|
blauwrens
|
Geplaatst op 28-10-2007, 21:20 |
|
Berichten: 12
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Hoihoi, ik heb er over na zitten denken om met een verhaal te beginnen waar iedereen aan verder kan schrijven.
Dit verhaal gaat over de 18 jarige jongen Esraním die is dood gegaan in een veldslag. Hij krijgt van " de God van de geboorte en de dood " (Asculapius) een kans om toch in leven te blijven. Asculapius geeft Esraním de taak om opdrachten te voltooien, al doed Esraním dat niet, of al faalt hij, dan zal hij sterven. Maar al voltooid hij alle taken van Asculapius, dan zal hij in leven blijven.
hier volgt het eerste stukje, het is de bedoeling dat iedereen er aan verder mag schrijven, commentaar en kritiek kan ook :p. (het speelt zich trouwens af ergens in de middeleeuwen.) In dit stukje moet Esraním zijn eerste taak voltooien, het doden van een vijand in een woud. (het zwaard waar over word gesproken heeft hij trouwens gehad van Asculapius. het word warm als er ergens vijanden zijn, en het geeft licht als er vijanden vlak in de buurt zijn, beetje gefaykt van LOTR)
Zonder een enkel geluid te maken haalde Esraním zijn zwaard uit de schede. Hij voelde dat zijn hand die het zwaard vasthield warm werd, de vijand was dus niet ver hier vandaan.
Geruisloos sloop hij door het woud, wachtend op het moment dat zijn zwaard licht zou geven. Dan wist hij dat de vijand vlak bij hem was en dat hij een eind aan de opdracht van Asculapius kon maken. Urenlang sloop hij door het bos, totdat de zon onderging en de nacht viel over het woud. Het was te donker geworden om te vechten, en Esraním was te moe om nog verder te zoeken. Hij had een plekje gezocht waar veel gras en bladeren lagen en was daar gaan liggen met het zwaard van Asculapius vlak naast hem. Af en toe voelde hij nog aan het handvat of het warm was, maar die warmte die het eerst gaf was verdwenen en het zwaard voelde nu koel aan. Na een tijdje besloot hij om te gaan slapen, het was laat geworden en waarschijnlijk was zijn vijand nu een stuk verder weg dan waar hij nu was.
Dit bericht is gewijzigd op 28-10 21:32.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
trioqual
|
Geplaatst op 23-11-2007, 20:45 |
|
Berichten: 558
gebande gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Esraním vond een boom met wortels die de lucht in staken. die wortels konden als een hut dienen. Esraním legde wat bladeren onder de wortels neer, ging daarop liggen en legde het zwaard naast hem. het zwaard was nu helemaal koud. hij legde wat bladeren op het zwaard zodat niemand het zwaard zou zien schitteren. al snel viel hij in slaap.
opeens schrok Esraním wakker. hij dacht: waarvan ben ik wakker geworden? was het een vogel? op dat moment merkte Esraním tot zijn schrik dat het helemaal stil was in het woud, in tegenstelling tot voordat hij ging slapen. toen hoorde hij nog talloze vogels, en misschien zelfs wel een vos. toen voelde Esraním ineens pijn op zijn rug. het was een brandwond. en ineens wist hij ook waarvan dat kwam. hij had zich gebrand aan het zwaard. dus de vijand moest heel dichtbij zijn.
ineens hoorde hij een scherpe 'krak'. hij schrok, en pakte het zwaard vast. dat was nog steeds heel heet, maar toch hield hij het vast. daarna stond hij op. en toen ineens... een rode flits! toen hij naar een holle boom keek, zag hij ineens een felle rode lichtflits!
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
blauwrens
|
Geplaatst op 25-11-2007, 18:55 |
|
Berichten: 12
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Heej mensen, hier is het volgende stukje:
Esraním voelde een harde klap die tegen zijn maag kwam en voordat hij kon zien waardoor het werd veroorzaakt voelde hij al een harde klap tegen zijn rug. Hij was op de grond gevallen en hij voelde zich zo alsof hij iets had gebroken. Vermoeid stond hij op en keek hij naar een rood, fel licht dat tussen een doormidden gespleten boom zweefde. Esraním wist dat dit geen goed teken was; dit moest de vijand in het bos zijn waar de god Asculapius over vertelde. Het rode licht dat tussen de twee helften van de boom hing ging uit en toen zag Esraním wat zijn vijand in werkelijkheid was; uit het gedoofde licht stapte een vrouw; ze was naakt, maar haar lange haren hingen over haar lichaam heen. Ze was slank en had een prachtig gezicht. Maar toch wist Esraním dat dat niet hetzelfde over haar innerlijk vertelde. De vrouw liep door over het bladerenbed waar hij had gelegen en ze stopte vlak voor het zwaard dat Esraním had laten vallen toen hij naar achteren werd geblazen. Ze raapte het glimmende, lichtgevende zwaard op en gooide het naar Esraním toe. Esraním ving het op, maar viel niet aan. Hij staarde nog steeds verwonderlijk naar de beeldschone vrouw die voor hem stond.
'Wie ben je,' schreeuwde hij. 'Wat ben je?' De vrouw leek eerst geen antwoord te geven, maar deed daarna haar mond open.
'Ik ben Arboranima, ik ben een boomgeest.' Zei ze zacht. Haar stem was zacht en lieflijk.
'Ik zal je geen pijn doen, dat kan ik niet.' Esraním wist niet wat hij moest geloven. Voor hem kwam ze erg overtuigend en vertrouwend over, maar hoe kon hij weten of ze de waarheid sprak. Iets in hem vertelde hem dat dat hij het antwoord als wist. Alsof hij precies wist wat hij moest doen keek hij naar zijn, alsof het antwoord daarin lag. In zijn handen lag het zwaard van Asculapius dat licht brandde en warm aanvoelde. En toen wist hij dat hij op het punt stond om zijn opdracht af te maken.
Iedereen mag hier aan verder schrijven, maar zeg dan wel ff van te voren wie dat gaat doen. Anders gaan er heel veel mensen van het zelfde stukje verderschrijven en krijgt het verhaal opeens meerdere verhaallijnen ofzo  .
Dit bericht is gewijzigd op 25-11 21:42.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
trioqual
|
Geplaatst op 25-11-2007, 21:31 |
|
Berichten: 558
gebande gebruiker
Verstuur privé bericht
|
leuk stukj!
hier is het volgende:
de boomgeest fluisterde: "waarom luisterde je naar die asculapius? ik ben de vijand niet, dat is hij" Esraníms instinct zei hem dat ze loog, maar ze had hem betoverd. zijn hersenen dachten nu dat de boomgeest de waarheid sprak. ineens leek zijn gevoel van zekerheid te verdwijnen. "geef het zwaard aan mij, ik zal het vernietigen en dan kan je ook een boomgeest worden." Esraním reikte het zwaard naar haar. toen zag hij ineens niets meer en hij voelde een hevige hoofdpijn. hij voel op de grond, maar hij had het zwaard nog vast. iemand trok eraan. was het de boomgeest? ineens trok er nog iemand aan het zwaard. de ineens niet zo lieflijke stem van de boomgeest krijste: "laat los! het zwaard is van mij!" een onbekende stem van een jongen riep: "dit zwaard is van Asculapius! hij kan dan wel je broer zijn, maar dat betekent niet dat zijn spullen ook van jou zijn!" haar broer? dacht Esraním, en ineens kon hij weer zien en hoorde hij de stem van Asculapius in zijn hoofd. "haar broer, ja. dat ben ik en ik ben er nou niet bepaald trots op. en nu opstaan en versla haar!" die woorden gaven Esraním het gevoel van zekerheid weer terug, en hij wist weer wat hij moest doen. hij stootte het zwaard voorruit terwijl de boomgeest er nog aan trok. hij zag het zwaard zich diep in haar arm boren. ze krijste: "ellendige broer! je geeft een jongen toch niet de opdracht om je zus te vermoorden?" de stem van Asculapius galmde door de lucht: "het spijt me, Arboranima." meteen na die woorden stak Esraním het zwaard tussen de boomgeest haar ribben. hij zag meteen weer het felle rode licht. de boomgeest had zijn zwaard uit haar borst gestuwd met haar magie. nu liet ze de takken van de bomen achter Esraním aangaan. die hakte met het zwaard de takken weg. "ja, hak maar, jongen. maar je kan niet eeuwig hakken en dan krijgen mijn bomen je te pakken!"
Dit bericht is gewijzigd op 25-11 21:31.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
blauwrens
|
Geplaatst op 26-11-2007, 16:57 |
|
Berichten: 12
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
hier is ie dan! ik vind hem niet zo heel goed gelukt, omdat ik het nogal snel heb geschreven, maar zeg toch nog ff wat je ervan vind!!! 
Het leek alsof hij uren bleef hakken op de tentakel-achtige takken die maar naar hem toe bleven zwiepen. Er kwam maar geen einde aan, en het leek alsof de takken alsmaar weer bijgroeiden. Plotseling stopten de takken met zwiepen en zwaaien. Esraním had hard gezweet en voelde zich akelig moe. Hij veegde met de bovenkant van zijn hand het zweet van zijn voorhoofd af en keek toen naar de boom. Wat hij zag was geen kleine oude boom meer; alle takken die alsmaar langer waren geworden hadden zich nu tot een grote, lange toren van takken gewikkeld, die hoog boven alle bomen in het woud uit stak. Esraním draaide zich om en tot zijn plotselinge verbazing zag hij dat hij alleen was, op een iemand na. Voor hem zat een jongen op zijn knieën; hij zag er jong uit en zat net als Esraním helemaal onder het zweet. Zijn lange vettige haren hingen zo over zijn gezicht dat alleen zijn neus en een gedeelte van zijn mond zichtbaar waren. Esraním deed zijn zwaard in zijn schede en liep zachtjes naar de jongen toe. Toen hij vlak voor hem stond en bukte om beter het gezicht van de jongen te zien zag hij dat de jongen huilde. De jongen leek Esraním nog niet opgemerkt te hebben.
'Gaat het?' vroeg Esraním zo vriendelijk mogelijk. De jongen zei niets. Esraním probeerde iets beter naar het gezicht van de jongen te kijken, maar de jongen deed zijn handen voor zijn gezicht en negeerde hem nog steeds.
'Wat is er gebeurd met je gezicht,' vroeg Esraním. 'Ik zal je heus geen pijn doen!' Esraním moest opeens denken aan de boomgeest die precies hetzelfde zei tegen hem, maar die toch loog. Hij kon beter iets anders vragen, want anders zou de jongen hem alleen maar meer gaan wantrouwen.
'Moet jij ook een opdracht maken,' besloot Esraním. De jongen stopte opeens met snikken en streek met schokkende handen de haren weg van zijn gezicht. Er kwam een bleek gezicht tevoorschijn, een gezicht dat Esraním herkende, maar waar hij niet van wist wie het was.
'Mijn naam is Deänar,' sprak de jongen. Hij stond op en zonder iets meer te zeggen liep hij naar de niet meer zo grote boom. Hij bleef een tijdje naar de boom kijken en draaide zich daarna om naar Esraním, die nog steeds niet helemaal snapte wie Deänar precies was en wat hij hier deed.
'Ik denk dat het een trap is,' zei Deänar, terwijl hij naar de boom knikte. 'We zullen moeten klimmen, denk ik.'
Effe zeggen wie erhierna gaat schrijven!!!
Dit bericht is gewijzigd op 26-11 16:59.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
trioqual
|
Geplaatst op 26-11-2007, 19:00 |
|
Berichten: 558
gebande gebruiker
Verstuur privé bericht
|
toen was ik! 
leuk stukje trouwens.
Deänar bevestigde zijn woorden door naar de boom toe te lopen. Esraním dacht dat hij een bondgenoot had gevonden dus liep hij achter Deänar aan. ze liepen om de boom heen om de ingang te vinden, maar die vonden ze niet. Esraním hakte wat in de boom, maar als hij een gat hakte kwamen daar meteen weer nieuwe takken. Deänar stond ernaar te kijken zonder iets te zeggen. toen sloot hij zijn ogen. Esraním wilde hem vragen wat hij deed, maar besloot toen dat het beter was om hem niet te storen. het leek nu net alsof de lucht om de jongen heen telkens getroffen werd door miniscule bliksem. na een paar minuten gezwegen te hebben, deed Deänar ineens zijn ogen open. de bliksem die zich om hem heen had verzameld, ging nu op de boomtoren af en maakte er een gat in. maar dit gat kon de boom niet meer heel maken, want de bliksem bleef hangen. Deänar zei: "ga, ga erin! ik hou dit niet lang vol!" "maar ik wil dat je mee gaat!" smeekte Esraním. toch sprong hij door het gat. hij was er nog maar net doorheen of het gat ging weer dicht. nu was Esraním ineens helemaal afgesloten van alle geluiden. het was nu doodstil. het zwaard gloeide en was warm. hij zag een trap van kronkelende takken en begon die te beklimmen. toen hij al een eind onderweg was, hoorde hij ineens een stem, luid en duidelijk: "als je slim bent, ga je nu weer naar beneden en laat je die zogenaamde 'vriend' van je weer een gat maken zodat je m kan smeren!'" meer in zichzelf dan tegen de stem fluisterde Esraním: "ik geef niet op voordat ik alle opdrachten vervuld heb."
zo, dat was mijn stukje.
hoe vet is dt verhaal eigenlijk, ik heb het nu 1 keer helemaal doorgelezen, het is egt vet al zeg ik t zelf
Dit bericht is gewijzigd op 26-11 19:29.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De opdrachten van Asculapius - 1
zal het in iedergeval volgen 