompelde Marielle.
Michelle keek toe hoe het meisje met rood haar en haar vriendin wegliepen.
‘Hier dit heb ik voor jullie bewaard,’ zei Michelle.
Anna en Marielle pakten allebei het stukje brood aan en keken Michelle dankbaar aan.
‘Dank je Michelle,’ zei Anna dankbaar.
Marielle knikte ook dankbaar ze kreeg tranen in haar ogen en at het beetje brood op.
Dit bericht is gewijzigd op 23-07 23:13.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 05-01-2008, 18:23 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Hier is een klein stukje dit keer 
Anna opende haar ogen en keek rond. Ze kon amper geloven dat ze de nacht had gered. Haar maag rommelde als een gek. Marielle staarde naar het plafond, toen ze merkte dat Anna wakker was keek ze haar gretig aan. ‘We krijgen straks eten,’ zei ze alsof ze nergens anders aan had gedacht. Anna grinnikte en knikte. Ze stapte uit bed en net voordat ze rechtop stond gleed ze uit. Met een harde dreun kwam ze op de grond terecht. Marielle schoot overeind en stapte in een teil met water. Door de kracht waarmee ze overeind was gekomen viel ze voorover en lag ze over Anna heen. Het ijskoude water van de teil sloop langs de meiden heen. Hun pyjama’s waren drijfnat. Marielle kwam langzaam overeind en schopte de teil weg. Nijdig kwam Anna overeind en ze wreef over haar hoofd. ‘Wie heeft dit gedaan?’ snauwde Anna. Achter zich hoorde ze gegiechel. ‘Dit moet Mevrouw Brigter zien,’hoorde Anna en Marielle achter hun iemand roepen. Anna en Marielle sperden hun ogen wijd open. Ze wisten wat dit betekenden. Als Mevrouw Brigter er achter kwam dat ze van hun slaapkamer een waterbad hadden gemaakt…Michelle kwam al aangerend. ‘Anna, Marielle we moeten dit opruimen snel!,’ riep ze geschrokken. Anna en Marielle waren al overeind gesprongen. Marielle rende naar het schoonmaakhok om de emmer terug te brengen. Anna en Michelle begonnen koortsachtig te dweilen. ‘Pyjama’s weg!’ siste Michelle. Anna en Marielle propten hun pyjama’s onder in hun kast en trokken vlug nieuwe kleding aan. Ze pakten beidde een borstel en begonnen tegelijk hun haar te kammen.
‘Oké, wat is hier aan de hand?’ De stem van Mevrouw Brigter galmde door de slaapzaal. Anna, Marielle en Michelle keken haar verbaasd aan. ‘Hoe bedoelt u?’ vroeg Michelle verward. ‘Ze waren hier echt bezig Mevrouw Brigter,’jammerde Cassandra. ‘Ik weet het zeker, ik heb het zelf gezien.’ Ruby en Morena knikte instemmend. Mevrouw Brigter rechte haar rug en keerde zich om naar Cassandra. ‘Ik houd niet van leugens meisje! Jij kan naar je eten fluiten deze morgen.’ Zonder nog een woord te zeggen draaide Mevrouw Brigter zich om en beende weg. ‘Wat?’ fluisterde Cassandra. Anna en Marielle konden hun oren niet geloven. Michelle grijnsde breed en keek Cassandra spottend aan. ‘Wacht maar jullie,’ snauwde Cassandra. ‘Hier zullen jullie voor boeten!’ Ruby en Morena keken de meiden vals aan en draaide zich gracieus om. Ze volgde Cassandra naar de deur van de slaapzaal. ‘Ik neem wel iets te eten voor je mee Cassandra,’ zei Ruby. ‘Van mij mag je ook wel iets,’ zei Morena vlug. Cassandra keek haar vriendinnen hooghartig aan. ‘Is jullie geraden ook! Aangezien jullie de spullen hebben neergezet.’ Ruby en Morena keken elkaar even aan en beten op hun onderlip. ‘Maar Cassandra… Het was jou idee,’ bracht Ruby zachtjes uit. Cassandra wierp Ruby een boze blik toe. ‘Tijd om te eten,’ zei Morena meteen.
Anna en Marielle vielen meteen aan op hun borden. Michelle keek de meiden lachend aan. ‘Het is wel duidelijk dat jullie erge honger hebben,’ zei ze met een knipoog. Ze keek even naar Mevrouw Brigter en gooide vlug een stukje brood op de borden van Anna en Marielle. ‘Weet je al wat voor werk je moet doen?’ vroeg Anna. ‘geen idee,’ antwoordde Michelle. ‘Meestal heb ik het wel al te horen gekregen.’ ‘Vreemd,’ mompelde Marielle. Mevrouw Brigter sloeg op een plaat met haar stok en iedereen stopte abrupt met eten. Anna en Marielle stopte ongezien wat brood in hun zakken.
‘Vandaag komt Mijnheer Praksa bij ons op bezoek!’ riep Mevrouw Brigter. Anna, Marielle en Michelle keken elkaar angstig aan. Ze wisten wat dit betekende. De kans bestond dat 1 van hun werd weggehaald uit het weeshuis. ‘Mijnheer Praksa komt kijken voor een jongedame tussen de 12 en 20 jaar. Dus meiden jullie jurk hangt al op jullie kamer bij je eigen kast.’ De stilte was te snijden. Ze durfde elkaar amper aan te kijken. Er waren mannen die de meisjes alleen maar goedkoop kochten om weer door te verkopen. Andere mannen lieten de meiden werken tot ze echt niet meer konden en lieten ze dan op de straat sterven. Er waren uitzonderingen. Helaas gebeurde dat niet bij iedereen. Sommige meisjes waren gelukkig waar ze konden werken. Ze kregen er zelfs voor betaald! Maar dat was niet overal.
Anna werd overeind getrokken. Ze keek Michelle geschrokken aan. ‘Kom vlug! Anders zijn we te laat.’ Anna liet zich meeslepen door Michelle. Ze moest er niet aan denken dat ze niet meer met zijn drieën konden zijn.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 08-01 19:44.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 06-01-2008, 13:23 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
ik heb hier weer een klein stukje van Hoofdstuk 2...
Zeg het maar wat jullie ervan vinden.
Hoofdstuk 2
De Deal
De meiden stonden netjes in een rij. Mevrouw Brigter bekeek de meisjes om de beurt van top tot teen aan of ze er wel goed uitzagen naar haar idee.
‘Suzanne, haar los dat staartje ziet er niet uit!’ snauwde Mevrouw Brigter.
Suzanne gaf Mevrouw Brigter een nijdige blik en maakte haar haar los. Ze pakte een borstel en begon te kammen zodat het een beetje netjes zat. ‘Goed Cassandra, goed Ruby, goed Morena.’
Zo ging Mevrouw Brigter nog een aantal leerlingen langs van het weeshuis. Uiteindelijk kwam ze bij Anna. Ze wierp Anna een afkeurende blik toe, alsof ze vastbesloten was iets fouts aan haar te vinden.
‘Hmmm,’ mompelde Mevrouw Brigter. ‘Goedgekeurd,’ zei ze met de grootst mogelijke afgunst die ze in haar stem kon leggen.
Een kwartiertje later hoorde ze gebonk op de deur. De meiden keken geschokt naar de deur. Ze stonden allemaal in de hal op een rijtje. De kans bestond dat ze het weeshuis na vandaag niet meer terug zouden zien. Zelfs niet eens om hun spullen in te pakken, omdat ze hun koffertje allemaal al naast hun hadden staan. Sommige meiden leken opgelucht, ze zouden eindelijk het weeshuis verlaten. Andere meiden keken benauwd om zich heen, zochten steun bij hun vrienden en vroegen zich af of ze hun vriendinnen ooit nog eens zouden terugzien. Mevrouw Brigter opende de deur en boog diep voor Mijnheer Praksa. Mijnheer Praksa keek Mevrouw Brigter hooghartig aan en klapte zijn wandelstok op de grond. Anna keek geschrokken op. Mijnheer Praksa was een redelijk oude man van ongeveer 60 jaar. Zijn grijze haar had hij verstopt onder zijn pet. De stoppels op zijn kin waren duidelijk zichtbaar. Hij keek de meiden aan alsof ze niets voor hem waren dan een voetenveeg. Kanieke stond aan het begin van de rij. Ze keek hem angstig aan. Mijnheer Praksa staarde naar Kanieke die zijn blik ontweek.
‘Humhmm,’ was zijn antwoord na even goed naar Kanieke gekeken te hebben.
Hij staarde naar de volgende in de rij. Zo ging het door tot hij iedereen had gehad.
‘Wilt u eerst een kopje thee voordat u een keuze maakt?,’ vroeg Mevrouw Brigter kruiperig. Mijnheer Praksa keek even naar Mevrouw Brigter.
‘Misschien is dat handig,’ mompelde hij. ‘Ik heb al wel een idee wie ik wil, maar ik zou graag een kopje thee willen.’
Mevrouw Brigter knikte en leidde hem naar haar kamer.
Anna, Marielle en Michelle keken elkaar aan en haalde diep adem.
‘Wie bedoelde hij?’ vroeg Marielle angstig.
‘Geen idee,’ mompelde Anna.
‘Ik hoop maar dat het niemand van ons is,’ rilde Michelle.
Anna keek haar vriendinnen aan. Het was iedere keer hetzelfde liedje als er iemand langskwam. Dit gesprek hadden ze al zovaak gehad. Alle drie wilden ze hetzelfde, een goed tehuis, waar ze met hun drieën heen kunnen gaan. Cassandra wierp een nijdige blik op Anna. Ze boog zich naar Ruby en Morena en begon er meteen op los te roddelen. Anna zuchtte diep en keek naar haar eigen vriendinnen. Marielle had het er iedere keer het moeilijkst mee. Ze was bang dat ze alleen over bleef. Michelle daar en tegen was wat harder. Ze kon heel wat hebben en was nooit zo gespannen als de andere als er iemand langs kwam. Toch zag Anna deze keer iets aan Michelle. Ze leek op de een of andere manier toch gespannen. Was dat echt mogelijk? Anna wilde de gedachte die in haar opkwam verdringen. Zoiets mocht ze niet denken… wat nou als het uit kwam? Wat nou als Michelle inderdaad… Anna schok op toen Marielle haar arm aanraakte.
‘Zit je met iets?’ vroeg Marielle.
Anna schudde vlug haar hoofd en verdrong het idee dat Michelle de groep ging verlaten.
‘Michelle alles goed?’ vroeg Anna met schorre stem.
‘Natuurlijk,’ grijnsde Michelle met een onnatuurlijke glimlach.
Anna knikte. Ze durfde niets meer te zeggen. In de verte hoorde ze Mevrouw Brigter luid lachen. Het was een van haar valse lachen die ze vaak gebruikte om de mannen te imponeren. Nog geen tien tellen later werd de deur opengedaan. Mevrouw Brigter liep de gang op. Ze boog weer toen Mijnheer Praksa door de deur kwam lopen. Mijnheer Praksa keek Mevrouw Brigter schattend aan toen ze terug kwamen lopen en zij het gesprek leidde. De meisjes haastte zich om weer goed in de rij te gaan staan. Cassandra duwde een jong meisje van 12 ruw opzij en keek hooghartig naar Mijnheer Praksa. Anna wist dat Cassandra hier bleef. Ze gaf het altijd maar al te goed aan of ze met iemand mee wilde of niet. Cassandra kreeg vaak haar zin. Al hoopte Anna elke keer weer dat Cassandra gekozen werd door diegene die langs kwam. Mijnheer Praksa liep zijn tweede rondje langs de meiden. Hij staarde elk meisje een tijdje aan voordat hij doorliep.
‘Wilt u er nog even rustig over nadenken, Mijnheer Praksa?’ vroeg Mevrouw Brigter slijmerig.
Mijnheer Praksa schudde zijn hoofd. ‘Nee,’ zei hij kortaf. ‘Ik wil nu een meisje kiezen, ik heb haar nodig voor de schoonmaak.’ Mijnheer Praksa liet zijn wandelstok weer met een luide knal op de grond klappen.
Mevrouw Brigter knikte goedkeurend en keek de meiden streng aan alsof ze net hun mond open hadden gedaan van verbazing.
‘Ik wil die,’ zei hij hees en hij wees met zijn wandelstok op een meisje. Ze had haar lange zwarte haren los hangen langs haar gezicht. Het was een chinees meisje. Ze had een babyblauwe jurk aan wat mooi bij haar bruine ogen kleurden. Op dit moment stonden haar bruine ogen geschokt.
‘Nee,’ bracht Anna uit toen ze merkte dat Mijnheer Praksa Michelle bedoelde.
Mevrouw Brigter wierp Anna een woedende blik toe, maar die negeerde dat. Ze had haar hand voor haar mond geslagen en staarde Michelle aan die met grote geschokte ogen naar Mijnheer Praksa keek.
‘Kom eens hier meisje,’ zei Mijnheer Praksa streng.
Michelle staarde Mijnheer Praksa angstig aan en stapte naar voren. Ze hief haar hoofd op en staarde hem aan.
‘Mooi…. Goed voor het werk,’ Mijnheer Praksa knikte een paar keer goedkeurend alsof hij haar aan het testen was. ‘Heeft u misschien een rapport van haar?’ vroeg hij plotseling.
Anna en Marielle hielden elkaars hand vast en staarde naar Michelle, met tranen in haar ogen. Michelle gaf geen kik. Ze bleef staan waar ze stond en verroerde geen vin.
‘Natuurlijk,’ antwoordde Mevrouw Brigter. Ze liep naar een kast en deed een lade open. Ze haalde een blauwe map uit de lade en gaf die aan Mijnheer Praksa. Hij bekeek het rapport en knikte goedkeurend.
‘Mooi zo,’ zei hij en hij sloeg het rapport dicht. ‘Jij kunt bijna alles wat je moet kunnen om bij mij in dienst te zijn.’
Michelle knikte. Ze wist niet wat ze anders moest doen. Anna knipperde driftig met haar ogen. Ze wist dat Michelle niet wilde dat zij erom ging huilen. Het maakte het alleen maar moeilijker voor Michelle.
‘Neem even snel afscheid van die meiden daar,’ snauwde Mijnheer Praksa. ‘Ik heb haast, opschieten!’
Michelle knikte. Ze gaf iedereen een hand die in de rij stond. Dat was de normale procedure. Ze keek naar Anna en Marielle.
‘Meiden, zorg goed voor jezelf. Ooit zullen jullie ook een tehuis krijgen.’
Anna knikte ze merkte dat Michelle zich groot hield. Marielle haalde een plukje haar uit het gezicht van Michelle. Haar ogen waren rooddoorlopen, maar ze weigerde te huilen. Anna stapte naar voren en omhelsde Michelle.
‘Zorg ontzettend goed voor jezelf,’ fluisterde Anna. ‘Ik hoop dat we elkaar ooit weer eens zien.’
Michelle knikte bruusk. Ze knipperde met haar ogen om de tranen weg te halen. Marielle kwam naar voren gelopen en omhelsde Michelle ook.
‘Doe je best Michelle, alles komt goed. Je bent een fantastische meid en ik weet dat je het gaat redden.’
Michelle veegde haar tranen weg en keek haar beste vriendinnen aan die ze ooit had gehad.
‘Bedankt voor een fijne tijd meiden, ik zal jullie nooit maar dan ook nooit vergeten.’
Anna en Marielle knikten en fluisterden: ‘Wij jou ook niet.’
Michelle pakte haar koffertje en sloeg een sjaal om zich heen. Mijnheer Praksa liep haar voor naar de deur en bleef stilstaan tot Michelle hem opendeed. De tranen stroomden over de wangen van de drie meiden. De kans bestond dat ze elkaar nooit meer zouden zien. Michelle keek naar Anna en Marielle, hief haar hand op en zwaaide. Ze draaide zich weer om en deed de deur achter Mijnheer Praksa dicht. Anna en Marielle staarden naar Michelle voor de allerlaatste keer.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 06-01-2008, 19:16 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
ik heb hier het laatste stukje voor het weekeind 
Anna staarde naar het plafond, ze zuchtte diep. Het was zondag en de meiden waren een dag vrij. Buiten hoorde je sommige meiden schreeuwen en roepen. Anna keek uit het raam en zag dat sommige meiden tikkertje speelde. Weer zuchtte ze, ze liet zich in haar bed zakken. Marielle kwam aangelopen, ze keek naar Anna en ging naast haar op bed zitten.
‘Zullen we ook even naar buiten gaan?’ vroeg Marielle. Anna kon geen woord uitbrengen. Ze staarde naar Marielle en knikte langzaam.
Eenmaal buiten liepen ze automatisch naar hun favoriete plekje. Het leek wel alsof er een deel van hun was afgestorven, toen ze daar arriveerden. Hier hoorde ze niet met zijn tweeën te zijn maar met zijn drieën. Tegelijk stonden ze op. Ze waren op hetzelfde idee gekomen. Bij de boom klopte het gewoon niet meer, ze moesten een ander plekje zoeken die voor hun tweeën was. Anna wierp een laatste blik op het rustgevende plekje tussen de twee bomen en liep achter Marielle aan. Uiteindelijk kozen ze een plekje bij een vijvertje. Ze zaten tegen de muren van het weeshuis en hadden uitzicht op een bos. Als je door het bos liep kwam je vanzelf bij de heide uit, die liep naar de wasserette. Anna en Marielle waren daar al zovaak geweest.
‘Ik zal Michelle missen,’ zei Marielle die voor het eerst haar mond open deed sinds ze buiten stonden. Anna had er ook veel moeite mee. Ze keek Marielle aan. We waren zulke goede vrienden met elkaar, waarom moest dit gebeuren? Zonder Michelle waren we al een paar keer uitgehongerd dacht Anna. Ze staarde Marielle weer aan.
‘Ik mis haar ook, maar wij hebben elkaar nog. We moeten sterk blijven,’ mompelde Anna. ‘Voor Michelle.’
Morena kwam langsgelopen, wierp een blik op Anna en Marielle en grijnsde breed.
‘Zo dus jullie vriendin is weg?’ vroeg ze met een hatelijke stem. Anna en Marielle lieten hun hoofd hangen. Zonder Michelle lukte het gewoon niet.
‘Ze heeft niet echt een goede baas hè?’ vroeg ze met een meelijwekkende stem. ‘Ik wed dat jullie haar nooit meer terug zien.’
Anna beet op haar onderlip. Morena lachte hatelijk en kil. Marielle keek woedend op.
‘Misschien heeft ze het meer naar haar zin dan hier!,’ snauwde Marielle.
Morena begon harder te lachen. ‘Ik weet zeker dat ze al vaker geslagen is dan ons lief is.’
Anna zwol op van woede. ‘Houd op!,’ riep ze met betraande ogen.
Morena trok haar wenkbrauwen op. ‘Je wilt gewoon de werkelijkheid niet onder ogen zien. Michelle zal het niet lang meer uithouden. Ze zal lijden, veel meer lijden dan dat wij hier doen. Wees op je hoede, over een tijdje krijgen we bericht dat zij er niet meer is.’ Morena draaide zich om en liep hooghartig weg.
Anna en Marielle droogden hun ogen en keken haar woedend na.
In de verte stond Cassandra, ze keek Morena grijnzend aan die haar duim opstak. Ruby was nergens te bekennen, wat toch vreemd was omdat zij altijd bij Cassandra was.
De bel luide, iedereen stond op en liep terug naar het weeshuis. Het was tijd om iets te gaan eten.
Anna zat aan tafel naast haar zat Marielle. Ze wierp haar blik door de zaal en zag Cassandra en Morena zitten. Een eindje verderop zat Ruby. Ruby wierp een paar boze blikken naar Morena. Die gaf geen kik terug. Cassandra keek even naar Ruby en trok haar wenkbrauwen op. Ruby begon meteen weer te eten.
Na een tijdje stond Ruby op en verliet de eetzaal. Anna keek even naar Marielle die nog aan het eten was.
‘Ik kom zo terug,’ fluisterde ze. Marielle knikte en at weer verder terwijl Anna de eetzaal verliet. Anna haastte zich de gang over. Ruby wierp even een gespannen blik achterom en begon ook haar pas te versnellen. Anna rende een stukje door de gang, ze kwam de hoek om en klapte volop tegen Ruby aan.
‘Waarom volg je mij?’ kraste Ruby.
Anna staarde haar aan. ‘Sorry, maar ik moet iets zeker weten.’
‘Wat dan?’ vroeg Ruby met een angstige klank in haar stem.
‘Hebben jij en Cassandra ruzie met elkaar gehad?’
Ruby gaf niet direct antwoord ze staarde eerst even naar Anna. Waarschijnlijk vroeg ze zichzelf af of ze Anna kon vertrouwen.
‘Wat gaat jou dan aan?’ snauwde Ruby.
Anna zuchtte diep voordat ze iets zei. ‘Ik weet hoe het is om een vriendin te verliezen. Vroeger was je echt niet zo gemeen. Oké, wij waren niet de beste vrienden, maar je kan je toch nog wel herinneren dat we met zijn vieren bij de boom zaten?’
Ruby keek Anna nijdig aan.
‘Kom op Ruby, ik wil alleen weten of alles goed met je gaat. Morena mag je niet en dat weten we allebei. Waarom doen Cassandra nu ineens zo afstandelijk?’ Anna keek Ruby recht in haar ogen aan. Ze hoopte dat Ruby zich eindelijk eens bedacht dat Cassandra en Morena echt geen vriendinnen van haar waren.
‘Het gaat prima met mij, het zijn mijn vrienden! Zij verlinken mij niet!’ snauwde Ruby woedend.
‘Wij hebben je ook niet verlinkt!’ antwoordde Anna woedend. ‘Je weet best wie dat waren!’
‘O, ga je Cassandra en Morena weer de schuld geven!’ zei Ruby gesmoord.
Anna keek haar vroegere vriendin aan. ‘Je bent erg veranderd, vroeger geloofde je mij gewoon op mijn woord. Ruby je moet een keer inzien wie Cassandra echt is.’
De tranen stonden in haar ogen. Het leek wel alsof ze niet tot Ruby door kon dringen. De fout die ze hadden begaan in hun vroegere tijd moest toch ooit wel eens vergeven worden?
‘Ruby alsjeblieft, waarom wil je geen vrienden meer zijn?’
‘Je was er niet voor mij toen ik je nodig had!’ blèrde Ruby woedend. ‘Toen wij het leuke plan hadden om Mevrouw Brigter te pesten! Ik werd gesnapt, IK! Niet jullie, en wie kon ervoor boeten!? IK!’ Ruby was furieus. Ze staarde Anna aan met grote ogen die langzaam volliepen met tranen. ‘De enige die er toen voor mij was, dat was Cassandra.
‘Dat is niet waar,’ snikte Anna. De tranen liepen over haar gezicht.
‘Cassandra had…,’ maar voordat Anna verder kon gaan stak Ruby haar hand op.
‘Ik wil niets, maar dan ook niets meer van jou horen!’ snauwde ze.
‘Dan wil je het vast wel van mij horen,’ zei een kille stem achter Anna.
Anna draaide zich om en keek in het gezicht van haar vriendin Marielle.
‘Van jou ook niet nee,’ antwoordde Ruby stijfjes.
‘Cassandra had ons verraden!’ ging Marielle door alsof Ruby niets had gezegd. ‘Wij hadden straf gekregen van Mevrouw Brigter en zaten ergens in een kamertje. Ik heb nog steeds geen idee waar. We zaten daar met zijn drieën opgesloten.’
De blik in de ogen van Ruby leek te veranderen. ‘Dat kan niet,’ mompelde ze.
‘Jij bent niet de enige die straf heeft gekregen. We probeerden het je te vertellen, maar we kwamen er niet tussen. Ik gok er maar op dat Cassandra je van alles had verteld. Zeker dat wij je verraden hebben, maar dat is gelogen!’
Anna zuchtte diep, ze had zichzelf weer teruggevonden en keek Ruby aan.
‘Het maakt niet uit of je ons gelooft,’ mompelde Anna. ‘Je hebt je keuze al gemaakt toen je op die dag niet naar ons wilde luisteren.’
Ruby slikte moeizaam. Anna zag aan haar gezicht dat de twijfel toesloeg.
Cassandra kwam aangelopen en keek het drietal aan. ‘Ruby, waar was je?’ vroeg ze op de normaalste stem die Anna ooit van haar had gehoord. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg Cassandra op de pesterige manier die Anna van haar kon.
‘Niets wat jou aangaat,’ snauwde Marielle.
‘Denk er over na,’ zei Anna tegen Ruby.
Ruby gaf geen reactie. Ze liep naar Cassandra en zei zacht: ‘Laten we even buiten gaan lopen.’
Cassandra trok haar wenkbrauwen op. ‘Oké, als jij dat wilt,’ antwoordde ze.
‘Waarom moest je haar de waarheid ineens vertellen?’ vroeg Marielle verbaasd. Ze liepen naar de slaapzaal. Het was al laat en het licht kon ieder moment uitgaan.
‘Ik weet het niet, maar het leek erop dat ze ruzie had met Cassandra, dankzij Morena.’
Marielle beet op haar onderlip. ‘Ik zou willen dat Ruby weer vrienden met ons werd, maar ik ben bang dat dat ijdele hoop is.’
Anna knikte. ‘Ik hoopte tot haar door te dringen, door een gesprek met haar te voeren.’
‘Je was alleen,’ mompelde Marielle. ‘Het maakte alsnog niets uit. Ik denk dat Ruby allang haar partij heeft gekozen. Ze gelooft de leugens van Cassandra. Wij kunnen daar nu niets meer aan veranderen. Tenzij…’ Marielle viel stil. Anna keek haar vragend aan. ‘Tenzij Cassandra schuld bekent,’ besloot Marielle haar zin af te maken.
‘Ik denk niet dat dat zomaar gebeurd,’ mompelde Anna.
Marielle schudde haar hoofd. ‘Daar ben ik ook bang voor.’
De lichten flitsten een keer en alles was ineens aarde donker. Anna en Marielle liepen op de tast naar hun bed. Kleedde zich vlug om en gingen liggen.
‘Mocht Ruby zich bedenken…,’ fluisterde Anna.
‘Ik weet het niet Anna, maar als dat het geval is, misschien is het dan al te laat.’
Anna wist wat Marielle ermee bedoelde en dat maakte het er niet beter op. Kon het werkelijk zo zijn dat Marielle niets meer met Ruby te maken wilde hebben?
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 08-01 11:42.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
melissa
|
Geplaatst op 07-01-2008, 17:26 |
|
Berichten: 707
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE,..
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
WE WANT MORE
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
'People must not go near Vampire's ' If they go near them,..You will captured by those eyes.' |
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 08-01-2008, 19:11 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Hoofdstuk 3
De waarheid
De dagen erna dacht Anna veel na over Ruby. Marielle had haar al verscheidene aantal keren op haar vingers getikt dat ze op moest letten.
‘Straks krijgen we weer een week geen eten,’ fluisterde Marielle. ‘Michelle is er nu niet meer om ons van eten te voorzien.’
Anna knikte en slaakte een zucht. ‘Ik zal proberen het van mij af te zetten,’ mompelde ze. Marielle knikte goedkeurend. De meiden tilden de wasmanden op en liepen verder.
‘gelukkig sneeuwt het niet meer zo erg,’ glimlachte Anna.
Marielle keek naar de zon die zwakjes aan de hemel stond. ‘We moeten opschieten, anders zijn we te laat.’ Anna knikte. Samen liepen ze terug naar het weeshuis.
‘Vandaag komen er nieuwe kinderen,’ zei Anna bedachtzaam.
Marielle knikte. ‘Ik weet het, ik ben benieuwd hoe oud ze zijn.’
Cassandra, Ruby, Morena, jij en ik zijn al de oudste, we zijn allemaal 16 jaar. Ik denk dat Mevrouw Brigter er niet zo blij mee is.’
Marielle keek Anna bedachtzaam aan. ‘Niet iedereen wil jonge kinderen. Kijk maar naar Michelle, die is ook ergens terecht gekomen. Zij was ook 16 net als ons.’
Anna knikte. Ze wist dat Marielle gelijk had, alleen had ze zich altijd afgevraagd of ze nou zo goed terecht was gekomen. Ze hadden niets meer van Michelle gehoord. Twee dagen geleden waren ze bij Mevrouw Brigter langsgegaan en gevraagd of zij wist hoe het ging met Michelle. Mevrouw Brigter had kil gezegd dat hun dat niets aan ging. Het was verleden tijd, het dossier van Michelle was gesloten. Mevrouw Brigter had nog zo nadrukkelijk gezegd: Jullie mogen hopen dat het ook met jullie zo gaat.
‘We zijn er,’ klonk de stem van Marielle in de verte. Anna schrok op en keek naar het weeshuis was voor haar stond. Ze had het niet eens gemerkt dat ze al zon eind hadden gelopen.
‘We zijn mooi op tijd,’ zei Anna toen ze de stand van de zon bekeek. Marielle knikte. Ze liepen naar binnen en brachten de manden naar het washok. Mirna en Romy stonden al te wachten. Het waren twee 9 jarige meisjes. Zij kregen nog het lichtste werk. Als ze tien jaar werden moesten ze zwaarder werk gaan verrichten. Anna en Marielle liepen naar het kantoor van Mevrouw Brigter. Ze klopte op de deur. Mevrouw Brigter deed de deur open en keek de meiden strak aan. Marielle gaf vier goudstukken aan Mevrouw Brigter die ze gulzig aanpakte.
Mevrouw Brigter stond op en keek iedereen aan.
‘De jongste kinderen mogen nu naar hun bed toegaan. De kinderen vanaf 15 jaar blijven zitten.’
Meer dan de helft stond op en verliet de zaal. Anna bleef over met Marielle, Cassandra, Ruby, Morena, Joanna, Moniek en Holly.
‘Let goed op dames! Zodadelijk moeten jullie naar de mijnen, om te werken!’
De meiden keken elkaar even angstig aan en kreunde zacht.
‘Het aantal goudstukken telt mee voor op je rapport van goed gedrag. Zo heb je meer kans op een tehuis. Als je nog geen tehuis hebt voor je twintigste, dan ga je de straat op! Ik heb jullie dit al eerder verteld, maar in de mijnen komen af en toe goede zakenmannen. Als jullie hard genoeg werken dan kan het zo zijn dat jullie een nieuw tehuis krijgen. Zolang jullie maar hard genoeg werken!’
Cassandra boog zich naar Ruby en fluisterde iets in haar oor. De ogen van Ruby flitste even naar Anna en Marielle. Ze glimlachte gedwee en luisterde weer naar Mevrouw Brigter.
‘Jullie worden in groepjes van 2 verdeeld,’ zei Mevrouw Brigter. ‘Daar werken jullie mee samen, tot het licht wordt.’
Anna en Marielle keken elkaar angstig aan. Hopend dat ze samen werden ingedeeld.
‘Ik noem nu diegene op die samen werken. Jullie gaan aan de linkerkant in groepjes staan, totdat er iemand komt die jullie begeleid naar de mijnen.’
Alle meiden luisterden gespannen. Cassandra wierp even een blik naar Morena die knikte bruusk.
‘Morena Klaver gaat samen met Holly Bodenskie.’
Morena keek nijdig naar Holly, alsof het haar schuld was. Holly daar en tegen staarde Morena angstig aan. De twee meiden liepen naar de linkerkant van de zaal en gingen naast elkaar staan zonder elkaar aan te kijken.
‘Anna Clopus gaat samen met Cassandra Vanny.’
De mond van Anna zakte open van verbazing. ‘Nee,’ bracht ze uit.
Marielle keek Anna aan. ‘Anna trek je niets van haar aan je kan het. Ik weet het zeker.’
Anna knikte en stond langzaam op. Ze zag aan Cassandra dat ze het er helemaal niet mee eens was. Anna liep langzaam naar de linkerkant van de zaal. Cassandra liep op geruime afstand achter Anna. Ik kan dit niet dacht Anna rillend. Ze wierp een blik naar achteren en zag Cassandra woedend kijken. Anna ging staan en keek naar Marielle, ze vroeg zich af wie er met haar moest. Zou ze kunnen ruilen?
‘Marielle Vermeer gaat samen met Ruby Vossel.’
Marielle slaakte een zucht en sloeg haar ogen ten hemel. Ze keek Ruby aan en merkte dat zij er ook moeite mee had. Samen liepen ze naar Anna en Cassandra en gingen klaar staan.
‘Dan blijven alleen Joanne Bliksha en Moniek Banda nog over en die gaan ook samenwerken,’ zei Mevrouw Brigter met galmende stem. ‘Er word niet geruild! Zo is de samenstelling, misschien heb je volgende keer meer geluk!’
Anna keek omhoog ze zag de mijn boven zich uittorenen. ‘Waarom is hij zo groot?’ vroeg ze verbaasd.
Marielle keek de man vragend aan. ‘Het is toch onder de grond? Mijnheer Darwns.’
‘Uiteraard,’antwoordde Mijnheer Darwns bruusk. ‘Dit gebouw is de zaal voor mijn medewerkers waar ze hun pauze kunnen houden. Hier slapen sommige ook, omdat het te ver reizen is naar huis. Die gaan dan alleen in het weekeind naar huis.’
‘Het is nu weekeind,’ mompelde Ruby rillend.
‘Klopt vandaar dat jullie even mogen werken.’
Cassandra wierp Mijnheer Darwns een woedende blik toe.
‘Jullie zijn in groepjes verdeeld is het niet?’ vroeg Mijnheer Darwns, die Cassandra niet had zien kijken.
Iedereen mompelde instemmend. Mijnheer Darwns keek de meiden even aan en deelde taken uit.
‘Jullie twee,’ Mijnheer Darwns wees naar Marielle en Ruby. ‘Jullie nemen de tweede schacht en halen daar stenen weg. Die leggen jullie in een kar en jullie twee.’ Hij wees nu naar Joanne en Moniek. ‘Jullie duwen de kar over de rails naar de andere kant.’
Ze knikten en liepen met een onbekende man mee richting de tweede schacht.
‘De laatste vier werken in tweetallen.’ Mijnheer Darwns wees naar Anna en Cassandra. ‘Jullie gaan in de vierde schacht werken en kijk even hoe ver je komt. Jullie gaan de stenen in de kar leggen en de kar wegduwen naar de rand van het ravijn.’
Cassandra keek hem dreigend aan en streelde haar nagels.
Jullie twee,’ zei Mijnheer Darwns. Morena en Holly keken hem met angst in hun ogen aan. ‘Jullie gaan naar de eerste schacht en gaan houtskool zoeken onder het water en in de eerste schacht zelf. Het kan ook onder de stenen liggen let daar goed op!’
Anna en Cassandra liepen met een man mee naar de vierde schacht.
‘Waarom moeten we dit alleen doen?’ snauwde Cassandra. De man die hun bracht was net buiten gehoor afstand.
Anna wierp Cassandra een nijdige blik toe. ‘Samenwerken met jou is al een marteling, ga nou ook niet lopen zeuren.’
Cassandra keek Anna nijdig aan, maar hield verder haar mond.
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of adminstrator op 08-01 19:25.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
havanka
|
Geplaatst op 09-01-2008, 17:13 |
|
Berichten: 3760
administrator
Verstuur privé bericht
|
Hier nog een klein stukje dan 
Anna en Cassandra waren al bezig met hun tweede wagen. Hun gezichten waren gitzwart van het roet en smeer. Cassandra was ermee gestopt om wanhopig naar haar kleding te kijken, wat Anna heel fijn vond.
‘Waarom heb je het eigenlijk gedaan?’ vroeg Anna plotseling.
Cassandra keek woedend naar haar vieze handen. ‘Waarom heb ik wat gedaan?’ snauwde ze.
‘Ruby tegen ons opgezet.’ Anna fluisterde bijna. Aan de ene kant was ze bang voor het antwoord, maar aan de andere kant wilde ze de reden graag weten.
‘Jullie mochten haar toch niet, ze was altijd het buitenbeentje. Dus wat maakt jou dat uit?’
Anna zuchtte diep. Ergens had ze zon antwoord verwacht.
‘Je hebt tegen haar gelogen. Je hebt ons verraden en toen tegen verteld Ruby dat wij niets om haar gaven.’
Cassandra zei niets. Ze ging gewoon verder met haar werk. Anna zette haar handen in haar zei en keek Cassandra nijdig aan.
‘Je durft het zeker niet toe te geven?’
Cassandra draaide zich woedend om. ‘Ja oké!,’ snauwde ze. ‘Ik heb Ruby verteld dat jullie haar niet meer wilde in het groepje. Dat jullie haar beet wilde nemen door Mevrouw Brigter te pesten en dat zij er in haar eentje voor op mocht draaien!’ Cassandra streek door haar haar. ‘Ze was gemakkelijk om over te halen. Zij heeft klasse weet je.’
‘Wat is dan de rede dat je dat deed?’ vroeg Anna.
Cassandra kneep haar ogen samen. ‘Ik haatte jou en Marielle. Michelle viel dan nog wel mee, maar ja, jullie hebben haar al gehersenspoeld. Al gaat dat nu moeilijk, omdat ze er niet meer is.’ Cassandra grijnsde gemeen.
Anna haalde diep adem. Ze moest moeite doen om het niet uit te schreeuwen. Het liefst had ze een stuk steen gepakt en die naar Cassandra toegegooid.
‘Noem je dat een rede?’ vroeg Anna en ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Je mag ons niet? Nou wat een nieuws! Ik had nou nooit verwacht dat je te bang was om iets te vertellen.’ Anna liep hooghartig weg. Gezien de blik van Cassandra had Anna een gevoelige snaar geraakt.
‘Wie zegt dat ik het niet durf?’ vroeg Cassandra. Anna negeerde haar. ‘Je wilt de echte reden? Die kan je krijgen!’ Cassandra liep dreigend naar Anna en ging voor haar staan.
‘Kan je het je nog herinneren? We waren 9 jaar oud! Marielle en jij waren al de grootste vriendinnen.’ Anna luisterde naar het verhaal ze had geen idee waar dit naar toe ging. ‘Ik vroeg of ik mee mocht spelen, maar van Jullie mocht dat niet. Nee, en de reden was, omdat ik niet had wat nodig was!’
Anna moest moeite doen om niet te lachen. Was ze nou echt zo gemeen om een akkefietje van vroeger?
‘Dat was niet het enige Anna!’ snauwde Cassandra alsof ze gedachte kon lezen. ‘We waren 10 jaar oud. Ik was vriendinnen met Morena. Jullie mochten haar niet en begonnen ermee! Weet je het niet meer?’
Anna dacht even na, ze had geen idee wat Cassandra bedoelde. ‘Wat… bedoel…’
‘Nee, dat weet je niet hè!’ Cassandra was furieus. ‘Jullie mochten Morena niet, dus daarom moesten jullie haar maar even pesten. Aangezien jullie Morena wilde pesten namen jullie mij ook maar!’
Anna keek even goed naar Cassandra. Ze was woedend, eindelijk vertelde ze wat haar werkelijk dwars zat.
‘Jullie vertelde haar dat er iets belangrijks zal gebeuren aan de overkant van het meer!’
Anna beet op haar onderlip. Ze wist wat Cassandra ging vertellen. Marielle, Michelle en Anna hadden Morena in de val gelokt. Het was niet hun bedoeling geweest om Cassandra ervoor te laten opdraaien. Ze hadden Morena laten weten, dat aan de andere kant van het meer iets belangrijks zou gebeuren. Iets wat zij echt niet kon missen. Morena dacht dat er aan de andere kant van de rivier een dier bestond, die alleen zij kon vangen. Michelle had verzonnen dat het een dier was die alleen naar meisjes met donkerblond haar luisterden. Morena had daar met open ogen ingetrapt. De meiden waren nog jong en vonden dat Morena een keer gestraft moest worden. Anna en Marielle hadden een bruggetje gemaakt over de sloot, die hun gewicht niet zouden houden. Ze hadden een manier bedacht hoe ze het konden bewijzen, dat je eroverheen kon lopen. Als je je gewicht precies goed verdeelde kon je de overkant net redden. Morena kwam aangelopen en had gezegd dat ze hen niet vertrouwde. Uiteraard hadden Anna, Marielle en Michelle dit al verwacht. Michelle wist heel goed haar evenwicht te houden en bewees aan Morena dat je er gewoon overheen kon lopen, door het voor te doen. Nijdig had Morena zich omgedraaid en gezegd dat Cassandra er eerst overheen moest lopen. Cassandra probeerde nog wanhopig populair te worden bij Morena en dus ging zij er als eerste overheen. Iets waar Anna, Marielle en Michelle niet op voorbereid waren.
‘Niet doen!’ had Marielle geschrokken geroepen. Morena had Marielle nog even nijdig aangekeken. Cassandra liep over de brug en zakte helemaal weg in de vieze sloot. Het bruggetje was spek glad, Cassandra gleed ervan af en ging kopje onder. Morena had Mevrouw Brigter erbij geroepen. Anna, Marielle en Michelle kregen straf. Helaas Cassandra ook, omdat ze buiten het speelgebied kwam. Cassandra was vanaf dat moment woedend op Anna, Marielle en Michelle. Ze waren gezworen vijanden geworden. Helaas had Cassandra de ergste straf van hun vieren gekregen. Het zag er naar uit dat ze nooit meer samen door één deur konden. Anna, Marielle en Michelle probeerde verscheidene keren uit te leggen dat het niet voor haar bedoeld was, maar Cassandra wilde niet luisteren. Morena vond het prachtig dat de meiden zon ruzie hadden. Ze accepteerde dat Cassandra populair werd en een soort leidster van hun groepje werd.
Anna keek Cassandra aan. Ze had niet verwacht dat Cassandra hier na al die tijd nog mee zat. Aan de ene kant vond Anna dat Cassandra gelijk had, maar aan de andere kant kon Cassandra zich er ook wel overheen zetten.
‘Cassandra,’ zei Anna, nadat ze een beslissing had genomen.
Cassandra keek Anna woedend aan. ‘Wat?’ blafte ze.
‘Het spijt me,’ zei Anna zacht. Ze hoopte dat Cassandra hier wat mee opschoot. Als het haar echt zo dwars zat was een excuus wel op zijn plaats.
Cassandra sperde haar ogen wijd open. Haar blik leek te veranderen. Zal ze zo vergeeflijk zijn?
‘Daar kom je wel een beetje laat mee he!?’ snauwde Cassandra. Haar ogen werden weer strakker en ze keek haar nijdig aan. ‘Ik ga je niet zomaar vergeven, geloof me.’
Anna wilde net haar mond open doen, toen ze achter zich een stem hoorde.
‘Het is vier uur in de ochtend, de maandagtroepen zijn er al. Dus jullie werk zit erop!’
Anna wierp nog even een blik op Cassandra, maar die keek niet terug.’
‘Jij krijgt negen goudstukken,’ zei Mijnheer Darwns en hij gaf Cassandra negen goudstukken. ‘Jij krijgt ook negen goudstukken,’ zei hij tegen Anna en hij gaf er negen.
‘Wow zoveel heb ik nog nooit gekregen,’ zei Anna en ze keek het vele goud.
‘Dat krijg je als je met zijn tweeën op één afdeling werkt,’ zei Mijnheer Darwns glimlachend.
Anna en Cassandra liepen naar de uitgang van de mijn. Bij de uitgang stonden de andere al te wachten. Ze werden allemaal teruggebracht naar het weeshuis.
‘Hoeveel heb jij eigenlijk gekregen?’ vroeg Anna nieuwsgierig aan Marielle.
‘Ik kreeg zeven goudstukken, jij?’
Anna keek Marielle grijnzend aan. ‘Ik heb er negen gekregen.’
Marielle keek Anna verbaasd aan. ‘Zoveel?’ vroeg ze met open mond. Anna knikte.
De volgende ochtend aten de meiden hun bord pap leeg. Marielle pakte een appel en keek naar Mevrouw Brigter die op was gestaan.
‘Vandaag word het een belangrijke dag!’ riep ze glimlachend. Niemand had haar ooit zo vrolijk gezien.
‘Er komen 3 mannen kijken.’ Mevrouw Brigter kon niet gelukkiger zijn op dit moment. De spanning was direct te merken.
‘Mijnheer Roseveld, Mijnheer Werdern en Mijnheer Assen. Mijnheer Roseveld en Mijnheer Werdern nemen 1 kind en Mijnheer Assen neemt, als alles goed gaat 2 kinderen. Jullie jurken hangen op de plek waar ze altijd hangen. Zorg ervoor dat alles netjes zit!’
Anna en Marielle stonden op de zenuwen gierden door hun lijf.
‘Het is te hopen dat Cassandra weggaat,’ zei Marielle nijdig. Anna reageerde niet. De herinnering van de mijn was nog te vers.
Anna liep door de gang plotseling vloog ze naar voren en lag ze languit op de grond. Ze kreunde en wreef over haar onderarm.
‘Waarom deed je dat!’ zei Marielle woedend. Anna keek om en zag dat Cassandra helemaal in een deuk lag. Morena knikte goedkeurend en grijnsde vals. Ruby keek haar niet aan en staarde naar haar nagels.
‘Mevrouw Clopus!’ schreeuwde Mevrouw Brigter door de gang. ‘Als u nog één keer zon geintje maakt, dan heb je vier weken strafwerk!’ Anna keek haar verontwaardigd aan.
‘Ik deed niets,’ riep ze onschuldig.
‘Begin daar helemaal niet over! Als jij je nu niet snel om gaat kleden zorg ik er wel voor dat je bij iemand thuis komt! En geloof me dat word geen pretje!’ Anna schrok van deze bedreiging en sprong overeind. Cassandra lachte harder en liep langs Anna en Marielle. Ze stootte Anna in haar zij terwijl ze passeerde en liep toen ook naar de slaapzaal.
Een angstig gevoel bekroop Anna. Ze keek Marielle aan en had het idee dat ze zich ook niet zo lekker voelde.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Dobby never meant to kill anyone..Dobby only meant to maim or seriously injure |
|
|
|
|
|
|
Het weeshuis Astrollo - 1
